保禄在格林多前书结尾处，表达了要很快回来和格林多教友见面的愿望。但他没能前来，使得他们很不满。

“犹太式”的传教者，也就是保禄必须时时面对的，并未完全皈依基督的那些犹太人，他们正试着要诋毁保禄的权威。保禄派遣的一位使者受到格林多人极大的冒犯：团体中有些成员公开反抗宗徒。保禄“含着泪”（2:4）写了一封信，要求团体的顺从。弟铎带着信成功地完成了他的使命。弟铎回来之后，保禄放了心，将这“第二封”信（其实应该是第三或第四封）寄给格林多人。

信的内容是什么？是保禄对于格林多人的感觉：是因为他们的不理解而使他倍受痛苦。信虽不长，但内容很多。保禄说到自己时，无法不说到基督。这个马不停蹄的人，急切地想获得别人的理解和情感，是如此地沉浸在基督的爱中，以致于在表达怀疑或指责时，都一定本着信德，给予最深刻的教诲。为了替自己辩解，他写下了“福音传播”中最美丽的篇章，也写下了身为基督的“宗徒”到底意味着什么。

我们将看到并不属于这封信的一些章节，是其他信件的残片或寄给格林多教会的一些字条。比如6:14-18，有可能写于格林多前书以前；第9章（参看9:1的注释）；第10-13章应该属于“含着泪”写的那封信中的段落（参看前几章的内容）。

Sa katapusan ng kanyang unang sulat sa mga taga-Corinto, sinabi ni Pablo na gusto niyang makabalik doon at makita silang muli. Ngunit hindi siya nakabalik kayat labis na sumama ang kanilang loob.

May mga Kristiyanong mangangaral na gustong gawing Judio pa rin ang mga sasampalataya kay Kristo. Mga Judio ang mga ito na may “hilaw” na pananampalataya, at sila ang malimit na kailangang harapin ni Pablo pagkat hangad nilang “sulutin” ang kanyang awtoridad. Nagpadala si Pablo ng sugo na lubha namang nasaktan sa mga taga-Corinto. May ilang kasapi ng pamayanan na lantarang nagrerebelde laban sa apostol. Isang liham na “sinulat sa matinding pighati” (2:4) ang sagot ni Pablo, dito niya hini¬hinging sumunod ang pamayanan. Si Tito na isa sa mahuhusay na katuwang ni Pablo ang nagdala ng liham at maayos naman nitong natupad ang kanyang misyon. Sa pagbabalik ni Tito, nagkaroon ng katiyakan si Pablo, at ipinadala niya ang “ikalawang” sulat na ito sa mga taga-Corinto (na sa katunaya’y ikatlo o ikapat).

Ano ang nilalaman ng sulat na ito? Ang damdamin ni Pablo para sa mga taga-Corinto at ang pagdurusa niya dahil sa kakulangan nila ng pang-unawa. Hindi makapangungusap si Pablo tungkol sa kanyang sarili nang hindi siya nagsasalita tungkol kay Kristo. Punung-puno ng pag-ibig ni Kristo ang taong ito na walang kapahingahan sa hangad na siya ay mahalin at maunawaan. Kayat maging hinala man o pangaral ang kanyang sinasabi, nakapaloob ito sa mahusay na paglalahad tungkol sa pananampalataya. Sa pagsisikap niyang maipagtanggol ang sarili, naisulat niya ang pinakamagandang pahina tungkol sa pag-eebanghelyo at sa kahulugan ng pagiging apostol ni Kristo.

Mapapansin natin na may mga pahina ang sulat na ito na hindi talaga bahagi nito kundi mula sa iba pang mga sulat o paalala na ipinadala rin ni Pablo sa Iglesya sa Corinto: ang talataang 6:14-18 na malamang na nasulat bago ang Unang Sulat sa Mga Taga-Corinto, ang kabanata 9 (basahin ang paliwanag sa 9:1), at ang mga kabanata 10–13 na naglalaman ng malaking bahagi ng liham na “sinulat sa gitna ng matinding pighati” (basahin ang talata sa itaas).

Sa kataposang bahin sa una niyang sulat sa taga Corinto, gipadayag ni Pablo ang tinguha pagbalik ug pagpakigkita nila sa dili madugay. Apan wala ni matuman, ug ngil-ad kaayo ang pagsabot ini.

Ang problema mao ang mga Judio nga dili pa hingpit nga nakabig kang Cristo. Mireklamo sila sa awtoridad ni Pablo sa pagwali. Busa, nagpadala siyag sinugo nga napasakitan pag-ayo sa taga Corinto, kay dunay uban nila nga dayag nga nakigbatok sa apostol.

Agig tubag, gisulatan sila ni Pablo nga puno “sa kaguol ug kasakit “ (2:4) nga nag-awhag sa pagsunod kanunay sa katilingban. Gidala ni ni Tito, ang pinalabing tinun-an ni Pablo nga nagmalamposon sa misyon. Ang taho ni Tito nakaaghat ni Pablo sa paghimo ining ikaduhang sulat alang sa taga Corinto (gani ikatulo o ikaupat na ni).

Unsay nia ini? Unsay gibati ni Pablo bahin sa taga Corinto ug unsa kabug-at ang iyang giantos gumikan sa kagahi nilag ulo? Dili kaayo ni grabi, apan dili sab tiaw. Maglisod si Pablo pagpadayag sa kaugalingon nga dili molakbit paghisgot ni Cristo. Tawo siya nga dili mahimutang. Nagtinguha siya nga masabtan ug higugmaon; apan natuhopan siya pag-ayo sa gugma ni Cristo, nga dili niya ikapadayag ang iyang pagduda ug pagsaway kon dili apilan og lawom nga wali bahin sa pagtoo. Sa pagpanalipod niya sa kaugalingon nindot siyag nasulat bahin sa pagsangyaw sa Ebanghelyo ug sa kahulogan sa pagkaapostol ni Cristo.

Al final de la primera carta a los Corintios, Pablo expresaba el deseo de volver a visitarlos muy pronto; pero como no lo pudo hacer, lo tomaron muy a mal.

Por otra parte, algunos predicadores “judaizantes”, es decir, judíos mal convertidos a Cristo, trataban de destruir entre los corintios la autoridad de Pablo, quien conociendo muy bien a unos y a otros, les envió un mensajero, que fue ofendido gravemente, e incluso algunos miembros de la comunidad se rebelaron abiertamente contra el apóstol.

Pablo respondió con una carta «escrita en medio de lágrimas» (2,4), en la que exigía la sumisión de la comunidad. Tito, el más capaz de los ayudantes de Pablo, fue el encargado de llevar esa carta, y su misión tuvo éxito. A su regreso, Pablo ya un poco más tranquilo, les envió esta «segunda» (que de hecho es la tercera o cuarta) carta a los corintios.

¿Qué dice esta carta? Lo que Pablo siente en sus dificultades con los corintios y su sufrimiento ante su falta de comprensión. Esto es a la vez poco y mucho, pues Pablo era incapaz de hablar de sí mismo sin hablar de Cristo. Ese hombre inquieto, que aspiraba a ser comprendido y amado, estaba tan compenetrado del amor de Cristo que no podía expresar ni siquiera una sospecha o un reproche sin llegar a los discursos más profundos de la fe. Al tratar de justificarse escribió las más bellas páginas sobre la evangelización y sobre lo que significa ser apóstol de Cristo.

Se constatará que el texto actual de esta carta contiene fragmentos de otras, o recados que había enviado Pablo a la Iglesia de Corinto. En particular, 6,14-18, que probablemente fue escrito antes de nuestra Primera Carta a los Corintios; el capítulo 9 (véase comentario a 9,1); los capítulos 10-13, que debieron contener buena parte de la «carta escrita en medio de lágrimas».