Introduction to Philippians (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Here again a real letter from Paul, personal, full of attention and tenderness that Paul sent from prison to the community that had always been the most concerned for his well-being. More than once Paul counted on their material assistance, showing the confidence he had in them. Usually, in order to avoid any suspicion of personal interest, he preferred to earn his living while continuing his mission. In this letter we have the famous page: “Let the same project that was in Christ Jesus be found in you.”

We have just said it is a real letter from Paul. Actually, all in it does not follow, as if fragments of several letters from Paul had been combined. We shall draw attention to it as we proceed: 2:19, 21; 4:1. It may well be a question of two short letters, one where Paul wanted to give his news and to thank, the other a warning, in the same style as the letter to the Galatians.

When Paul’s letters were gathered together, the most important were arranged according to length: Romans, Corinthians, Galatians. Then came those we call “captivity letters.” It is there we have Philippians between Ephesians and Colossians as if the three had been sent from the same prison. Yet there is every reason to think that Philippians was not written when Paul was in Rome, about 60 A.D., but several years earlier, more like 56 A.D. Perhaps he was at that time imprisoned in Ephesus.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

斐理伯书是保禄的另一封亲笔信，他满怀关怀与爱意，从狱中给极为关注他的教友团体写信。保禄曾不止一次地依赖他们的物质帮助，以此来表示自己对这个团体的信任。为了避免某些人对他个人所得利益的猜疑，保禄通常一边传教，一边赚钱维持自己的生活。在此信中我们将读到一句名言：“你们应以基督耶稣之心为心”（2：5）。

我们已说过，这是保禄的一封亲笔信。然而事实上整封信并不连贯，好像是他好几封信的混合体。读者读到2:19，21；4:1时，便会发现这一点。此信很可能是保禄两封短信的合并：一封是报告他自己的近况，并表示谢意；另一封是警告的信，使用了与迦拉达书相同的文体。

人们收集保禄书信时，把重要的几封书信，依其篇幅长短加以编排：罗马书，格林多前后书和迦拉达书，之后即称为“监狱书简”的几封信。编辑把斐理伯书放在厄弗所书与哥罗森书中间，似乎保禄的这三封信出自同一监狱。但我们敢肯定，当保禄于公元六十年左右在罗马时，并没有写此书。这封信很可能是早些年，大约公元五十六年，保禄在厄弗所被囚禁时写成的。

Translation: Tagalog

Makahihinga tayo nang maluwag sa pagbasa ng sulat sa mga taga-Filipos, matapos ang matinding pagtuturo at pakikipagtalo ni Pablo sa naunang mga liham. Isa itong tunay na liham, mas personal, mas maunawain at magandang-loob. Sinulat ito ni Pablo mula sa kulungan, para sa pamayanang nagpakita sa kanya ng lubos na pagmamahal. Nagbabalita siya tungkol sa kanyang sarili at inaanyayahan silang mabuhay sa higit na pagkakaisa.

Dito niya isinulat ang kilalang-kilalang pangungusap: Hangarin ninyo ang na kay Kristo Jesus.

Tinanggap ni Pablo ang kanilang tulong, na nagpapatunay ng malaki niyang tiwala sa kanila. Sapagkat kadalasa’y tumatanggi siyang tumanggap ng pera at mas gusto niyang mabuhay mula sa kanyang pagtatrabaho kasabay ng kanyang pangangaral, upang hindi ito mapagkamalang pansariling kapakanan lamang.

Nakakulong si Pablo nang isulat niya ang liham na ito. Ngunit hindi natin tiyak kung sinulat ba niya ito sa Roma sa kanyang kulungan sa taong 62 (nang lumiham siya sa mga taga-Efeso at mga taga-Colosas), o sa bilangguan niya sa Efeso sa taong 56.

Translation: Cebuano

Ang sulat alang sa taga Filipos makapapahulay nato human sa miaging mga pahina diin si Pablo kusganong nakiglantogi ug nagtudlo. Nagpakita ni sa kaaghop ug kamasinaboton ni Pablo ug nasulat sa prisohan alang sa katilingban nga sa kanunay nagpakita niyag dakong gugma. Gibalitaan sila bahin niya ug gihangyo sa pagpuyo nga mas hiniusa.

Dinhi mabasa ang labing inila niyang tudling: Pagbaton sa samang pagbati nga gihuptan ni Jesu Cristo.

Gidawat ni Pablo ang ilang hinabang nga, nagpaila sa dako niyang pagsalig. Kasagaran, sa paglikay nga tawgog hakog, dili siya modawat og salapi ug palabihon niya ang panginabuhi sa kaugalingong paningkamot samtang nagwali siya.

Priso si Pablo sa pagsulat ini. Dili ta makasiguro kon sa Roma ba ni masulat sa tuig 62 (dihang nagsulat siya sa taga Efeso ug sa taga Colosas), o sa Efeso ba sa tuig 56.

Translation: Spanish

Nos encontramos ante otra carta verdadera y personal de Pablo, llena de atenciones y de delicadeza, que envió desde la prisión a la comunidad que siempre se había preocupado más por él. Más de una vez Pablo había contado con su ayuda material, manifestando así la confianza que tenía en ellos. Para evitar cualquier suspicacia de interés personal, casi siempre prefería ganarse la vida trabajando y dedicándose totalmente a su misión.

Esta carta contiene dos joyas, dos aperturas definitivas sobre el misterio cristiano que es el del mismo Dios. La primera, que parecerá tal vez muy simple, es la creación de la palabra “humildad” que no existía en griego y que se encuentra en 2,3. Esta palabra puede tener diversas interpretaciones y podría significar la modestia mencionada en Pro 15,33 y 18,12. Pero Pablo descubre el modelo de la humildad en el gesto asombroso del Hijo de Dios que se ha despojado de su naturaleza divina. A continuación nos ofrece el himno que se lee en 2,5-12 y que vislumbra en forma genial el misterio de las Personas divinas. Posteriormente el prólogo de Jn 1,1-18 desarrollará otros aspectos de la persona del Verbo de Dios, pero no ahondará más en el misterio de Dios Amor.

Arriba hemos afirmado “que estamos ante una carta verdadera” de Pablo. Pero como no está todo bien hilado, muchos piensan que se han reunido dos cartas distintas: en la primera daba noticias suyas, al mismo tiempo que agradecía la ayuda recibida; la otra en cambio era una fuerte advertencia del mismo estilo que la carta a los Gálatas. Véase al respecto la página: Las Cartas de Pablo, p. 357.

En la segunda sección Pablo destaca con fuerza la total novedad de la fe cristiana comparada con el judaísmo. Más de un lector moderno se extrañará de semejante vigor, que contrasta con el tono conciliador de ciertos autores modernos, ansiosos por no criticar a ningún adversario de la fe cristiana: tendrán que tener presente que Pablo se dirige a cristianos. Pablo retoma las mismas advertencias que el Antiguo Testamento dirigía a los judíos fieles: “Ustedes no pueden ser los amigos de todos y de Dios y tampoco pueden acoger todas las prácticas”.

Cuando se reunieron las cartas de Pablo, se agruparon en primer lugar, ordenadas por su extensión, las cuatro más importantes: a los Romanos, a los Corintios y a los Gálatas. Después siguieron las llamadas “cartas de la cautividad”, entre las que se encuentra la carta a los Filipenses, entre las cartas a los Efesios y Colosenses, como si las tres hubiesen sido enviadas desde la misma prisión. Es mucho más probable, sin embargo, que la carta a los Filipenses no fuera escrita cuando Pablo estaba preso en Cesarea, en los años 58-60, sino antes, tal vez en el año 56, estando encarcelado en Éfeso.

Introduction to Ephesians (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Should we speak of a “letter” from Paul? The letter to the Romans was already for the most part, a theme on faith and salvation. Here it is even more so: no news, no personal message for a particular community, but once more a lengthy dwelling on world salvation. It was, doubtless, destined for the Churches of the Ephesus area.

Why the world, what is happening to humanity? Every day the same question confronts us with more insistence, in the measure that recent years have seen mass movements on the part of very diverse peoples. Even those eager to dominate know they can no longer do so unless they speak for the majority. Where is salvation for humanity? What is its future? Paul answers from his prison in Rome. As we know from (Acts 28:16 and 30), Paul was prisoner in Rome during the sixties. In this capital of the only world known to the West, he had ample leisure to evaluate the doctrines then circulating throughout the Roman Empire. They came from the Middle East where they were of special concern for the Christians in the region of Ephesus. Just as other religions claimed to offer a universal way of salvation, they offered Christ, as the only savior of the one humanity.

This letter to the Ephesians seems to have been written after the one to the Colossians. Paul again takes up and develops God’s plan that he must have understood through a revelation. The world was created for humankind to enable it to emerge as the New Human, one family in Christ. All will find themselves, each one in place, around a person capable of welcoming all, each in his own fullness.

Some people think the letter to the Ephesians is not Paul’s: how could he speak in an impersonal way to a community where he had worked for more than two years, approximately from 55 to 57 AD? As we have said, the letter must have been addressed, not only to the Christians of Ephesus, but more widely to the communities of the valley of Lycus: Hierapolis, Laodicea (Col 4:13 and 16) and Colossus which had been evangelized by Paul’s companions, in particular by Epaphras (Col 1:7).

Others think that the questions raised are more suited to a time later than Paul’s: like the letters of Titus and Timothy, this would be his only in a very broad sense. When one is aware of the very low level of Christian literature, immediately after the death of the apostles, it is difficult to accept that a letter of such theological certitude and of such doctrinal worth could have matured in someone other than Paul, even if he had left the writing of it to one of his disciples, Tychicus (Eph 6:21) or Timothy (Col 1:1).

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

我们是否该视这篇为保禄的“书信”呢？保禄在罗马书中长篇论述了信德和救恩的主题。在厄弗所书里更是如此：没有专门传达给某个教会，某个人的消息和叮嘱，作者再度长篇强调人类的救恩。这点极可能是针对厄弗所地区的教会而写的。

为什么讨论世界？为什么讨论人类往何处去？因为随着近年来各式各样的族群被视为一“整体”，这些问题便紧随着我们了。那些渴望掌权执政的人，也懂得必须代表大多数人说话，否则无法掌权。那么人类的救恩在哪里?人类的前途又如何？保禄从罗马的狱中给了我们回答。

宗徒大事录的记载（28：16至30节）已告诉我们，保禄曾于公元六十年间在罗马入狱。在这个西方世界公认的唯一世界首都中，他有足够的时间权衡当时流行于罗马帝国的各种宗教学说。它们来自中东，为厄弗所地区的基督徒所关注。当别的宗教理论声称已为人类开启了救恩之道时，他们宣布基督为整个人类的唯一救主。

厄弗所书似乎写在哥罗森书之后。保禄就自己从一次启示中所理解的天主计划再度作了发挥引申。世界乃为人而造，为使每个人成为“新人”，成为基督家庭中的一员。每个人都将找到自己的位置，各取所需，各自达到完满。

有些人认为厄弗所书不是保禄写的。对一个他曾工作于其中两年以上的教会团体（公元55至57年），保禄说话的口气怎么如此陌生呢？其实这些书信并非仅仅写给厄弗所教会的教友，还写给更广大地区的基里基雅教友：例如耶辣颇里，劳狄刻雅（见哥4:13和16）以及哥罗森地区。保禄的同伴，特别是厄帕夫辣曾在这些地区宣讲过福音。（哥1:7）。

也有些人以为此篇所论的问题，更像是保禄致命后时代的问题，像弟铎书和弟茂德书；只有从广义处着眼，才可说此篇为保禄之作。宗徒们过世之后，教会的文学水准曾十分抵拙，很难想像如此一篇立论坚定、内容丰富深奥的信会出自别人的手笔。然而这篇书信的写作风格与保禄的前几篇确有不同，可能是因为此篇书信曾经过希苛（弗6:21）或弟茂德(哥1:1)等人的修改。

Translation: Tagalog

Palatandaan ng kasalukuyan ang pinag-iibayong sama-samang pagpupunyagi ng mga tao na magkaisa, at kasabay nito, ang pagkakahati ng mundo sa malalaking grupong nakikipagpaligsahan sa isa’t isa. At may tunggalian dahil nga sa di-maiiwasang pangangailangan na pumunta sa pagkakaisa, at iba’t iba pa ang kanilang mga kuru-kuro tungkol sa huling adhikain: saan ba galing ang mundo? Saan ba papunta ang sangkatauhan?

Nang mapreso si Pablo sa Roma, kapitolyo ng Kanluran, nagkaroon siya ng pagkakataong pakinggan at suriin ang mga doktrinang nanggagaling sa lahat ng sulok ng daigdig. At sinimulan niyang sagutin ang mga katanungan sa sulat sa mga taga-Colosas.

Ngunit sa sulat sa mga taga-Efeso, na ginawa pagkatapos ng sa mga taga-Colosas, sumulat muli si Pablo, nang mas matindi kaysa dati, tungkol sa plano ng Diyos. Nilikha para sa atin ang mundo upang makalitaw ang Bagong Tao, upang maging isang pamilya kay Kristo. Makakatagpo ng buong sanlibutan ang isa’t isa -- bawat isa’y may kanyang sariling lugar -- sa persona ng Diyos na makayayakap sa kanila sa walang-hanggang pag-ibig.

Muling tinatalakay ng sulat sa mga taga-Efeso ang maraming bahagi ng sulat sa mga taga-Colosas, ngunit waring sinulat ito sa kakaibang mga kalagayan.

Di tulad ng mga sulat sa mga taga-Roma, taga-Colosas… hindi tumutugon ang Efeso sa mga alalahanin ng isang komunidad na nakakakilala sa apostol at nakikilala din niya. Sa halip, isa itong dokumentong ipinadadala sa mga komunidad upang pagnilayan ng mga mananampalataya ang kanilang sariling pagka-Kristiyano. Kinakailangang maunawaan ng mga taong ito – ang karamihan sa kanila’y di personal na nakilala si Jesus o ang mga apostol niya – ang tampok na lugar ng Iglesya Katolika sa plano ng Diyos.

Ang sulat bang ito ay ginawa ni Pablo o ng isa sa kanyang mga alagad? Ipinapalagay ng marami na tumutugon ang Efeso sa mga alalahaning angkop sa mga unang taon pagkamatay ng mga apostol tulad ng mga sulat kay Timoteo at kay Tito. Kaya maaaring sinulat ito pagkamatay ni Pablo. Ngunit kapag nakita natin ang mababang panliteraturang uri ng pagsulat ng mga Kristiyano ng unang siglo at ng kanilang mabuway na teolohiya, hindi kapani-paniwalang ang ganito kagandang paglagom ng pananampalatayang Kristiyano ay magagawa nang wala si Pablo. Sa maraming bahagi nito, kinukumpleto at pinupunuan ng Efeso ang masasayang pananaw na ibinigay sa Roma.

Translation: Cebuano

Sa atong panahon karon, naay hiniusang paninguha sa katawhan alang sa kahiusa. Bisag nag-anam na nig kaylap, sa samang higayon, nagkakusog ang pwersa sa panagbahin sa kalibotan, diin naay palabwanay sa usag usa ka nasod. Anaay mga panagbangi, kay bisag nakita nila ang panginahanglan alang sa kahiusa, lainlain ang pagsabot unsay kataposang tumong. Diin gikan ang kalibotan? Asa ni paingon?

Dihang napriso si Pablo sa Roma, ang ulohang syudad sa kasadpang kalibotan, nakahigayon siya pagpaminaw ug pagtimbangtimbang sa mga pagtulun-an nga naggikan sa lainlaing dapit sa kalibotan. Ang mga pangutana gisugdan niya pagtubag sa sulat alang sa taga Colosas.

Apan ining sulat alang sa taga Efeso, nga ulahing nasulat kay sa Colosas, kusganong gisubli pagsulat ni Pablo ang laraw sa Diyos. Ang kalibotan gibuhat alang nato aron mogula ang Bag-ong Tawo sa usa ra ka banay ni Cristo. Ang tanang kaliwat sa katawhan magkahiusa – ug sa tagsa tagsa ka dapit – hiusahon ang tanan sa walay kinutobang gugma sa Diyos.

Gisubli dinhi ang gihisgotan sa sulat alang sa taga Roma ug Corinto. Ang Efeso wala magtubag sa konkretong mga problema sa mga katilingban nga nakaila sa apostol ug nailhan sab niya. Dokumento hinuon ni nga gipadala sa lainlaing simbahan aron makapamalandong ang mga magtotoo sa ilang pagkakristyanos. Daghan nila ang wala makaila ni Jesus ug sa apostoles sa personal gyod, ug angay nilang masabtan pag-ayo unsa ang batakang misyon sa katolikong Simbahan diha sa laraw sa Diyos.

Si Pablo ba ang nagsulat ini o usa niya ka kaabag? Daghan ang naghunahuna nga ang gitubag sa maong sulat mao ang mga pangutana nga migula sa unang mga tuig human sa pagkamatay sa apostoles (sama sa mga sulat ni Timoteo ug ni Tito). Busa, nasulat ni human na sa pagkamatay ni Pablo. Hinuon, nakita nga ang mga sinulat sa unang kristyanos, bakikawng pagkasulat ug dili kaayo siguro sa ilang teyolohiya ug panglantaw. Apan ang talagsaong kahanas nga gipakita ining sulata ug ang katakos ini sa paghimog klarong sukaranan sa Kristohanong pagtoo, dili mahimo kon wala si Pablo. Ang daghang bahin sa Efeso mitibuok ug mibalansi sa mga panglantaw nga dili kompletong napadayag sa sulat alang sa taga Roma.

Translation: Spanish

¿Se podría hablar de una «carta» de Pablo? No hay noticias, ni un mensaje personal para una comunidad determinada, sino una larga exposición sobre la salvación del mundo, como en la carta a los Romanos. Según toda probabilidad esta carta no iba dirigida a los cristianos de Éfeso, sino a las comunidades vecinas situadas en el valle del Licus: Hierápolis, Laodicea, y que Pablo no había evangelizado personalmente. Según algunos testimonios esta carta estaría destinada a los Laodicenses (Col 4,16).

La provincia romana de Asia (la de Éfeso) en ese tiempo se desarrollaba entre un hormigueo de religiones nuevas que pretendían abrir a todos un camino de salvación; era por tanto necesario dar a los cristianos una visión más amplia de la esperanza de la que eran portadores. ¿Hacia dónde iba la humanidad? ¿es Cristo el único salvador?

Son las mismas preguntas que se presentan de manera cada vez más insistente, a medida que se ve en estos últimos años como una coagulación de los más diversos pueblos. Los que desean dominar sólo pueden hacerlo presentándose como portavoces del conjunto. ¿Hay algún camino o esperanza para el hombre?

Pablo responde desde la prisión. Como recuerdan Los Hechos (cap. 24-26), Pablo estuvo prisionero en Cesarea los años 58-60 y durante este tiempo las noticias que recibía de las comunidades de la región de Éfeso hicieron madurar en él una nueva presentación de la obra divina.

Retoma y desarrolla el plan de Dios que, desde tiempo atrás, había comprendido en una revelación. Cristo, el Primogénito de Dios, está en el centro, y el mundo fue creado para que en él emerja el Hombre Nuevo, una sola familia en Cristo. Todo cristiano está llamado a vivir desde ya ese llamado a una vida santa y responsable.

Esta carta a los Efesios es gemela de la carta enviada por Pablo a los Colosenses juntamente; un mismo mensajero las llevó a las dos comunidades junto con la misiva destinada a Filemón (Col 4,2; Filem 2).

Algunos piensan que la carta a los Efesios no es de Pablo: ver al respecto la Introducción a las Cartas de la Cautividad. Es difícil pensar que una carta de semejante seguridad teológica y riqueza doctrinal haya podido madurar en algún otro que no fuera Pablo, aunque otros, sea Tíquico (Ef 6,21) o Timoteo (Col 1,1) hayan tomado parte en su redacción.

Introduction to Galatians (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Who were the Galatians? Galatia was a northern province of today’s Turkey. Once Paul had stopped there (Acts 16:6) when an illness had prevented him from pursuing his journey (Gal 4:13-14). He had visited the Galatians again (Acts 18:23) before settling in Ephesus (Acts 19:1) and he had asked them to help the poor in Jerusalem (1 Cor 16:1).

Paul is writing because the community is in danger. Strangely enough, Paul does not make any reference to scandals, laxity or to conflicts of authority, as it was the case in Corinth. There were tensions and doubts as some people wanted to go back to Jewish practices. However, it seems that the community was not expecting such a warning from Paul. He had shown greater foresight. Some people wanted to return to religious practices because they had failed to understand that being Christian was primarily living one’s faith rather than practicing a religion.

For the Galatians, discovering the Gospel had been like a bath in freedom. Those who were Jewish were freed from the constraint of religious practices and those who were Greek (and pagan) were freed from the prejudices of their society: it was like a great cleansing. But were they able to follow Paul when he declared that Christ was able to fill our lives and that the Spirit is a much better guide than any religious obligations?

At first, the Galatians had experienced what was at the core of Paul’s life. But the community found it difficult to maintain itself along such a new line. After their initial enthusiasm, most of these new Christians felt a need for rules and practices. They did have faith in Christ but it was asking for a lot to want all of them to be’“spiritual” people.

It was precisely at that time that preachers of Jewish origin were exhorting them to be circumcised and to observe the customs of Israel (4:10) by promising them a life superior to the life obtained by conversion to Christ.

Belonging to Judaism would have brought material security to the Galatians since the Israelite religion was protected by Roman laws. If they refused both idolatry and the Jewish religion, they were running the risk of being persecuted (6:12-14). On the contrary, if they adopted the Jewish nationality and the customs of Israel, they would have avoided persecution but that would have been the same as saying that Christ had died for nothing (2:21).

This is the reason why Paul reacted passionately. All of us, Jews and pagans, are solely saved by the generosity of God who has forgiven our sins and who has given us, along with his Spirit, the freedom of love (5:13-14). When we give too much credit to the rules and practices of a religion, we are locking ourselves into a system, an order in which we expect, even without saying it, a reward for our good deeds. On the contrary, faith means surrendering to God and his mystery that is as awesome as its symbol, the cross. Faith also means believing that God wants the salvation of all human beings, regardless of their nationality (3:9).

This should be enough to understand that this letter to the Galatians is still addressing us in our time when so many people reduce religion to practices. Moreover, it is a fact that to the extent that the Church has to sustain many Christians who have a very limited experience of life in the freedom of the Spirit, it tends to bring itself to their level and to become a religion. This is why the Church has to regain the awareness of its identity and to rediscover the meaning of living by faith.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

迦拉达人是谁？这个称呼并不确切，既可指保禄第一次传教时，在丕息狄雅地区（现土耳其南部）建立的基督徒团体(宗13:14；14:24；16:1-3)，也可指保禄第二次传教时，在较北部地区建立的基督徒团体（宗16:6；18:23）。

保禄因见这些地区教会发生危机而写了此信。然而奇怪的是，他没有指责这个基督徒团体内的丑事、精神的日渐懈怠和领导之间的冲突，像先前批评格林多人那样。的确，团体中有许多令人紧张，令人疑惑不解的事。有人极力主张重新恪守犹太教规。不过，不管是这些倒行逆施的鼓吹者，还是那些极力反对者，似乎都未曾料到保禄会给他们这样严肃的警告。保禄的眼光比他们深远透彻：信徒若倒退到死守教规，只重视礼仪的地步，那就是没有明悟，或者说完全忘了：基督徒并不是以遵守教规礼仪为首要，而是要活出信德来。

对迦拉达人来说，认识了福音，如沐浴在自由春风中。特别对其中的某些犹太人，他们从终生恪守教规的严峻诫命中获得了解放。希腊化基督徒则得以摆脱当时的宿命观和社会偏见，获得彻底的精神洗礼。不过，当保禄跟他们讲述自己的灵修经验，向他们肯定说基督足以满足我们的一切需求，任何信仰的章典规诫都没有圣神的引导更正确美妙时，他们能够听从保禄而行动吗？

初期，迦拉达人曾努力照保禄的模式来生活，但要这个团体始终保持如此新颖的思想作风，则很难了。经过初期的热衷后，绝大部分新基督徒又觉出章典规范及实践礼仪的必要性了。即使他们对基督有信德，但要他们都“属神”，则太过奢求了。有些人提供了答案。毫无疑问，这些人是犹太血统的基督徒，他们知道律法的益处。他们当然渴望领导教会团体，不过这封信第六章明示出他们背后的企图：恢复犹太典章和礼仪，可以打开犹太社会的层层大门。犹太人团体散布在罗马帝国的各个角落，由共同的纽带紧密相连，这种彼此的关系在多方面使个人和团体受益。一些基督徒更愿意享受这种安全，而不是冒险去投身一种新的信仰，面对基督徒团体必须面对的挑战。

保禄的回答是严厉的。他的话可说代表天主之言。不错，如果我们过分注重宗教典章规诫的实践，就会陷入一种不言而喻的心态：那就是我们期望以善行去获取赏报。但若出于信德，情况就不同了：我们会把自己交托给天主，进入他以十字架为象征的奥秘之中。

以上这些足以使我们领会出，在许多追求保障与安宁的今天，迦拉达书也是写给我们的。教会既然不得不接受许多缺少灵性经验的信徒，她自身必然会有降低到和这些信徒水准一样的倾向，变成只是一种宗教。因而，我们必须不断地认识自己的身份：借信德重新发现生命。

Translation: Tagalog

Lahat tayo’y nagpapanggap na malaya. Ngunit ano bang ibig sabihin ng maging malaya? Ang mga tunay na malayang tao ay iyong mga inaakay ng malalim na inspirasyon ng Espiritu ng Diyos. Bawat Kristiyano’y dapat maging “inspirado” sa ganitong kahulugan. Gayunpaman, maraming bagay ang nagbabanta sa “kalayaang ibinigay ni Kristo sa atin”:

– Kalimita’y pinababayaan nating lumamig ang ating maalab na damdamin noong una nating makatagpo si Kristo at naramdaman nating kaya nating gawin ang kahit ano para sa kanya. At sinisimulan nating hubugin ang ating buhay ayon sa mga gawaing hindi makapapalit sa tunay na pag-ibig.
– Puwede rin namang mangyari na masyado nating hinahangaan ang mga halimbawa ng mga Kristiyano ng ibang panahon o ibang kalagayan. At kinokopya natin ang mga huwaran ng Kristiyanong pamumuhay na hindi katugma ng inaasahan ng Diyos sa atin, kaya hindi tayo pumupunta kay Kristo sa kabuuan ng ating pagkatao at paninindigan.

Malinaw ang lahat ng ito sa Sulat sa mga taga-Galasya. Ang mga paganong ito na napa-sampalataya ni Pablo ay nakinig pagkatapos sa mga Judiong nag-aakalang mga disipulo sila ni Kristo, ngunit hindi naunawaan ang Ebanghelyo. At sinasabi ng mga Judiong ito: “Pana-nampalataya kay Kristo, napakaganda nito! Ngunit mas mahalaga sa Diyos ang pagtupad ng mga tao sa lahat ng batas at kaugaliang panrelihiyon.”
Kaya ginawa ni Pablo ang napakarahas na sulat na ito: “Kung kilala ninyo si Jesus na ipinako at inaakay kayo ng kanyang Espiritu, ano pang kailangan ninyo?”

Sino ba ang mga taga-Galasya? Tinutukoy ang mga pamayanan ng Pisidia at Galasya. Sinasabi sa Gawa 13:13-14:25 at 16:6-6 ang tungkol sa pag-eebanghelyo sa kanila.

Translation: Cebuano

Kitang tanan nagpakaaron-ingnong gawasnon. Apan unsay kagawasan? Ang gawasnon mohimog desisyon dili pinasikad sa kaugalingong interes, kondili inagak sa mas lawom nga lamdag sa Espiritu sa Diyos, nga kanunayng nagdapit sa pagbag-o. Gilamdagan ini ang matag kristyano. Apan may duha ka butang nga naghulga sa “kagawasan nga gihatag kanato ni Cristo”:

– Kadaghanan nabugnaw ang kadasig sa unang paghimamat ni Cristo, ug sa iyang pagtulun-an nga nakapabuhat nato og bisag unsa alang niya. Ug giumol nato ang kinabuhi sumala sa balansayon nga dili makapuli sa matuod nga gugma.
– Usahay nadani ta sa kanhing panig-ingnan nga dili na tukma sa panahon o sa lahing kahimtang. Miawat ta sa mga sumbanan sa kristohanong pagpuyo nga dili mohaom sa gitinguha kanato sa Diyos, maong nalayo ta ni Cristo, sa tinuod nga pagkakita ug sa gihatagag bili.

Kining tanan naklaro sa Sulat alang sa taga Galacia. Ang mga pagano nga nakabig ni Pablo, nadala sa mga Judio nga nagpatoo nga mga tinun-an sila ni Cristo, apan wala makasabot sa Ebanghelyo. Gitudloan sila sa mga Judio nga nindot ang pagtoo ni Cristo, apan ang labing mahinungdanon sa Diyos: pagtuman sa tanang tulumanon, balaod ug batasan sa Judiong tinoohan. Kay gawas nga nasayran na ninyo nga si Jesus Judio, kinahanglang mosunod mo ug motuman sa pamaagi sa mga Judio: sa mga ritwal ug tulumanon, sa pagsimba ug pag-ampo; sa hunahuna ug panglihuklihok.

Nangusog si Pablo pagsulat: “kon nasayod mo nga gilansang si Jesus sa krus ug nga gigiyahan mo sa iyang Espiritu, nan unsa pay inyong gikinahanglan?

Kinsa man ang taga Galacia? Dili klaro kining ngalana, pwede kaayo nga katilingban sila sa Pisidia ug Galacia. Ang Mga Buhat 13:42 - 14:25 ug 16:1-6 naghisgot sa panahon sa pagwali didto.

Translation: Spanish

¿Quiénes eran los Gálatas? Este apelativo, tan poco preciso, tal vez indique a las comunidades de Pisidia evangelizadas por Pablo en su primera misión (H 13,22; 14,25; 16,1-3); o tal vez podría tratarse de otras comunidades que Pablo habría fundado más al norte, en la antigua Galacia, durante su segunda misión (H 16,6; 18,23).

Pablo escribe porque la comunidad está en peligro. Es algo extraño: no hace alusión a escándalos, ni a un relajamiento, ni a conflictos de autoridad, como ocurrió en Corinto. Había seguramente tensiones y dudas, ya que algunos se propasaban y querían volver a valorizar las prácticas judías. Sin embargo y según parece, ni los promotores de esa vuelta a la Ley, ni los que se les oponían, podrían haber esperado una advertencia semejante de Pablo. Pero su intención iba más lejos que ellos: los fieles piden de nuevo prácticas religiosas porque no han comprendido o porque han olvidado que ser cristiano no es ante todo practicar una religión, sino más bien vivir la fe.

El descubrimiento del Evangelio había sido para los Gálatas un baño de libertad. Los que eran judíos habían escapado así de la tiranía de las prácticas que marcaban toda la existencia. Los que eran griegos (y paganos) se habían liberado de una visión fatalista del mundo y de los prejuicios de su sociedad; ahí también la liberación se había hecho en la forma más radical. Mas, ¿eran capaces de seguir a Pablo cuando les participaba su propia experiencia? ¿Habían descubierto que Cristo es lo suficientemente grande como para llenar la existencia y que el Espíritu dirige mucho mejor que las obligaciones religiosas?

Durante un tiempo los Gálatas habían vivido lo mismo que vivía Pablo, pero era difícil que la comunidad se mantuviera en una línea tan nueva. Transcurrido el momento del primer entusiasmo, la gran mayoría de estos nuevos cristianos sintió la necesidad de reglas y prácticas. Tenían fe en Cristo, pero era demasiado pedirles que fueran todos «espirituales».

Además había allí gente que ofrecía una respuesta. Eran tal vez cristianos de origen judío que sabían lo bueno que es tener una ley. Aspiraban, por supuesto, a tomar la dirección de la comunidad, pero el capítulo 6 de esta carta nos da a entender que no eran totalmente desinteresados, ya que la vuelta a las prácticas judías les abría todas las puertas de la comunidad judía. Existía una solidaridad muy fuerte entre los judíos en un mundo que les era habitualmente hostil, y juntarse con ellos procuraba una seguridad real. Algunos prefe rían esta seguridad a la aventura de la fe y los riesgos que las comunidades cristianas enfrentaban en aquel tiempo.

La respuesta de Pablo es severa, y tal vez nos parecerá muy parcial y negativa con respecto a las prácticas religiosas —pero es palabra de Dios—. Dar demasiado crédito a las reglas y prácticas de una religión es encerrarse en un sistema, en un orden en el que se espera, aún sin decirlo, la recompensa por las buenas acciones. La fe, por el contrario, significa entregarse a Dios y a su misterio, tan temible como la cruz que es su símbolo.

Todo esto nos indica que esta carta a los Gálatas tiene hoy gran actualidad, pues son muchas las personas que andan en busca de certidumbres. Por otra parte, en la medida en que la Iglesia deba atender a muchos fieles que sólo tienen una limitada experiencia de la vida en el Espíritu, tiene siempre cierta obligación de ponerse a su nivel con ritos, preceptos y autoridades. Debe pues mantener clara o recuperar la conciencia de su identidad y al mismo tiempo redescubrir la vida por la fe.

Introduction to 2 Corinthians (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

At the end of his first letter to the Corinthians Paul expressed the desire to come back and see them soon. He was unable to return, and they took this badly.

“Judaizing” preachers, that is to say, those Jews insufficiently converted to Christ, whom Paul had to face all the time, were trying to undermine his authority. Paul sent a messenger whom the Corinthians deeply offended: some members of the community were openly rebelling against the apostle. Paul responded in a letter “written in the midst of tears” (2:4) whereby he demanded the submission of the community. One of Paul’s best assistants, Titus, brought the letter and concluded his mission successfully. Upon Titus’ return, Paul, reassured, sent this “second” letter (in fact it was the third or fourth) to the Corinthians.

What is the content of this letter? What Paul feels with regard to the Corinthians and what he suffers from their lack of understanding. It is not much and yet it is a great deal. Paul is incapable of speaking about himself without speaking of Christ. This restless man, eager for understanding and affection, is so permeated with the love of Christ, that he cannot express a suspicion or a reproach without giving most profound sermons on faith. In trying to justify himself he writes the most beautiful pages on evangelization and on what it means to be an apostle of Christ.

We shall see that this letter includes pages which were not a part of it – fragments of other letters or notes sent by Paul to the Church of Corinth: in particular, 6:14-18 was probably written before our First Letter to the Corinthians; chapter 9; the chapters 10–13 which should contain a good part of the “letter written in tears” (see preceding paragraph).

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

保禄在格林多前书结尾处，表达了要很快回来和格林多教友见面的愿望。但他没能前来，使得他们很不满。

“犹太式”的传教者，也就是保禄必须时时面对的，并未完全皈依基督的那些犹太人，他们正试着要诋毁保禄的权威。保禄派遣的一位使者受到格林多人极大的冒犯：团体中有些成员公开反抗宗徒。保禄“含着泪”（2:4）写了一封信，要求团体的顺从。弟铎带着信成功地完成了他的使命。弟铎回来之后，保禄放了心，将这“第二封”信（其实应该是第三或第四封）寄给格林多人。

信的内容是什么？是保禄对于格林多人的感觉：是因为他们的不理解而使他倍受痛苦。信虽不长，但内容很多。保禄说到自己时，无法不说到基督。这个马不停蹄的人，急切地想获得别人的理解和情感，是如此地沉浸在基督的爱中，以致于在表达怀疑或指责时，都一定本着信德，给予最深刻的教诲。为了替自己辩解，他写下了“福音传播”中最美丽的篇章，也写下了身为基督的“宗徒”到底意味着什么。

我们将看到并不属于这封信的一些章节，是其他信件的残片或寄给格林多教会的一些字条。比如6:14-18，有可能写于格林多前书以前；第9章（参看9:1的注释）；第10-13章应该属于“含着泪”写的那封信中的段落（参看前几章的内容）。

Translation: Tagalog

Sa katapusan ng kanyang unang sulat sa mga taga-Corinto, sinabi ni Pablo na gusto niyang makabalik doon at makita silang muli. Ngunit hindi siya nakabalik kayat labis na sumama ang kanilang loob.

May mga Kristiyanong mangangaral na gustong gawing Judio pa rin ang mga sasampalataya kay Kristo. Mga Judio ang mga ito na may “hilaw” na pananampalataya, at sila ang malimit na kailangang harapin ni Pablo pagkat hangad nilang “sulutin” ang kanyang awtoridad. Nagpadala si Pablo ng sugo na lubha namang nasaktan sa mga taga-Corinto. May ilang kasapi ng pamayanan na lantarang nagrerebelde laban sa apostol. Isang liham na “sinulat sa matinding pighati” (2:4) ang sagot ni Pablo, dito niya hini¬hinging sumunod ang pamayanan. Si Tito na isa sa mahuhusay na katuwang ni Pablo ang nagdala ng liham at maayos naman nitong natupad ang kanyang misyon. Sa pagbabalik ni Tito, nagkaroon ng katiyakan si Pablo, at ipinadala niya ang “ikalawang” sulat na ito sa mga taga-Corinto (na sa katunaya’y ikatlo o ikapat).

Ano ang nilalaman ng sulat na ito? Ang damdamin ni Pablo para sa mga taga-Corinto at ang pagdurusa niya dahil sa kakulangan nila ng pang-unawa. Hindi makapangungusap si Pablo tungkol sa kanyang sarili nang hindi siya nagsasalita tungkol kay Kristo. Punung-puno ng pag-ibig ni Kristo ang taong ito na walang kapahingahan sa hangad na siya ay mahalin at maunawaan. Kayat maging hinala man o pangaral ang kanyang sinasabi, nakapaloob ito sa mahusay na paglalahad tungkol sa pananampalataya. Sa pagsisikap niyang maipagtanggol ang sarili, naisulat niya ang pinakamagandang pahina tungkol sa pag-eebanghelyo at sa kahulugan ng pagiging apostol ni Kristo.

Mapapansin natin na may mga pahina ang sulat na ito na hindi talaga bahagi nito kundi mula sa iba pang mga sulat o paalala na ipinadala rin ni Pablo sa Iglesya sa Corinto: ang talataang 6:14-18 na malamang na nasulat bago ang Unang Sulat sa Mga Taga-Corinto, ang kabanata 9 (basahin ang paliwanag sa 9:1), at ang mga kabanata 10–13 na naglalaman ng malaking bahagi ng liham na “sinulat sa gitna ng matinding pighati” (basahin ang talata sa itaas).

Translation: Cebuano

Sa kataposang bahin sa una niyang sulat sa taga Corinto, gipadayag ni Pablo ang tinguha pagbalik ug pagpakigkita nila sa dili madugay. Apan wala ni matuman, ug ngil-ad kaayo ang pagsabot ini.

Ang problema mao ang mga Judio nga dili pa hingpit nga nakabig kang Cristo. Mireklamo sila sa awtoridad ni Pablo sa pagwali. Busa, nagpadala siyag sinugo nga napasakitan pag-ayo sa taga Corinto, kay dunay uban nila nga dayag nga nakigbatok sa apostol.

Agig tubag, gisulatan sila ni Pablo nga puno “sa kaguol ug kasakit “ (2:4) nga nag-awhag sa pagsunod kanunay sa katilingban. Gidala ni ni Tito, ang pinalabing tinun-an ni Pablo nga nagmalamposon sa misyon. Ang taho ni Tito nakaaghat ni Pablo sa paghimo ining ikaduhang sulat alang sa taga Corinto (gani ikatulo o ikaupat na ni).

Unsay nia ini? Unsay gibati ni Pablo bahin sa taga Corinto ug unsa kabug-at ang iyang giantos gumikan sa kagahi nilag ulo? Dili kaayo ni grabi, apan dili sab tiaw. Maglisod si Pablo pagpadayag sa kaugalingon nga dili molakbit paghisgot ni Cristo. Tawo siya nga dili mahimutang. Nagtinguha siya nga masabtan ug higugmaon; apan natuhopan siya pag-ayo sa gugma ni Cristo, nga dili niya ikapadayag ang iyang pagduda ug pagsaway kon dili apilan og lawom nga wali bahin sa pagtoo. Sa pagpanalipod niya sa kaugalingon nindot siyag nasulat bahin sa pagsangyaw sa Ebanghelyo ug sa kahulogan sa pagkaapostol ni Cristo.

Translation: Spanish

Al final de la primera carta a los Corintios, Pablo expresaba el deseo de volver a visitarlos muy pronto; pero como no lo pudo hacer, lo tomaron muy a mal.

Por otra parte, algunos predicadores “judaizantes”, es decir, judíos mal convertidos a Cristo, trataban de destruir entre los corintios la autoridad de Pablo, quien conociendo muy bien a unos y a otros, les envió un mensajero, que fue ofendido gravemente, e incluso algunos miembros de la comunidad se rebelaron abiertamente contra el apóstol.

Pablo respondió con una carta «escrita en medio de lágrimas» (2,4), en la que exigía la sumisión de la comunidad. Tito, el más capaz de los ayudantes de Pablo, fue el encargado de llevar esa carta, y su misión tuvo éxito. A su regreso, Pablo ya un poco más tranquilo, les envió esta «segunda» (que de hecho es la tercera o cuarta) carta a los corintios.

¿Qué dice esta carta? Lo que Pablo siente en sus dificultades con los corintios y su sufrimiento ante su falta de comprensión. Esto es a la vez poco y mucho, pues Pablo era incapaz de hablar de sí mismo sin hablar de Cristo. Ese hombre inquieto, que aspiraba a ser comprendido y amado, estaba tan compenetrado del amor de Cristo que no podía expresar ni siquiera una sospecha o un reproche sin llegar a los discursos más profundos de la fe. Al tratar de justificarse escribió las más bellas páginas sobre la evangelización y sobre lo que significa ser apóstol de Cristo.

Se constatará que el texto actual de esta carta contiene fragmentos de otras, o recados que había enviado Pablo a la Iglesia de Corinto. En particular, 6,14-18, que probablemente fue escrito antes de nuestra Primera Carta a los Corintios; el capítulo 9 (véase comentario a 9,1); los capítulos 10-13, que debieron contener buena parte de la «carta escrita en medio de lágrimas».

Introduction to 1 Corinthians (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Some persons praise the first Christians as if they had been models of all virtue. In fact, there were no more miracles then than now. Here as elsewhere, Paul addresses men and women living in a world as real as our own. Corinth had its own particular character among the Mediterranean cities. Situated on a tongue of land separating two gulfs, it had the best part of its privileged site. The two ports of the east and west had been joined by a kind of paved way on which boats were pulled by means of enormous wagons drawn by bullocks. This spared sailors having to detour to Greece by the south: a very long voyage at the time and very dangerous. Obviously it had to be paid for; this financially benefited the town; it also needed labor which meant many slaves. The city had a sanctuary dedicated to the goddess Aphrodite, the goddess of “love” for the Greeks, around which had developed (with the help of money) a prostitution that had nothing sacred about it other than its name. The prostitutes were counted in the thousands. Quite near Corinth, there was a sportive celebration—rather similar to the Olympic Games of our day—every two years. This drew large crowds of people. We notice in these two letters of Paul very clear allusions to these different aspects of Corinthian history: slavery, prostitution, stadium sports.

In Corinth, there existed a dynamic, though not well ordered Church, composed of Jews and Greeks converted by Paul. Many of them were in danger of returning to the vices of their former lives, once the enthusiasm of their first years as Christians had worn off. Those responsible in the Church apparently were not capable of dealing with many problems: internal divisions and doubts about faith. They therefore called upon Paul, who wrote the present letter, because he could not interrupt his work in Ephesus.

We notice the authority with which Paul, from afar, leads the Church in the name of Christ; also his manner of teaching: before answering any question, he reasserts the foundations of the faith.

The Corinthians, in the midst of a pagan world, were concerned about matters that are again relevant in our times:

– about celibacy and marriage,
– about living together with those who do not share the Christian faith,
– about conducting the assemblies, for both the celebration of the eucharist and the use of “spiritual gifts,”
– about the resurrection of the dead.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

有些人赞美早期的基督徒为所有美德的典范。实际上当时的奇迹并不比现在更多。像在其它地方一样，保禄在这里向众人发言，这些人生活的世界与我们现在的并没有什么区别。在地中海沿岸的城市中，格林多有它自己的特殊性：地处两个海湾中的舌形陆地，地势极好。东西两港由一条平坦大道连结，船只则由无数的公牛拉动，取大道为捷径，从一港至另一港，这样水手们就不再航船途径南部的希腊了，因为那里航程既长又危险。显然取道陆地要付钱，格林多就是靠这经济来源发家致富的。它也需要许多劳动力，其实都是奴隶。城里有一座献给爱神阿弗罗蒂特的神庙，因为有这座神庙，再加上金钱的帮助，卖淫业肆无忌弹地篷勃发展起来，妓女人数逾千。格林多附近有个体育运动的庆祝活动，每两年举行一次，颇似如今的奥林匹克运动会，每当彼时观众云集。我们可以注意到在保禄的这两封书信中，作者非常清楚地指出了格林多的许多与众不同的方面：奴隶制、卖淫业和体育运动。

在格林多存在着一股动力，所以在那里的教会虽非健全但充满活力，这是由因了保禄而皈依的犹太人和希腊人所组成的。早期的基督徒一旦热情消逝，就都面临回到以前罪恶生活的危险。那些负责教会事务的人，对于许多问题显然都无法处理：如内在的分化和对信仰的怀疑等等。他们因此求助于保禄，后者便写下了这封信，因为他不能中断在厄弗所的工作。

我们注意到来自远方，以基督之名领导教会的保禄所采取的权威态度以及教诲方式，在回答任何问题之前，他必先着重肯定信仰的基础。

格林多人处于外教人的世界中，关心着与我们这个时代几乎相同的问题：

1）独身和婚姻；
2）如何与非基督徒共同生活；
3）集会的安排，包括感恩的举行和“神恩”的利用；
4）死者的复活。

Translation: Tagalog

Hangang-hanga ang ilan sa atin sa mga unang Kristiyano na para bang sila na ang pinakahuwaran ng lahat ng kabutihan. Pero ang totoo’y pareho lamang sila noon sa atin ngayon.

Sa pagkakataong ito, tulad sa iba pang lugar, mga taong tulad natin ang kausap ni Pablo. Naiiba ang Corinto sa iba pang mga siyudad sa Mediterraneo sapagkat nasa pagitan ito ng dalawang golpo kaya naman napakaganda ng lokasyon nito. May dalawang daungan ito, isa sa silangan at isa sa kanluran, na pinagdugtong ng malasementadong daan kung saan “itinatawid” ang mga barko na sakay sa malalaking karitong hila ng mga baka. Kaya hindi na maglalayag pa patimog sa Gresya na mahaba at mapanganib na paglalakbay. May bayad siyempre ito. Malaki ang naitulong nito sa pananalapi ng bayan at nangailangan din ito ng maraming trabahador, ibig sabihi’y mga alipin. Sa lunsod ay may templong nakatalaga para sa diyosang si Aphrodite na siyang diyosa ng pag-ibig para sa mga Griyego. At sa templong iyon, at dahil na rin sa pera, lumaganap ang “sagradong” prostitusyon, na walang anumang sagrado liban sa pangalan nito. Libu-libo ang mga prostituta.

At malapit sa Corinto, may palaro namang idinaraos tuwing ikalawang taon na halos kapareho ng ating Olympic Games. Marami ang pumupunta roon. Mapapansin natin sa dalawang sulat na ito ni Pablo ang mga deretsahang pagtukoy niya sa iba’t ibang aspektong ito sa kasaysayan ng Corinto: ang pagkakaroon ng mga alipin, prostitusyon at palaro sa istadyum.

Bunga ng pangangaral ni Pablo, nabuo ang Iglesya sa Corinto na binubuo ng mga Judio at mga Griyego. Masigla ang pamayanang ito ngunit medyo magulo. Marami sa kanila ang nanganganib bumalik sa dati nilang mga bisyo pagkalipas ng sigasig ng mga unang taon sa pagkakristiyano. At mukhang hindi kayang harapin ng mga responsable sa Iglesya ang gayon karaming problema: ang pagkakahati-hati at pagdududa sa pananampalataya. Kaya dumulog sila kay Pablo na sumulat ng liham na ito sapagkat hindi niya maiiwan ang kanyang gawain sa Efeso.

Mapapansin natin ang kapangyarihan ni Pablo sa pamumuno niya sa Iglesya sa ngalan ni Kristo, kahit na sa malayo. Gayon din naman sa kanyang pagtuturo: bago sagutin ang anumang tanong, inilalahad muna niyang muli ang mga saligan ng pananampalataya.

Sa gitna ng paganong daigdig, mga bagay na may kinalaman din sa ating panahon ang pinoproblema ng mga taga-Corinto noon:

– ang tungkol sa di-pag-aasawa at pag-aasawa,
– ang pamumuhay sa piling ng mga di-Kristiyano,
– ang mga pagtitipon para sa pagdiriwang ng eukaristiya at paggamit ng mga “kaloob na espirituwal,”
– ang pagkabuhay ng mga patay.

Translation: Cebuano

Ang unang kristyanos gidayeg sa uban isip modelo sa tanang balaanong hiyas. Apan sa pagkatinuod ang mga milagro kaniadto dili mas daghan kay sa karon.

Syudad nga mauswagon ang Corinto, apan puno sa kahugawan. Ang mga Judio ug Griyego nga nakabig ni Pablo nakapabarog didto og simbahang aktibo, apan dili maayong pagkadumala. Daghan kaayo ang may hilig gihapon pagbalik sa daang mga bisyo labi na dihang miawop ang kadasig sa unang kristyanos. Ang mga responsabli pagdumala sa Simbahan dili maantigong moatubang sa daghang problema sama sa pagkabahinbahin ug sa mga pagduhaduha sa pagtoo. Mao nga nagpakitabang sila ni Pablo. Busa, nagsulat siya; dili niya kabiyaan ang iyang buluhaton sa Efeso.

Makita dinhi ang awtoridad ni Pablo paggiya sa Simbahan sa ngalan ni Jesus bisag tua siya sa layo. Duna siyay pamaagi pagtudlo: sa dili pa tubagon ang mga pangutana, ipadayag una ang sukaranan sa pagtoo.

Taliwala sa paganong kalibotan, ang taga Corinto nag-atubang og mga problema sama sa sagad tang ikahinagbo sa atong panahon:

– ang mahitungod sa pagminyo o sa pagpabiling dalaga o ulitawo;
– ang mahitungod sa pagpuyo uban sa lahig pagtoo;
– ang mahitungod sa pagtigom alang sa pagsaulog sa Eyukaristya ug paggamit sa mga espirituhanong gasa; ug ang mahitungod sa pagkabanhaw sa minatay.

Translation: Spanish

Algunos hablan de los primeros cristianos como si hubieran sido modelos de todas las virtudes. La primera carta a los Corintios nos hará ver que los creyentes de los primeros tiempos tenían sus debilidades como nosotros y que la fe no había eliminado el peso de las realidades humanas.

Corinto tenía su propia fisonomía entre las ciudades del Mediterráneo. Situada en una franja de tierra que separa dos golfos, se había aprovechado de su situación privilegiada. Los dos puntos del este y del oeste se habían unido por una especie de camino enlosado por el cual se tiraba de los navíos por medio de enormes carros arrastrados por bueyes. Así los marinos se ahorraban de dar la vuelta a Grecia por el sur. Pero había que pagar, lo que significaba una importante entrada para la ciudad; el transporte exigía además abundante mano de obra, lo que para la época significaba muchos esclavos.

La ciudad poseía desde tiempo muy antiguo un santuario consagrado a Afrodita, la «diosa del amor» según los griegos, en cuyo derredor se desarrollaba —y para eso siempre había plata— una prostitución que de sagrada no tenía más que el nombre. En tiempos de Pablo las prostitutas se contaban por millares.

Muy cerca de Corinto se celebraban cada dos años competencias deportivas, parecidas a los juegos olímpicos actuales, que también atraían gran cantidad de gente.

Se advertirán en estas dos cartas de Pablo alusiones muy claras a estos diferentes aspectos de Corinto: el dinero, la esclavitud, la prostitución y los juegos del estadio.

En Corinto judíos y paganos convertidos por Pablo formaban una Iglesia dinámica, aunque poco ordenada. Después del entusiasmo de los primeros años, muchos se habían dejado llevar por los vicios y por las costumbres paganas, y los responsables de la comunidad se sentían impotentes para hacer frente tanto a esas dificultades y también a las divisiones internas o dudas respecto a la fe. Hicieron pues un llamado a Pablo. Retenido en Efeso por su trabajo apostólico, les envió esta carta como respuesta.

Llama la atención tanto la autoridad con que el apóstol se dirige a la Iglesia en nombre de Cristo, como su manera de enseñar, pues antes de responder directamente a una cuestión, comienza siempre por reafirmar las bases de la fe. Las dudas de los Corintios, sumidos en un mundo pagano, se referían a temas que son aún hoy de actualidad o que se discuten entre nosotros:

— el celibato y el matrimonio;
— los problemas de coexistencia con los no creyentes;
— el orden de las reuniones de la Iglesia, tanto para la celebración de la Eucaristía como para el ejercicio de los «dones espirituales»;
— la resurrección de los muertos.

Introduction to Romans (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Jesus presented himself as the Savior. First of all he wanted to save the Jewish people. He spoke to them of the kingdom and they understood that God would reign over them just as he would reign in their lives. Their collective aspirations were not unknown to him, but he oriented them towards a more universal mission: it was truly “good news” for them.

With the beginning of the mission into Roman territory the Gospel had equally to be good news for the Greeks of the Roman Empire who were listening to the word of the apostles. Protected by solid structures that no-one questioned, they did not share the Jewish longing for liberation. In absorbing them the Roman Empire had practically reduced to nothing the pride and ambitions of nations great and small, leaving a void for religious concerns to take root. These people were interested in all that related to the human person and searched high and low in a jumble of doctrines and religions as a means of escaping Fate. So it was essential to speak to them of Christ, as the one who unravels our contradictions and gives us life.

In this letter to the Christians of Rome, capital of the Empire, Paul intends to respond to the concerns of the Greeks but without thereby neglecting the Jews.

The Letter to the Romans is for the most part a long exposition about Christian vocation. To us it will seem difficult, because that is what it is. It must be remembered that Paul’s teaching does not stem from a doctrinal system or from a theology: rather it constantly springs from his own experience. The encounter with the Risen Christ, the call made to Paul that put him at the service of the Gospel, the long experience as an apostle, the gifts of the Spirit acting in him and constant communion with Jesus: these were the sources of his vision of faith.

So Paul spoke of God’s salvation as if forgetful of the explosive Palestinian context where Jewish nationalism was at grips with the Romans and where all religious hopes were politicized. God’s salvation is the salvation of the human race, a total project, but taking place in the heart of people; all will depend on our response to God’s call: can we trust him?

Paul, marked by his own history, presents the beginning of faith as dramatic conversion. People are slaves to Sin (it would be necessary to understand what Paul means by that). We have been created to share the life of God, and as long as we do not achieve this we carry within ourselves a conscious or unconscious rebellion against God. Must we turn towards religion? We would gain very little, says Paul, with insistence that will shock many people: as long as we believe in becoming “good” through religious practices we turn our back on the only power that can free us: God’s merciful love. The only response he expects from us is our act of faith, a faith which immediately frees us.

This salvation is the one announced by the Bible, but it will disconcert those believers who do not go beyond religious practices. These belong to a first stage of sacred history that ended with Jesus’ death. Our baptism gives us entrance to a mysterious world which is no other than the Risen Christ: from now on we are “in Christ”, and living by his Spirit. The gift of the Spirit opens a new era where all is inspired by the law of love, for those who have become true sons and daughters of God.

Paul had decided to leave the Eastern provinces of the empire and to reach its very heart, that is to say, Rome (Rom 15:23). But others had established and formed that community, Peter for sure, and many others who are unknown. These Christians already had their own ways and their customs. Some of them had heard comments that did not predispose them favorably toward Paul and his methods. Therefore, it is understandable that Paul wanted to prepare his coming. He may have been thinking even more about the Jerusalem Christians who were spreading rumors and slandering him (Acts 21:21). Before Paul went to Rome, he had to go to Jerusalem to bring the proceeds of the collection taken in the Greek communities for the poor of Jerusalem. Paul was not too sure of being welcomed as a brother (Rom 15:31). So, he sent this letter to Rome, knowing that it would quickly reach Jerusalem. In this letter, Paul dwells on the complementary vocation of the Jews and the pagans.

His calls for mutual understanding, that make up the content of chapters 13-15 of this letter, were important concerns of Paul at the time. Even if he addressed the Jewish community of Jerusalem in a special way, his remarks were not out of place in Rome. There, like everywhere, it was not easy to gather Jews and converted pagans in the same community. Paul was already preaching what we fail to put into practice, namely, to accept one another with our differences.

Paul probably sent this letter from Corinth in the winter of 57-58.

It is now impossible to speak of the letter to the Romans without saying at least a word on the place it has held and continues to hold in Protestant Churches. It has been considered by many as the key to the interpretation of the whole bible.

It is known that Luther deepened the Reformation by commenting on this epistle. He was not wrong in seeing in this letter the condemnation of a Church established in the world, where faith had been degraded, becoming no more than practice devoid of faith which saves. The Christianity of the Middle Ages was in fact a people, rather like what the people of Israel had become. A person was a Christian by birth and continued to be one; he/she could be a believer, but as one is in any culture whatever. It was thought that salvation was gained by religious rites and by the practice of good deeds that merited heaven.

It was therefore very important to remember that faith is at the heart of every conversion, and that this conversion is the response to a freely given call from God. This letter emphasizes Christ the Savior and this emphasis was sufficient to devaluate the whole religious system which at the time was crushed by tradition and devotions. There was faith, at a time when preaching rarely touched on anything other than morality with its catalogues of moral principles. There was the word of God directed towards the individual person at a time when people were quite happy to trust Church leaders. It was then, a radical criticism of the Church which ended up looking at itself instead of turning towards God, and of a Church whose whole system – political, doctrinal and repressive, blocked the horizon.

We have said, however, that this letter had its roots in Paul’s experience as a Jew, a Pharisee and as an apostle called directly by Christ. It is from that point that Paul spoke of sin and justification, of call, of salvation through faith. For their part, Luther and his contemporaries read this letter against the backdrop of their own problems — or better — of their anguish.

They magnified the perspective of sin and eternal condemnation, victims of a philosophy (nominalism) in which nothing was good or bad in itself but only if God declares it so. Because of that, everything Paul said about predestination of the Jewish people was interpreted by them as a personal predestination to heaven or hell.

When Paul spoke of justification – a word which at that time had a large and imprecise meaning – he meant that God re-establishes in us an order which is the true one; they understood instead that, if we believe, God will accept us even if nothing has been changed in us. The great perspectives of humankind and history as a battlefield of sin and grace, were reduced to a personal problem: am I really free or am I enslaved to sin or grace. Taking literally Paul’s images and comparisons, a doctrine of original sin was developed in which we all pay now and forever, for the sin of our first ancestors.

Several generations of protestants and catholics have been marked by these controversies: salvation through faith alone, or through faith and works, or through faith, works and sacraments? The love of the Father who saves and of Christ the Savior were eclipsed in fact by an obsession for salvation: how can I escape from this rigid frame in which God confines me? The concept of a just God, of inexorable decisions, which so easily condemns people into hell would traumatize the West and prepare a revolt in the next centuries, that of militant atheism.

It is not pointless for us today to know this. We are all children of our time and the remedy, if we do not wish to be enslaved, is to not give over-importance to one biblical text to the detriment of others. When you have become familiar with Paul and first with the letter to the Romans you see that for him the Father of Jesus is really father, and passionately loved. Thousands of details are to be discovered in Paul that disclose his experience of a continual communion and a life “in” the Triune God, an experience very close to that of St. John.

That will not prevent us from finding in this letter just what Luther, after St. Augustine, saw there: a genial presentation of the mystery of humanity redeemed by Christ. There is a certain forgetfulness perhaps of this letter and of this doctrine which too often has allowed Catholics to hem themselves in by their practices and their sacraments, and neglect mission.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

耶稣以救世主的身份显现，他最先想救赎的是犹太人。他对他们讲论天国，于是他们了解：救主要来领导他们，亦如在生命中指引他们一样。耶稣不是不知道犹太人的盼望，但他引导他们朝向另一更广博深奥的使命：对他们而言，那才真是一种“福音”。

虽然对以色列人传教受挫，传教工作却在罗马帝国的领地上发展开来，福音也同时传给了罗马帝国内的希腊人，这些希腊人都成了保禄宗徒的听众。他们生活在稳固的社会结构下，并没像犹太人那般渴求解放。罗马帝国吸收容纳了被征服的民众，挫败了境内大小诸国原有的傲气和雄心，结果反留下了一片精神空白，正给予宗教热切成长的时机。这些有信仰热情的人，对所有触及“人”的事物都有兴趣，并想从众说纷纭的宗教理论中寻求挣脱命运之法。这时候就应该将解决人的冲突，赋予人生命的基督介绍给他们。

保禄在写给帝国首都－罗马的基督徒的信中，为饥渴慕义的希腊人提供了心灵之粮，同时并没有忽略犹太人。犹太人在罗马这个社群内为数众多。基督徒本来以为，凡是以色列人，都会分辨救主天主的来临，且终日怀此希望。但是当他们认清了大多数的同胞已弃绝了基督信仰后，他们才开始思考，该如何在天主面前重新定位？他们难道成了站在悠久救恩历史边缘的少数人吗？

罗马书的内容

罗马书的主要内容是有关基督徒圣召的冗长说明。保禄虽受了传统文化的熏陶，但他不从什么教义或神学理论着笔，而时常以自己的经验为例：他与复活的基督相遇；他为福音传播而历尽沧桑的奉献；受圣神恩赐的影响；以及不断与主耶稣心灵沟通的心得；这些都是他对信仰看法的基础。

保禄因受自身经验的影响，他视信仰之路为“皈依天主”，他以为“人是罪恶的奴隶”。我们希望挣脱罪的禁锢，但总缺乏领悟：只有信德能使我们皈依天主，分享天主的生命。要是不辨识这点，我们总会有意无意地来叛逆天主。

我们需要皈依于宗教信仰吗？保禄用令人吃惊的语气说：“皈依宗教得不到什么好处。若人们以为遵行教规就能成为‘好人’的话，正违背了那唯一能解救我们的原则。唯一得救之道在于相信天主的仁慈大爱，靠了这种坚定的信仰，我们才能得救。”

整部圣经所宣讲的就是“得救之恩”。但并不指生活在犹太宗教意识中的复合与完美，因为犹太人的宗教好像其他宗教，只成为人类历史上的一段而已；但耶稣的死完全成全了这一切。洗礼把我们带进复活基督的神秘世界：我们已在“基督内”，并且借他的圣神而生活。圣神的恩赐开启了新的纪元在新纪元里，一切按爱的法则而行事，使我们能成为天主的真正子女。

保禄又回到犹太人的问题上：对于天主应允以色列人一位救主，最后他们却不承认他，这样的以色列历史该怎么去理解呢？

保禄写信的年代大约在公元五十七或五十八年，地点可能是在格林多。在此之前，他只写信给他所清楚本身有困难的教会团体。而这封信则内容不同，他除了说到信仰意义和一般教友的信仰生活外，还特别强调不同的民族要彼此接纳。在罗马和帝国的其它地方，将犹太基督徒和其他民族的教友组成一个教会团体是不容易的。保禄很清楚这一点，但仍跟他们苦口婆心地讲道，宣讲连今天的我们都难以做到的“多元化”。

教会中的罗马书

谈论罗马书，必须指出此书在天主教和基督教（新教）中已占有且继续占有极重要的地位。对基督新教来说，马丁路德认为这部书坚定并深化了他的“宗教改革”。他对当时世俗化教会信德腐败的指责，不是没有道理的。当时十六世纪的西方人民的确像以色列人民，一出生即为教徒，且终生都得是。不论其文化背景有何不同，人人都以为借宗教仪式或善行，就能得救升天。

要慎重提醒大家：信德是皈依的中心，而这样的皈依是出于对天主爱的召唤的回应。这封信以“基督救主”为中心思想，这样可以让我们看到被传统和狂热摧毁的一个宗教还能有的前景。当时有信仰，但所能听到的就是道德或道德规条的教诲而已。当时也有天主圣言要念给所有的人听，于是这些人都满足地信任“神职人员”。故而路德激烈地批评教会，想使教会在朝向天主之前，回过头来看看自己：教会依附着政治，或是压抑体系，已封闭了自己的眼界。

在此书中，保禄以犹太人、法利塞人和直接被召叫为宗徒的经验，来定此书的基调。由此出发，他谈到罪恶、成义、天主的召叫、信德、救赎等问题。路德和他同时代的人，正是触碰到了这一困扰。他们代表了一群穷途末路的悲世者，被入地狱的威胁恐吓，而放大了罪的前景，终致成了“唯名论”的受害者。这种哲学认为事物本身没有好坏，只靠天主来宣判好或坏。因此，保禄所说关于犹太民族的命运安排，被他们诠释为个人上天堂或下地狱的宿命了。保禄提到天主，他要使我们成义，合于义：其实是指天主要在我们内重建新秩序，一个真实的秩序。但路德的理解却是：如果我们相信，天主就称我们为合于义的义人，尽管人实际上并没有内在的变化，成义和被称为义并不相同。被称为义是外在表面的说法。但我们人类受罪和圣宠之影响，本身难以自主，故而人类的前途就似乎化为个人的问题，乃系于天主之决定。那么我是真的自由吗？还是静待他的恩典赐予呢？若将保禄的言语仅以字面解释，就会归纳出原罪的论调，我们都将为原始父母的罪而永远付出代价。

新教友和天主教教友为此已经作了好几世纪的争论。即使今日回顾历史和争论肇因都很值得。若经常阅读保禄书信，特别是罗马书，我们就会发现对保禄而言，耶稣的“父亲”是一位真正的父亲，他极受爱戴。我们从保禄不断的灵修经验和他生活在“天主三位一体”中的经验，觉得他与圣若望的想法有极近之处。

我们不难从这篇书信中，再看到一幅圣奥斯定和路德都看到的“人类在基督内蒙救赎”的神秘之景象。但我们往往忽略了这篇书信所肯定的这种奥秘，以致于天主教徒太过强调教规和宗教活动等方面，而疏忽了对这世界重要的传福音使命。

Translation: Tagalog

Dumating si Jesus bilang Tagapagligtas, at una sa lahat, hangad niyang iligtas ang sambayanang Judio. Nangusap siya sa kanila tungkol sa Paghahari ng Diyos, at naintindihan nila ito bilang paghahari ng Diyos sa kanilang sambayanan tulad ng paghahari niya sa buhay ng bawat isa sa kanila. Pinahalagahan niya ang kanilang mga inaasam sa buhay at binigyang-direksyon ang mga ito upang ibilang ang lahat sa pagmamagandang-loob ng Diyos: ito ang mabuting balita para sa kanila.

Ngunit pagkalipas ng ilang taon, sa pagsisimula ng misyon sa mga lupaing nasasakupan ng imperyo ng Roma, kailangang ipangaral din ang Ebanghelyo bilang mabuting balita sa mga Griyego na silang mga tagapakinig ni Pablo. Matatag ang kaayusan ng kanilang lipunan kayat hindi sila gaya ng mga Judio na paglaya ang hangad. Sa pananakop ng imperyo ng Roma sa mga bayan, pinawi nito ang dangal at mga ambisyon ng maliliit pati na ng malalaking bansa. Lumikha ito ng guwang sa kalooban ng mga tao na siyang magbibigay-lugar sa relihiyon at paghahanap ng kahulugan sa buhay. Interesado sila sa anumang may kinalaman sa tao, at sa kung anu-anong mga doktrina at relihiyo’y naghahanap sila ng daan para matakasan ang guhit ng tadhana. Sa kanila kailangang ipahayag si Kristo na siyang lulutas sa mga kontradiksyon at magbibigay-buhay sa kanila.

Sa sulat na ito sa mga Kristiyano sa Roma na kapitolyo ng imperyo, layunin ni Pablo na sagutin ang mga alalahanin ng mga Griyego nang hindi kinakaligtaan ang mga Judio. Marami ang mga Judio sa komunidad sa Roma gaya ng sa lahat ng komunidad sa buong imperyo. At para sa mga sumampalataya kay Kristo, problema nila kung saan nila ilalagay ang sarili sa relasyon sa Diyos matapos tanggihan ng kanilang sambayanan ang pananampalatayang-Kristiyano. Hanggang noo’y kaisa sila sa pag-asa ng kanilang bayan, sa pag-aakalang makikilala ng buong Israel ang pagdating ng Diyos na Tagapaglitas. Ngunit ngayo’y napakaliit na grupo lamang sila sa dulo ng mahabang kasaysayan.

Paglalahad tungkol sa buhay-Kristiyano ang malaking bahagi ng sulat sa mga taga-Roma. At hindi lamang parang mahirap kundi talagang mahirap itong intindihin. May mababasa tayo ritong mga paliwanag at paggamit sa ilang teksto sa biblia na kalimita’y ipagtataka natin dahil may mga pagkakataong pamamaraan ng mga rabbi sa Jerusalem ang ginagamit ni Pablo para patunayan ang kanyang mga argumento. Pero hindi agad na nakikita ang layunin ng mga tekstong ito ni ang gustong patunayan ng mga ito. Ipaliliwanag natin ang mga talatang ito. Ngunit maaari ring makalito ang sulat na ito sa maraming babasa nito na hindi sanay ituring ang pananampalataya at buhay-Kristiyano bilang bunga ng kumbersyon sa sandaling madiskubre ninuman ang pagtawag at pagmamahal ng Diyos.

Hindi doktrina o teolohiya ang simula ni Pablo kundi sariling karanasan. Ang karanasan niya sa Kristong nabuhay, ang pagtawag at pagtatalaga sa kanya sa paglilingkod sa ebanghelyo at ang mahaba niyang karanasan sa buhay bilang apostol, ang mga kaloob ng Espiritung patuloy na gumagawa sa kanya, ang palagiang pakikipagbuklod kay Jesus na siyang Panginoon – sa mga ito nakaugat ang pananaw niya sa pananampalataya.

Kayat nagsasalita si Pablo tungkol sa pagliligtas ng Diyos na para bang hindi pansin ang magulong kalagayan ng Palestina kung saan katunggali ng nasyonalismo ng mga Judio ang mga Romano, at may kinalaman sa pulitika ang anumang adhikain sa relihiyon. Pagliligtas sa buong sangkatauhan ang pagliligtas ng Diyos ngunit sa puso ng mga tao ito nagkakatotoo; sa pagsagot natin sa panawagan ng Diyos nakasalalay ang lahat: may lakas ba tayo ng loob na manalig sa kanya?

Dahil mismo sa kanyang kasaysayan kaya inilalahad ni Pablo ang pagsampalataya bilang isang madulang kumbersyon. Alipin ni Kasalanan si Tao (mahalagang maintindihan natin kung ano ang gustong sabihin dito ni Pablo). Wala na siyang ano pang sagot na hinihintay kundi ang ating pagsampalataya, isang pananampalatayang magpapalaya sa atin.

Ito ang pagliligtas na ipinahahayag ng biblia ngunit hindi ito pagbabagong-anyo lamang o pagpapaging mas mabuti sa relihiyon ng mga Judio. Ipinapasok tayo ng ating binyag sa mahiwagang daigdig na walang iba kundi ang sa Kristong nabuhay: “nakay Kristo” na tayo at nabubuhay ayon sa kanyang Espiritu. Isang bagong panahon ang pinasisinayaan ng kaloob na Espiritu kung saan batas ng pag-ibig ang dahilan ng lahat para sa mga naging mga tunay na anak ng Diyos. Kayat babalikan ni Pablo ang pinoproblema ng mga Judio: paano iintindihin ang kasaysayang ito ng Israel na pinangakuan ng Diyos ng tagapagligtas gayong hindi naman nila siya kilala?

Ipinadala ni Pablo ang sulat na ito mga taong 57 o 58, at maaaring mula Corinto. Sa mga komunidad lamang na kilala niya nang personal siya sumusulat, at alam niya ang mga problema ng mga ito. Sa pagkakataong ito, gumagawa siya ng malawakang paglalahad ng pananampalataya, pagliligtas at buhay-Kristiyano. Ngunit sa ikalawang bahagi ng kanyang paglalahad sa pananampalataya, tinatalakay rin niya ang partikular na mga problema. Tulad sa iba pang bahagi ng imperyo, mahirap pagbuklurin sa isang pamayanan ang mga Judio at ang mga paganong nanampalataya. Alam ito ni Pablo at ipinahahayag niya sa kanila ang para sa ati’y napakahirap gawin: ang tanggapin ang ating mga pagkakaiba’t iba.

Ang Lugar sa Iglesya ng Sulat sa Mga Taga-Roma

Hindi natin puwedeng pag-usapan ang Sulat sa mga Taga-Roma nang hindi binabanggit ang lugar nito sa mga Iglesyang Protestante. Ipinapalagay ng marami na ito ang pinakasusi sa pag-intindi sa Bagong Tipan.

Sa katunaya’y napag-ibayo ni Luther ang Repormasyon dahil sa pagbibigay niya ng paliwanag sa sulat na ito. Hindi siya nagkamali nang makita niya rito ang paghatol sa nakatayo nang Iglesya na kung minsa’y makamundo at madalas na nababale-wala ang pananampalataya dahil sa mga kaugaliang wala namang kinalaman sa pananampalatayang nagliligtas. Naging tulad nga ng sambayanan ng Israel noon ang sambayanang Kristiyano ng Gitnang Panahon. Kristiyano sila dahil ipinanganak silang Kristiyano; sumasampalataya sila pero tulad ng sa alinmang kultura, naniniwala silang maliligtas dahil sa mga seremonya ng relihiyon at sa paggawa ng mabuti na langit ang kapalit. Kayat malaking bagay ang paalalahanan ang mga Kristiyanong ito noon na pananampalataya pala ang pinakasentro ng anumang kumbersyon na siyang pagtugon sa pagmamagandang-loob na tawag ng Diyos. Tanging ang Kristong Tagapagligtas lamang ang nasa sulat na ito, at sapat na ito para ilagay sa dapat kalagyan ang buong sistema ng relihiyon na pinabigat ng mga tradisyon at debosyon nang panahong iyon. Pananampalataya ang binibigyang-diin ng Repormasyon, samantalang sa loob ng Iglesya’y halos pangangaral lamang tungkol sa moralidad o listahan kaya ng mga paglabag dito ang kanilang naririnig. Ipinaabot nito ang Salita ng Diyos sa lahat ng binyagan na noo’y mga “taong-Simbahan” ang nakagawiang panaligan. Mabigat nga itong puna sa Iglesya na sarili ang pinagtutuunan ng pansin sa halip na ang Diyos, at nakakapit sa isang mapaniil na sistemang pampulitika, pandoktrina na nagsasara sa mas malawak na pananaw.

Ngunit hindi nila nabigyan ng sapat na pansin ang pagkakaugat ng sulat na ito sa kabuuan ng karanasan ni Pablo bilang Judio at Pariseo, na noo’y isang apostol na deretsahang tinawag ni Kristo. Ito ang pinakasimula ng pagsasalita niya tungkol sa sala at pagpapaging-matuwid, tungkol sa pagtawag ng Diyos at pagliligtas ng pananampalataya. Tulad ng kanyang mga kapanahon, naghahanap ng sagot si Luther sa kanilang problema o sa kanilang kabalisahan. Pinalaki nila ang tingin sa kasalanan at walang hanggang parusa. Biktima sila ng isang pilosopiya na nagpapalagay na walang anumang masama o mabuti sa ganang sarili malibang ang Diyos mismo ang magsabi nito. Dahil dito, inintindi nila ang lahat ng sinasabi ni Pablo tungkol sa predestinasyon ng sambayanang Judio bilang personal na predestinasyon sa langit o impiyerno.

Kapag nagsasalita si Pablo tungkol sa pagpapaging-matuwid – isang salita na noong panahong iyo’y may malawak at walang tiyakang kahulugan – ang pagpapanumbalik ng tunay at totoong kaayusan na gawa sa atin ng Diyos ang gusto niyang ipakahulugan dito. Ngunit iba ang naging pag-intindi nila dito: na kung sasampalataya tayo, tatanggapin tayo ng Diyos kahit na walang anumang nabago sa atin. Ang malawak na pagtingin sa sangkatauhan at kasaysayan bilang larangan ng paglalaban ng sala at grasya ay naging pampersonal na problema lamang: talaga nga bang malaya ako o alipin ng sala o grasya? Sa literal na pag-intindi sa mga larawan at paghahambing ni Pablo, nabuo ang doktrina ng kasalanang orihinal na nagsasabing pinagbabayaran nating lahat ngayon at magpakailanman ang pagkakasala ng mga unang magulang natin.

Tampok sa pagtatalo ng maraming salinlahi ng mga Protestante at mga Katoliko ang mga kontrobersyang ito: kaligtasan sa pamamagitan lamang ng pananampalataya, o sa pamamagitan ng pananampalataya at mga gawa, o sa pamamagitan ng pananampalataya, mga gawa at mga sakramento? Natabunan ng labis na pagbibigay-diin sa kaligtasan ang pagmamahal ng Amang nagliligtas at ng Kristong Tagapagligtas: paano ako makalalabas sa masikip at mahigpit na kahong ito na pinagkukulungan sa akin ng Diyos? Magiging masama ang karanasan ng Kanlurang daigdig sa konseptong ito ng isang makatarungang Diyos na may mga pasyang walang pagkabali at kaagad-agad na naghahatol sa mga tao na mapasaimpiyerno. Ito ang magbibigay-daan sa paghihimagsik sa mga susunod na dantaon: ang militanteng ateismo.

Mahalaga ring tingnan ang kasaysayan at mga sanhi nito. Makikita ng sinumang babasa kay Pablo lalo na sa kanyang sulat sa mga taga-Roma na para kay Pablo, isa ngang amang may maalab na pagmamahal sa kanyang mga anak ang Ama ni Jesus. Malaki ang pagkakatulad nito sa kaisipan ni Juan sapagkat kadalasa’y sariling karanasan ng pakikipagbuklod sa Diyos ang pinagninilayan ni Pablo.

Sa pagbasa natin sa liham na ito, maranasan din sana natin ang nakita nina Agustin at Luther: isang sulyap sa hiwaga ng sangkatauhang iniligtas ni Kristo. Sapagkat maaaring ang paglimot sa hiwagang ito ang dahilan ng pagbibigay-diin ng mga Katoliko sa mga sakramento at mga kaugalian, at nababale-wala ang napakahalagang misyon sa daigdig.

Translation: Cebuano

Agig tubag sa labing lawom nga pangandoy gisangyaw ni Jesus ang Maayong Balita sa nasod sa mga Judio. Ang pagsangyaw sa gingharian sa Diyos dili taman lang sa kaluwasan sa kalag. Mianhi si Jesus isip Manluluwas sa mga Judio. (Ang mensahe hinuon niya dili alang ra sa maong katawhan kondili, sa tanang kanasoran).

Busa, kinahanglan nga ang Ebanghelyo nga gisangyaw sa mga Judio mahimo sab nga “maayong balita” sa mga Griyego ubos sa Romanong kagamhanan. Bisag nagpuyo sila sa lig-on ug madaugdaogong mga gambalay, wala sa ilang hunahuna ang pag-usab ini busa, ang ilang panglantaw layo ug himulag ra sa pangandoy sa mga Judio alang sa kalingkawasan. Nangandoy silag lahi nga kausaban sa tawo. Hangtod adtong panahona, nakagamot gihapon sa ilang hunahuna nga ang tawo walay mahimo sa pag-usab sa badlis sa kapalaran; alang nila ang kadaotan ug kamatayon balaod sa kinabuhi nga dili mabuntog; walay nakapasabot nila sa panagbangi sa atong kailadman. Hinunoa, kinahanglang ipatin-aw nga si Cristo nagdalag kinabuhi.

Ining sulata alang sa katilingban sa Roma, ang ulohan sa Imperyo, gipadayag ni Pablo ang tibuok plano sa kaluwasan isip tubag sa kahingawa sa katilingban sa mga Griyego, sa walay paghikalimot sa daghang Judio nga sakop sa maong katilingban.

Miingon siya nga ang kaluwasan tibuok kalingkawasan sa tawo ug nga maluwas ta kon maamgohan nato ang gugma sa Diyos pinaagi sa kamatayon ug pagkabanhaw ni Jesus.

Ang pagkabahinbahin ug pakigbisog sa kailadman sa mga tawo mga ilhanan anang lawom ug malukpanong kadaotan nga gitawag ni Pablo og “sala”. Ang tawo buot mohaw-as sa iyang kasakitan, apan wala siyay lyabe sa pagsabot sa kaugalingong gibuhat aron pag-ambit sa kinabuhi sa Diyos. Samtang dili ni makab-ot, mag-antos siya sa sangpotanan sa natago o dayag nga pagsukol sa Diyos.

Hinuon, bisag asang nasora may daghan nga naningkamot pagpuyog tarong nga kinabuhi. Gawas pa, daghang Judio misubay sa dalan sa hustisya nga gilatid kanila sa Biblia. Apan si Pablo namulong nga ang katarong nagsukad sa Diyos, dili sa tawo. Kon isipon na sa tawo nga kining tanan nakab-ot gumikan ra niya, iyang gitakpan ang pultahan sa bugtong gahom nga makapalingkawas: ang maluluy-ong gugma sa Diyos.

Unsaon man nato pagsulod sa kalibotan sa gugma sa Diyos? Ang Diyos nagdapit ug nagtudlo nato sa gugma. Mianhi si Jesus aron pagluwas nato, ug gilansang ta siya sa krus; niini napadayag ang Diyos sa dili matukib niyang gugma ug pasaylo.

Ang motutok ni Cristo ug motoo ining timaan sa diyosnong gugma, makaangkon sa matuod nga kagawasan, ug (nangusog si Pablo pag-ingon) tungod ini, gihimo ta sa Diyos nga iyang mga anak sa pagbubo sa iyang Espiritu dinhi nato. Ang magtotoo nakalingkawas sa iyang gapos ug kahuyang, kay nakakat-on man siya sa paghigugma.

Wala maghan-ay si Pablo og programa alang sa katilingbanong kausaban, apan sa kataposang mga pahina sa sulat, gipakita niyag unsaon sa katilingban pag-angkon sa panaghiusa ug pag-inigsoonay, pinaagi sa usag usa ka paninguha sa pagsinabtanay – nga ang matag usa maningkamot paghimo sa unang lakang.

Translation: Spanish

La evangelización de los griegos

Jesús se había presentado como el Salvador, y en primer lugar quería salvar al pueblo judío. Al hablar del reino de Dios les abría nuevos horizontes, sin ignorar sus aspiraciones colectivas. Pero cuando empezó la misión entre los griegos, ajenos al deseo de liberación de los judíos, fue necesario mostrarles que el Evangelio respondía también a sus aspiraciones.

El imperio romano había reducido prácticamente a nada las ambiciones de naciones pequeñas y grandes al absorberlas, dejando un vacío donde crecerían las preocupaciones religiosas. Esa gente se interesaba por todo lo que afectaba a la persona y buscaba entre una balumba de doctrinas y de religiones un medio para escapar al destino. Por eso había que hablarles de Cristo como del que resuelve nuestros conflictos y da nueva vida.

En la carta a los Romanos Pablo quiere responder a las preocupaciones de los griegos pero sin descuidar a los judíos, muy numerosos en esa comunidad. Para los judíos creyentes resultaba muy difícil resituarse ante Dios después de que la mayoría de su pueblo rechazara la fe cristiana.

La justificación de Dios y la salvación de la humanidad

La carta a los Romanos es en gran parte una exposición sobre la vocación cristiana. No sólo nos parecerá difícil sino que lo es. Encontramos en ella discusiones y una utilización de los textos bíblicos que desconciertan, porque Pablo argumenta como había aprendido en las escuelas de los rabinos. Pero conviene recordar que Pablo no vertebra un sistema doctrinal, una teología, sino que recurre constantemente a su propia experiencia. El encuentro con Jesús resucitado, la conversión que lo puso al servicio del Evangelio, y posteriormente la amplia experiencia de su vida de apóstol, son las bases de su visión de la fe.

Pablo va a hablar de la salvación de Dios, que es la salvación de la raza humana, como un todo, y que se juega en el corazón de las personas. Todo dependerá de la respuesta personal a la llamada de Dios. ¿Sabremos confiar en él?

Pablo está marcado por su propia historia y presenta el encuentro con la fe como una conversión más o menos dramática. El hombre es esclavo del pecado (convendrá ver lo que Pablo entiende con esto) y quisiera liberarse de él, pero le falta la clave para comprenderse a sí mismo: ha sido creado para compartir la vida de Dios, y hasta que no lo consiga, experimentará una rebelión consciente o inconsciente contra Dios. ¿Habrá que volverse hacia la religión? Con eso se ganaría muy poco, dice Pablo con una insistencia que sorprenderá a muchos; pues mientras se piense encontrar la superación en las prácticas religiosas, se dará la espalda a la única fuerza que puede liberarle: el amor misericordioso de Dios. Pero Dios tiende la mano y enseña a amar. Jesús viene al encuentro y es crucificado y así Dios manifiesta su amor y perdón. Sólo espera respuesta de un acto de fe, una fe que libera de un solo golpe.

Para explicar esta transformación que la fe obra en el hombre, Pablo utiliza una palabra que tendrremos que explicar: la justificación.

Esta salvación es la que anunciaba toda la Biblia, pero desconcierta a todos los que, en la religión judía, se habían quedado con las prácticas, que pertenecen a una época de la historia humana a la que ha puesto fin la muerte de Jesús. El bautismo hace entrar en un mundo misterioso, que no es otro que el Cristo resucitado: ahora ya estamos «en Cristo» y vivimos de su Espíritu. El don del Espíritu abre una nueva era en la que quienes se han hecho hijos o hijas de Dios tendrán que inventarlo todo según las leyes del amor.

Pablo se detiene sobre el problema del pueblo judío: ¿qué pensar de toda la historia de Israel, al que Dios prometió un salvador, y que cuando viene no lo reconoce? Pablo explicará que esa tragedia se inscribe dentro de un plan más amplio, según el cual Dios salva a todos, permitiendo que todos los pueblos hayan pasado por un tiempo de desobediencia a Dios.

Pablo envió esta carta el año 57 ó 58, probablemente desde Corinto. Hasta entonces se había dirigido a comunidades que conocía y cuyas dificultades no ignoraba. Esta vez no; al final de su exposición hablará de manera muy general de la vida cristiana, y sobre todo de cómo aceptarse mutuamente entre personas de orígenes muy diversos. Porque en Roma, como en cualquier otra parte, no fue tan sencillo reunir en una misma comunidad a judíos y paganos convertidos. Pablo les recomienda lo que ni siquiera nosotros logramos practicar hoy: que acepten sus diferencias.

La carta a los Romanos en la Iglesia

Sería imposible hablar de la carta a los Romanos sin decir algo sobre la importancia que ha tenido y sigue teniendo en las iglesias protestantes.

Se sabe que Lutero maduró la Reforma partiendo de esta epístola. No se equivocaba advirtiendo en ella la condenación de una Iglesia instalada en el mundo, en la que la fe se había degradado a menudo en prácticas ajenas a la fe que salva. La cristiandad de la Edad Media era un pueblo parecido al de Israel. Eran cristianos de nacimiento y así permanecían; eran creyentes, pero como en cualquier otra cultura pensaban salvarse mediante los ritos religiosos y las prácticas de las buenas obras que merecen el cielo.

Era por tanto muy importante recordar que la fe es el alma de toda conversión, y que esta conversión es la respuesta a una llamada gratuita de Dios. En esta carta no se trata de otra cosa que de Cristo Salvador, y esto era suficiente para devaluar todo el sistema religioso imperante, aplastado por sus tradiciones y devociones. Se hablaba de fe, y apenas se oía predicar sobre ninguna otra cosa fuera de la moral, o más bien de las categorías de la moral. Se hablaba de la Palabra de Dios dirigida a todos los hombres, y tan sólo se contentaban con confiar en los hombres de Iglesia. Era, pues, una crítica radical de la Iglesia que había acabado mirándose a sí misma en lugar de volverse hacia Dios, y cuyo sistema político, doctrinal o represivo ocultaba el horizonte.

Esta carta se basa en la experiencia de Pablo como judío y como fariseo, y después como apóstol llamado directamente por Cristo. Pero Lutero y sus contemporáneos leían esta carta a partir de sus problemas, o mejor dicho, de sus angustias.

Eran los representantes de una cristiandad terminal, obsesionada por la perspectiva del pecado y de la condenación eterna. Todo lo que Pablo dice sobre la predestinación del pueblo judío lo veían como un problema de predestinación personal al cielo o al infierno. Pablo habla de Dios que nos justifica —palabra que entonces tenía un sentido muy poco preciso— para enseñar que Dios restablece en nosotros un orden auténtico; comprenden que, si nosotros creemos, Dios nos considerará justos aunque nada cambie en nosotros. Las grandes perspectivas de una humanidad angustiada por el pecado y la gracia, incapaz de liberarse a sí misma, se reducirán a un problema personal: ¿soy yo realmente libre o soy un simple juguete de la gracia? Tomando al pie de la letra el lenguaje imaginario de Pablo, se elaborará una doctrina sobre el pecado original en la que todos expiamos, y por la eternidad, el pecado del primer antepasado.

Muchas generaciones de protestantes y católicos se verán marcados por estas controversias. Por más que se hable de salvación sólo mediante la fe, o por la fe y las obras, o por la fe, las obras y los sacramentos, el amor del Padre que salva y de Cristo Salvador pasará a un segundo plano, obsesionados por la salvación: ¿cómo puedo escapar de este rígido círculo en que Dios me encierra? El Dios justo, de sentencias inexorables, que condena con tanta facilidad al infierno, traumatizará a Occidente y desencadenará la rebelión del ateísmo militante.

Cuando se ha meditado mucho tiempo a Pablo, y sobre todo la carta a los Romanos, se aprecia que para él el Padre de Jesús es realmente padre, y que es amado apasionadamente. Se descubren mil detalles que revelan su experiencia de la comunión continua y de la vida “en” el Dios Trino, una experiencia muy semejante a la de san Juan.

Introduction to Acts (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

During the three years of public life, Jesus set down the foundations of the Church: he gathered his first disciples and associated them with his mission (Mk 3:13-16). He put Peter in charge of the community (Mt 16:18) and made him the guardian of the faith (Lk 22:31) within the new People of God. He made the twelve apostles and the disciples a community of witnesses (Jn 15:16) and promised them the gift of the Spirit who would help them come to know the fullness of the Light which Jesus came to bring into the world (Jn 16:13).

Now, the Lord is risen, and from the pierced side of Jesus, a new people, a new world is born, like the child coming to life in the blood and water flowing from its mother’s womb (Jn 19:34). This gospel community, enlightened by the word of Jesus, enlivened by his Spirit, sets out to announce God’s marvelous deeds to the ends of the earth and to gather together in unity, the scattered children of God (Jn 11:52).

Two great giants stand out in this evangelization: Peter and Paul. Peter will devote himself in particular to the evangelization of the Jews, while Paul will become the apostle to the Gentiles (Gal 2:7-8).

Luke, the author of the third gospel, writes about this nascent Church in the book of the Acts of the Apostles, which was probably first called Acts of Apostles. If, as in the case of the gospels, earlier accounts of the Acts existed which Luke would have drawn upon to write his text, the harmony achieved in editing these various texts is indeed remarkable since it is very difficult to identify these different texts today.

Certain scholars believe that at the outset the Acts of the Apostles and the third gospel were one and the same text that was only divided up later. One point is certain, however: by the beginning of the second century, the Acts of the Apostles were already a separate text. However, the testimony concerning the beginnings of the Church has come down to us in two different forms: the “current text,” coinciding with the majority of ancient manuscripts of Syrian and Egyptian origin, and the said “Western text,” which is longer and where the disputes between the Jews and the first Christians are more in evidence.

The Book of the Acts does not follow a rigorous outline. One can, however, pick out some clear-cut divisions in the text which allow us to glimpse Luke’s project. Without focusing exclusively on Peter and Paul, Luke devoted the greater part of his work to them. In spite of many exceptions, Peter dominates the first twelve chapters, while Paul dominates the second part of the book.

From the geographical point of view, one can notice that the Acts bring us from Jerusalem, through Judea and Samaria, to Rome, thus following the mission to which Jesus appointed his apostles on ascension day (Acts 1:8). In the first seven chapters we are in Jerusalem, then in chapter 8 and those following, we see – of course, with some exceptions – the Church taking root in Judea, in Samaria and along the coastal plain; from chapter 13 onwards, we accompany Paul to Asia Minor and to Greece and finally, in chapter 28, to Rome, to the Palace of the Emperor, that is to say, to the heart of the pagan world.

There, the Book of the Acts ends abruptly, as if Luke, like the runner whose job is to accompany the Good News of salvation as it is spreading out from Jerusalem to the ends of the earth, has achieved his goal and thus fulfilled his contract. This in itself is sufficient to remind us that the Acts, no more than the gospels, do not pretend to be a biography of Peter and Paul, or a detailed history of the early Church, but a testimony to the work of the Holy Spirit.

Indeed, the Holy Spirit is the veritable actor in the birth of the Church: this is the reason why many commentators, ever since the first Christian centuries, have not hesitated to call this book “The Gospel of the Holy Spirit.” With only slight modification we could use here the words of John in Jn 20:3: “The Spirit has accomplished many other signs which have not been written of in this book. These have been recorded so that you may believe that the Spirit is at work in the Church of Jesus Christ.”

Luke’s intention in the Acts is to highlight, in particular through the diverse preaching of Peter and Paul, how the mystery of Christ and of the Church has been announced and prepared for in the Old Testament, but also how this double mystery — Christ and the Church — fulfills the Old Testament.

In this perspective, Luke readily highlights the parallels between Jesus and his Church, and also between the people of the Old Testament and the Church: by way of example, let us mention the parallels between the death of Stephen and that of Christ, between the journey to Jerusalem of Paul and that of Christ, but also the opposition between the Tower of Babel and Pentecost.

Continuing in this same line of inquiry, Jerusalem constantly flows from the pen of Luke, (58 times). As he has done in his gospel, where the Holy City is mentioned 30 times, Luke points to Jerusalem as the place where salvation is accomplished and from where the Good News is to be taken to all nations.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

在三年的传教生活中，耶稣奠定了教会的基础：他召集了第一批门徒，以他的使命把他们联结在一起（谷3:13-16）。他立伯多禄掌管整个团体（玛16:18），并让他在天主的新子民中做信仰的守卫者（路22:13）。耶稣以十二宗徒和许多门徒组成的团体作见证（若15:16），许诺他们圣神的恩赐，帮助他们懂得他带到世上来的光明的完满性（若16:13）。

现在，主已升天，从耶稣被刺穿的肋旁，诞生了一群新的子民和一个新的世界，正如婴儿伴著血和水从母腹中出生一样（若19：34）。这个被耶稣之言启发、被圣神赋予活力的福音团体从此出发，遍走世界，宣扬天主的奇异事迹，将分散的天主儿女聚集于一体（若11：52）。

在教会这个“新以色列”中，有两位突出的巨将：伯多禄和保禄。伯多禄献身于向犹太人宣讲福音，而保禄则成为非犹太人的宗徒（迦2：7-8）。

路加，第三部福音书的作者，将这新生的教会记载在《宗徒大事录》一书中。如果像福音那样在撰写《宗徒大事录》前早已存在某些有关宗徒事迹的文献，而路加选取了其中一些来编写此书的话，那我们要说这项编辑工作实在了不起，因为此书充满和谐，文意连贯，毫无破绽。至今仍无法说此书有抄袭之嫌。

某些学者认为《宗徒大事录》的开头与第三部福音书是相连的，两者可合二为一，只是后来对其相同的内容有所划分。然而有一点是可以肯定的：公元二世纪初，《宗徒大事录》已经自成一书了，只是有关教会形成的证明以两种不同的方式流传下来：一是“通行版本”，与叙利亚和古埃及的大量古代手抄本一致；二是人们所说的“西方版本”，它比较长，而且其中犹太人和早期基督的争论相当明显。

《宗徒大事录》并没有按严密的架构撰写。但人们仍能从书中找到一些鲜明的个人看法，从而得以一瞥路加设计的规划。路加几乎把全部注意力集中在伯多禄和保禄身上，作品的绝大部分是对这两位宗徒的极力刻划。尽管有些其他插曲，伯多禄仍是前十二章的主角，后半本书中保禄则成为主人公。

从地理角度看，我们可以看出《宗徒大事录》把读者从耶路撒冷带出，经过犹太和撒玛利亚到达罗马，引出耶稣升天之日指令他的宗徒要完成的使命（宗1：8）。前七章的事发生在耶路撒冷，在第八章及以后的章节中，我们读到（当然除了一些例外）教会在犹大、撒玛利亚和沿海平原上扎下了根；从十三章起，我们伴随著保禄去小亚细亚和希腊；最后在二十八章时到达罗马，到了皇宫，即当时所谓异教世界的心脏。

《宗徒大事录》在那里突然停笔，好像路加是一个马拉松运动员，任务是陪伴救赎的福音，从耶路撒冷一直传播到世界的尽头。既然他已到达目的地，便意味著完成了合约。我们从这里足以认识到：《宗徒大事录》与福音书一样，并没有假托为伯多禄和保禄的个人传记，也非早期教会的详细史籍，而是对圣神工作的一个证明。

事实上，圣神才是教会诞生名副其实的行动者：这就是为什么自早期起，众多的评注者已毫不犹豫地称此书为“圣神的福音”。只需少许的更改，我们可引用若望的话来表述：“圣神完成了其他许多神迹，只是这些神迹并没都被记载在这本书中。凡被记载下来的无非是要你们相信圣神在耶稣基督的教会内工作。”

路加《宗徒大事录》中是想特别通过伯多禄和保禄各不相同的传道，来强调基督和教会的奥秘神迹是如何被宣传，又是如何被安排在旧约的预言中，连贯地也强调了这双重的奥秘是如何在以色列历史中具有意义了。

从这一观点出发，路加机敏地强调了耶稣和他的教会之间的对比，以及旧约子民和教会子民之间的对比：例如，斯德望和耶稣的死亡的对比；保禄和耶稣赴耶路撒冷的旅程的对比;保禄和约纳的海上行程的对比，甚至巴贝耳塔与圣神降临的对比也可作为例证。

再继续同样的探究，我们可发现“耶路撒冷”不时出现在路加笔下，前后共五十八次。就像他在福音书中共提到过三十次“圣城”一样，路加指出耶路撒冷是完成救赎的所在，是福音向全世界传扬的出发地。

Translation: Tagalog

Maliwanag na sinasabi sa atin ng Ebanghelyo na sa kabila ng pagpapahayag ni Jesus ng pagdating ng Paghahari ng Diyos sa kanyang maliit na bansa, binigyang-pansin din niya ang paghubog sa mga “apostol” o mga isinugo niya upang palaganapin ang mensahe sa buong daigdig dahil sila ang pundasyon ng kanyang Iglesya.

Ano ang nangyari mula sa mga apostol hanggang sa atin? Mangangailangan tayo ng maraming libro para maisalaysay ang buhay ng ating mga kapatid sa pananampalataya sa loob ng dalawampung dantaong pagpapatuloy ng Iglesyang itinatag ni Kristo. Huwag tayong magtaka na walang sigla ang maraming Kristiyano: ito ang kalagayan ng tao. Ang mga karanasan at mga gawa ng mga tunay na sumasampalataya, ang mga apostol at mga martir, ang talagang mahalaga sa atin. Ang Mga Gawa ng mga Apostol ang unang aklat na nagsasabi sa atin tungkol dito. Sinulat ito mismo ng ebanghelistang si Lucas. Dito sinasabi sa atin ni Lucas ang tungkol sa mga unang yugto ng Iglesya sa mga taong kasunod ng muling pagkabuhay ni Kristo.

Interesado rin tayo sa aklat ng Mga Gawa sa isa pang dahilan: sa kasalukuyang mga taon, nasasaksihan natin ang pagbagsak ng maraming istrukturang dahilan ng pagiging malaking-malaking institusyon ng Iglesya. At may kutob tayo na muli lamang magkakaroong-sigla ang napakalaking katawang ito sa pamamagitan ng pagyabong at pagdami ng mga tunay na pamayanang Kristiyano. Itinuturo mismo sa atin ng aklat ng Mga Gawa kung paanong lumitaw ang mga unang komunidad sa pamamagitan ng paggawa ng mga apostol at pagkilos ng Espiritu Santo.

Hindi nasaksihan ni Lucas ang simula dahil pagano pa siya noon at nakatira sa labas ng Palestina sa Antiokiya. Ngunit nang maging Kristiyano siya, sumama siya kay Pablo sa mga misyon nito mula sa taong 50. Kayat parang may dalawang bahagi ang aklat ng Mga Gawa. Sa unang bahagi, mga kabanata 1-15, tinipon ni Lucas ang lahat ng puwede niyang malaman tungkol sa unang dalawampung taon ng Iglesya. Sa ikalawang bahagi naman, mga kabanata 15-28, iniwan niya sa atin, higit sa lahat, ang ulat tungkol sa nakita niyang ginagawa ng kanyang gurong si Pablo. Nagtatapos ang aklat sa taong 62.

Translation: Cebuano

Ang Ebanghelyo tatawng nagsulti nga samtang gisangyaw ni Jesus ang pag-abot sa gingharian sa Diyos sa gamay niyang nasod, mas nabalaka siya sa pag-umol sa “apostoles”, ang iyang gipadala aron pagsangyaw sa mensahe sa tibuok kalibotan, kay silay mahimong sukaranan sa iyang simbahan.

Unsay nahitabo gikan sa panahon sa mga apostol hangtod karon? Nagkinahanglan tag daghang libro nga makaasoy sa kinabuhi sa kauban natong magtotoo sulod ining 20 ka siglo sa kinabuhi sa simbahan ni Cristo. Ang importanti ining kasaysayana dili ang pagkaalang-alang ra sa mga kristyanos: kondisyon ning tawhanon. Ang tinuod nga makapainteres nato mao ang kahibawo sa kasinatian ug binuhatan sa matuod nga magtotoo nga mga apostoles ug martir. Ang unang libro nga naghisgot nila mao ang mga Buhat, sinulat ni Lucas, ang ebanghelista. Si Lucas nag-asoy dinhi sa unang mga ang-ang nga giagian sa simbahan sa katuigan human sa pagkabanhaw ni Cristo.

Interesado pod ta sa Mga Buhat tungod sa laing rason: sa dili pa dugay atong nakita ang pagkawagtang sa daghang istruktora nga naghimo sa simbahan nga institusyong dako kaayo, ug nagtoo ta nga kining dakong buok makakuhag balik sa iyang kusog kon ang tinud-anayng kristohanong katilingban motubo ug molambo. Ang Mga Buhat nagtudlo nato sa insakto giunsa sa unang katilingban pagkatukod: pinaagi sa trabaho sa mga apostoles ug sa paglamdag sa Espiritu Santo.

Si Lucas wala makasaksi sa sinugdan sa simbahan, kay pagano man siya nga nagpuyo gawas sa Palestina, sa Antioquia. Apan human siya makabig, miuban siya sa mga misyon ni Pablo, gikan sa tuig 50. Busa, may duha ka bahin ang Buhat. Sa una, mga kapitulo 11-15, gipundok ni Lucas ang tanan nga iyang nahibaw-an mahitungod sa unang 20 ka tuig sa simbahan. Sa ikaduha, mga kapitulo 15-28 nag-asoy si Lucas sa espesyal nga paagi sa kalihokan sa iyang maestro, si Pablo. Ang libro nahuman sa tuig 62.

Translation: Spanish

Durante los tres años de la vida pública, Jesús puso las bases de su Iglesia: reunió a sus primeros discípulos y los asoció a su misión (Mc 3,13-16); constituyó a Pedro como responsable de la «comunión» (16,18) y guardián de la fe (Lc 22,31) en este nuevo pueblo de Dios; hizo de los Doce y los discípulos un pueblo de testigos (Jn 15,16) y les prometió el don del Espíritu que les descubriría la plenitud de esa luz que había venido a traer a la tierra (Jn 16,13).

Hoy el Señor ya está resucitado; un pueblo nuevo y un mundo nuevo ha nacido del costado abierto de Jesús, como el niño nacido en la sangre y el agua que se escurren del vientre de su madre (Jn 19,34). Iluminado por la palabra de Jesús y animado por su Espíritu, este pueblo se pone en camino para anunciar a todas las naciones las maravillas de Dios y para reunir en la unidad a los hijos dispersos (Jn 11,52).

En esta hazaña apostólica se destacarán dos grandes figuras: Pedro y Pablo. Pedro se dedicará en especial a la evangelización de los Judíos, Pablo será puesto aparte para anunciar la Buena Nueva de la salvación a los paganos (Gal 2,7- 8).

Lucas, autor del tercer Evangelio, dará testimonio de ese nacimiento de la Iglesia en el libro llamado Los Hechos de los Apóstoles, o probablemente en su origen Hechos de Apóstoles. Si existieron para esta obra, como para los Evangelios, relatos más antiguos que Lucas utilizó para redactar su texto, la armonización de esos diversos documentos fue hecha de una forma tan notable que hoy resulta muy difícil distinguirlos. Algunos especialistas piensan que en un principio Los Hechos de los Apóstoles formaban un mismo y único libro con el tercer Evangelio, y que habría sido dividido posteriormente. Sin embargo se da por seguro que desde principios del segundo siglo, Los Hechos de los Apóstoles aparecen como un texto independiente.

Este testimonio sobre el nacimiento de la Iglesia nos ha llegado bajo dos formas diferentes: el texto «corriente», representado por la mayoría de los manuscritos antiguos de origen sirio y egipcio, y el texto llamado «occidental», más largo y muy marcado por las querellas que enfrentaban a los judíos y a los primeros cristianos. Pero realidad las diferencias se notan tan sólo en un número bastante reducido de versículos.

El libro de Los Hechos parece que no se desarrolla según un plan riguroso, pero se pueden distinguir algunas grandes divisiones de la obra, en que se resalta el proyecto de Lucas. Ciertamente Lucas ha asignado la mejor parte a Pedro y a Pablo, pero no se refiere a ellos en exclusividad. A pesar de numerosas excepciones, la figura de Pedro domina en los doce primeros capítulos, y la de Pablo en la segunda parte de la obra.

En el plano geográfico se puede advertir que Los Hechos de los Apóstoles nos conducen desde Jerusalén, pasando por Judea y Samaría, hasta Roma, siguiendo así la misión que Jesús fijó a sus apóstoles el día de su Ascensión (Hech 1,8). Los siete primeros capítulos nos sitúan en Jerusalén, después, en los capítulos ocho y siguientes, y siempre dando lugar a las excepciones, nos presenta la Iglesia que se desarrolla en Judea, en Samaría y en la llanura costera. A partir del capítulo 13, nos trasladan con Pablo a Asia Menor y a Grecia, para situarnos en el capítulo 28 en Roma, en el tribunal del emperador, es decir, en el corazón mismo del mundo pagano. Ahí se detiene bruscamente el libro de Los Hechos como si Lucas, cual si fuera un corredor encargado de acompañar la irradiación de la Buena Nueva de Salvación desde Jerusalén a los confines de la tierra, hubiese alcanzado su objetivo y cumplido su contrato.

Basta esto para darnos a entender que los Los Hechos, como tampoco los Evangelios, no se presentan como una historia detallada de la Iglesia primitiva o una biografía de Pedro o Pablo, sino como un testimonio de la obra del Espíritu Santo.

En efecto, el Espíritu Santo es el verdadero «Hechor» del nacimiento de la Iglesia, por lo que muchos comentaristas, ya desde los primeros siglos cristianos, no han vacilado en llamar a este libro como «El Evangelio del Espíritu Santo». Se podrían retomar aquí, pero modificándolas, las palabras de Juan: «El Espíritu llevó a cabo muchos otros signos que no han sido mencionados en este libro, pero estos han sido puestos por escrito para que ustedes crean que el Espíritu está actuando en la Iglesia de Jesucristo».

En este libro de Los Hechos aparecen además otros rasgos importantes, y en primer lugar que la Iglesia está enraizada en la experiencia y en la tradición de la fe de Israel. Se manifiesta la misma convicción que ya encontramos en los Evangelios: «Jesús cumplió las Escrituras», es decir, llevó a su plenitud y transfiguró en su propia persona todas las realidades del Antiguo Testamento: la realeza de David, la predicación de los profetas, el Templo, el maná, el cordero, etc. etc.

En Los Hechos de los Apóstoles, a través de las diversas predicaciones de Pedro, y en particular de Pablo, Lucas se dedica a señalar cómo el misterio de Cristo y de la Iglesia fueron anunciados y preparados en el Antiguo Testamento, pero también e inseparablemente, cómo este doble misterio devuelve todo su sentido a la historia de Israel.

En esta perspectiva Lucas destaca expresamente los paralelos entre Jesús y su Igle sia, pero también entre el pueblo del Antiguo Testamento y la Iglesia; citemos, a manera de ejemplo, los paralelos entre la muerte de Esteban y la de Jesús, la subida de Pablo a Jerusalén y la de Jesús, o también el contraste entre la torre de Babel y Pentecostés.

Siempre en el mismo sentido, Jerusalén aparece a cada momento bajo la pluma de Lucas (58 veces). Tal como también lo hace en su Evangelio, donde la ciudad santa, a diferencia de los otros Evangelistas, es nombrada 30 veces, Lucas presenta a Jerusalén como el lugar donde se cumplió la salvación y de donde debe partir el anuncio de la Buena Nueva a todas las naciones.

Introduction to John (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

At the outset, the first three gospels may have us overlook the work and skills of its writers. Whatever vision they wanted to transmit about their Savior, they dealt so plainly with the witnesses that oftentimes we seem to have seen and heard Jesus himself.

Comparatively, John’s gospel is very different. This book has matured along with him in his life. His experience as an apostle moved him to constantly re-interpret the presence of the resurrected Jesus in the Church.

John does not let us ignore his purpose: “This has been recorded that you may believe that Jesus is the Son of God” (Jn 20:31). The faith of the Church proclaimed Jesus as the Son of God. But how should we understand this term? Though Jesus’ resurrection had manifested the divine character of his person, one could wonder how and from what moment was Jesus Son of God and to what extent was he identified with God. John’s Gospel clearly asserts that Jesus’ existence was forever in God. This assertion on Jesus’ origin helps us understand the range of his work. The eternal Son-of-God-become-human did not only come to teach us the way of amending ourselves, but also to transform the whole creation.

John did not create his gospel from nothing. Here we find quite a number of precise witnesses including more confirmed details than the other gospels. However, he did not confine himself to his own remembrances. As time passed, he expressed and developed Jesus’ words by crafting discourses in which Jesus, “with the help of John”, actually talks to us.

John’s Gospel is controversial because the purer and harder a truth is, the lesser are those who are able to receive it. This is why this gospel raised controversies within the very Church but was later acknowledged as word of God and as apostolic witness.

So it is that John’s Gospel was written and re-written and was most probably published only after the death of his author, about the year 95, as a small paragraph added at the end let it understand. In this last composition it seems that John organized it around the three Passovers which mark out Jesus’ public ministry.

Here we find an important element to understand John’s mind. He finished writing twenty years after the destruction of Jerusalem and the Temple by the Roman armies. John knows as well as Paul that Jesus’ resurrection originated a new age. The revelation to the Jewish people and the great liturgies in the Temple belong to a certain extent to the past, but in this first covenant that has become the old covenant are found the keys to the understanding of Jesus’ achievements. This is why John will call to mind the Jewish feasts and religious symbols such as the water, the palms, the lamb… and he will show how these are transfigured in the Christian life and liturgy.

This is why three sections can be gleaned after an opening that we call the week of discovery (till 2:16). These are:

– In 2:17 Jesus goes up to the Temple for the Passover: chapters 2–5 develop the sign of the Temple.
– In 6:4 the Passover is mentioned again and John develops the sign of bread.
– In 13:1 we find the third Passover, when Jesus is put to death at the moment in which the lambs are sacrificed in the Temple. The lamb will be the third sign.

This question is very difficult to answer. There are many reasons to doubt authorship of the apostle John, but there can be found as many reasons to vindicate the traditional attribution to John.

As we said in the Introduction to the gospels, an unavowed reason leads some persons to look for other authors than the very apostles. John’s message is clear and it hurts. Must we accept that the One who marked him forever and probably loved him more than the other apostles was the eternal Word of God, God born from God? What a stunning assertion! Perhaps we would prefer that this kind of things were not said by a direct witness but added later by some theologian. This would have easier idealized the person of Jesus because, by looking from afar he would not have borne the full weight of his human presence: his way of looking, of eating, of washing, and the scent of his sweat…

We must however recognize that strong arguments move us to doubt John indeed as the author, and for many scholars the primary point is this: dozens of years went by between the first and so fresh accounts about the doings of Jesus, and the discourses which were built later from them and which seem to sometimes forget the original tradition. Is it possible that one of the first witnesses of Jesus have ran such a long tread?

The one who shaped John’s Gospel discourses in the 70ths, most probably near Ephesus where according to a very ancient tradition John withdrew and died, was a theologian. His interest for the liturgy and the Temple lets us think that he was a priest. Can this fit with the person of John, Zebedee’s son, a fisherman of Tiberiadis? Is it possible that such a vision of Jesus, the Messiah, and then the Son of God, Savior of the world, had been borne in him and that he has expressed it in his gospel?

The answer to such questions depend mostly from each one’s experience. We may have met believers who are deeply and truly theologians though they have not passed through university. They encountered some outstanding personality and this was enough to awaken their gifts. Later they became one of these few apostles who continually go over the events and the discoveries of this ministry, always eager to understand the ways of God. Do they need some books, some friends to help them to mature in their thinking? The same God who pours in them wisdom will direct to them this kind of help.

Can’t this be the case of John, so close to Jesus and then apostle for some sixty years? He did not go, as Paul did through rabbinical schools, and this is why he does not use sophisticated arguments, but ever so, couldn’t he be a Theologian, this someone who knows God?

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

前三部福音有可能使我们忽略撰写者的工作和才干。不管他们想要给我们一个怎样的救主形象，他们的见证是如此简洁明了，使我们常常感到好似在亲眼目睹耶稣的行为，亲耳聆听他的教诲。

从这个意义上来讲，若望福音是全然不同的。若望在其整个宗徒生涯中，随著他对与耶稣经历的深入探究，不断地在编纂和重整这部福音，作为宗徒和见证人，最终呈现给教会。若望的目的非常明确：“这些记载下来，要你们信耶稣是基督，天主的儿子。”（若20:31）。

教会的信德宣称耶稣是天主子，但我们该怎样理解这个称呼呢？耶稣的复活已显示了他的神性；但他是从何时成为天主子，又在哪种程度上是天主呢？若望福音清楚地肯定了耶稣从起初就存在于天主内，这对耶稣起源的阐明也解释了他传教的广泛性。天主的永恒圣子降生为人，他的来临不仅仅是为帮助我们变得更好，而是为了更新“创造”，使我们成为天主真正的儿女。

并不是整部若望福音都是创作性的。我们在若望福音中发现了一些非常精确的见证，其中包含了比另外三部福音更多的真实细节。但他并没有受自己记忆的限制，随著他的思路或经历的推移，他发展和重新组织了耶稣的训导，使我们感到实际上是耶稣自己在向我们说话。

若望福音具有论战性：它是完美而不容置疑的道理，但文句让人很难理解。在早期教会公布这部福音时不可能不引起争议，但很快它就被确认为是天主和宗徒的言语。

经过不断地修改重组，大约在公元95年，作者死后，若望福音公开发表了，福音中最后那段经文是后人加上去的。在最后的定稿中，标志著耶稣公开生活的三次逾越节看来被重新安排过了。

有一个重要事实可帮助我们理解若望的意图。他结束写作时，耶路撒冷和圣殿被毁已有二十年了。正像保禄一样，他知道耶稣的复活开创了世界的新纪元，对犹太民族的默示和圣殿的重大仪式已属于过去，但正是在这已成为旧约的第一个盟约中，仍可找到理解耶稣教诲的答案。因此，若望常常回到犹太庆典和宗教象征上：水、棕榈枝、羔羊……他向我们显示了这些是如何被变更，以重新存在于基督徒的生活和新仪式中的。

因此，在我们称之为“发现的一周”（从1章到2:16）之后，便有了以下这三部分：

2:17耶稣上圣殿为过逾越节：第2-5章发展了圣殿的象征性；

6:4第二个逾越节，若望发展了饼的象征意义；

13:1第三个逾越节，在圣殿奉献逾越节羔羊，耶稣将被处死。羔羊是第三个象征。

若望是此部福音的作者吗？

这是一个难以解答的问题：若望是本书的作者吗？怀疑者不无道理，但同时也有相当的论据确认其为本书的真正撰写者。

我们在“福音介绍”中已说过，一种确实存在的忧虑促使我们去寻找在宗徒以外是否还有其他作者。若望传达的信息太清楚了，以至使我们感到难以接受。他说那标志永生、爱人也被人爱的正是天主永恒的圣言……正是这一点使我们震惊不已。我们更希望这不是由一位直接见证人，而是一位神学家作出的结论：他没有亲眼目睹耶稣的行为举止和生活方式，因此就更容易把耶稣理想化。

怀疑者的主要论点如下：关于耶稣行为举止的首批见证人与后来书上组织的言论间隔了几十年，难道若望就不会忘记耶稣原先所说的某些话吗?这位耶稣的早期见证者之一有能力完成所有这些吗？

于70-80年间，在厄弗所附近（非常古老的传说证实若望在此处隐居并去世），最终编辑耶稣言论的可能是一位神学家，而且从他对所有圣殿事务的兴趣中可看出他很有可能是位司祭。我们能把他与提庇黎雅的渔夫、载伯德的儿子等同视为一个人吗？耶稣、基督、天主子和救世主这一形象可能诞生于他的笔下并在他的福音中得到发展。

这问题只能让个人根据自己的经历去思考解答了。我们可能会遇见一些信徒，他们没有上过神学院，却有著从某种意义上来说非常真切深奥的神学知识。只需有一次幸运的神遇就足以唤起他们内在的禀赋，成为不断在祈祷和共同默想中，重复述说自己在教会中的行为和发现以理解天主之道的宗徒中的一员。是书本和人使他们思想得以成熟的吗？不！是天主将智慧倾注给他们，给了他们外在的帮助。

难道与耶稣关系密切而后成为其宗徒的若望就不可能在六十岁左右经历这样的神遇吗？他不像保禄那样曾受教于犹太律法学者门下，因此，他没有运用世故的论据，但他确实是一位神学家：一位天主的行家。

Translation: Tagalog

Sa unang tingin, maaaring hindi natin mapansin sa tatlong ebanghelyo ang gawa at galing ng mga sumulat ng mga ito. Anumang pananaw na gusto nilang iparating tungkol sa kanilang Tagapagligtas ay ginawa nila sa pamamagitan ng mga nakasaksi sa mga pangyayari na para bang tayo mismo ang nakakakita at nakakarinig kay Jesus.

Ibang-iba naman ang ebanghelyo ni Juan; nabuo ang aklat na ito kasabay ng kanyang pagtanda. Ang karanasan niya bilang apostol ang nagtulak sa kanya na muli’t muling intindihin ang pamamalagi sa Iglesya ng muling-nabuhay na Jesus.

Ayaw ni Juan na mawaglit sa ating isipan ang kanyang layunin: “Isinulat naman ang mga ito upang maniwala kayo na si Jesus ang Kristo, ang Anak ng Diyos” (Jn 20:31). Ipinahayag ng pananampalataya ng Iglesya na si Jesus ang Anak ng Diyos. Ngunit paano natin ito uunawain? Ipinahayag nga ng muling-pagkabuhay ni Jesus ang kanyang pagkadiyos pero problema naman ng ilan kung paano at mula kailan naging Anak ng Diyos si Jesus, at hanggang kailan ang kanyang pagkadiyos. Kayat malinaw na sinasabi ng ebanghelyo ni Juan na mula sa simula at magpasawalang-hangga’y nasa Diyos si Jesus. Tulong sa atin ang pahayag na ito sa pinagmulan ni Jesus para maunawaan ang kanyang gawa. Dumating ang walang-hangggang Anak-ng-Diyos-na-nagpakatao hindi lamang para ituro sa atin ng daan ng pagbabagumbuhay kundi upang baguhin din ang sangkinapal.

Hindi basta na lamang sinulat ni Juan ang kanyang ebanghelyo nang walang anumang batayan. Hindi kaunting tiyakang patotoo ang matutunghayan natin dito, at may mas marami itong kumpirmadong detalye kaysa ibang ebanghelyo. Ngunit hindi siya nanatili sa sarili niyang alaala. Sa paglipas ng panahon, inilahad niya at binuo ang mga pananalita ni Jesus sa pagsulat ng mga diskurso; sa mga ito, “sa tulong ni Juan,” nakikipag-usap sa atin si Jesus.

Kontrobersyal ang ebanghelyo ni Juan dahil kung gaano kadalisay at katibay ang katotohanan, gayon naman kaunti ang mga nakatatanggap dito. Kaya naman lumikha ng mga kontrobersya ang ebanghelyong ito sa Iglesya na siya ring kumilala rito bilang salita ng Diyos at patotoo ng apostol.

Nalalahad sa maikling talatang idinagdag sa katapusan ng ebanghelyo kung paano ito sinulat at muling isinulat, at malamang na nalimbag lamang pagkamatay ng sumulat nito, mga taong 95 AD. Sa huling talatang ito, waring isinaayos ni Juan ang kanyang ebanghelyo ayon sa tatlong Paskuwa sa panahon ng pangangaral ni Jesus.

Mahalagang bagay ang matatagpuan natin dito para maunawaan ang isip ni Juan. Natapos niya ang kanyang sinusulat dalawampung taon matapos wasakin ng mga hukbong Romano ang Jerusalem at ang Templo. Alam ni Juan, tulad ni Pablo, na pinasinayaan ng pagkabuhay ni Jesus ang isang bagong panahon. Masasabing pangnagdaang panahon ang pagbubunyag sa sambayanan ng mga Judio at ang mariringal na mga pagdiriwang sa Templo. Ngunit nasa unang tipang ito na naging matandang tipan ang mga susi para maintindihan ang mga ginawa ni Jesus. Kaya ipaaalaala ni Juan ang mga piyesta ng mga Judio at ang mga sagisag ng relihiyon tulad ng tubig, mga salmo, kordero... at ipakikita niya kung paano nagbabagong-anyo ang mga ito sa buhay at liturhiya ng mga Kristiyano.

Kayat may tatlong bahaging kasunod ang panimula na tinatawag nating “Sanlinggong Pagdiskubre” (hanggang 2:16):

– Sa 2:17, umakyat si Jesus sa Templo para sa Paskuwa: inilalahad ng mga kabanata 2–5 ang tanda ng Templo.

– Sa 6:4, muling binabanggit ang Paskuwa at inilalahad naman ni Juan ang tanda ng tinapay.

– Sa 13:1 natin matutunghayan ang ikatlong Paskuwa – ang pagpatay kay Jesus sa mismong oras ng pagsasakripisyo sa mga kordero sa Templo. Ang kordero ang ikatlong tanda.

Si Juan ba mismo ang sumulat sa ebanghelyong nagtataglay ng kanyang pangalan?

Mahirap sagutin ang tanong na ito. Kung gaano karaming dahilan meron para pagdudahan na ang Apostol Juan nga ang sumulat nito, gayon din naman karami meron para itaguyod ang tradisyunal na pagsasabing si Juan nga ang may-akda.

Tulad ng nabanggit na natin sa Introduksyon sa mga ebanghelyo, ipinapalagay ng ilan, bunga ng kung anong dahilan, na iba ang sumulat ng mga ito at hindi ang mga apostol. Maliwanag ang mensahe ni Juan. Dapat ba nating tanggapin na ang pumili sa kanya at malamang na nagmahal sa kanya nang higit sa ibang mga apostol ay ang walang-hanggang Salita ng Diyos, na Diyos mula sa Diyos? Mabigat, di ba? Marahil ay mas maalwan para sa ating tanggapin ang ganitong mga bagay hindi mula sa mismong nakasaksi ng mga ito kundi kung ipagpapalagay nating dagdag lamang ang mga ito ng isang teologo. Sa gayo’y isang makalangit na Jesus ang ating makikita dahil kung mula sa malayo siya titingnan, hindi na masyadong kailangang isaalang-alang ang pagiging tao niya: ang pagtingin niya sa mga bagay-bagay, pagkain, paliligo, at ang pagiging amoy-pawis....

Ngunit dapat din nating tanggapin na may mabibigat na argumento para pagdudahan na si Juan nga sumulat ng ebanghelyo. At para sa maraming dalubhasa, narito ang pangunahing punto: kung ilang pung taon ang agwat ng unang mga salaysay at ng pinakabagong paglalahad tungkol sa mga gawa ni Jesus at sa mga diskursong nabuo pagkatapos mula sa mga ito at kung minsa’y parang nakalimutan na ang orihinal na tradisyon. Puwede kayang nabuhay nang gayon katagal ang isa sa mga unang nakasaksi kay Jesus?

Isang teologo ang nagbigay-anyo sa mga diskurso ng ebanghelyo ni Juan, mga taong 70. Malamang na sa Efeso niya ito ginawa, kung saan tumira si Juan hanggang mamatay, ayon sa matandang tradisyon. Mula sa kanyang interes sa liturhiya at sa Templo, maiisip natin na pari siya. Akma ba ito sa katauhan ni Juang anak ni Zebedeo, na isang mangingisda sa Tiberias? Posible kayang magkaroon sila ng gayong pagkakilala kay Jesus na Mesiyas bilang Anak ng Diyos at Tagapagligtas ng mundo, na siya niyang inilahad sa kanyang ebanghelyo?

Depende sa karanasan ng bawat isa ang sagot sa mga tanong na ito. Maaaring may kakilala tayong mga karaniwang Kristiyano na para sa ati’y talagang mga teologo gayong hindi sila nag-aral sa anumang unibersidad. Nadebelop ang kanilang mga kakayahan mula sa pagkakilala nila sa isang natatanging tao. At pagkatapos ay napabilang sila sa ilang “apostol” na laging sinasariwa ang mga nangyari at ang mga nadiskubre nila sa gayong gawain, laging masigasig na maunawaan ang mga paraan ng Diyos. Kinailangan ba nila ang kung anong libro o mga kaibigan para madebelop ang kanilang pag-iisip? Sa Diyos galing ang kanilang karunungan, at siya rin ang aakay sa kanila na madebelop ito.

Puwede kayang ganito ang nangyari kay Juan, na naging napakalapit kay Jesus at apostol sa loob ng mga animnapung taon? Hindi siya tulad ni Pablo na nag-aral sa paaralan ng mga rabbi kayat hindi siya gumagamit ng magagaling na argumento. Pero hindi kaya siya puwedeng maging Teologo, siya na nakakakilala sa Diyos?

Translation: Spanish

Los tres primeros Evangelios reproducen documentos redactados en Palestina a la vista de los mismos Apóstoles. El Evangelio de Juan va dirigido a la siguiente generación y su autor es un “profeta” de la Iglesia; es uno de los que interpretaban las palabras de Jesús para las nuevas comunidades.

Si bien el autor ha sido, según toda probabilidad, testigo directo de la mayoría de los hechos que nos transmite, prefirió ceñirse a algunos episodios que podría desarrollar conforme a su carisma profético, para bien de la Iglesia.

De ahí proviene esa alternancia entre hechos y discursos. Los hechos son narrados en un estilo breve y preciso, mientras que los “discursos de Jesús” resultan a veces repetitivos y es fácil deducir que aun cuando fueran construidos en base a palabras auténticas de Jesús, son obra de “Juan el profeta”, como se le ha llamado.

Los discursos atribuidos a Jesús la tarde de la Última Cena ocupan un lugar destacado. Con ellos estamos tan lejos de la proclamación de Jesús a las muchedumbres como de las advertencias dirigidas al pueblo judío para persuadirlo a que se convirtiera. En estas páginas parece que la Iglesia entera y todo el porvenir del cristianismo se identifican con esos discípulos que él eligió y a los que prepara para la efusión del Espíritu.

Las grandes líneas del Evangelio de Juan

Juan nos dice en el último capítulo cuál fue su objetivo: “Esto fue escrito para que ustedes crean que Jesús es el Hijo de Dios” (Jn 20,31).

¿Hijo de Dios? Si bien los apóstoles lo proclamaron como tal, ¿cómo entendían estas palabras? ¿En qué sentido era de naturaleza divina? Juan afirma la existencia del Hijo en Dios desde el Principio, y esta luz sobre el origen de Jesús ilumina toda su obra. Hijo eterno de Dios hecho hombre, no vino sólo para enseñar, sino para transformar la creación.

El Evangelio de Juan es polémico. Había llegado el momento de clarificar la fe cristiana ante el judaísmo, y Juan se dirige a cristianos o a catecúmenos que tienen que elegir entre pertenecer a la sinagoga de su ciudad o entrar en la Iglesia que se ha constituido frente a ella.

El Evangelio de Juan lo acompañó a lo largo de toda su vida; lo retocó más de una vez y lo dejó con un cierto desorden aparente, donde sin embargo no faltan estructuras y puntos de referencia (por ejemplo las palabras repetidas siete veces). El último párrafo del libro da a entender que fue publicado después de la muerte de su autor, que según afirma san Ireneo, vivió hasta el reinado de Trajano (98-117).

Con cierta probabilidad la estructura de este evangelio se ordena en torno a la oposición de las fiestas judías que jalonan la vida de la sinagoga, entre las cuales se encuentra la Pascua, y la “hora” de Jesús que abre los tiempos nuevos. Esa es la hora de la pasión y de la resurrección de Jesús, y será mencionada al comienzo de nuestras tres secciones, en 2,4; 7,6; 13,1.

Es de notar la importancia que el autor atribuye a los ritos y símbolos litúrgicos: el agua de Siloé, el cordero de la Pascua, las purificaciones... Demostrará que tales ritos judíos son sólo la figura y el anuncio de otros ritos decisivos en la iniciación cristiana: el bautismo, la Eucaristía y el lavado de los pies. Las leyes del pueblo judío y las liturgias del Templo pertenecen al pasado, pero todo ha sido transfigurado en la vida y la nueva liturgia de los cristianos.

El discípulo que Jesús amaba

Desde siempre se ha pensado que la mención, repetida catorce veces (2x7) en la última parte del Evangelio, de la expresión “el discípulo que Jesús amaba”, indicaba a su autor. El último versículo (21,24) lo dice expresamente. Sería difícil negar que ese discípulo, del que no se dice su nombre, haya sido junto con Andrés uno de los dos primeros discípulos mencionados en Jn 1,35. Y también parece haber sido uno de los “dos discípulos” que tampoco se nombran en 21,2.

Entra en escena en el momento de la Última Cena, colocado en el lugar de honor que correspondía por derecho al huésped; ¿no sería el dueño de casa que acogió a Jesús y a los suyos (Lc 22,12)? Y desde ese momento acompaña a Pedro. Puede permitirse estar al pie de la cruz mientras el grupo galileo sólo piensa en escapar de las represalias. Jesús le confía a María, y momentos después lo comprende todo.

Hablamos del “Evangelio de Juan” como lo ha hecho toda la tradición desde los primeros años, y para la gran mayoría el autor sería Juan, hermano de Santiago, uno de los Doce de Jesús, aunque esta atribución suscita serios problemas.

En primer lugar, el Evangelio dice muy pocas cosas sobre la actividad de Jesús en Galilea, en la que tomaron parte los hijos de Zebedeo, y que ocupa la mayor parte de los sinópticos; casi todo transcurre en Jerusalén, donde el autor observa la crecida de los conflictos entre Jesús y las autoridades judías. Da la impresión de estar ahí en casa, y sabe lo que está pasando entre los bastidores del poder, es decir, entre los sacerdotes.

Hay otros interrogantes que arrojan una sombra de duda sobre la atribución del Evangelio a este Juan. El apóstol, un pescador galileo, ¿podía ser el autor de los discursos teológicos y místicos que caracterizan a este Evangelio? Además, quien diera su forma definitiva al Evangelio entre los años 70-90, quizás cerca de Efeso, lugar a donde se retiró según una tradición muy antigua, no era sólo un teólogo sino que también parece haber sido sacerdote (18,15). Y Juan el apóstol, ¿pertenecía a una familia de sacerdotes? Es dudoso.

El autor del evangelio

Sería fácil atribuir el Evangelio a otro Juan, un joven sacerdote de Jerusalén distinto del hijo de Zebedeo, si no estuvieran los textos del comienzo de los Hechos (3,1; 4,13; 8,14) en que se nota una relación muy especial entre Pedro y Juan, como la había habido algunas semanas antes entre Pedro y el discípulo amado según el cuarto Evangelio. Además, el apóstol Juan es enviado por Jesús junto con Pedro a preparar la Última Cena (Lc 22,8).

A pesar de que no faltan indicios que permitirían atribuir este Evangelio al hijo de Zebedeo, son muy numerosos los que se inclinan en favor de otro Juan, sacerdote de Jerusalén. La hipótesis de un “discípulo amado” distinto de Juan, hermano de Santiago, nos llevará a varios descubrimientos, en especial sobre las relaciones entre Juan y María, la Madre del Señor.