Introduction to Revelation (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

John, the Evangelist, brother of James the Martyr (Acts 12), was deported to Patmos island for the sake of faith. From there he sent us this “Revelation.” Skies opened, angels and tragedies, corruption of the well-to-do and the blood of martyrs: God’s judgment goes down the centuries. God’s glory has come near and only a curtain divides us. Everything is brought to an end in the heavenly city.

Why does Revelation have the reputation of being a mysterious book, hard to understand and why, for many people, does it have a terrifying meaning? Can it be because there, many seek secret figures and messages which might be adapted to current events as if John had announced them in detail?

If we want to avoid misunderstanding the images and the style of the Revelation of John we should first know that “revelations,” or “apocalypses” were a popular form of literature at the time of Jesus. There was an Apocalypse of Isaiah, one of Moses, and many others. It was a way of interpreting contemporary events wrapped up in formidable images, with visions and angels. The author of the book attributed it to a known prophet of the past, but only related events that were already known, trying to draw conclusions and showing what God wanted to achieve.

In writing this “Revelation of Jesus Christ,” John was expressing what the Lord taught him in many ways by means of his gifts as a prophet, but he also adopted the usual formulae of apocalyptic books. When he dealt with contemporary events, he placed them in his visions and fantastic illustrations. He did the same in the second part of his book, teaching us what history would be. He did not intend to relate future events (the Lord had not given him a video of them) but tells us what was at stake and who would be the real actors. We will better understand this Revelation if we interpret the visions, numbers and symbols according to the rules of apocalyptic literature. Then we shall see that the Revelation of Jesus Christ is neither difficult nor terrifying but full of joy and hope.

The risen Christ is the center of history; the world is the place of the struggle between the church, headed by Christ, and Satan’s forces; Christians are called to give their witness with courage.

In this book we can see seven series, each with seven elements, in four major parts:

– the seven messages to the churches, chapters 1–3;
– the fulfillment of the Old Testament, chapters 4–11;
– the Church faces the Roman Empire, chapters 12–19;
– the last days and the heavenly Jerusalem, chapters 20–22.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

若望在极度喜悦中看到复活基督的光荣，因此他理解教会已开始受到迫害的命运。这是本书的起源，耶稣基督的默示。

为什么人们会认为默示录是一部神秘的书，难以理解？为什么对许多人而言，书中确有惊人的寓意？会不会是因为有许多人想从中找寻到适用于当前事件的神秘人物或讯息，就像若望曾清清楚楚地宣告过的。

如果我们要避免曲解若望默示录中的形象和文体，我们首先该懂得“默示录”（或“启示录”）所采用的文学形式，是耶稣时代普遍应用的。在这之前也有依撒意亚默示录、梅瑟默示录以及其他先知的著书。他们都运用了一种转译法写作：把周围发生的事件包裹在千奇百怪的形象、神视和天使形象中表达。本书作者将书归功于过去的一位先知，他陈述的是已为人知的大小事件，试著作总结并展示天主想得到的东西。

写作“耶稣基督默示录”，若望是在运用他做先知的神恩，从多种角度、用各种方法来表达上主对他的教导。不过他也应用了一般启示录惯用的形式。

当提到他同时代发生的事件时，若望把它们置于神视和神奇的幻像里。在书中第二部分，他也这样写作，教导我们历史将会怎样。他没有试图讲述将来的事件，而是告诉我们历史中危急的时刻，以及其中真正的角色是谁。如果我们按照启示文学的规则来阐释书中诸多的神视、数字和征兆，就能更好地理解默示录。然后我们会发现：耶稣基督的默示既不难理解又不令人恐惧，而是充满喜乐和希望。

复活的基督是历史的中心。世界是以基督为领袖的教会和撒殚的力量抗争的战场，基督徒受到召唤，要以勇气来作见证。

这部书分为四大部份，有七个系列，每一系列有七要件，这四部份是：

给教会的七项讯息，1-3章；
旧约的实现，4-11章；
面对罗马帝国的教会，12-19章；
末日和天上的耶路撒冷，20-22章。

Translation: Tagalog

Inagawan ako ng diwa, sabi ni Juan at nakakita ako. At sunod na isinasalaysay ni Juan ang mga pangitain na sa mga ito niya namalas ang kaluwalhatian ni Jesus na muling binuhay at nahiwatigan din ang mga pagsubok na haharapin ng Iglesya.

Bakit itinuturing ang Pagbubunyag na mahiwagang aklat na may nakapangingilabot na kahulugan? Dahil kaya marami ang naghahanap doon ng mga lihim na anyo at mensahe na maaaring iangkop sa kasalukuyang mga pangyayari na tila ipinahayag ni Juan ang bawat detalye?

Pagbubunyag ito ni Jesuscristo. Dapat nating malaman na uso sa panahon ni Jesus ang mga aklat na tinatawag na “Pagbubunyag” (o Apokalipsis). Kaya nga, alam natin ang isang Pagbubunyag ni Isaias, isa pang tinatawag na kay Moises at isa pang tinatawag na kay Enoc… Hangad ng mga aklat na nabanggit na maipaliwanag ang mga pangyayari sa kapanahunang iyon, ngunit ikinubli ang mga pangyayaring nasabi at nadamtan ng maraming larawan. Kaya pinag-uusapan ang mga iyon sa pamamagitan ng mga pangitaing likhang-isip lamang at mga larawang hindi kapani-paniwala.

Kayat para sa mga mambabasa, naging isang laro ito para kilalanin ang sariling realidad sa isang paraang kumplikado.

Kaya nga, hinahangad ni Juan na ipaliwanag ang kanyang kaalamang pampropesiya hinggil sa kasaysayan sa anyo ng isang pagbubunyag at mauunawaan natin ang kanyang mensahe kung hindi natin tatanggaping literal ang lahat. Sa halip, kailangang bigyang-katuturan natin ang mga pangitain, bilang at sagisag, o makapagbunyag ayon sa mga tuntuning tangi sa panitikang apokaliptiko.

Gayunman, sa bawat dantaon maraming tao ang nag-aakala na nasa sentro sila ng mga pangyayari at iniisip nila na ang kanilang panahon ang tinutukoy ng Pagbubunyag. Kaya ipinaliliwanag nila ang aklat sa paraan na waring ipinahayag ni Juan ang bawat detalye ng kasalukuyang kasaysayan. Makikita naman natin na hindi mahirap unawain ang Pagbubunyag ni lalong nakapangingilabot kundi puno ng pag-asa. Ang Nabuhay na Kristo ang sentro ng kasaysayan; ang daigdig ay ang pook ng tunggalian ng simbahan, sa pamumuno ni Kristo, at ng mga lakas ni Satanas; tinatawagan ang mga Kristiyano na magpatotoo nang buong-tapang.

Sa aklat na ito matatagpuan ang pitong sunud-sunod na mga pangyayari, na pito ang sangkap ng bawat isa. Apat naman ang pangunahing bahagi ng aklat:

– Ang pitong mensahe sa mga Iglesya, kab.1-3.
– Ang katuparan ng Matandang Tipan, kab. 4-11.
– Hinaharap ng Iglesya ang Imperyo ng Roma, kab. 11-19:6.
– Ang mga huling araw at ang makalangit na Jerusalem, kab. 20-22.

Translation: Cebuano

Taliwala sa tumang kalipay, nakita ni Juan ang himaya sa nabanhawng Cristo. Busa, nasabtan niya ang dangatan sa simbahan nga gihulga sa unang panglutos. Sinugdan ni sa iyang libro: Ang “REBELASYON” ni Cristo.

Nganong naila ang “rebelasyon” nga misteryosong libro, lisod sabton; ug nganong duna ni makahadlok nga kahulogan alang sa daghang katawhan? Tungod ba kaha, kay daghang mangita sa tinagong mensahe ini aron ipahiuyon sa panghitabo karon nga daw gibalita na ni Juan ang detalye?

Kasagaran, tungod ni sa kamatuoran nga sa panahon ni Jesus, uso kaayo ang sinulat nga apokaliptiko. Nasayran nato nga dunay Apocalipsis si Isaias, si Moises, ug si Enoc… ang maong mga libro nagpahayag sa panghitabo anang panahona, apan gilimisan ni sa panan-awon ug nindot nga mga hulagway. Busa, alang sa magbabasa, dula ni sa pag-ila sa matuod nga kahimtang nga gipasundayag sa binag-ong paagi.

Busa, kon buot si Juan nga mopatin-aw sa propetikong pagsabot sa kasaysayang apocaliptiko, masabtan nato ang iyang mensahe kon dili literalon pagsabot. Hinunoa, sabton ta ang mga panan-awon, numero, ug mga simbolo sumala sa gimbut-an nga sa mga apocaliptiko lang nga sinulat. Ug atong makita nga ang “Rebelasyon ni JesuCristo” dili lisod ug makalilisang, apan puno sa paglaom.

Ang nabanhaw nga Cristo sentro sa kasaysayan; ang kalibotan dapit sa panagbangi tali sa Simbahan (nga gipangulohan ni Cristo), ug sa mga kaabin ni Satanas. Ang kristyanos gitawag aron pagsusi uban ang kaisog.

Ining libroha, makita ang pito ka kutay; ang matag usa dunay pito ka elemento sa upat ka dagkong bahin:

– Ang pito ka mensahe sa mga Simbahan, sa Kapitulo 1-3.
– Pagbalik-susi sa Daang Kasabotan, sa Kapitulo 4-11.
– Ang Simbahan nag-atubang sa Imperyo Romano (Gingharian sa Roma), sa kapitulo 12-19:6.
– Ang kataposang mga adlaw ug ang langitnong Jerusalem, sa Kapitulo 20-22.

Translation: Spanish

Juan “el Profeta” –tal vez el mismo que escribió el Evangelio– fue deportado a la isla de Patmos a causa de su fe. Desde ese lugar nos legó este Apocalipsis de Jesucristo. Cielos abiertos, ángeles y catástrofes, corrupción de los satisfechos y sangre de los mártires: el juicio de Dios atraviesa toda nuestra historia. La gloria de Dios está a nuestro lado, detrás de la cortina, y todo desemboca en la ciudad celestial.

¿Por qué el Apocalipsis tiene ahora reputación de ser un libro misterioso y difícil de entender, y para muchos Apocalipsis tiene sentido de terrorífico? ¿Acaso será porque algunos buscan en él mensajes secretos que podrían referirse a nuestro tiempo?

Para poder entender el Apocalipsis de Juan, debemos saber que la «apocalipsis» era una forma de literatura muy de moda en la época de Jesús. Era un arte de escribir con imágenes grandiosas, visiones y ángeles sobre acontecimientos contemporáneos: véase al respecto la Introducción a Daniel.

Al escribir este libro, que nos ayudaría a entender mejor lo que sucede a nuestro alrededor y a cumplir con más empeño nuestra misión de cristianos, Juan expresó lo que el Señor le había enseñado por la experiencia o mediante sus dones de profeta, pero utilizó conscientemente el estilo y las fórmulas habituales de la literatura apocalíptica. Pintó con imágenes fantásticas los acontecimientos que presenciaba, el Evangelio llevado a las naciones, la Iglesia combatida y los primeros mártires. Y sus visiones hoy indican cuál es la trama y cuáles los verdaderos actores de la historia presente.

El “Apocalipsis de Jesucristo” no es ni difícil ni terrorífico sino lleno de alegría y de esperanza. Cristo resucitado es el centro de la historia; el mundo es el escenario de la lucha entre la Iglesia, encabezada por Cristo, y las fuerzas del demonio; los cristianos son llamados a dar valientemente su testimonio.

Se pueden reconocer en el Apocalipsis siete series de siete elementos cada una, distribuidas en cuatro grandes partes:

— Los siete mensajes a las Iglesias, cap. 1-3.
— Balance del Antiguo Testamento, cap. 4-9.
— La Iglesia se enfrenta con el imperio romano, cap. 13,1 – 19,6.
— Los últimos tiempos y la Jerusalén celestial, cap. 20-22.

En el centro del libro, los tres grandes ejes de la historia cristiana: capítulos 10 – 12.

–- El secreto de Dios revelado, Dios hecho hombre: cap. 10.
–- El Evangelio proclamado: cap. 11.
–- La rebeldía contra el plan de Dios: cap. 12

Introduction to Jude (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

The Holy Spirit may have wanted to leave us the Letter of Jude so that we could appreciate the Gospels and other writings of the apostles better. We would have to be familiar with the literature of those days to know how complicated and incredible religious books were, both the books of the Jews and of the non-Jews. In comparison, the Gospels and Paul seem to belong to this century.

This letter, which is attributed to the apostle Jude Thaddeus, was written, in fact, about the end of the first century. It denounces the false teachers like those mentioned in the letters to Timothy and Titus.

Nevertheless, the comparisons and the examples, which are used, come from the Jewish books of the time. The Church had not yet defined which books were inspired by God and were part of the Scriptures. Besides the Old Testament, Christians used the religious literature of the Jews (for example, the Book of Enoch, the Testament of the Twelve Patriarchs, the Assumption of Moses). So there are many legends concerning ancient times, which we find in this letter. In this literary form, which seems rather antiquated to us, there is a strong call to preserve the integral faith of the apostles, which at the time was a serious concern of the Church. Therefore, a few years later, the author of second Peter copied part of this letter.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

圣神可能希望为我们留下犹达书，好让我们更好地欣赏福音和其祂宗徒的写作。我们应该熟悉当时的作品，了解宗教书籍是多么复杂和不可思议，不管是犹太人或信仰其祂宗教的人的宗教书籍都是如此。比较起来，福音书和保禄的作品似乎是属于本世纪的写作。

这封信被认为是宗徒犹达·达陡的作品，实际的写作时间大概是在公元第一世纪末。信中斥责假导师，与弟茂德和弟铎书中所提到的类似。

然而，其中的比喻和例子则是出自当时的犹太书籍。当时教会还没有决定哪些书是得到天主的启示，属于圣经的一部分。除了旧约之外，基督徒也使用犹太人的宗教文献（如哈诺客书、十二圣祖的遗嘱、梅瑟升天记）。因此，我们可以在这封信中看到许多古代的传说。从这种对我们来说似乎是相当古老的方式中，有一项强烈的呼吁；要保持宗徒的完整信仰，这是当时教会的最关切的问题。因此，几年后，伯多禄后书的作者抄袭了信中的一部分。

Translation: Tagalog

Maaaring nilayon ng Espiritu Santo na iwan sa atin ang Liham ni Judas upang higit nating hangaan ang mga Ebanghelyo at ang ibang sinulat ng mga apostol. Kailangang makilala sana natin ang panitikan nang kapanahunang iyon upang mabatid kung gaano kasalimuot at hindi kapani-paniwala ang mga aklat na relihiyoso, maging ang mga aklat ng mga Judio at ng mga pagano. Bilang paghahambing, masasabing kabilang sa siglong ito ang mga Ebanghelyo at si Pablo. Ang liham na ito ay sinasabing sinulat ni Judas Tadeo at ginawa, sa katotohanan, nang nagtatapos na ang unang siglo. Tinutuligsa niyon ang mga bulaang guro, na siya mismong binabanggit sa mga liham nina Timoteo at Tito.

Gayunman, ang mga paghahambing at halimbawa na ginamit ay hinango sa mga aklat na Judio nang panahong iyon. Hindi pa itinakda ng Iglesya kung alin sa mga aklat ang inspirado ng Diyos at naging bahagi ng Biblia. Bukod sa Lumang Tipan, ginamit ng mga Kristiyano ang panitikang relihiyoso ng mga Judio (halimbawa, ang Aklat ni Enoc, ang Testamento ng Labindalawang Patriyarka, ang Pag-akyat ni Moises), at marami pang leyenda na may kinalaman sa mga sinaunang panahon na makikita natin sa liham na ito. Sa anyo nito, na maaaring sinauna sa ating tingin, ay mayroong malakas na panawagan na panga¬lagaan ang kinakailangang pananampalataya ng mga apostol, na nang panahong iyon, ay isang taimtim na kaabalahan ng Iglesya. Kaya nga, nang sumunod na ilang taon, ang awtor ng 2 Pedro ay kinopya ang isang bahagi ng liham na ito.

Translation: Cebuano

Buot tingali ang Espiritu Santo nga mahibilin nato ang sulat ni Judas aron labaw tang makadayeg sa mga Ebanghelyo ug sa ubang sinulat sa apostoles. Kinahanglang masinati ta sa mga sinulat adtong panahona aron masayran ang kakuti ug dili katoohang mga relihiyosong libro, apil na ang mga libro sa mga Judio ug pagano. Agig pagtandi, ang mga Ebanghelyo ug ang kang Pablo daw nalakip sa atong panahon karon.

Kining maong sulat nga giingon nga ni Judas Tadeo, nasulat sa ulahing bahin sa unang siglo. Nagsalikway ni sa mga mining magtutudlo sama sa gihisgotan sa mga sulat alang ni Timoteo ug ni Tito.

Bisan pa ini, ang mga pagtandi ug pananglitan nga gigamit gikan sa mga libro sa mga Judio adtong panahona. Ang Simbahan wala pa makaklaro unsang mga libroha ang dinasig sa Diyos ug mahimong kabahin sa Biblia. Gawas sa Daang Kasabotan, ang Kristyanos migamit sa mga relihiyosong sinulat sa mga Judio (pananglitan ang libro ni Enoc, ang Kasabotan sa 12 ka Patriarka, ang pangagpas ni Moises). Busa, dunay daghan nga karaang istorya nga makita ining sulata. Sa iyang porma, nga daw karaan para nato, dunay makusganong tawag sa pagpabilin sa malangkobong pagtoo sa apostoles, ang gihatagag dakong pagtagad sa Simbahan adtong panahona. Busa, pipila ka tuig ang milabay, ang nagsulat sa ikaduhang sulat ni Pedro mikopya sa ubang bahin ining sulata.

Translation: Spanish

Judas, hermano de Santiago, responde verdaderamente al apóstol de ese nombre, pero nada indica que haya sido más bien hermano que hijo de Santiago (Lc 6,16; He 1,13). Tal vez el autor confundió a los Santiagos y a los Judas, porque hubo un Judas hermano de Simón, primo de Jesús, pero que no era el hermano de Santiago “hermano del Señor”. Sea como fuere, lo más probable es que ese nombre figurara en el encabezamiento de la carta con el fin de darle una autoridad apostólica a un escrito cuyo autor podría ser un desconocido. El principal argumento para pensar así es la calidad del estilo griego, que sería sorprendente en un galileo, pariente o apóstol de Jesús.

Esta carta bastante corta, de tono firme, por no decir agresivo, puede sorprendernos por los ejemplos que da de la justicia de Dios, siempre dispuesta a castigar los pecados graves contra el orden moral. Porque va a buscar tales ejemplos no sólo en las más antiguas tradiciones de la Biblia sino incluso en las imaginaciones de los apocalipsis judíos de ese tiempo. La Iglesia no había definido todavía cuáles eran los libros inspirados por Dios y, además del Antiguo Testamento, los cristianos del Oriente Medio utilizaban la literatura religiosa de los judíos (como el libro de Enoc, el Testamento de los doce patriarcas, la asunción de Moisés...). A eso se deben las numerosas leyendas que se encuentran en esta carta.

Para mejor entender el motivo de esta diatriba, hay que aceptar que desde el comienzo las comunidades cristianas no estaban compuestas sólo de santos. En un mundo en que hasta los violentos y los impuros hablaban un lenguaje religioso, algunas personas podían convertirse al cristianismo sin haber renunciado a sus deseos y malas acciones. Es muy difícil, por ejemplo, saber si los reproches que Santiago dirigía a los ricos sin conciencia iban dirigidos a cristianos o a ricos no convertidos que perseguían a los pobres de la comunidad.

No podemos pedir a esta carta altas consideraciones sobre el misterio cristiano, pero invita a ver cómo, incluso hoy, el demonio sabe hacer su trabajo hasta en las comunidades famosas por su fervor y en los medios más “eclesiásticos”.

La inmensa mayoría de los biblistas considera que esta carta de Judas, al igual que la segunda carta de Pedro, son propias de una época en que hacía años que había desaparecido la generación de los apóstoles y de sus auxiliares; de ahí que las ubiquen a fines del siglo primero. Piensan que esta fecha tardía explicaría por qué ambas cartas no fueron reconocidas inmediatamente por todas las Iglesias hasta el siglo tercero. También se pueden esgrimir otros tantos argumentos para ubicar ambas cartas mucho antes, en especial la carta de Judas, que pudo haber sido escrita en Siria entre los años 70 y 80.

Introduction to 3 John (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

To the Christians who knew him, the apostle John was not “Saint John,” but a man. For a certain Diotrephes, to whom John gave the responsibility of a community that we do not know, John was a bothersome old man. In order to better dominate his church, Diotrephes was cutting off the relationship.

John, however, in his three letters, as in the Gospel, speaks of the “communion” which must exist among Christians. Any church or group must remain open to others, maintaining constant contact with them. Paul also insists on this responsibility: to welcome in their homes all Christians coming from other places in order to strengthen the bonds of the common faith.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

本书也是很短的一封信，仅有十五节，为前书的同一“长老”写给一位名叫加约的热心人。今不知此人究属于那一教会。由本书可知若望之所以写信给加约一人，可能是因他所处的教会，有位名叫狄约勒斐的教长，滥用神权，诽谤宗徒，不承认自己的地位，因此作者信中嘉许加约之所为，并劝他继续资助传教士（1-7），严责狄约勒斐而称赞德默特琉（9-12）。本书大概亦是于第一世纪末写于厄弗所的。

Translation: Tagalog

Sa mga Kristiyano na nakakakilala sa kanya, ang apostol na si Juan ay hindi si “San Juan,” ngunit isang tao. Sa isang nagngangalang Diotrefes, na pinagkatiwalaan ni Juan ng isang pamayanan na hindi natin kilala, si Juan ay isang matandang lalaking nakayayamot. At upang higit siyang makapangyari sa simbahan, pinutol ni Diotrepes ang pakikipag-ugnayan.

Sa kabaligtaran naman, sa kanyang tatlong liham, tulad sa Ebanghelyo, binabanggit ni Juan ang “pakikipagkaisa” na nararapat mamayani sa mga Kristiyano. Alinmang simbahan o grupo ay kailangang manatiling bukas sa iba, at laging may pakikipag-ugnayan sa kanila. Iginiit din ni Pablo ang pananagutang ito: na tanggapin sa kanilang tahanan ang mga Kristiyanong nagmumula sa iba-ibang dako upang mapatibay ang bigkis ng pananampalataya.

Translation: Cebuano

Alang sa mga Kristyano nga nakaila niya, ang apostol nga si Juan dili mao si “San Juan”, apan usa ka tawo. Alang ni Diotrepes, nga gisaligan ni Juan sa responsibilidad sa katilingban nga wala mailhi, si Juan samokan nga tigulang. Aron makadominar siya sa simbahan, mibulag si Diotrepes.

Sa tulo ka sulat, ug sa Ebanghelyo, naghisgot si Juan og “panaghiusa”, nga naa sa mga Kristyano. Bisag unsang simbahana, o pundoka, kinahanglan nga abli ni alang sa uban, ug magpabiling naglambigit sa usag usa. Si Pablo miinsister sab ining kaakohana: sa pagdawat sa mga panimalay sa tanang Kristyanos nga gikan sa ubang lugar aron paglig-on sa kahiusa sa ilang pagtoo.

Translation: Spanish

Para los cristianos que lo conocían, el apóstol Juan no era «san Juan», sino un hombre. Para un cierto Diotrefes, al que había hecho responsable de no sabemos qué comunidad, Juan era un anciano molesto. Y Diotrefes, para mejor dominar en su Iglesia, cortaba las relaciones.

Juan habla en sus tres cartas, como también en el Evangelio, de la «comunión» que ha de existir entre todos los cristianos. Toda Iglesia y todo grupo debe permanecer abierto a los demás, manteniendo constantes relaciones con ellos. Pablo también recalca este deber: recibir en su propia casa a los cristianos que vienen de otros lugares para estrechar los lazos de la fe común.

Introduction to 2 John (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Chosen lady: this is the way John greets the community of an unknown city. The Church is chosen and holy, just as the people in it are the chosen and holy ones of God.

John invites the people to have a steadfast and emphatic attitude toward those who do not accept the faith of the apostles. At the same time, he reminds them of the fundamental law for Christians; love.

To remain zealously faithful to the Truth is to love Christ who entrusted this truth to us. We need the whole truth and not only what is most pleasing to people today.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

这是最短的一封信，仅有13节，是“长老”即若望宗徒写给一位“蒙选的主母”。这名称很可能是暗指小亚细亚的一教会。因作者有意前往该处视察，遂先以此信通知。此外，信中所论的即是应彼此相爱，应信耶稣降生成人的道理。可说此书是《若望一书》的提要；既是如此，本书当写于《若望一书》之后，地点大概仍是厄弗所。

Translation: Tagalog

Hinirang na Ginang: sa ganitong paraan binabati ni Juan ang pamayanan ng hindi nakikilalang lunsod. Hinirang at banal ang Iglesya tulad din ng mga tao roon na hinirang at ang mga banal ng Diyos.

Inaanyayahan ni Juan ang mga tao na magkaroon ng matatag at mariing aktitud sa mga hindi tumatanggap sa pananampalataya ng mga apostol. Gayundin naman, ipinagugunita niya ang pangunahing kautusan para sa mga Kristiyano: pag-ibig.

Kay Kristo tayo umiibig sa patuloy na katapatan natin sa katotohanang ipinagkatiwala niya sa atin. Dapat tayong maglingkod sa mga taong nangangailangan ng buong katotohanan, at hindi lamang ’yong kasiya-siya sa mga tao ngayon.

Translation: Cebuano

“Ang piniling Babaye”: paagi kini ni Juan pagtimbaya sa katilingban sa wala hiilhing syudad. Ang Simbahan pinili ug balaan, sama ra nga ang katawhan ini pinili ug gibalaan sa Diyos.

Si Juan nagdapit sa katawhan sa pag-angkon sa lig-on ug bug-at nga kinaiya alang sa wala modawat sa pagtoo sa apostoles. Sa samang higayon gipahinumdoman sila sa batakang balaod sa Kristyanos: ang gugma.

Ang pagpabiling mahinangpon nga matoohon sa Kamatuoran mao ang paghigugma ni Cristo nga nagbilin nato ining kamatuorana, sa pag-alagad sa katawhang nagkinahanglan sa tibuok nga kamatuoran ug dili lang sa maayo alang sa mga tawo karon.

Translation: Spanish

Dama elegida, Señora. Así saluda Juan a la comunidad de alguna ciudad que desconocemos. Elegida y santa es la Iglesia, como son elegidos de Dios y santos los que la integran.

Juan invita a una actitud muy firme y tajante frente a quienes no aceptan la fe de los apóstoles. Al mismo tiempo recuerda la ley fundamental del cristiano, el amor.

Permanecer celosamente fieles a la verdad es amar a Cristo, que nos confió esta verdad; es servir a los hombres, que necesitan toda la verdad y no solamente la que más se aprecia en un momento determinado.

Introduction to 1 John (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

This first letter of John, inseparable from his Gospel, reminds us that the Christian way is nothing less than a divinization: our own.

From all time the Christian ideal has seemed too pale or too narrow for many people. Without directly criticizing the values of Christianity and its benefits to humanity, they saw it as limiting people. We think of all those, like Marx, who affirmed that a real human liberation involves a struggle against faith. We think of those who today rely on science to widen the possibilities of life. We again think of all those who, shunning western activism, seek in oriental wisdom a way to the Absolute which they have failed to see in Christian faith.

Even for Christians, the sentimental religion springing from enthusiasm for Jesus, the good Master teaching universal love, often hides an ignorance of the ambitions of faith. For in Jesus it is God himself we want to reach, we are seekers of truth and we want to merge into this truth from which we have come.

John affirms in this first letter: If you have the Son of God you have total truth, you are on the way to authentic love and you are in communion with God himself.

However, perhaps, we are deceiving ourselves when we pretend to be in Christ.

This is why John specifies the criteria, the conditions enabling us to verify if we are truly walking in the light and living in Love:

– In Christ we recognize God himself; yet we must always remember to interiorize his actions, his mission, his way of being human.
– We believe we have been reborn from God: that does not mean that we are above his commandments, nor that we should neglect daily efforts to be worthy of him.
– Faith has renewed our knowledge of God. What matters most is to understand his love and, for that, there is no better teaching than that of the cross.

This letter of John seeks to settle many doubts and confusion concerning Christian faith. It was written when “Gnosticism” or knowledge was beginning. Gnosticism involved an elaborate system that included many elements, already present in the so-called Asian religious, namely, from the Roman province of Asia, today’s Turkey. Paul had already encountered them some thirty years before (Ephesians, Philippians, Colossians and Philemon; Paul wrote these letters while in prison) and now John was noticing the expansion of Gnosticism.

The Gospel of John had freed from all ambiguity the faith in Christ, Son of God, and divine person, born from God and having returned to God. But Gnostics were always ready to grasp onto beliefs they ran across in order to recast them into their endless tales. Gnostics tried to integrate the person of Jesus into their intellectual dialectics, their conflicts of angels and spiritual powers. According to Gnostics, Jesus did come from God although he was only a spirit. He only had a human appearance and he did not die for us. Redemption continues to be a process through which divine sparks come out of matter and what matters to them is to know the secrets of these celestial conflicts. Gnostics claimed to be spiritual and yet, while they condemned marriage, they did not see anything wrong with sexual freedom.

Therefore, it was necessary to reaffirm that Jesus was fully human; he was the Christ who had come in the flesh. Several times, the letter will refer to the sacrifice and to the blood of Jesus.

Some people think that this letter sought to correct some improper interpretations that could be given of John’s Gospel. It must have been written around the years 95–100 A.D.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

若望一书和若望福音是不可分割的，两者都告诉我们：基督徒的道路对我们自己无异于一次圣化。

对许多人来说，基督徒的理想一直显得太苍白和狭隘。他们并不直接批评基督教的价值和它对人类的益处，但他们把基督徒看作有局限性的人。马克思强调说：真正的人类解放需要推翻信仰；也有人依赖科学，试图以此扩展生命的可能性；还有人回避西方的人文运动，希望在东方智慧中寻找一条达到“太极”的道路，因为他们没有在基督教信仰中找到它。

甚至对于一些基督徒来说，柔情的宗教源于对耶稣的热情，他是教导博爱的好导师。我们在耶稣内找到天主，我们是真理的追求者，要归回到我们从之而来的真理中。

让我们看看若望是怎样说的，他在本信中强调：如果你拥有了天主圣子，你就拥有了全部真理，你就站在了真爱的道路上，与天主共融。

当我们假装自己在基督之内时，就是在欺骗自己。这便是为什么若望特别说明准则和条件，使我们证明自己是行走于光明之中，生活在爱中的。

在基督中我们认识了天主，但是我们要永远记得将他的行动、他的使命和他做人的方式内在化。

我们相信我们已由天主得到重生：这并不表示我们有权超过他的诫律，也不应该忽略日常的努力，以不负天主。

信心使我们对天主有了新的认识，但是最重要的是要了解祂的爱，没有什么比十字架更好的教诲了。

Translation: Tagalog

ANG UNANG LIHAM NI JUAN – na hindi maaaring ihiwalay sa kanyang Ebanghelyo – ay nagpapagunita sa atin na ang daang-Kristiyano ang daan ng ating pagtamo ng pagka-Diyos. Makatutulong ang paninindigang ito sa marami na nag-aalinlangan. Bilang halimbawa, nagpaliwanag ang isang kabataan sa unibersidad kung paano siya napabayaan ng Kristiyanong paniniwala at naging militanteng marksista: “Gusto kong ibigin ang aking mga kasama sa mas mabisang paraan.”

Sinabi naman ng isa pa: “Tinutulungan ng pananampalataya ang hindi pa nakapagtatamo ng tunay na pananaw sa mga bagay-bagay na ipinagkakaloob sa atin ng makabagong siyensiya.”

Nais ng isa pang malampasan ang mga mapanlinlang na kasiyahan sa buhay at makipag-isa sa kawalang-hanggan sa mga doktrinang silanganin.

Waring sinasabi ng tatlong halimbawang ito na gaano man kaganda at kagalang-galang ang pananampalataya, limitado ito, at mayroong nasa isang tao na hindi natutugunan ni Kristo. Sa kabaligtaran nito, pinatitibayan ni Juan sa unang liham na ito: sa pagtatamo sa Anak ng Diyos, nasa ganap kang Katotohanan, lumalakad ka sa tunay na Pag-ibig, nakikipagkaisa ka sa mismong Diyos.

Gayunman, baka natin nililinlang ang ating sarili kapag nagpapanggap tayong pinupuspos ni Kristo. At ito ang dahilan kung bakit sinasabi ni Juan kung paano natin mapatutunayan na lumalakad tayo sa kaliwanagan at namumuhay sa Pag-ibig.

– Kay Kristo ay nakikilala natin ang mismong Diyos; gayunman dapat nating laging alalahanin at isaloob ang kanyang mga gawa, ang kanyang misyon, at ang daan ng kanyang pagiging tao.
– Naniniwala tayong muli tayong isinilang mula sa Diyos: hindi iyon nangangahulugan na nakapangingibabaw tayo sa kanyang mga utos, o maaari nating kaligtaan ang pang-araw-araw na tungkulin upang maging karapat-dapat sa kanya.
– Binago ng pananampalataya ang ating kaalaman tungkol sa Diyos. Ngunit lalong mahalaga pa ang pag-unawa sa kanyang pag-ibig, at tungo riyan, wala nang hihigit pang aral kaysa aral ng krus.

Translation: Cebuano

Ang UNANG SULAT NI JUAN nga dili mabulag sa iyang Ebanghelyo nagpahinumdom nga ang Kristohanong paagi mao ang dalan sa pagkadiyosnon. Makatabang ni sa daghang nagduhaduha. Busa, pananglitan, ang usa ka batan-ong istudyanti nga gitudloan sa pagtoo mopatin-aw sa pagkamilitanti niyang Marxista sa pag-ingon: “Buot ko nga mahigugma sa akong mga kauban sa labi pang epektibong paagi.”

Ang lain moingon: “Ang pagtoo nagtabang sa wala magkupot sa tinuod nga panglantaw sa mga butang nga gihatag kanato sa modernong sensya.”

Ang lain pa gyod nangita sa dalan sa pagbuntog sa malinglahong kalingawan sa kinabuhi ug sa paagi sa pakighiusa nga walay kataposan sa mga doktrina sa Sidlakan.

Kining tulo ka pananglitan nagpasabot nga, bisag unsa kanindot ug kahalangdon, ang pagtoo dunay kinutoban, ug nga dunay butang sa tawo nga wala hingpita ni Cristo. Apan sukwahi ini, sa unang sulat, nagmatuod siya: sa Anak sa Diyos, naa ka sa hingpit nga Kamatuoran, naglakaw sa matuod nga Gugma, ug sa kahiusa tali sa Diyos mismo.

Tingalig naglingla lang ta nato kon magpatoo nga naa ta ni Cristo. Busa, giklaro dinhi ni Juan ang mga sumbanan, ang mga kondisyon nga makapamatuod kon tinuod ba ta nga naglakaw sa kahayag ug nagpuyo sa Gugma.

– Diha ni Cristo mailhan ang Diyos mismo; apan kanunay natong hinumdoman ang pagpatuhop sa iyang mga buhat, sa misyon ug sa pamaagi sa pagkatawhanon.
– Nagtoo ta nga natawo tag usab sa Ginoo: wala ni magpasabot nga labaw ta sa iyang mga sugo, o kalimtan ang paningkamot sa matag adlaw aron mahimong takos niya.
– Ang Pagtoo nagbag-o sa atong kahibawo sa Ginoo. Apan ang labing importanti mao ang pagsabot sa iyang gugma, ug anang paagiha, walay molabaw nga pagtulon-an sa gipakita sa Krus.

Translation: Spanish

Esta primera carta de Juan recuerda que el camino cristiano no es sino una divinización, la nuestra. En toda época el ideal cristiano ha parecido algo pálido o estrecho a mucha gente y, sin criticar directamente los valores del cristianismo y sus beneficios a la humanidad, les ha parecido como una limitación del hombre. Pensemos en todos aquellos que, como Marx, han sostenido que la liberación humana pasa por la lucha contra la fe, y en los que rechazando el activismo occidental, buscan en las sabidurías orientales un acceso al Absoluto que no han reconocido en la fe cristiana.

Incluso entre los cristianos la religión sentimental, basada en un entusiasmo por Jesús, oculta a menudo la ignorancia de la fe. Cabe recordarles que, en Jesús, alcanzamos a Dios mismo; estamos en busca del amor y queremos perdernos en esa Verdad de la cual procedemos. En esta carta Juan afirma: Si tienen al Hijo de Dios, tienen toda la Verdad, están en el camino del auténtico Amor y están en comunión con Dios mismo.

Esta carta de Juan pretende disipar dudas o confusiones sobre la fe que se debían al desarrollo de una religión, o si se quiere, un movimiento de pensamiento conocido en la historia como la gnosis, o conocimiento. Había en él todo un conjunto de teorías en que se habían fundido elementos de las religiones llamadas asiáticas, es decir, de la provincia romana de Asia, la actual Turquía (véanse las Cartas de la Cautividad) y ahora Juan veía el progreso de la gnosis en torno a la Iglesia de Éfeso.

La gnosis estaba siempre lista para apoderarse de las creencias religiosas y para refundirlas en sus cuentos interminables. Así trataba de integrar la persona de Jesús en sus dialécticas intelectuales, en las luchas entre el Dios malo, el del Antiguo Testamento, creador del mundo material, y el Dios bueno, padre de los espíritus. Para esa gente, cuando ya se conocían los secretos del Dios de la materia y del Dios de los espíritus, eran espirituales y estaban salvados.

Era necesario reafirmar que Jesús es el Salvador venido en la carne para destruir el pecado. Y la carta hablará más de una vez del sacrificio y de la sangre de Jesús. Frente a la irresponsabilidad moral inculcada por la gnosis, la carta demuestra que el mundo será salvado por la dinámica del amor. La revelación de Dios Amor, que distingue al cristianismo de todas las demás religiones, permite que nazca en nosotros algo eterno y divino que vencerá al mundo, sus tentaciones y su capacidad de mentir y de matar.

Esta carta, escrita por los años 95, debía acompañar al Evangelio de Juan. Se podrán reconocer tres partes:

– andar en la luz: (1,5 - 2,29).
– vivir como hijos de Dios: (3,1 - 4,6).
– Dios-Amor es fuente del amor, (4,7-21), y fuente de la fe, (5,1).

Introduction to 2 Peter (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

This is the latest book in the whole Bible, probably written around the year 100, and it is presented as a second letter by Peter. Its three chapters deal with three concerns in the Church of that time:

– preserving the faith as it was taught by Jesus’ eyewitnesses;
– fighting against “teachers” who distort the faith at the same time as they lead to immorality;
– explaining why Christ had not yet returned.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

这是整部圣经中最晚的作品，可能写在公元一百年左右，人们认为此信是伯多禄的第二封信，全书共三章讨论当时教会所关心的三个问题：

－维护耶稣见证人所教导的信仰；
－反对当时许多所谓的“导师”，他们歪曲信仰，败坏道德；
－解释为什么基督还没有回来。

Translation: Tagalog

Ito ang pinakahuling aklat sa buong Biblia, marahil ay isinulat nang taong 100, at iniharap bilang pangalawang liham ni Pedro. May kinalaman ang tatlong kabanata nito sa tatlong pinagmamalasakitan sa simbahan nang panahong iyon:

– pangangalaga sa pananampalataya, kung paano itinuro ng mga apostol na saksi ni Jesus;
– pakikipaglaban sa mga “guro” na pumipilipit sa paniniwala at nagbubunsod sa kahalayan;
– pagpapaliwanag kung bakit hindi pa nagbabalik si Kristo.

Translation: Spanish

Esta segunda carta de Pedro, al igual que la primera, no nombra a sus destinatarios; parece que sus advertencias van dirigidas a todas las Iglesias. La primera impresión que resalta al dar una mirada crítica a esta carta es que se trata de una carta tardía, atribuida a Pedro equivocadamente. Ante todo por ciertas insistencias, como si el autor tuviera miedo de que duden de su identidad (1,1; 1,14; 1,18; 3,1); y más todavía por la manera de recordar la muerte de los apóstoles (3,2). Sin embargo hay que tratar con mucha cautela el tema de la autenticidad, porque son numerosas las palabras y los temas que se encuentran tanto en 1Pe como en 2Pe y que casi no se encuentran en los otros escritos del Nuevo Testamento, a excepción de los discursos del mismo Pedro, relatados en los Hechos. Por eso aunque no se puede negar sin más su autenticidad, hay que reconocer que ciertamente debe mucho a Pedro. No hay nada que se oponga a priori a que esta carta fuera escrita antes de la muerte de Pedro, ya que no hace alusión a las primeras persecuciones de la Iglesia del año 64 ni a la guerra judía de los años 66-70. Sin embargo puede ser que la carta, ya escrita, fuera revisada y publicada después de la muerte del apóstol por Silvano, que ya fue nombrado como el redactor de la primera carta (1Pe 5,12). Para entender los motivos de esta carta, el tono de las advertencias y los argumentos a que recurre, habría que acercarla más bien a la carta de Judas. Ambas denuncian un mal que Pablo ya temía: los abusos de la libertad cristiana (Gál 5,13). Si bien los cristianos fueron muy pronto objeto de toda clase de difamaciones, tales ataques hallaban un pretexto en el comportamiento de algunas personas que veían en el llamado cristiano a la libertad como una justificación de la propia ausencia de principios morales. El epicureismo, doctrina que se centraba en la búsqueda de los placeres más elevados, podía incitar a los caracteres nobles a elecciones muy honorables, pero para la mayoría sería dejar el campo libre para los instintos. Ante la tentación de la vida materializada, y consciente de que en breve tiempo la generación de los testigos de Cristo habría desaparecido, el autor señala y desarrolla los tres puntos, en los que habrá que mostrarse muy firme: – mantener la fe tal como la enseñaron los testigos de Jesús; -- luchar contra “maestros” que sólo pueden atraer sobre sí los juicios de Dios; -- mantener entre los creyentes la espera de la venida de Cristo. Esta carta contiene afirmaciones definitivas sobre algunos puntos importantes de la fe. Su aceptación en el canon por la Iglesia ha sido bastante tardía, pero eso no quita que sea palabra de Dios como los demás libros del Nuevo Testamento.

Introduction to 1 Peter (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

We know almost nothing about the life of the apostle Peter from the Council of Jerusalem, in the year 49 (see Acts 15), until the time he wrote this letter, around the year 64. It is certain that he went to Rome. Being in charge of the entire Church, he, like Paul, had to go to the center of the Roman world, though their motives were different.

A very ancient tradition affirms that he was killed in the persecution of Nero, in 66, and that he was buried on the grounds of the Vatican Hill. Investigations carried out these past years have enabled us to discover a grave and bones with various inscriptions which are, almost certainly, those of the apostle, the first Rock of the church.

Thus it was a short time before his death that he wrote this letter from Rome. Peter had neither the genius nor the literary talent of Paul. Instead, with simple words, he addressed the Christians of the Asian province, where the first persecutions were beginning. Different from Paul, he is not concerned with clarifying or defending the faith. He tries to encourage believers who are suffering by presenting the example of Christ to them and by explaining the consequences of baptism.

In this letter, everything from 1:3 to 3:7 is inspired by the baptismal ceremony in the early Church: hymns, homily on the ritual and on Christian life. For Peter, it is an excellent way to remind his readers that they are Christians.

The end of the letter tells us that Peter wrote through Silvanus, who had been a disciple of Paul. This may be why, in various passages, we find the same topics found in Paul’s letters.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

从公元49年耶路撒冷会议（宗15章），到伯多禄写这封信的公元64年，我们对这位宗徒的生活几乎一无所知。可以肯定的是他到过罗马。因为负责整个教会，他和保禄一样必须前往罗马世界的中心，虽然他们的动机并不相同。

一项非常古老的传说确信，他是在公元66年尼禄的迫害时期被杀的，而且他被埋葬于梵蒂冈山丘的墓地。在过去几年的考察中，人们发现了一个坟墓以及有不同刻文的骨头，几乎可以肯定这些是宗徒伯多禄——教会最早的磐石的遗骨。

因此，他从罗马写这封信，应是在他去世前不久。伯多禄没有保禄的天赋和文采，他以简单的文字写信给最先遭受迫害的亚洲省份。和保禄不同的是，他书信的重点不是为澄清或捍卫信理。他借着基督的例子，解释领洗的结果，鼓励受苦的信友。

在这封信中，1:3-3:7所受的灵感启发都是得自早期教会的洗礼仪式，那是对于仪式和基督教生活的赞美诗和讲道。对伯多禄而言，这是提醒读者他们基督徒状况的绝佳方式。

信末告诉我们，伯多禄的写作是通过原是保禄门徒的息拉而完成。这可能正是我们在许多段落上，可以找到与保禄的书信有相同主题的原因。

Translation: Tagalog

Halos wala tayong nalaman tungkol sa buhay ng apostol na si Pedro mula sa Kunsilyo ng Jerusalem, sa taong 49 (tingnan ang Gawa 15), hanggang nang sulatin niya ang liham na ito, nang dakong taong 64. Ngunit tiyak na nagtungo siya sa Roma. Nangasiwa siya sa buong Iglesya, kaya kailangan niyang puntahan na tulad ni Pablo ang pusod ng daigdig na Romano, bagamat magkaiba ang kanilang layunin.

Tinitiyak ng isang sinaunang tradisyon na napatay siya sa pag-uusig ni Nero, noong 66, at inilibing siya sa burol ng Batikano. Ang mga pagsisiyasat nitong ilang taong nagdaan ay nakatulong upang matuklasan naman ang isang libingan at mga butong pinapatunayan ng mga inskripsyon na mga buto ng apostol, ang unang Bato ng Iglesya.

Samakatwid, malapit na ang kanyang kamatayan nang isinulat niya ang liham na ito mula sa Roma. Hindi angkin ni Pedro ang karunungan o talinong pampanitikan ni Pablo. Sa halip, sa pamamagitan ng mga payak na pangungusap siya nagsasalita sa mga Kristiyano ng lalawigan ng Asia, na pinagsisimulan ng mga unang pag-uusig. Kaiba kay Pablo, hindi siya nababahala sa paglilinaw o pagtatanggol sa pananampalataya. Sinisikap niyang hikayatin ang mga naghihirap na mananampalataya sa pagpapaalaala sa kanila ng halimbawa, na si Kristo, at sa pagpapaliwanag sa mga bunga ng pagbibinyag.

Sa liham na ito, mula sa 1:3 hanggang 3:7, ipinaaalaala ng lahat ang pagdiriwang sa binyag sa sinaunang Iglesya: himno, homiliya sa ritwal at sa buhay-Kristiyano. Kay Pedro, iyon ang pinakamabuting paraan upang mapaalalahanan ang kanyang mga mambabasa tungkol sa kanilang kalagayang Kristiyano.

Nagsasabi ang pagwawakas ng liham na sumulat si Pedro sa tulong ni Silvano na naging alagad ni Pablo. Ito ang dahilan kung bakit makikita sa ilang talata ang gayunding paksa sa mga liham ni Pablo.

Translation: Cebuano

Halos wala tay nahibaw-an sa kinabuhi ni Pedro, ang Apostol, sukad sa konsilyo sa Jerusalem, sa tuig 49 (tan-awa ang Mga Buhat 15) hangtod sa pagsulat ini, sa mga tuig 64. Piho nga miadto siya sa Roma. Isip pangulo sa tibuok simbahan, sama ni Pablo, kinahanglang moadto siya sa ulohan sa Romanong kalibotan bisag lahi ang katuyoan.

Gimatud-an sa karaan na kaayong tradisyon nga gipatay siya sa panglutos ni Nero sa tuig 66. Ug gilubong sa kabuntoran sa Vaticano.

Ang mga pagsusi nga gihimo sa nangaging katuigan makapakitag timailhan, sama sa lubnganan ug mga bukog nga may nagkalainlaing timaan. Napiho ni nga iya ni Apostol Pedro, ang unang Bato sa simbahan.

Gipadala ni gikan sa Roma sa hapit na siya patyon. Wala ni Pedro ang kahait sa salabotan ni ang gasa sa mga pulong ni Pablo. Hinunoa, pinaagi sa yanong pinulongan gisulatan niya ang mga Kristyano sa Asia diin nagsugod ang panglutos. Lahi ni Pablo wala niya tagda ang pagtin-aw o pagpanalipod sa pagtoo. Naningkamot siya pagdasig sa mga magtotoo nga nag-antos pinaagi sa pagpakita nila sa mga sanglitanan ni Cristo ug pagpatin-aw sa mga sangpotanan sa bunyag.

Ining sulata, ang tanan gikan sa 1:3 hangtod sa 3:7 dinasig sa seremonyas sa bunyag sa unang Simbahan: ang mga awit, wali sa rito ug sa kinabuhing Kristohanon. Alang ni Pedro, ang labi ning maayo nga paagi pagpahinumdom sa mga magbabasa sa Kristohanon nilang kahimtang.

Ang kataposan sa sulat nagsulti nga si Pedro nagsulat ni Silvano, nga natinun-an ni Pablo. Makita ni sa sinugdan sa mensahe. Susama sab ang gihisgotan sa mga sulat ni Pablo.

Translation: Spanish

No sabemos casi nada de la vida del apóstol Pedro después de su liberación milagrosa, relatada en He 12. Era el año 44. En los meses siguientes, la muerte de Herodes Agripa no impidió a los sumos sacerdotes que siguieran intentando su muerte. ¿Cuándo partió para el mundo griego? ¿Qué contactos tuvo con las co-munidades fundadas por Pablo? Se sabe que en Corinto una facción se declaraba partidaria de él y que aparentemente lo conocía (1Cor 1,12).

¿Cómo pudo participar en el concilio de Jerusalén el año 49 (He 15)? ¿Cuándo llegó a Roma? Esta carta es un testimonio de su presencia en esa ciudad.

La carta de Pedro tiene numerosos puntos de contacto tanto con la carta de Santiago como con las de Pablo. Al final nos informa que el redactor fue Silvano, o Silas, uno de los responsables de la Iglesia de Jerusalén que luego acompañó a Pablo en sus misiones. Con eso nos confirma la unidad de la fe desde los comienzos de la Iglesia; Pedro, Santiago y Pablo eran los testigos incontestables de Cristo que, lejos de enseñar versiones diferentes del Evangelio, inspiraban una predicación común del misterio cristiano a partir de datos intocables que ya se llamaban “la Tradición” o “la Doctrina”.

Los profetas de la Iglesia, acostumbrados a dar una interpretación cristiana del Antiguo Testamento, iban creando poco a poco un lenguaje cristiano y, como eran itinerantes, ese lenguaje debía necesariamente estar de acuerdo con el testimonio de los apóstoles.

La originalidad de esta carta se nota en los tres puntos siguientes:

– de 1,3 a 3,7 todo está inspirado en la ceremonia del bautismo: los himnos, la homilía sobre el sentido del bautismo y el género de vida que llevarán en el mundo los nuevos bautizados:

– la carta hace el elogio de un nuevo pueblo de bautizados, piedras vivas del templo auténtico y sacerdotes de Dios para un culto espiritual;

– repetidas veces Pedro invita a meditar la pasión de Cristo: su sacrificio está siempre presente en el corazón del pueblo de Dios y la persecución forma parte de su vocación.

Una tradición muy antigua asegura que Pedro fue ejecutado durante la persecución de Nerón y que fue enterrado en unos terrenos de la colina del Vaticano. Excavaciones recientes han permitido descubrir una tumba conteniendo osamentas y marcada con diferentes inscripciones, que es casi con certeza la del apóstol, primera piedra de la Iglesia.

Introduction to James (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Is this James, the “brother of the Lord”? He is barely mentioned in the Gospel (Mk 6:3), and yet, a few years after Pentecost, appears as the leader, we might say the bishop of the Jerusalem community. Then, when the Gospel spread, it seems he was viewed as the one responsible for all Christian communities having a majority of Jews, which were established in Palestine, Syria and Cilicia (see Acts 15:13-29).

Of all the apostles, he was the most attached to Jewish traditions (the extreme opposite of Paul). In speaking to the faithful in Jerusalem, he taught them simple, practical things, inspired by the wisdom of the Old Testament. We hear the echo of his Sunday preaching in this letter addressed to the Christians of Jewish origin living in his huge diocese.

They are called “the twelve tribes scattered among the nations,” a name which was given to Jews who had settled outside their homeland. The letter was probably written between the years 50 and 60 after Christ.

Since the letter does not contain much doctrinal teaching, some people have looked down on it. It does in fact contain very valuable and relevant moral teaching, especially in reference to justice.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

这位雅各伯，“主的兄弟”是谁？福音书中很少提到他，，除了提到他的母亲（谷6:3，15:40和16:1），然而，他却享有复活耶稣的特别显现（格前15:7）。五旬节之后的几年中，他以领袖的姿态出现，可以说他是耶路撒冷教区的主教。很有可能是伯多禄授权于他，当时，随着福音的传播，他似乎被看成是所有基督徒团体的负责人，其中大部分团体成员是犹太人，分布在巴勒斯坦、叙利亚和基里基雅（宗15:13-29）。

在所有宗徒中，他最谨守犹太传统，和保禄正好相反。不过，后者即使批评雅各伯周围人的某些做法，对他本人，保禄却持有绝对的尊重。雅各伯教导耶路撒冷的信徒简单和实际的事物，其中的灵感得自旧约的智慧。在给居住在广大教区之内的犹太基督徒的信中，我们可以听到他在安息日传道的回响。

他们被称为“散布在万国的十二支派”，这个名称用来称呼那些在自己家园之外安身的犹太人。这封信的写作年代可能是在公元50-60年之间。

这封信并没有太多教义性的内容，所以遭到一些人的轻视。实际上它包含着非常宝贵、意义重大的道德训诲，特别是有关正义方面。

Translation: Tagalog

Sino itong si Jaime, ang “kapatid ng Panginoon?” Halos hindi siya nababanggit sa Ebang¬helyo (Marcos 6:3), ngunit magkagayunman, ilang taon makaraan ang Pentekostes, lumitaw siya bilang namumuno, at maaaring sabihing siya ang obispo ng pamayanang Jerusalem. Pagkatapos, nang lumalaganap na ang Ebanghelyo, waring siya ang itinuturing na may kina¬laman sa lahat ng pamayanang Kristiyano na ang nakararami ay mga Judio, na itinatag sa Palestina, Siria at Cilicia (tingnan ang Gawa 15:13-29).

Sa lahat ng apostol, siya ang lalong napailalim sa mga tradisyong Judio (na kabaligtaran ni Pablo). Sa pagpapahayag niya sa mga mananampalataya ng Jerusalem, tinuruan niya ang mga iyon ng mga payak at praktikal na bagay, na pinasigla ng karunungan ng Matandang Tipan. Naririnig natin ang alingawngaw ng kanyang pangangaral kung Linggo sa liham na iniukol niya sa mga Kristiyano ng lahing Judio na naninirahan sa kanyang malaking diyosesis.

Tinatawag ang mga ito na “labindalawang lipi na ikinalat sa mga bansa,” isang pangalang ikinapit sa mga Judio na namalagi sa labas ng bayang tinubuan. Sinulat marahil ang liham sa pagitan ng mga taong 50 at 60 pagkasilang ni Kristo.

Sapagkat hindi nagtataglay ang liham ng mga pangangaral ng doktrina, hinamak iyon ng iba. Ngunit, ang totoo, ang liham ay nagtataglay ng pinakamahalaga at makabuluhang katuruang moral, laluna ang may kinalaman sa katarungan.

Translation: Cebuano

Kinsa si Jaime, ang “igsoon sa Ginoo”? Panagsa ra siyang hisgotan sa Ebanghelyo (Mc 6:3), apan sa pipila ka tuig human sa Pentekostes, mitumaw siya isip pangulo, ang obispo sa katilingban sa Jerusalem. Unya, sa mikaylap na ang Ebanghelyo, giila siyang responsabli sa tanang Kristohanong katilingban, kadaghanan mga Judio nga natukod sa Palestina, Siria, ug Cilicia (tan-awa ang Mga Buhat 15:13-29).

Sa tanang Apostol, siyay labing nalambigit sa mga tradisyon (ang kaatbang nga lahi ni Pablo). Sa pakig-istorya niya sa mga magtotoo sa Jerusalem, nagtudlo siya sa mga yano ug praktikong butang dinasig sa Kaalam sa Daang Kasabotan. Atong mabati ang kalanog sa wali sa Dominggo sa iyang sulat nga gipadala alang sa mga Judiong Kristyanos nga nanimuyo sa dako niyang dyosesis.

Sila “ang 12 ka tribo nga nakatag sa tanang kanasoran” – ang ngalan nga gihatag sa mga Judio nga nagpuyo gawas sa yutang natawhan. Gibanabana nga nasulat ni sa mga tuig 50-60 human sa kamatayon ni Jesus.

Kay ang maong sulat wala man maghisgot og mga doktrina, nagkamenos ini ang ubang tawo. Apan sa pagkatinuod naghupot ni sa bililhon ug haom nga pagtulon-ang moral, ilabina bahin sa hustisya.

Translation: Spanish

¿Quién es Santiago? Con toda probabilidad este nombre se refiere a Santiago, hermano del Señor. Fue favorecido con una aparición privada de Jesús resucitado (1Co 15,7) y al parecer fue a él a quien Pedro confió la Iglesia de Jerusalén (He 12,17; 15,13; 21,18) en el momento de pasar a la clandestinidad. Posteriormente fue considerado como el responsable de todas las comunidades cristianas de mayoría judía establecidas en Palestina, Siria y Cilicia (véase He 15,13-29).

Esta carta es el escrito del Nuevo Testamento que denota el mayor parentesco con el Evangelio de Mateo, aun cuando se traten temas que son comunes a todos los escritos apostólicos; se encontrarán en particular los ecos del Sermón del monte. Lo que revela de las comunidades judías de Palestina y de Siria complementa y corrige la imagen que se pudiera tener de ellas, si se atiene a las dificultades que experimentaban muchos de sus miembros para liberarse de la ley de Moisés. La carta de Santiago recuerda, al igual que el Evangelio de Mateo, que la Ley educa para la libertad (2,12). A su manera es un verdadero camino (2,8) para los que buscan la perfección.

Uno de los puntos de esta carta que más ha llamado la atención es la insistencia muy fuerte de Santiago en la inutilidad de la fe que no se traduce en obras (2,14-26). Esta in sistencia contrasta con las afirmaciones de Pablo quien, especialmente en Gál 5 y Rom 4, afirma que somos salvados por la fe y no por las obras. Es imposible negar la intención de corregirse el uno al otro; más aún, un estudio comparado de las epístolas obliga a decir que Santiago conocía la primera carta de Pablo a los Corintios cuando escribió la suya, y que Pablo, a su vez, conoció la carta de Santiago antes de responderle en Gálatas y en 2Corintios.

Los textos de los Hechos relativos al concilio de Jerusalén invitan a no acentuar en demasía la oposición entre ambos (véanse las notas de He 15); Pablo, que critica duramente el entorno de Santiago, parece que tuvo por él personalmente más que un simple respeto. Santiago, al dirigirse a los fieles de Jerusalén, enseña cosas sencillas y prácticas, inspiradas en la sabiduría del Antiguo Testamento. La religión auténtica se reconoce en la forma de vivir y de tratar a los que nos rodean.

La carta de Santiago, habida cuenta de lo que acabamos de decir, debe haber sido escrita el año 56 o 57. Se sabe que Santiago murió apedreado el año 62.