The Hebrew that is translated as “one in (your/my) hand” in English is translated in the Protestant Mandarin Chinese Union Version with a historical Chinese idiom: hé ér wéi yī (合而為一 / 合而为一) or “united as one.” (Source: Toshikazu S. Foley in Hong Kong Journal of Catholic Studies, 2011, p. 45ff.)
See also one.
The Hebrew and Greek that is translated as “not acknowledge,” “not care indifferent,” “not grieved,” “complacent” or similar in English is translated in the Catholic Mandarin Chinese Sigao version with a historical Chinese idiom: mò bùguānxīn (漠不關心 / 漠不关心), lit. “unconcerned and not interested.” (Source: Toshikazu S. Foley in Hong Kong Journal of Catholic Studies, 2011, p. 45ff.)
The Hebrew that is translated in English as “vindicate (me)” or “judge (me favorably)” is translated in these ways:
See also vindicated.
(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)
Ecclesiastes perhaps summarized the essence of his thought in this verse in chapter 3: “God made everything fitting in its time; but he also set eternity in our hearts, though we are not able to embrace the work of God from the beginning to the end” (3:11-14; 8:16-17). Humankind, created in the image of God, is to rule the universe. Nevertheless, humans are no more than servants made of clay upon whom God imposed the laborious task of always searching.
Ecclesiastes lived in the third century before Christ, when Greek culture began to influence the Jewish people. The dynamism of the Greek civilization came from its confidence in the unlimited resources of human thinking. Greek philosophers strove to explain all the mysteries of human destiny (and it is known that this aim is still the core of western humanism). Ecclesiastes denies this optimism: we are in a world where all is disconcerting. Let us try to sense the mystery of God and the weight of his silence; the human person is a limited mortal being. Let us not take appearance for the reality of wisdom. Be satisfied with fully living the present moment, trying to solve the problems within our reach. Know how to profit by the joys that God has in store for us today, and leave the rest to his goodness.
Religion has always tried to explain, to give a more reassuring view of existence. Ecclesiastes does not ask this service. At that time, pious people affirmed that here below God rewarded the good and punished the wicked. Ecclesiastes remains doubtful. Although accepting that the commandments of God show us a way, he respects the silence and apparent absence of God.
The author of this book in the third century before Christ did what many writers and poets do now; he signed his work with a pseudonym, or a made-up name. He presented his teaching as if it were the work of King Solomon, David’s son. It is well known that Solomon had the reputation of being well-versed in human wisdom. As he himself was a man charged with the instruction of the assembly of believers (that is what the word Ecclesiastes means) those who published his book have used both words: Ecclesiastes and Solomon.
Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.
训道篇：引言
训道者的思想精华可用书中之语来体现：天主使万物皆有时，但祂还使人心存永恒之念，而人却无法领会天主自始至终的神圣化工（3.11）。
人依天主之肖像而被造就，乃宇宙之主宰。但人也不过出自泥土，天主让他背负重担，终日探索不止。
训道者生活在耶稣降生前的三百年，当时希腊文化已影响了犹太人。继亚力山大大帝的征服之后，他的诸将领又瓜分土地，然后是埃及的拉基德占领了巴勒斯坦。所有这些国王只想尽可能地压榨被占区的人民，获得最大限度的利益。一些巴勒斯坦的大家族被迫交纳高税，于是他们便进一步剥削下层人民。就在这个时候，希腊语开始在当地撒播开了，古希腊文化嫁接上了当地的传统，希腊商人的入境，使得当地经济的发展突飞猛进起来。凡想求得职业的人，都跑进教授希腊语的学校。
耶路撒冷仍与此保持距离，由于政治上的重压，使得大司祭们不得不容忍大家族热衷于新文化——经济。圣殿的教育开始走下坡路，大家只是点评一下希伯来文的经文，重读一下箴言而已。内容一直是：好人有好报，恶人自食其果。以色列对天主的信仰日渐在希腊文化的冲击下，暗淡下去了。此时，一位熟知希腊作品的律法老师起来应战了。他以训道者自居，重新将希腊哲学中的肯定性置于案头：它似乎一直在探究生存的意义、人类无法得知的未来。是的，希腊文明的动力，来自于对人类思维无尽能源的自信，希腊哲学家曾经努力解释所有人类命运之谜（众所周知，这个目的依然是西方人文主义的核心）。
训道者说：人不是命运的主宰，所有一切都是天主的恩赐。年轻人不该迷失在行动主义及对金钱的追求上，而要学会怎样真正生活，享受天主在我们生命道路上所赐的一切欢乐。万事变幻不定，我们的理性每时每刻都会出错，谁不愿正视死亡，谁就是假智者。
但他却也轻易地放弃了宗教的答案：罪恶并不是一直在世上就受到惩罚。戒命为我们开辟了一条道路，但我们对天主的沉默，同样要怀着敬意。
作者的门徒们把他的作品冠以智王所罗门之名，他们对师傅的教导作了记叙和总结，可能是为了给圣殿的教育置备基础。本书大约著于公元前240-220年，另一书名“科厄肋特”是犹太名。
Ecclesiastes Introduksyon
Binuod marahil ni Eclesiastes ang diwa ng kanyang kaisipan sa bersikulong ito sa kabanata 3: “Ginawa ng Diyos ang bawat bagay na angkop sa kanyang kapanahunan; subalit inilagay din niya sa ating mga puso ang kawalang-hanggan, kahit na hindi natin kayang intindihin ang kabuluhan ng Diyos mula sa simula hanggang katapusan (3:11-14; 8:16-17).
Panginoon ng sansinukob ang taong nilikhang kalarawan ng Diyos. Gayunman, taga-paglingkod lamang siyang gawa sa putik na pinatawan ng mabigat na gawaing palaging maghanap. Hindi makatotohanang isipin na lubos na mabibigyang-linaw ng tao balang araw ang kahulugan ng kanyang buhay o ganap na malulutas ang mga tensiyon at mga proble-mang wumawasak sa sangkatauhan.
Nabuhay si Eclesiastes sa ikatlong dantaon bago kay Kristo, nang umabot ang kulturang Griyego sa bansang Judio. Ang patuloy na pag-unlad ng sibilisasyong Griyego ay bunga ng tiwala nito sa walang-hanggang kakayahan ng pag-iisip ng tao. Pinagsikapang ipaliwanag ng mga pilosopong Griyego ang lahat ng hiwaga ng kapalaran ng tao (at alam natin na ang layunin pa ring ito ang pinakapuso ng makataong pilosopiya ng Kanluran).
Hindi pinaniniwalaan ni Eclesiastes ang optimismong ito: tayo’y nasa mundong ang lahat ay nakaliligalig. Sikapin nating damhin ang misteryo ng Diyos at ang bigat ng kanyang katahimikan; ang tao ay nilalang na may hangganan at kamatayan.
Huwag nating ipagkamali ang itsura sa katunayan ng karunungan. Masiyahan sa ganap na pagsasabuhay ng kasalukuyan, sa pagsisikap na malutas ang mga suliranin sa abot ng ating makakaya. Matutunang pakinabangan ang mga kagalakang inilaan sa atin ng Diyos sa araw na ito at ipaubaya ang iba sa kanyang kagandahang-loob.
Laging sinisikap magpaliwanag ng relihiyon at magbigay ng mas nakakapanatag na pananaw kung bakit tayo umiiral. Hindi hinihingi ni Eclesiastes ang ganitong layunin. Nang panahong iyon, pinaniniwalaan ng mga relihiyosong tao na ginagantimpalaan ng Diyos ang mabubuti at pinarurusahan ang masasama dito sa ibaba. Nag-aalinlangan pa rin si Eclesiastes. Bagamat tinatanggap niya na ipinakikita ng mga utos ng Diyos ang daan, isinasaalang-alang niya ang katahimikan at waring pagkawala ng Diyos.
Ginawa ng sumulat ng aklat na ito sa ikatlong dantaon bago kay Kristo ang gaya ng ginagawa ngayon ng maraming manunulat at makata: ang paggamit ng pangalan sa panulat o inimbentong pangalan para sa kanilang mga sinulat. Inilahad niya ang kanyang aral na parang kay Haring Solomon na anak ni David. Kilala si Solomon sa pagkakaroon ng malawak na kaalaman sa karunungan ng tao. Pero yamang siya mismo’y binigyan ng tungkuling turuan ang nagkakatipong mga mananampalataya (ito ang kahulugan ng Eclesiastes), parehong ginamit ng mga naglimbag ng aklat na ito ang dalawang salita: Eclesiastes at Solomon.
Siguro, gisumada ni Eclesiastes ang dugokan sa iyang panghunahuna ining mosunod nga mga tudling. Ang Diyos nagpahigayon sa tanang butang sa hustong panahon. Gibutang sab niya ang walay kataposang mithi sa ilang kasingkasing bisag dili matugkad sa tawo ang gibuhat sa Diyos gikan sa sinugdan hangtod sa kataposan (3:11-14; 8:16-17).
Ang tawo gibuhat sa dagway sa Diyos ug magmando siya sa uniberso. Apan bisan pa ini, sulugoon lang siya inumol sa lapok nga gisangonan sa Diyos og bug-at nga tahas sa makanunayong pagpangita. Sayop ang panghunahuna nga may adlaw rang mahatagag katagbawan ang iyang pagpangita sa kahulogan sa kinabuhi, nga makit-an niya ang kasulbaran sa kasamok ug panagbangi ining nawataswatas nga kalibotan.
Si Eclesiastes nagpuyo sa ikatulong siglo sa wala pa si Cristo, ang pag-abot sa Griyegong Kultura sa nasod sa mga Judio. Ang naghatag og kinabuhi sa Griyegong buhilaman nagsukad sa iyang pagtoo sa walay kinutobang panghunahuna sa tawo. Ang makinaadmanong Griyego misulay pagtugkad sa lawom nga misteryo sa tumong ug padulngan sa tawhanong pagpakabuhi, (giingon nga bisan hangtod karon, kining Griyego nga panghunahuna mahitungod sa tawo, mao gihapon ang gisagop sa taga kasadpang bahin sa kalibotan).
Si Eclesiastes misupak ining maong panglantaw. Hinuon iyang gipakita ang daghang kakulangan sa tawhanong kahimtang ug ang daghang malinglahong bahin sa kinabuhi. Dili tuyo niya nga maghunahuna na lang ta sa mga butang langitnon kondili, gitudloan ta nga kining daghang “apan” sa kinabuhi sangpotanan sa lintunganay nga kamatuoran: ang tawo mamatay ug may kinutoban. Wala sab siya moingon nga tungod ini angay tang mangyugpos ug magpaabot sa badlis sa kapalaran; giaghat hinuon ta sa dili pag-usik sa kusog ug panahon sa mga damgo ug ilusyon. Nagdasig siya nga puy-an sa kinatibuk-an ang kinabuhi karon, pinaagi sa pag-atubang ug pagsulbad sa mga problema sa matag adlaw, paglipay uban sa mga kaayohan nga nadawat karong adlawa ug pagpiyal sa ubang butang sa Diyos.
Ang relihiyon: Wala ba ni makapasabot nato sa tanang butang? Kini dili maoy panghunahuna ni Eclesiastes. Bisan kon ang sugo sa Diyos nagtudlo nato sa sigurong pamaagi, wala ni magsulbad sa daghang problema ni magtubag sa daghang pangutana. Niadtong panahona, ang mga tumotoo nag-ingon nga ang Diyos nagpahalipay sa tarong ug nagsilot sa daotan ining kinabuhia. Gipanghimakak ni ni Eclesiastes pinaagi sa makitang kamatuoran. Susama sab ang makita karon: adunay makahupay ug makalukmay nga tubag alang sa tumotoo nga walay klaro kon atong ayohon pagtuki ang mga kamatuoran.
Ang nagsulat ining basahon sa ikatulong siglo una matawo si Cristo nagbuhat sama sa atong manunulat ug magbabalak karong panahona. Ilang gilagdaan ang ilang mga sinulat dili sa matuod kondili, sa minugna nilang ngalan. Gipadayag niya nga daw mga pagtulon-an ni hari Solomon nga anak ni David. Dayag ang kamatuoran nga si Solomon nabantog sa iyang kaalam. Dinhi, gitawag si Solomon nga Eclesiastes o ang panagtipon o panagtagbo aron pagtudlo sa kaigsoonan.
El Eclesiastés vivió en el siglo III a.C. Palestina estaba dominada por los dueños de Egipto a los que sólo les interesaba obtener riquezas a costa de sus súbditos. Era el momento en que se imponían por todas partes la lengua griega y el helenismo, es decir, la cultura griega. Jerusalén se salvó por un tiempo de esta invasión cultural, pero luego el peso de la política obligó a los sumos sacerdotes a concertarse con las familias que tenían el manejo de los negocios.
Había una verdadera invasión de comerciantes griegos. Aquellos que querían hacer carrera frecuentaban las escuelas en donde se enseñaba a los autores griegos. Aparentemente no había quien pudiera hacer frente al helenismo, la fe en el Dios de Israel se perdía día tras día.
Es entonces cuando un maestro de la Ley acepta el desafío. Predicador, polemista (este es el sentido de la palabra “eclesiastés”, en hebreo qohelet: el que convoca, que interpela, pone en tela de juicio las certezas de la filosofía griega. Esta pretendía desvelar las incógnitas de la existencia.
Dice el Eclesiastés que el hombre no es el dueño de su destino: todo es don de Dios. En lugar de caer en el activismo y de pensar sólo en el dinero, los jóvenes deberían aprender a vivir y a disfrutar de las alegrías que Dios nos regala a lo largo de nuestra existencia. Todo es incierto y nuestra razón se ve superada a cada instante. Aquel que rehúsa mirar de frente a una muerte cierta, sólo posee una sabiduría aparente.
El Eclesiastés tal vez resumió lo esencial de su pensamiento en esta sentencia: «Toda obra de Dios llega a su tiempo, pero ha puesto la eternidad en el corazón de los hombres; y éstos no encuentran el sentido de la obra divina desde el principio al fin» (Qo 3,11; 8,16). Tendrán, pues, que cargar con su destino, tomándolo a la vez como una misión y un enigma, dando gracias por lo que cada cual ha recibido.
Al Eclesiastés le gusta la repetición de las mismas palabras, pero procurando que cada vez expresen nuevos significados. Así, el enigmático “Esto no tiene sentido, esto no tiene sentido...nada a qué aferrarse” que aparece al inicio del libro (1,2), revela todo su significado al final, cuando el autor ha mostrado las limitaciones del conocimiento humano y la necesidad de aprender a vivir la alegría cotidiana (12,8).
Los discípulos de este desconocido publicaron su obra atribuyéndosela a Salomón, el rey que se ganó la reputación de sabio. Resumieron las enseñanzas de su maestro en este breve escrito que tal vez sirvió para la enseñanza en la escuela del Templo. Parece haber sido redactado hacia los años 240-220 a.C.
Hoy el Eclesiastés es nombrado preferentemente Qohelet, según el nombre hebreo, para distinguirlo del libro de Ben Sirac, llamado tradicionalmente Eclesiástico. Por esta razón lo citaremos con la abreviatura Qo.
(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)
Here again a real letter from Paul, personal, full of attention and tenderness that Paul sent from prison to the community that had always been the most concerned for his well-being. More than once Paul counted on their material assistance, showing the confidence he had in them. Usually, in order to avoid any suspicion of personal interest, he preferred to earn his living while continuing his mission. In this letter we have the famous page: “Let the same project that was in Christ Jesus be found in you.”
We have just said it is a real letter from Paul. Actually, all in it does not follow, as if fragments of several letters from Paul had been combined. We shall draw attention to it as we proceed: 2:19, 21; 4:1. It may well be a question of two short letters, one where Paul wanted to give his news and to thank, the other a warning, in the same style as the letter to the Galatians.
When Paul’s letters were gathered together, the most important were arranged according to length: Romans, Corinthians, Galatians. Then came those we call “captivity letters.” It is there we have Philippians between Ephesians and Colossians as if the three had been sent from the same prison. Yet there is every reason to think that Philippians was not written when Paul was in Rome, about 60 A.D., but several years earlier, more like 56 A.D. Perhaps he was at that time imprisoned in Ephesus.
Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.
斐理伯书是保禄的另一封亲笔信，他满怀关怀与爱意，从狱中给极为关注他的教友团体写信。保禄曾不止一次地依赖他们的物质帮助，以此来表示自己对这个团体的信任。为了避免某些人对他个人所得利益的猜疑，保禄通常一边传教，一边赚钱维持自己的生活。在此信中我们将读到一句名言：“你们应以基督耶稣之心为心”（2：5）。
我们已说过，这是保禄的一封亲笔信。然而事实上整封信并不连贯，好像是他好几封信的混合体。读者读到2:19，21；4:1时，便会发现这一点。此信很可能是保禄两封短信的合并：一封是报告他自己的近况，并表示谢意；另一封是警告的信，使用了与迦拉达书相同的文体。
人们收集保禄书信时，把重要的几封书信，依其篇幅长短加以编排：罗马书，格林多前后书和迦拉达书，之后即称为“监狱书简”的几封信。编辑把斐理伯书放在厄弗所书与哥罗森书中间，似乎保禄的这三封信出自同一监狱。但我们敢肯定，当保禄于公元六十年左右在罗马时，并没有写此书。这封信很可能是早些年，大约公元五十六年，保禄在厄弗所被囚禁时写成的。
Makahihinga tayo nang maluwag sa pagbasa ng sulat sa mga taga-Filipos, matapos ang matinding pagtuturo at pakikipagtalo ni Pablo sa naunang mga liham. Isa itong tunay na liham, mas personal, mas maunawain at magandang-loob. Sinulat ito ni Pablo mula sa kulungan, para sa pamayanang nagpakita sa kanya ng lubos na pagmamahal. Nagbabalita siya tungkol sa kanyang sarili at inaanyayahan silang mabuhay sa higit na pagkakaisa.
Dito niya isinulat ang kilalang-kilalang pangungusap: Hangarin ninyo ang na kay Kristo Jesus.
Tinanggap ni Pablo ang kanilang tulong, na nagpapatunay ng malaki niyang tiwala sa kanila. Sapagkat kadalasa’y tumatanggi siyang tumanggap ng pera at mas gusto niyang mabuhay mula sa kanyang pagtatrabaho kasabay ng kanyang pangangaral, upang hindi ito mapagkamalang pansariling kapakanan lamang.
Nakakulong si Pablo nang isulat niya ang liham na ito. Ngunit hindi natin tiyak kung sinulat ba niya ito sa Roma sa kanyang kulungan sa taong 62 (nang lumiham siya sa mga taga-Efeso at mga taga-Colosas), o sa bilangguan niya sa Efeso sa taong 56.
Ang sulat alang sa taga Filipos makapapahulay nato human sa miaging mga pahina diin si Pablo kusganong nakiglantogi ug nagtudlo. Nagpakita ni sa kaaghop ug kamasinaboton ni Pablo ug nasulat sa prisohan alang sa katilingban nga sa kanunay nagpakita niyag dakong gugma. Gibalitaan sila bahin niya ug gihangyo sa pagpuyo nga mas hiniusa.
Dinhi mabasa ang labing inila niyang tudling: Pagbaton sa samang pagbati nga gihuptan ni Jesu Cristo.
Gidawat ni Pablo ang ilang hinabang nga, nagpaila sa dako niyang pagsalig. Kasagaran, sa paglikay nga tawgog hakog, dili siya modawat og salapi ug palabihon niya ang panginabuhi sa kaugalingong paningkamot samtang nagwali siya.
Priso si Pablo sa pagsulat ini. Dili ta makasiguro kon sa Roma ba ni masulat sa tuig 62 (dihang nagsulat siya sa taga Efeso ug sa taga Colosas), o sa Efeso ba sa tuig 56.
Nos encontramos ante otra carta verdadera y personal de Pablo, llena de atenciones y de delicadeza, que envió desde la prisión a la comunidad que siempre se había preocupado más por él. Más de una vez Pablo había contado con su ayuda material, manifestando así la confianza que tenía en ellos. Para evitar cualquier suspicacia de interés personal, casi siempre prefería ganarse la vida trabajando y dedicándose totalmente a su misión.
Esta carta contiene dos joyas, dos aperturas definitivas sobre el misterio cristiano que es el del mismo Dios. La primera, que parecerá tal vez muy simple, es la creación de la palabra “humildad” que no existía en griego y que se encuentra en 2,3. Esta palabra puede tener diversas interpretaciones y podría significar la modestia mencionada en Pro 15,33 y 18,12. Pero Pablo descubre el modelo de la humildad en el gesto asombroso del Hijo de Dios que se ha despojado de su naturaleza divina. A continuación nos ofrece el himno que se lee en 2,5-12 y que vislumbra en forma genial el misterio de las Personas divinas. Posteriormente el prólogo de Jn 1,1-18 desarrollará otros aspectos de la persona del Verbo de Dios, pero no ahondará más en el misterio de Dios Amor.
Arriba hemos afirmado “que estamos ante una carta verdadera” de Pablo. Pero como no está todo bien hilado, muchos piensan que se han reunido dos cartas distintas: en la primera daba noticias suyas, al mismo tiempo que agradecía la ayuda recibida; la otra en cambio era una fuerte advertencia del mismo estilo que la carta a los Gálatas. Véase al respecto la página: Las Cartas de Pablo, p. 357.
En la segunda sección Pablo destaca con fuerza la total novedad de la fe cristiana comparada con el judaísmo. Más de un lector moderno se extrañará de semejante vigor, que contrasta con el tono conciliador de ciertos autores modernos, ansiosos por no criticar a ningún adversario de la fe cristiana: tendrán que tener presente que Pablo se dirige a cristianos. Pablo retoma las mismas advertencias que el Antiguo Testamento dirigía a los judíos fieles: “Ustedes no pueden ser los amigos de todos y de Dios y tampoco pueden acoger todas las prácticas”.
Cuando se reunieron las cartas de Pablo, se agruparon en primer lugar, ordenadas por su extensión, las cuatro más importantes: a los Romanos, a los Corintios y a los Gálatas. Después siguieron las llamadas “cartas de la cautividad”, entre las que se encuentra la carta a los Filipenses, entre las cartas a los Efesios y Colosenses, como si las tres hubiesen sido enviadas desde la misma prisión. Es mucho más probable, sin embargo, que la carta a los Filipenses no fuera escrita cuando Pablo estaba preso en Cesarea, en los años 58-60, sino antes, tal vez en el año 56, estando encarcelado en Éfeso.
The Greek and Hebrew that is translated as “together,” “in one accord” or similar in English is translated in the Protestant Mandarin Chinese Union Version with a historical Chinese idiom: tóngxīn héyì (同心合意) or “in unison (lit. “same heart, united mind”).” (Source: Toshikazu S. Foley in Hong Kong Journal of Catholic Studies, 2011, p. 45ff.)
See also trembling / in awe, if two of you agree on earth about anything you ask, and together / with one accord.
The Hebrew and Greek that is translated as “get nothing,” “no possession” or similar in English is translated in the Catholic Mandarin Chinese Sigao version and the Protestant Union Version with a historical Chinese idiom: yīwú suǒdé (一無所得 / 一无所得) or “nothing to show for.” (Source: Toshikazu S. Foley in Hong Kong Journal of Catholic Studies, 2011, p. 45ff.)
The Hebrew, Aramaic, and Greek that are translated as “wine” in English is translated into Pass Valley Yali as “grape juice pressed long ago (= fermented)” or “strong water” (source: Daud Soesilo). In Guhu-Samane it is also translated as “strong water” (source: Ernest L. Richert in The Bible Translator 1965, p. 198ff. ), in Noongar as “liquor” (verbatim: “strong water”) (source: Warda-Kwabba Luke-Ang), in Hausa as ruwan inabi or “water of grapes” (with no indication whether it’s alcoholic or not — source: Mark A. Gaddis), in sar as kasə nduú or “grape drink” (source: Andy Warren-Rothlin), or in Papantla Totonac and Coyutla Totonac as “a drink like Pulque” (for “Pulque,” see here ) (source: Jacob Loewen in The Bible Translator 1971, p. 169ff. ).
In Swahili, Bible translations try to avoid local words for alcoholic drinks, because “drinking of any alcohol at all was one of the sins most denounced by early missionaries. Hence translators are uncomfortable by the occurrences of wine in the Bible. Some of the established churches which use wine prefer to see church wine as holy, and would not refer to it by the local names used for alcoholic drinks. Instead church wine is often referred to by terms borrowed from other languages, divai (from German, der Wein) or vini/mvinyo (from ltalian/Latin vino/vinum). Several translations done by Protestants have adapted the Swahili divai for ‘wine,’ while those done by Catholics use vini or mvinyo.” (Source: Rachel Konyoro in The Bible Translator 1985, p. 221ff. )
The Swahili divai was in turn borrowed by Sabaot and was turned into tifaayiik and is used as such in the Bible. Kupsabiny, on the other hand, borrowed mvinyo from Swahili and turned it into Finyonik. (Source: Iver Larsen)
In Nyamwezi, two terms are used. Malwa ga muzabibu is a kind of alcohol that people specifically use to get drunk (such as in Genesis 9:21) and ki’neneko is used for a wine made from grapes (source: Pioneer Bible Translators, project-specific translation notes in Paratext).
In some Hindi translations (such as the Common Language version, publ. 2015 ), one term (dākharasa दाखरस — grape juice) is used when that particular drink is in the focus (such as in John 2) and another term (madirā मदिरा — “alcohol” or “liquor”) when drunkenness is in the focus (such as in Eph. 5:18).
In Mandarin Chinese, the generic term jiǔ (酒) or “alcohol(ic drink)” is typically used. Exceptions are Leviticus 10:9, Numbers 6:3, Deuteronomy 29:6, Judges 13:4 et al., 1 Samuel 1:15, and Luke 1:15 where a differentiation between weak and strong alcohol is needed. The Mandarin Chinese Union Version (2010) translates that as qīngjiǔ lièjiǔ (清酒烈酒) and dànjiǔ lièjiǔ (淡酒烈酒), both in the form of a Chinese proverb and meaning “light alcohol and strong drink.” (Source: Zetzsche)
See also proceeds from the vine / anything that comes from the grapevine, wine (Japanese honorifics), filled with new wine, and wine (Gen 27:28).