撒慕尔上：引言

《撒慕尔纪》今分为上下两卷，是继《创世纪》和《出谷纪》后圣经历史第三段的开端。我们在这里将发现天主在人心中的工作，并且人们是如何为了天主的国而努力奋斗的。书中非常平静地叙述了达味失败的例子，他的一生似乎与我们任何一个人的都很相像，只是多了一层神秘感。最后我们会发现，天主凡事都与达味同在，使他与以色列人共同建立了一种永不磨灭的东西。

本卷的重点不在于包罗广泛的历史事件，当然也记载了一些史实，但是圣经更注重的是达味个人的历史，而不只是他的战绩。这位以色列的第一位君王是信徒的典范，他有伟大的人格和超凡的智慧，但他仍然让自己接受天主的引导和启示，最关心的也是在所有事情上都能依赖服侍上主。在这里，也可以说是天主隐藏了他自己。这里并没有提到启示或是天主的光荣的显现。只有纳堂先知的一句对未来有关键性影响的话：在耶路撒冷和巴勒斯坦的达味王国，将会发展成天主的宇宙性天国，基督耶稣将是达味之子。

达味之前的两个重要的人物

撒慕尔，是最后一位民长，也是一位先知。在这段时期，分裂的以色列人觉得有必要拥有一长久的政权：我们想要像其他民族一样有国王，而不单只靠着受到感召的民长，因为不是每当人民有需要的时候，就会有民长出现。

撒乌耳，天主所拣选的第一位君王，但后来又为天主所废弃。

本书开始的时候，以色列还不是迦南地的主人，但各支派在过惯了牧人生活之后，也已经习惯了平静的乡村生活。以色列人定居在山丘，时常受到来自定居在海岸肥沃平原的培肋舍特人的袭击，培勒舍特人的城市有：加特、阿市多得、阿市刻隆和厄刻龙等。

1 Samuel Introduksyon

Ang Aklat ni Samuel na ngayo’y nahahati sa dalawa ang simula ng ikatlong bahagi ng banal na kasaysayan pagkatapos ng Genesis at Exodo. Dito inilalahad sa atin ANG GAWA NG DIYOS SA PUSO NG MGA TAO at ang paraan ng pakikipagtulungan nila sa paghahari ng Diyos.

Dito buong kasimplehang isinasalaysay sa atin ang mga halimbawa at mga pagkakamali ni DAVID: ang buhay niya, na kasingkaraniwan ng sa sinuman sa atin, ay waring may taglay na hiwaga. Pero sa dakong huli’y makikita nating ang Diyos pala ay nasa lahat ng nangyari sa kanya at sa kanya’y nagtayo ang Diyos sa mga Israelita ng isang bagay na di mapapawi.

Mahalaga ang librong ito hindi dahil sa mahahalagang pangyayari ng kasaysayang nakapaloob dito. Mas binibigyang-pansin ng Biblia ang PERSONAL NA KASAYSAYAN ni David kaysa kanyang mga tagumpay. Ang unang haring ito ng Israel ang modelo ng isang sumasampalataya dahil sa kabila ng kanyang malakas na personalidad at di pangkaraniwang talino, nagpapatnubay pa rin siya at NAGPAINSPIRASYON SA DIYOS, at pinakaimportante sa kanya ang maglingkod sa Diyos sa lahat ng bagay.

Sa librong ito’y para bang NAGTATAGO ANG DIYOS. Walang anumang pagbubunyag o mariringal na pagpapakita ng Diyos. Isang salita lamang kay Propeta Natan na magbibigay-direksyon sa hinaharap: ang paghahari ni David sa Jerusalem at sa Palestina ay mauuwi sa Kaharian ng Diyos sa sanlibutan. Si Kristo Jesus ang magiging ANAK NI DAVID.

Dalawang tao ang nauuna kay David:

– si SAMUEL, ang pinakahuli sa mga Hukom at isa ring propeta. Ito ang panahon na watak-watak ang mga Israelita at nadarama nilang kailangan nila ng isang permanenteng pamunuan: “Gusto naming magka-hari gaya ng meron ang ibang mga bansa,” sa halip na umasa lamang sa mga inspirado ng Espiritu, sa mga “hukom” na laging naroon kapag kinakailangan sila ng bayan.
– si SAUL, ang pinakaunang hari na pinili ng Diyos, pero tinanggihan naman pagkatapos.
– Sa simula ng libro, hindi pa ang Israel ang may-ari sa lupain ng Kanaan, pero naging magbubukid na sa permanenteng lugar ang mga tribu mula sa dati nilang pagpapagala-gala bilang mga pastol. Namayan sila sa kabundukan, at kadalasa’y wala silang magawa sa pagsalakay ng mga Pilisteong nakatira sa matabang kapatagan ng dalampasigan sa mga siyudad ng Gat, Gaza, Asdod, Askalon at Ekron.

Ang Samuel, gibahin karon sa duha. Timaan ni sa ikatulong yugto sa balaang kasaysayan human sa Genesis ug Exodo. Mabasa dinhi ANG KALIHOKAN SA DIYOS SA KASINGKASING SA MGA TAWO ug giunsa ini pagbulig sa kamandoan sa Diyos.

Sa simpling pamaagi, gipakita ang mga panig-ingnan ug kasaypanan ni DAVID; sama ni bisag kinsa nato, morag dunay misteryo ang iyang kinabuhi. Bisan pa ini, makita sa kataposan, nga ang Diyos nag-uban sa bisag unsang hitabo niya ug nagtukod uban nila og butang nga dili mawala.

Ang kamahinungdanon ining basahona wala maggikan sa mga dagkong hitabo sa kasaysayan; bisag naay pipila nga mabasa dinhi. Ang gihatagag dakong pagtagad mao ang PERSONAL NGA KASAYSAYAN ni David ug sa iyang kadaogan. Ang unang hari sa Israel modelo sa magtotoo, kay bisag tawo siya nga dunay talagsaong pamarog ug dili kasarangang kalantip, nagpadasig ug nagpagiya siya sa DIYOS. Naghunahuna siya sa pag-alagad Niya sa tanang butang.

Gipakita dinhi ANG DIYOS NGA MORAG NAGTAGO. Wala maghisgot sa Diyos nga nagpadayag sa kaugalingon o nagpakitag talagsaong timailhan. Gawas lang sa gipadayag kang propeta Natan nga mahimong mahukmanon alang sa umaabot: ang gingharian ni David, sa Jerusalem ug sa tibuok nga Palestina, mamalukpanong gingharian sa Diyos. NaANAK NI DAVID si JesuCristo.
May duha ka tawo nga nag-una ni David:

– si SAMUEL, ang kataposan sa mga maghuhukom ug propeta pod. Panahon ni kanus-a mibati ang nagbulagbulag nga mga Israelita nga nagkinahanglan silag hari aron pagmando nila: “hatagi mi karon og hari nga magmando namo sama sa tanang kanasoran,” imbis mosalig lang sa mga linamdagan, ang mga “Maghuhukom” nga dili kanunayng naa alang sa ilang panginahanglan,

– si SAUL, ang unang hari nga gipili sa Diyos, apan sa ngadtongadto, gisalikway.

Nagsugod ang basahon sa wala pa magmando ang Israel sa Canaan. Mga tribu pa sila nga nagpuyo sa yuta isip mga mag-uuma gikan sa pagkamagbalantayg mga karnero. Nanimuyo sila sa kabungtoran, ug kanunayng gisulong sa mga Pilisteo sa tabunok nga kapatagan ug sa kabaybayonan sa syudad sa Gat, Gaza, Asdod, Ascalon ug Acaron.

Es fácil comprobar que los libros de Samuel difieren mucho de los libros llamados de Moisés que figuran al comienzo de la Biblia, e incluso de los libros de Josué y de los Jueces que lo preceden. En aquéllos se hablaba de acontecimientos antiguos, sólo conocidos a través de tradiciones orales, con la intención de justificar las leyes y el culto. Dios hablaba a cada instante de manera autoritaria, y actuaba en forma fantástica, como si interviniera en un mundo completamente diferente del nuestro. Se trata ciertamente de una literatura muy alejada de nuestra historiografía.

Aquí, en cambio, los autores nos cuentan acontecimientos más cercanos, para los cuales disponen de testimonios. El reinado de David se sitúa en los años 1010-970 y el autor debe haber sido contemporáneo de su hijo Salomón. Aquí personajes de carne y hueso se debaten en medio de acontecimientos complejos. A través de ellos va tomando forma la historia de Israel enfrentado a sus vecinos cercanos y, poco más tarde, a los grandes imperios del Próximo Oriente. En el relato bíblico se trasluce una imagen diferente de Dios. Ya no es presentado como debería ser un Dios todopoderoso, sino tal y como Samuel, David y sus contemporáneos le han conocido y experimentado, y nos cuentan ingenuamente los acontecimientos a través de los cuales estos personajes han conocido su voluntad.

El libro de Samuel, actualmente dividido en dos partes, narra los comienzos de la monarquía. El primer libro está centrado en tres personajes. Primero viene Samuel, un jefe a la antigua usanza además de profeta; el siguiente es Saúl, el primer rey, cuya vida termina en fracaso; por último David, del que se cuenta su ascensión al trono.

Al comienzo del libro, Israel no es todavía dueño del país. Amenazados por los Filisteos que ocupan las llanuras de la costa, las tribus sienten la necesidad de un poder unificado y fuerte. Se convertirán en una nación y ésta será el reino de David.

El segundo libro de Samuel habla del reino de David, de sus éxitos, victorias, pruebas... El centro del libro lo constituye una promesa excepcional que David ha recibido de Dios: sus descendientes reinarán por siempre en el trono de Israel.

Conviene leer el texto tal y como se presenta, sin prejuicios, pero al mismo tiempo con mirada crítica. Se verá entonces, por ejemplo, que el libro registra testimonios a veces contrapuestos. Unos son favorables a la institución de la monarquía, otros están en contra. Los hay que se muestran favorables a David, otros sólo se centran en sus aspectos negativos. El autor a veces parece neutral, dejándonos con nuestros cuestionamientos. Dios actúa de la misma manera: habla poco, pero va dejando signos, invitando a los lectores del libro a que también ellos busquen y disciernan.