Introduction to Ezekiel (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

When Everything Is Falling Apart

“A third of the people will die by plague and famine; another third by the sword, and I will scatter the rest everywhere; these I will also pursue and pour out my anger on them.” These are God’s words which prompted Ezekiel to announce the destruction of a holy people. Do these also apply to the present crisis in the Church?

In many countries in a short time the Church has lost its imposing facade of well-attended temples and rituals, a practicing majority, a faithful clergy who were present everywhere, the security of unquestioned faith and the universal obedience to the center: Rome. All is collapsing. Many people hoped that the renewal begun at the Council would produce quick results. Yet, every day what seemed to promise a secure future is disappearing.

Other words from Ezekiel come to mind: “I will not allow you to be a people like the rest, rather I will rule over you by force. I will gather you from among the nations and I will confront you. You will be under my authority.” Could God be calling on destructive forces? Could God be the one breaking down the human structures we believed to be the Church? Of course, something will remain, a remnant as Ezekiel puts it. That is to say, those whose faith will have been purified through trial and in whom the Holy Spirit will act with more freedom.

What was just said is enough to help us understand the value of the Book of Ezekiel for today. He was God’s witness in the final years of the kingdom of Judah, though living among those exiled in Babylon.

We will surely be surprised at the language he attributes to God. He shows God as venting his resentment and jealousy by continually threatening his people and taking delight in their predicament and agony. Would it be possible, however, to speak about love without mentioning jealousy and violence?

We also find jealousy and violence when God comes to conquer a sinful people. The husband goes looking for his unfaithful wife among her lovers and brings her back by force. Ezekiel’s excessive words must not make us forget other pages of the Bible where God expresses himself tenderly, but we cannot ignore them either, under the pretext that God is a good daddy. We may have experienced in our own flesh the misery of the sinner challenging God. Ezekiel’s role was to express the bitterness of sin and the anger of God.

The Book of Ezekiel

Ezekiel may have been a young priest taken to Chaldea with the ten thousand exiles after the first siege of Jerusalem in 598 (see 2 K 24:14). There he was called by God as he tells us (chapters 1 and 2). The first part of his book (chapters 1–24) contains his discourses predicting the total destruction of his country.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

家国分崩离析之际

“三分之一的人会死于城内的瘟疫或饥荒，另外三分之一会战死在城外，我还要将另外的三分之一驱散到远方，用刀剑追杀他们。我的愤怒将倾泄而出……”以上是促使厄则克耳宣布这神圣民族之灭亡的天主的话。这番话是否也适用于教会当前的危机呢？

在许多国家，教会已在短期内失去了其备受重视的圣殿和仪式的堂皇外表，以及虔诚信教的大众和无所不在的忠诚教士，还有对天主教中心罗马的无庸置疑的信心和普世性的顺服，这一切都在动摇中。许多人曾希望大公会议的改革能迅速地解决问题。但是，日复一日，那些看起来似乎是最有保障的未来，却又一再地幻灭。

另外一些厄则克耳的言论，再次出现在脑海中：“我不允许你们变得和其他民族一样，我会以强力来统治你们。我将把你们从众民族中聚集起来，我将与你们对质。你们将生活在我的权威之下。”难道天主会召来毁灭的力量？难道天主会摧毁我们称为教会的这个人类组织吗？当然，总有些会幸免的，如同厄则克耳所称的遗民，也就是那些其信仰在考验中得到净化，而圣神也将以更大自由来对他们产生作用的人。

刚才所说的，足以使我们了解厄则克耳一书在今天的价值。厄则克耳虽然和那些被流放的人一起住在巴比伦，但却成为犹大王国末期天主的见证。

我们读到厄则克耳用来描述天主的语言，一定会感到惊讶，因为天主看起来似乎总是在威胁人们，且以子民的困境和痛苦为乐，并以此来发泄他的愤恨和嫉妒。但是，是否有可能说到爱而不提起嫉妒和暴力呢？

我们会发现，当天主征服罪民时，也含有嫉妒和暴力的成份。

这就有如丈夫到妻子的情人家中，寻找自己不贞的妻子，并强行把她带回家。我们不要因为厄则克耳的这些极端的言词，而忘了在圣经的其他地方，天主也曾表现得非常温和，但是我们也不要以天主是位好父亲为借口，而忽略了厄则克耳所说的话。我们可能亲身体验过，那些向天主挑战的人所遭受的苦难：厄则克耳的角色便是要揭发罪恶所带来的苦痛，以及天主的义怒。

厄则克耳书

厄则克耳可能是公元前598年耶路撒冷第一次沦陷之后，随同一万名遭流放的以色列人来到加色丁的一个年轻司祭（见列下24:14）。如同他告诉我们的，他在那里受到了天主的召唤（则1-2章）。

本书第一部分的内容是他宣告国家全然毁灭的言论（则1-24章）。

继反外邦的预言之后（则25-32章），则是本书的第三部分(则33-48章)，也就是对流放者的许诺：天主不希望他的子民灭亡。

我们知道，有些种族已在历史中消亡了，而有些民族的移民则因为在异乡找到工作，便忘了自己的土地，如此，犹太人在耶路撒冷沦亡的危机后，本该走上同样的绝路。在被流放到一个比自己的祖国更繁荣的巴比伦的犹太人中，老一辈的人还是渴望着自己的家乡，而年轻人则想在这种新情势中捞到油水。但是厄则克耳以他挑战性的教诲，不断地塑造那些有朝一日将回到犹大建造天主新王国的人的良知。（则33-29章）。

Translation: Tagalog

Kapag Nabubuwal ang Lahat

“Ikatlong bahagi ng bayan ang mamamatay sa salot at gutom; isa pang ikatlo ang mabubuwal sa tabak; at ang malalabi nama’y pangangalatin sa lahat ng dako at uusigin ko pa rin ang mga ito at pagbubuntunan ng aking poot.” Ito ang mga salita ng Diyos na sinabi ni Ezekiel sa pagkawasak ng Bayang Banal. Magagamit din kaya ito sa kasalukuyang krisis ng Iglesya?

Sa loob ng ilang taon, nawala na sa Iglesya ang kahanga-hangang panlabas na anyo ng mga templo at mga seremonya, ang pagkarelihiyoso ng nakararami sa sambayanan, ang katapatan ng mga pari nito na nasa lahat ng dako, ang katatagan ng isang pananampalatayang di mapag-alinlanganan at ang pagsunod ng lahat sa Roma. Nabubuwag ang lahat ng ito. Maraming umaasa na magbubunga kaagad ang pagpapanibagong sinimulan ng Konsilyo. Ngunit naglalaho sa bawat araw ang waring pinakamahalagang magbibigay-katiyakan sa hinaharap.

Magugunita ang iba pang mga salita sa aklat ni Ezekiel: “Hindi ko maipahihintulot na kayo’y maging isang bayang tulad lamang ng iba; kundi sapilitan akong maghahari sa inyo. Titipunin ko kayo mula sa mga bayan at haharapin ko kayo. Sasailalim kayo ng aking kapangyarihan.” Hindi kaya tinatawag ngayon ng Diyos ang mga puwersa ng pagkawasak? Ang Diyos kaya ang nagbubuwal sa mga gawa-ng-tao na sa akala naman nati’y siyang Iglesya? May maiiwan siyempreng labi gaya ng sabi ni Ezekiel – silang ang pananampalataya’y dinalisay ng pagsubok at mas malayang magagalawan ng Espiritu ng Diyos.

Ang kasasabi ay sapat na para maintindihan ang kahalagahan sa ngayon ng aklat ni Ezekiel. Siya ang saksi ng Diyos sa mga huling taon ng kaharian ng Juda, bagamat nasa piling ng mga ipinatapon sa Babilonia.

Tiyak na magtataka tayo sa lengguwaheng iniuukol niya sa Diyos na laging nagbababala at parang nalulugod pa sa kagipitan at pagdurusa ng kanyang bayan bilang pagbibigay-daan sa kanyang galit at selos. Pero puwede kayang mangusap tungkol sa pag-ibig nang hindi binabanggit ang mga salitang selos at karahasan?

May selos at karahasan din sa pagsakop ng Diyos sa mga taong makalaman at makasalanan. Hinahanap ng asawa ang kanyang taksil na maybahay sa piling ng mga mangingibig nito at ibinabalik niya sa dahas. Ang may kalabisang pananalita ni Ezekiel ay hindi dapat makapagpalimot sa atin sa iba pang pahina ng Biblia kung saan ipinahahayag ng Diyos ang kanyang karinyo. Pero hindi rin naman natin maisasaisantabi ang mga ito sa pagdadahilang mabait na tatay ang Diyos. Maaaring naranasan na natin sa ating sariling laman ang kapighatian ng makasalanang humahamon sa Diyos: tungkulin ni Ezekiel na ibunyag na lahat ang pait ng kasalanan at ipagsigawan ang galit ng Diyos.

Ang Aklat ni Ezekiel

Malamang na isang batang pari si Ezekiel na dinalang bihag sa Kaldea kasama ng sampung libong ipinatapon makaraan ang unang paglusob sa Jerusalem sa taong 598 (tingnan ang 2 H 24:14). Doon siya tinawag ng Diyos gaya ng kanyang ikinukuwento sa atin (kab. 1 at 2).

Ang unang bahagi ng kanyang aklat (kab. 1-24) ay naglalaman ng kanyang mga pahayag na nagbabalita sa ganap na pagkawasak ng kanyang bayan.

Kasunod ng mga propesiya laban sa mga banyagang bansa (kab. 25-32), nasa ikatlong bahagi naman ng aklat ang mga pangako sa mga itinapon. Sapagkat ayaw ng Diyos na mamatay ang kanyang bayan.

May alam tayong mga lahing naglaho at mga dayuhang nakalimot sa sariling bayan sapagkat nakakita sila ng trabaho sa ibang bansa. Sa ganito rin sana mamamatay ang sambayanang Judio pagkaraan ng krisis na nagwasak sa Jerusalem. Nang nasa Babilonia sila, sa pagkakadeport sa isang mas maunlad na bansa, pinananabikan ng matatanda ang kanilang lupang tinubuan habang walang iniisip ang mga kabataan kundi samantalahin ang bago nilang kalagayan. Ngunit sa kanyang mapanghamong pagtuturo ay patuloy na hinuhubog ni Ezekiel ang konsiyensiya ng mga magsisiuwi sa Judea balang araw para itayo ang bagong kaharian ng Diyos (kab. 33-39).

Translation: Cebuano

Inigkabungkag sa Tanan

“Ang ikatulo ka bahin sa imong katawhan mamatay sa katalagman. Mamatay sila sa gutom sulod sa imong mga paril. Ang laing ikatulo mamatay sa espada gawas sa syudad. Ang kataposang bahin akong isalibay sa hangin ug gukdon ko sa akong espada nga gikuha na sa sakoban.” Kining mga pulonga sa Diyos ang gigamit ni Ezekiel sa pagpahibalo sa pagkalaglag sa balaang katawhan. Ikasulti ba ni nato bahin sa krisis sa simbahan karon?

Sa daghang kanasoran ang simbahan nawad-an sulod sa dyotayng panahon sa iyang bayhon nga makapataha, sa mga templo ug ritwal nga daghang manambong, sa kadaghanan nga nagbansay, sa kapariang masinugtanon nga naa sa tanang lugar, sa siguridad sa pagtoo nga dili ikapangutana ug sa pagtahod nga unibersal alang sa sentro, Roma. Kining tanan naghinayhinayg kalumpag. May daghang katawhan nga naglaom nga ang pagbag-o sa simbahan nga gisugdan sa konsilyo Vatikano mamunga dayon. Apan kada adlaw, ang morag nakapakitag dakong purohan sa sigurong kaugmaon, nagkawala.

Ang laing mga pulong ni Ezekiel moabot sa atong panumdoman: “Tapokon gikan sa daghan nga katawhan. Himoon tamo nga usa ka pundok gikan sa kanasoran diin kamo makatagkatag. Hatagan tamo sa yuta sa Israel.” Nagtawag ba kaha ang Diyos sa mga pwersang manglalaglag? Ang Diyos ba kaha ang naggun-ob sa mga istruktorang tawhanon nga atong gitoohan nga simbahan? Sa walay duda, duna gyoy mahibilin, ang salin sumala sa gisulti ni Ezekiel, sa ato pa, kadtong katawhan kansang pagtoo lunsayon pinaagi sa pagsulay, ug kang kinsa ang Espiritu Santo makahimo sa iyang gimbuhaton nga mas gawasnon.

Ang bag-o lang natong gisulti dili paigo aron pagtabang sa pagsabot sa bili sa libro ni Ezekiel alang karong panahona. Saksi siya sa Diyos sa kataposang katuigan sa gingharian sa Juda, bisag nagpuyo siya uban sa mga bihag didto sa Babilonia. Sigurado gyod nga mahibulong ta sa pinulongan nga iyang gibutang sa baba sa Diyos. Kay gipakita man niya nga ang Diyos mipahamtang sa iyang kasuko ug pangabugho pinaagi sa kanunay niyang paghulga sa katawhan ug sa kalipay nga iyang gipakita. Hinuon, dili ba posibli ang pagsulti mahitungod sa gugma nga dili maghisgot sa pangabugho ug kabangis?

Ato pod nga makita ang pangabugho ug kabangis diha nga ang Diyos moabot na aron pagbuntog sa makasasalang katawhan. Ang bana mangita sa mabudhiong asawa taliwala sa mga kabit nga dad-on pagbalik ginamit ang kusog. Ang sobra kaayong sinultihan ni Ezekiel kinahanglang magpahinumdom sa ubang panid sa Biblia diin ang Diyos nagpadayag sa kaugalingon sa tumang kalumo, apan dili ta makasalikway sa maong sinultihan, ubos sa pasangil nga ang Diyos maayong amahan. Tingali atong nasinati sa kaugalingon natong unod ang kaalaot sa makasasala nga naghagit sa Diyos: papel ni Ezekiel mao ang pagpadayag sa kapait sa sala ug sa kasuko sa Diyos.

Ang Ezekiel

Si Ezekiel batan-on tingling pari nga gidala sa Caldea uban sa mga 10,000 ka bihag human sa unang pagsulong sa Jerusalem sa tuig 598 (tan-awa 2 H 24:14). Didto gitawag siya sa Diyos ingon sa iyang gisulti kanato (Mga kapitulo 1 ug 2).

Ang unang bahin sa libro (kapitulo 1-24) nagdala sa mga diskurso nga nanagna sa hingpit nga pagkalaglag sa iyang nasod.

Human sa mga panagna batok sa langyawng kanasoran, naa ang ikatulong bahin sa libro, ang mga saad ngadto sa mga bihag: ang Diyos dili buot nga ang iyang katawhan mamatay.

Nasayod ta nga dunay mga rasa nga nangawala ug dunay milangyaw nga nalimot sa ilang yutang natawhan kay nakakita man sila og trabaho sa laing nasod. Niining paagiha ang katawhang Judio mawala na unta human sa krisis kanus-a ang Jerusalem nagun-ob. Samtang didto sila sa Babilonia, mga binihag sa usa ka nasod nga mas malamboon kaayo, ang gulanggulang nga katawhan nangandoy sa ilang yutang natawhan, samtang ang mga batan-on naghunahuna lang sa pagpahimulos sa bag-ong kahimtang. Apan si Ezekiel, sa iyang mahagitong pagpanudlo mipadayon pag-umol sa mga konsensya adtong katawhan nga sa usa ka adlaw mobalik sa Juda aron pagtukod sa bag-ong gingharian sa Diyos (mga kapitulo 33-39).

Translation: Spanish

A este profeta se suele recordarlo como se recuerda a la Cuaresma. Vivió y profetizó en el exilio, y si bien anunció un futuro prometedor para su pueblo arruinado, lo hizo después de haber denunciado, durante años, las falsas esperanzas a las que se aferraban sus compañeros. Dios mismo le ha impuesto largos ayunos y pruebas, además de la humillación de pertenecer a grupos marginales, en una ciudad segura de sí misma. Mientras que el “segundo Isaías” parece contemplar la tropa de los exiliados desde la altura que le inspiran sus grandes perspectivas, Ezequiel comparte la vida de un suburbio escuálido donde se enfrenta cada día a las miradas escépticas u hostiles de los exiliados

Ezequiel es sacerdote y Dios sale a su encuentro cuando tenia treinta años, la edad legal para comenzar su servicio en el templo. Como Jeremías, Ezequiel será a la vez sacerdote y profeta, lo que nos invita a no oponer demasiado estas dos funciones complementarias. El ministerio del sacerdote no se agota en el templo; el sacerdote enseña, juzga y precisa la aplicación de las leyes. El profeta, por su parte, es un carismático capaz de discernir a través de sueños, visiones y signos diversos, la palabra más actual de Dios. Los profetas que Dios ha llamado de una manera especial suelen tener su personalidad propia. Jeremías, por ejemplo, es un solitario y apenas se percibe en él al sacerdote, fuera de su primera predicación. Ezequiel, por el contrario, sigue muy preocupado acerca de lo puro y lo impuro; ejerce una actividad pastoral, y la restauración del templo constituye para él un elemento esencial del nuevo Israel.

Ezequiel ha estado entre los primeros grupos de deportados, en el 597, y toda su vida conocida la pasó en Babilonia. Algunos comentaristas han pensado que la llamada de Dios la recibió estando aun en Jerusalén y que esta llamada, que se puede leer en 2,9 - 3,9, habría sido fusionada después con la visión del capítulo 1. Se trata, sin embargo, de una hipótesis más que de una conclusión bien fundada. La gran visión del Nuevo Israel (caps. 40-48) es del 572, es decir, 25 años posterior.

La predicación de Ezequiel se ha conservado mejor que las de otros profetas bíblicos ya que se desarrolló en una comunidad viva cuya condición de exiliada en una ciudad prospera, ha protegido las enseñanzas del profeta. El hablaba a “ancianos” de los que la mayoría debían ser conocidos suyos, preocupándose de darles una formación adecuada. Sin lugar a duda, los primeros que regresaron del Exilio habían tomado su enseñanza como regla de vida y no tenían razón alguna para revisarla.

Ezequiel en nuestra historia

Tanto Ezequiel como Jeremías han dejado en la Biblia una de las más altas perspectivas desde la que contemplar la historia del pueblo de Dios. Ser infiel y rebelde parece que forma parte de la vocación de este pueblo. Es asimismo parte de la acción de Dios el destruir lo que se había construido con él, desde el momento en que el pueblo quiere instalarse en este mundo, siguiendo las huellas de los otros pueblos.

Hay períodos de la historia en que todo parece derrumbarse y sólo se ve a la muerte campeando por doquier. Es, sin embargo, en estos momentos en los que Dios alumbra una nueva etapa de su plan siempre imprevisible. Aunque es arriesgado hacer aplicaciones demasiado particularizadas a la época en que vivimos, es ahora presente, especialmente en la Iglesia Católica, la sensación de un derrumbamiento que afectaría a sectores aparentemente esenciales de la misma Iglesia, y que nos haría recordar la época en que desapareció el reino de Judá. Para muchos creyentes, el tiempo del Exilio ha comenzado ya, sea que se refieran a la Babilonia de este mundo, ciego a la verdad, o bien a la Iglesia convertida ella misma en Babilonia. En consecuencia, muchos miran por doquier, a la espera de un profeta o de un rayo de luz.

Jeremías y Ezequiel se complementan. Jeremías pertenecía al grupo de judíos que habían tenido la suerte de escapar a la deportación y sabía que nada se podía esperar de ellos. Por esta razón, desconoce la etapa siguiente, la del regreso y va directamente a lo esencial, es decir, a la alianza nueva. Ésta estará siempre más allá del mañana y más allá de las instituciones. Ezequiel, por el contrario, acompaña a los exiliados que constituirán el retoño del nuevo Israel. El profeta está bien anclado en su tarea pastoral y prepara la etapa siguiente. Con esto corre el riesgo tal vez de creer que los regresados del exilio serán mejores que sus predecesores y que se construirá un pueblo de Dios con leyes o con piedras y cemento. Esdras y Nehemías serán los herederos de Ezequiel y construirán el Judaísmo.

Jeremías se ha convertido en la gran figura del profeta perseguido, Ezequiel en cambio no tiene brillo ni belleza, y a veces desearíamos que fuera un poco menos excesivo y grosero, pero esto no puede disimular la fuerza que lo anima. El Espíritu lo llenó, igual que a Elías, de un amor celoso al Dios no reconocido.

Esto libro se divide fácilmente en seis secciones:

1. La vocación del profeta : 1,1—3,27

2. Actividad profética antes del segundo sitio de Jerusalén : 4,1—24,27

– el sitio y el juicio (4,1—8,2)
– las abominaciones en el templo (8,3—11,25)
– mentiras de los profetas y responsabilidad personal (12,1—14,23)
– los pecados acumulados de la historia de Israel (15,1—24,27).

3. Profecías contra las naciones : 25,1—32,32

4. La salvación de Israel : 33,1—37,28

5. Gog y Magog : 38,1—39,29

6. La visión del nuevo Israel : 40,1—48,30

– el nuevo templo (40,1—43,27)
– el nuevo culto (44,1—46,24)
– el nuevo Israel (47,1—48,35)

Introduction to Philemon (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Philemon from Colossae has a slave named Onesimus: a typical name for a slave since Onesimus means “useful” (v. 11). Onesimus escapes and goes to Rome where he expects to disappear in the crowd. Accidentally, or luckily, he meets Paul whom he had known in his master’s house. At this point, Paul is imprisoned in Rome, but enjoys certain privileges enabling him to go out in the company of a policeman. Onesimus is converted and baptized; then Paul makes him go back to his former master with the letter of recommendation that we read here.

Paul asks that the slave be seen as a brother, and even suggests that the slave be freed (v. 21).

We have already seen the advice Paul gives to slaves in Col 3:22. In those first years of the Church, obtaining God’s life in Christ seemed such a tremendous privilege, providing such inner freedom, that being a slave or being free did not greatly matter (see 1 Cor 7:17).

At that time no one thought that a change of social structure was feasible: there were slaves and there would always be slaves. The Christians were few and without any influence. Thus, they were not concerned about reforming society, nor about laws to eliminate slavery. Even before the time it became necessary to think about changing the laws, faith was already against treating slaves as “objects” or inferiors: because they were Christians, an increasing number of masters — in the Church — spontaneously renounced their rights and granted freedom to their slaves.

Many people think that the Christian community has nothing to say concerning their responsibilities to society. Here, on the contrary, we see how Paul involves the whole community in Philemon’s problem.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

哥罗森城的费肋孟有一个奴隶，名叫敖乃息摩，这是个典型的奴隶名字，意思是“有用的”（见11节）。敖乃息摩逃到罗马，希望能藏身于人群中不被发现。偶然地，或者说幸运地，他遇到了从前在主人家认识的保禄。当时保禄被囚于罗马，但他享有一种特权：即能在看守监督下走出牢房。敖乃息摩得以皈依并领洗了。于是保禄写了这封介绍信，让他带信重返主人家中。

保禄要求：奴隶应被视为兄弟，他甚至建议应让奴隶获得自由（见21节）。

Translation: Tagalog

May aliping nagngangalang Onesimo si Filemong taga-Colosas. Isang karaniwang pa-ngalan ito ng isang alipin dahil “May silbi” ang ibig sabihin ng Onesimo (11). Tumakas si Onesimo at nakarating sa Roma na umaasang hindi na siya makikita sa karamihan ng tao. Nagkataon man o kaya’y pinalad, nakatagpo niya si Pablo na nakilala niya sa bahay ng kanyang amo. Noo’y nakabilanggo si Pablo sa Roma pero may mga pribilehiyo siya kaya malaya siyang nakalalabas kasama ang isang pulis. Sumampalataya si Onesimo at bininyagan; at pinabalik siya ni Pablo sa kanyang amo, dala ang sulat ng rekomendasyon na mababasa natin dito.

Hinihingi ni Pablo na ituring na kapatid ang alipin, at iminumungkahi pa na palayain ang alipin (b. 15-16 at 21).

Nakita na natin ang payo na ibinibigay ni Pablo sa mga alipin sa Col 3:22. Sa mga unang taong iyon ng Iglesya, parang isang napakalaking pribilehiyo ang magkaroon ng buhay kay Kristo na naghahatid ng lubos na kalayaan ng kalooban kayat hindi gaanong pinahahalagahan ang pagiging alipin o malaya (tingnan 1 Cor 7:17).

Hindi naisip ninuman nang panahong iyon na posibleng baguhin ang estruktura ng lipunan: may mga alipin at laging magkakaroon ng mga alipin. Kakaunti ang mga Kristiyano at walang anumang impluwensiya. Kaya hindi nila problema ang baguhin ang lipunan o kaya’y ang mga batas na susugpo sa pang-aalipin. Ngunit bago pa man kinailangang pag-isipang baguhin ang mga batas, laban na ang pananampalataya sa pagtrato sa mga alipin bilang “mga gamit” o mas mababang klase ng tao. Dahil sa pagiging mga Kristiyano, kusang iwinaksi ng dumaraming mga amo – sa Iglesya – ang kanilang mga karapatan at binigyan ng kalayaan ang kanilang mga alipin.

Marami ang nag-aakala na walang kinalaman ang pamayanang Kristiyano tungkol sa kanilang mga responsabilidad sa lipunan. Ngunit nakikita natin dito kung paanong pina-kikibahagi ni Pablo ang buong pamayanan sa problema ni Filemon.

Translation: Cebuano

Si Filemon nga taga Colosas dunay ulipon nga ginganlang Onesimo; kumon ni nga ngalan sa ulipon, kay ang pulong Onesimo nagkahulogag “Mapuslanon” (basaha ang b. 11) Si Onesimo milayas ug miadto sa Roma ug nagtoo nga dili siya makit-an taliwala sa bagang katawhan. Apan sa wala lang damha gikahibalag niya si Pablo nga nailhan na niyang daan sa uban pa siya sa agalon. Niining higayona, napriso na si Pablo sa Roma, apan duna siyay prebilihiyo sa paggawasgawas uban sa mga gwardya. Nakabig niya si Onesimo ug nabunyagan; ug gipabalik siya ni Pablo sa kanhing agalon dala ang sulat nga mabasa karon.

Giawhag ni Pablo nga isipon si Onesimo nga igsoon, gani misugyot siya nga hatagan nig kagawasan (b. 21).

Nabasa na nato ang tambag ni Pablo sa mga ulipon sa Col 3:22. Sa unang katuigan sa Simbahan, ang pagpuyo sa kinabuhi sa Diyos diha ni Cristo giisip nga dakong pribilihiyo nga naghatag og kagawasan. Sa kailadman sa tawong ingon kagawasnon dili na kaayo ni mahinungdanon (basaha sa 1 Cor 7:17).

Niadtong panahona, wala pa moabot sa ilang pangisip nga posibli ang pag-usab sa mga gambalay sa katilingban. Abi nilag ang pagkaulipon kabahin na sa kinabuhi busa, magpabilin silang ulipon sa hangtod. Dyotay ra ang kristyanos ug wala silay implowensya sa katilingban. Mao nga wala mosantop sa ilang hunahuna ang pag-usab sa sosyedad o paghimog mga balaod nga magdili sa pangulipon. Apan bisan pa ining tanan, ang kristohanong pagtoo supak nang daan sa pag-isip sa mga ulipon nga “mga butang” lang o nga ubos, kay kristyanos sab sila. May mga agalon nga nakristyanos nga misalikway sa ilang pagkaagalon ug naghatag og kagawasan sa mga ulipon.

Daghan ang naghunahuna nga ang mga kristohanong katilingban walay kalabotan sa mga responsabilidad sa sosyedad. Makita nato dinhi giunsa ni Pablo pagpaapil sa tibuok katilingban sa problema ni Filemon.

Translation: Spanish

Filomón de Colosas tenía un esclavo de nombre Onésimo; hermoso nombre para un esclavo, pues Onísimo quiere decir “útil”! Onésimo se escapa y se va a Roma, donde espera desaparecer en medio de la muchedumbre de la gran cuidad. Por casualidad y felizmente para él, se encuentra con Pablo, a quien había conocido en casa de su amo.

En ese momento Pablo está preso en Roma, pero goza de algunos privilegios, como poder salir acompañado de un policía. Onéismo se convierte y es bautizado. Después de lo cual Pablo lo hace repatriar a casa de su antiguo amo con una carta de recomendación que es la que leemos aquí.

Es interesante comparar esta carta de Pablo con otra escrita algunos antes por Cicerón a favor de un esclavo que estaba en idéntica situación. El gran humanista pagano pide el perdón para el culpable; Pablo, en cambio, pide que el esclavo sea considerado como un hermano e incluso sugiere que sea liberado (v. 21).

Ya hemos hablado de los consejos que daba Pablo a los esclavos en Col 3, 22. Durante los primeros años de la Iglesia, el descubrimiento de una vida nueva en Cristo parecía de una importancia tan superior que todo lo demás, ser esclavo o libre, no tenía importancia (véase 1Cor 7, 17).

En aquella época nadie pensaba en la posibilidad de un cambio en las estructuras sociales. ¡Había esclavos, y los habría siempre! En realidad la esclavitud iba a durar en occidente hasta la invención de nuevos métodos para utilizar la fuerza animal. Además, los cristianos eran una minoría sin influencia. Pero antes de que se pensara en cambiar las leyes, los cristianos, guiados por su fe, se negaban a tratar a los esclavos como “objeto” o como seres inferiores, y cada vez con más frecuencia los amos, en la Iglesia, renunciaban espontáneamente a sus derechos y liberaban a sus esclavos.

Muchas personas piensan que la comunidad cristiana no tiene nada que decir en lo que se refiere a sus responsabilidades en la sociedad, pero aquí vemos, por el contrario, cómo Pablo compromete a toda la comunidad en el problema de Filemón.

Introduction to 1 Kings (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

The period of the Kings is the third stage in Israel’s history. It follows the period of the Patriarchs (Abraham in 1750 B.C.) and that of the Exodus and the Conquest (Moses in 1250 B.C.).

David captured Jerusalem around 1000 B.C. After Solomon’s death in 932 B.C., the Kingdom of David and his son Solomon would be divided. The northern part, called the Kingdom of Israel, would cease to exist as a nation two centuries later. The southern part, called the Kingdom of Judah, would last until the year 587 B.C., the year of the destruction of Jerusalem and the Temple, and of the Exile to Babylon.

This period covers a total of four centuries. These four centuries of the Kings are the most important in sacred history because these are the period during which God raised up prophets from among his people.

The greater part of the Bible was written during those four centuries. It was not only the major prophets who produced writings, e.g., Isaiah and Jeremiah. There were also groups of prophets of lesser importance who wrote much of Israel’s history, such as the greater part of the pages of Genesis and Exodus, the books of Deuteronomy, Joshua, Judges, Samuel and Kings.

We can say that the period of the Kings is the most important period in sacred history. It is also the time which we know with the greatest precision.

These four centuries would appear to be the time of the Kingdom of Israel’s decadence if we paid attention only to its wealth and power. But during these four centuries, through trials, persecutions and difficulties of all kinds, Israel’s faith matured to the point of reaching, in the great prophets, a sublimity and clarity which only Christ would enhance.

The book of Kings

In the beginning, the actual books of Kings formed one book. This work is the fruit of the prophets’ reflection and was edited during the Exile in Babylon.

It is a religious history. And the events which other historians would consider important are deliberately omitted. For instance, it hardly discusses the important reigns of Omri and of Jeroboam II in Samaria. Its judgment on the Kings of Israel (Kingdom of Samaria) is always negative, blaming them for the division of the ancient Kingdom of David. Only a few kings of Judah are praised for their loyalty to Yahweh.

We can easily note three parts:

– the grandeur of Solomon’s reign and of the Temple;

– the history of the two kingdoms of Israel and Judah after their division;

– after the destruction of the Kingdom of Israel, the history of Judah until Jerusalem’s destruction in 587.

The chapters referring to Elijah and Elisha form a unit apart: 1 K 17–19 and 2 K 2–8.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

列王纪上：引言

列王时期是以色列历史的第三阶段。在此之前是民长时代（公元前1750年的亚伯郎）和出离埃及与征服许地的时代（公元前1250年的梅瑟）。

达味王在公元前一千年左右攻占了耶路撒冷。公元前932年所罗门死后，达味王和他儿子所罗门的江山一分为二。北部的以色列王国，在分裂后有过两百年的历史，然后面对了亡国的厄运。南部的犹大王国，分裂后持续到公元前587年，就在这一年，耶路撒冷沦陷于巴比伦之手，圣殿遭到毁灭，以色列人也被放逐到巴比伦。

这个时期，历时四百年之久。列王时期的这四百年，是圣经历史上最重要的年代段限，因为在这段时期内，天主从祂的子民当中兴起了先知。

圣经中有一大部分书籍也是在这个时期写成，不单只是依撒意亚和耶肋米亚这些大先知在从事创作，还有一群较不为人所知的先知也写下了大部分的以色列历史。其中有：大部分的创世纪和出谷纪、申命纪、若苏厄、民长纪、撒慕尔纪和列王纪。

我们了解到列王时期是圣经上最重要的时期，我们对这个时期有很清楚的了解。

如果我们单单就以色列的财富和国力而论，那么这四百年就好像以色列王国的衰亡史。但是，就民族精神和信仰的成熟而言，以色列在这四百年中，经由各种磨难、迫害和困难，在信仰上臻于成熟，其崇高和纯净的程度，许多先知认为只有基督才能将之更向前推展。

列王纪

刚开始的时候，真正的列王纪只有一部书。这部作品是先知反省的果实，编纂时期大约是在以色列人流放到巴比伦的时候。

这部书记载了信仰的发展史，所以很多历史学家得出结论：重要的历史事实在这本书中被故意地省略掉了：如书中几乎没有讨论到撒玛利亚的敖默黎和雅洛贝罕二世的重要统治。书中对列王的评断是很严厉的，认为这些人必须为分裂负责。只有犹大的一些君王因忠于雅威受到赞美。

本书分三部分

前编：所罗门统治期间和圣殿的光荣（1-11）。

中编：犹大以色列两国君王史（列上12-列下17）。

后编：以色列王国毁灭之后，公元前587年耶路撒冷陷落前，犹大国晚年史（列下18-25）。

有关厄里亚和厄里叟的章节，另成独立的单元：列上17-19和列下2-8。

Translation: Tagalog

1 Mga Hari Introduksyon

Ang panahon ng Mga Hari ang ikatlong yugto sa kasaysayan ng Israel. Kasunod ito ng panahon ng Mga Patriyarka (si Abram sa taong 1750 bago dumating si Kristo) at ng panahon ng Exodo at Pananakop (si Moises sa taong 1250 bago kay Kristo).

Nakuha ni David ang Jerusalem mga taong 1000 bago kay Kristo. Mahahati naman ang kaharian ni David at ng kanyang anak na si Solomon pagkamatay ni Solomon sa taong 932 bago kay Kristo. At pagkaraan ng dalawang dantaon, mawawala bilang bansa ang hilagang bahagi na tinatawag na kaharian ng Israel. Mananatili naman ang bahaging timog na tinatawag na kaharian ng Juda hanggang sa taong 587, ang taon ng pagkawasak ng Jerusalem at ng Templo pati na ng Pagkatapon sa Babilonia.

Apat na dantaon ito sa kabuuan. At ang apat na dantaong ito ng Mga Hari ang pinakaimportante sa banal na kasaysayan. Sapagkat ito humigit-kumulang ang panahon nang palitawin ng Diyos ang mga propeta mula sa bayang iyon.
Sa apat na dantaong ito nasulat ang malaking bahagi ng Biblia. Hindi lamang ang mga dakilang propeta ang nag-iwan ng kanilang mga gawa: Isaias, Jeremias… kundi ang mga pangkat ng mga propeta na di masyadong mahalaga ang silang sumulat sa malaking bahagi ng kasaysayan ng Israel: ang mas maraming bahagi sa mga pahina ng Genesis at ng Exodo, ang mga libro ng Deuteronomio, Josue, Mga Hukom, Samuel at Mga Hari.

Kaya masasabi nating ang panahon ng Mga Hari ang pinakaimportante sa banal na kasaysayan, at ito ang panahong alam natin nang may higit na katiyakan.

Magiging pagbagsak at kabulukan nga lamang ng Kaharian ng Israel ang apat na dantaong ito kung ang kasaganaan lamang at kapangyarihan nito ang pagtutuunan natin ng pansin. Pero sa apat na dantaong ito lumago ang pananampalataya ng Israel na nahaharap sa lahat ng klase ng tukso, pag-uusig at kahirapan, hanggang marating ang kadakilaan at kaliwanagan sa mga dakilang propeta na tanging si Kristo lamang ang mas makapagsusulong.

Ang Aklat ng Mga Hari

Sa simula’y iisang aklat lamang ang dalawang libro ng Mga Hari. Bunga ng pagninilay ng mga propeta ang librong ito na binuo at tinipon sa panahon ng Pagkatapon sa Babilonia.

Isa itong kasaysayang panrelihiyon kaya naman kusang di isinasama ang mga bagay-bagay na maaaring importante para sa iba: halos wala itong sinasabi tungkol sa mahalagang paghahari nina Omri at Yeroboam II sa Samaria. Laging di maganda ang paghuhusga nito sa mga hari ng Israel (Kaharian ng Samaria), at isinisisi sa kanila ang pagkakahati ng matandang Kaharian ni David. Ilang hari lamang ng Juda ang pinupuri nito dahil sa kanilang katapatan kay Yawe.
Tatlong bahagi ang mapapansin:

– ang karilagan ng paghahari ni Solomon at ng Templo;
– ang kasaysayan ng dalawang kaharian ng Israel at Juda matapos mahati;
– matapos maglaho ang kaharian ng Israel, nagpapatuloy ang kasaysayan ng Juda hanggang sa pagkawasak nito sa taong 587.

Bumubuo ng isang hiwalay na bahagi ang mga kabanata tungkol kina Elias at Eliseo: 1 Hari kab. 17-19 at 2 Hari kab. 2 hanggang 8.

Translation: Cebuano

Ang panahon sa mga Hari maoy ikatulong yugto sa Kasaysayan sa Israel. Sunod ni sa panahon sa mga Patriarka (Abraham, 1750 B.C. ug sa Exodo ug Kadaogan (Moises, 1250 B.C.).

Nailog ni David ang Jerusalem sa mga tuig 1000, B.C. Human mamatay si Solomon sa 932, B.C., ang gingharian ni David ug sa anak niya nga si Solomon nabahin sa duha. Ang Amihanang bahin nga gitawag og Gingharian sa Israel nahanaw sa paglabay sa duha ka siglo. Ang habagatang bahin nga gitawag og Gingharian sa Juda milungtad hangtod sa tuig 587, B.C., ang pagkalumpag sa Jerusalem ug sa Templo ug ang Pagkabihag ini sa Babilonia.

Kining panahon may gidugayon nga upat ka siglo. Kining upat ka siglo sa mga Hari maoy labing importanti sa Balaang Kasaysayan kay mao man ni ang panahon kanus-a ang Diyos nagpadalag mga propeta sa iyang katawhan.

Ang taas nga bahin sa Biblia nasulat ining upat ka siglo. Wala lang kini sulata sa mga dagkong propeta sama nila ni Isaias ug Jeremias, apan dunay pundok sa ubang propeta nga dili kaayo ilado nga nagsulat sa dagkong bahin sa kasaysayan sa Israel: ang taas nga bahin sa Genesis ug Exodo, ang mga basahon sa Deuteronomio, Josue, Mga Maghuhukom, Samuel ug mga Hari.
Gawas nga ang panahon sa mga Hari maoy labing mahinungdanon sa balaang kasaysayan; mao sab kini ang panahon kanus-a ang mga hitabo klaro ug tukma gayod.

Makita nga kining upat ka siglo panahon sa nagkaawop nga kasaysayan sa Gingharian sa Israel, kon mao lay atong lantawon ang gahom ug bahandi. Apan sulod ining upat ka siglo, pinaagi sa mga pagsulay, mga panglutos, ug sa tanang matang sa kalisdanan nga ilang naagian, uban sa mga propeta, nakaabot ang Israel sa kahamtongan sa pagtoo nga nahingpit ug natuman diha ni Cristo.

Ang Basahon sa mga Hari

Sa Sinugdan ang mga Hari gihimong usa ra ka basahon. Kining tanan bunga sa pamalandong sa mga propeta nga nahashasan sa pagkabihag nila sa Babilonia.

Usa ni ka relihiyosong kasaysayan; gituyo nga wala dinhi ilakip ang mga hitabo nga giisip nga mahinungdanon sa ubang batid sa kasaysayan: halos wala mahisgoti dinhi ang mahinungdanong pagmando ni Omri ug Yeroboam II sa Samaria. Gihinumdoman ang mga hukom ug binuhatan sa mga Hari nga nakaingon sa pagkabulag sa Gingharian. Pipila ra ang mga hari sa Juda nga gidayeg tungod sa ilang kamaunongan kang Yahwe.

Tulo ka bahin ang dali rang mamatikdan:
– ang mahimayaong paghari ni Solomon ug ang Templo;
– ang kasaysayan sa duha ka gingharian sa Israel ug Juda human sa ilang pagkabulag;
– human sa pagkapukan sa Gingharian sa Israel, giasoy ang kasaysayan sa Juda hangtod sa pagkapukan sa Jerusalem sa tuig 587 B.C.

Ang mga ulohan nga naghisgot ni Elias ug Eliseo himulag nga han-ay 1 Hari 17 nagdto sa 19 ug 2 Hari 2 ngadto sa 8.

Translation: Spanish

El tiempo de los Reyes constituye la tercera etapa de la historia de Israel, después del tiempo de los Patriarcas (Abraham, en los años 1750 antes de Cristo) y el tiempo del Exodo y la Conquista (Moisés, en los años 1250 antes de Cristo).

David había tomado Jerusalén más o menos en el año 1000 antes de Cristo. El reino de David y su hijo Salomón se dividirá a la muerte de Salomón, ocurrida en el 932 antes de Cristo. La parte del norte, llamada reino de Israel, dejará de existir como nación al cabo de dos siglos. La parte del sur, llamada reino de Judá, durará hasta el año 587, año de la destrucción de Jerusalén y del Templo, con el Destierro a Babilonia.

Son cuatro siglos en total. Estos cuatro siglos de los Reyes son los más importantes de la historia sagrada, porque éste fue, más o menos, el tiempo en que Dios hizo surgir en ese pueblo los profetas.

La mayor parte de la Biblia se escribió en esos cuatro siglos. No solamente los grandes profetas dejaron sus obras: Isaías, Jeremías..., sino que grupos de profetas de menos importancia escribieron gran parte de la historia de Israel: la mayoría de las páginas del Génesis y del Exodo, los libros del Deuteronomio, de Josué, de los Jueces, de Samuel y de los Reyes.

Con esto queremos decir que el período de los Reyes es el que conocemos con mayor precisión histórica.

Estos fueron cuatro siglos en que la fe de Israel, enfrentando tentaciones, persecuciones y dificultades de toda clase, maduró hasta alcanzar, en los grandes profetas, esta sublimidad y lucidez que sólo Cristo podía llevar más adelante.

El libro de los Reyes

Al comienzo, los dos libros de los Reyes formaban uno solo. Esta obra es el fruto de la reflexión de los profetas y terminó de redactarse durante el Destierro a Babilonia.

Se trata de una historia religiosa que, deliberadamente, omite hechos que a otros parecerían muy interesantes: apenas se habla de los importantes reinados de Omri y Jeroboam II en Samaria. El juicio es siempre desfavorable para los reyes de Israel, recordando cada vez la culpa del primero de ellos, Jeroboam, responsable de la división. Solamente se alaba a algunos reyes de Judá por su fidelidad a Yavé.

Se notarán tres partes:

— La magnificencia del reinado de Salomón y del Templo.
— La historia de los dos reinos separados de Israel y de Judá.
— Después de la desaparición del reino de Israel, sigue la historia de Judá hasta su destrucción, en el 587.

Los capítulos referentes a Elías y Eliseo forman un conjunto aparte: 1 R, capítulos 17-19, y 2 R, capítulos 2 a 8.

Introduction to Haggai (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Haggai is the first of the post-exilic prophets. These three: Haggai, Zechariah and Malachi proclaim the word of God in an entirely new age. The former prophets denounced Israel’s sins and announced the imminent Judgment. Now, after the trial of the destruction of Jerusalem and the Exile in Babylon, the Jewish community must rebuild the nation, and this is when the prophets demand that first, the Temple must be rebuilt. It is a fact that the Jews (and this is true for us, too) had to serve God before asking him for the solution to their problems.

Haggai’s message is prophetic in another sense: it initiates a new stage in Sacred History in which the growth of the Jewish people will depend on their faithfulness to the Law and on their worship. The Temple is already the Dwelling place of God among his people. They have to wait also for a mysterious coming of God: that day when he will come to visit his people.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

哈盖是放逐以后的第一位先知。哈盖、匝加利亚、玛拉基亚，还有依撒意亚56-66章的作者，这四位先知在一个全新的时代宣告了天主的圣言。以前的先知都是揭发以色列的罪恶，并指出它的毁灭。但是经过耶路撒冷灭亡的考验，以及巴比伦的流放之后，犹太人必须重建家园，先知便在此时指出当务之急是圣殿必须重建。

对犹太人，对我们都一样，在祈求天主解决问题之前，必须先侍奉天主。哈盖有先见之明，圣经历史到了新的阶段，犹太人以忠于法律和信仰为基础，将在此有所成长。圣殿原本是天主在子民间的居所，但是他们还必须等待天主神秘的来临，到那一天，祂将亲见子民。

Translation: Tagalog

Si Ageo ang nangunguna sa mga propeta pagkatapos ng Pagkatapon. Ipinahahayag ng tatlong propetang ito -- sina Ageo, Zacarias at Malakias -- ang salita ng Diyos sa isang ganap na bagong panahon. Inilantad at tinuligsa ng mga naunang propeta ang mga kasalanan ng Israel at ibinalita ang nalalapit na Paghuhukom. Pero ngayon, pagkatapos ng mga pagsubok sa pagka-wasak ng Jerusalem at ng Pagkatapon sa Babilonia, kailangang itayong muli ng pamayanang Judio ang kanilang bansa. At dito hinihingi ng mga propeta na ang Templo muna ang dapat na itayong muli.

Tiyak na kailangan munang paglingkuran ng mga Judio ang Diyos, at gayon din para sa atin, bago hingin sa kanya na lutasin ang kanilang mga problema. Pero propetiko sa ibang kahulugan ang mensahe ni Ageo: sinisimulan nito ang isang bagong yugto sa Banal na Kasaysayan kung saan lalago at magbubunga ang sambayanang Judio mula sa pagiging tapat nito sa Batas at sa pagsamba. Ang Templo na ang Tahanan ng Diyos sa gitna ng kanyang bayan, pero kailangan pa rin nilang hintayin ang mahiwagang pagdating ng Diyos sa araw na dumaan siya para dalawin ang kanyang bayan.

Translation: Cebuano

Si Ageo ang una sa tanang propeta human sa pagkabihag. Kining tulo: si Ageo, Zacarias, ug Malakias, nagsangyaw sa pulong sa Ginoo sa bag-o gyod nga panahon. Ang mga propeta kaniadto nagsalikway sa mga sala sa Israel, ug nagsangyaw sa umaabot nga Hukom. Apan karon, human sa mga pagsulay sa pagkaguba sa Israel, ug sa Pagkabihag didto sa Babilonia, ang katilingban sa mga Judio kinahanglan nga magtukod pag-usab sa nasod, ug dinhi ang mga propeta nag-ingon nga kinahanglan unahog tukod pag-usab ang Templo.

Namatud-an na nga ang mga Judio -- ug kita sab -- moalagad una sa Ginoo sa dili pa mangayo sa kasulbaran sa ilang mga suliran. Apan ang mensahe ni Ageo may pagkatagna sab; nagpasiugda ni og bag-ong lakang sa Balaang Kasaysayan diin ang kauswagan sa mga Judio makab-ot pinasikad sa kamatinud-anon sa Balaod ug sa pagsimba. Ang Templo mao na ang pinuy-anan sa Ginoo taliwala sa Iyang katawhan, apan maghulat sab sila sa misteryoso nga pag-abot sa Ginoo, sa adlaw nga Siya moanha sa Iyang katawhan.

Translation: Spanish

Ageo encabeza a los profetas posteriores al destierro. Estos tres, Ageo, Zacarías y Malaquías, transmiten la Palabra de Dios en un tiempo totalmente nuevo. Los antiguos profetas denunciaban los pecados de Israel y anunciaban el Juicio inminente. Pero ahora, pasadas las pruebas de la destrucción de Jerusalén y el destierro a Babilonia, la comunidad judía debe reconstruir su patria y es entonces cuando los profetas exigen que se reconstruya primeramente el Templo.

Bien es cierto que los judíos, como nosotros, debían servir a Dios antes que pedirle la solución de sus problemas. Pero el mensaje de Ageo es profético en otro sentido: inicia una nueva etapa de la Historia Sagrada en que la maduración del pueblo judío se haría a partir de la fidelidad a la Ley y al culto. El Templo ya es la Morada de Dios en medio de su pueblo, pero también queda en espera de una venida misteriosa de Dios, del día en que visitará a su pueblo.

Introduction to Psalms (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

The five books of the Psalms

The Psalms come from the collections of songs used in the Temple of Jerusalem. Although tradition has it that David regulated the liturgy just as he composed all the psalms, it is more likely that the Levites — the “Sons of Asaph and Yedutun” – who were in charge of the sacred music of the Temple, had a greater role in the writing and selection of the psalms. With the passage of time, the psalms took on an overlay of personal piety, collective lamentations and the expressions of another era.

As the prayer book of ancient Israel, the psalms fed Jewish piety as they did the prayer of Jesus. To this day, they form the foundation of Christian liturgical prayer used by countless religious, priests and deacons as well as an increasing number of laity.

Not all Christians may find in the psalms the fulfillment of their own aspirations, but adapting them for prayer, or better still, allowing them to educate and form one’s spiritual life may prove to be more valuable. If we are to enter into a conversation with God, we would benefit more by listening to Him and meditating his inspired words than by speaking of our own worries.

The Psalms have come through the ages as a powerful means of prayer. If they do not always satisfy our own sense of prayer, it is not necessarily a bad thing. If they manage to unbalance even slightly our ingrained habits of piety, that is not a small gift. These psalms may be capable of renewing our language and symbolism in a world where God is often a stranger and people would prefer to be left alone, to pursue their own interests.

The Psalms have been collected into five books as one can see from the endings of each book (cf Ps 41, 72, 106). Within different collections one sometimes finds nearly identical Psalms and we can consider them as pairs.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

让我们以圣咏来祈祷

祈祷是圣神的大能，

我们不知道求什么，怎么求，于是圣神在我们内向天主呼求，诚挚之情由心中涌出（罗8:26）。事实上，祈祷不只是求，还有发自内心的感激，默想上主的德能。我们与祂倾心交谈，想与祂更为接近。圣神启示每一个人，让他们的内心流淌出向天主潺(chán)潺而言的情感及语言。有时没必要使用一定的形式和祷词，只要像一个孩子一样简简单单地呼唤一声“我父”或“阿爸”即可（罗8:15）。

祈祷需要指引，

我们的灵魂也需要一个肉体，所以我们需要以准备好的祷辞作指引，告诉我们天主子女应怀有的感情和态度。

这就是圣咏集的意义所在，由受天主感召的大量祷辞集成。

以新的基督徒的方式理解和诵唱圣咏。电台有时播放一些熟悉的乐曲，人们很快记起它们，但只是它们已不是原曲的重复，而是加入了新的旋律，曲调有所更改，成为一支新曲。圣咏也一样，虽然成于过去，用的是古人的言词，表达的是古人的情感，我们却能自由地融入，即时即地的有感而诵。当读到一位犹太信徒充满义愤，要求天主处死迫害他的对手；当读到有人告诉天主“我没罪”时，我们可能会说：“这与我无关”。但后来在经历了非正义及暴力后，我们会向天主诉说愤怒，求祂摧毁人间罪恶，我们会记得基督站在我们一边，祂是“正义者”，“无罪者”，为我们代祷的那一位。

耶稣懂得如何用圣咏祈祷，我们应学习以圣咏祈祷。在谙熟了一切旧程式后，我们会发现圣咏集通篇都是在讲述基督，同时也是祂的回声。

圣咏的篇数

天主教会的圣经并不完全依照希伯来圣经。圣咏中第一个数字是希伯来版本的数字，括号中的数字则是依照拉丁版本的。

许多诗咏的第一节都有其功用：或提到诗歌的来源；或指出诗歌的咏唱法；或表明达味是在何种场景下作了这些诗歌。虽然并无历史依据，传统上还是认为大多数圣咏皆出自达味之手。当圣咏提到“达味诗歌”，那只不过意味着这些诗歌曾由圣殿的古代藏书库保存。

Translation: Tagalog

MANALANGIN TAYO SA PAMAMAGITAN NG MGA SALMO

Ang panalangin ay gawa ng Espiritu Santo. Hindi natin alam kung ano ang hihingin o kung paano ito hihingin. Kaya ang Espiritu ang nananalangin sa atin. Tumatawag siya sa Diyos sa pamamagitan ng mga hinaing na bumubuka sa ating puso (Rom 8:26). Sa katunayan, hindi lamang paghingi ang panalangin; nagpapasalamat din tayo, nagninilay sa mga gawa ng Panginoon, ipinagtatapat natin sa kanya ang ating pananabik na mas mapalapit sa kanya. Pinupukaw ng Espiritu sa bawat tao ang mga damdamin at salitang ipangungusap sa Diyos. Hindi na kailangang gumamit pa ng mga pormula at dasal. Sapat na ang magsalita nang simple, tulad ng batang nagsasabing “Abba,” na ibig sabihi’y, “Tatay” (Rom 8:15).

Gayunpaman, ang panalangin ay nangangailangan ng patnubay sa kaparehong paraan na ang espiritu natin ay nangangailangan ng katawan. Kailangan natin ang mga naihanda nang mga panalangin bilang patnubay para turuan tayo ng mga paraan at damdamin ng mga anak ng Diyos.

May bago at Kristiyanong paraan ng pag-unawa at pagdarasal ng Mga Salmo. Kung minsan, nagsasahimpapawid ang mga programa sa radyo ng pinaghalong musika na ibinase sa mga pamilyar na himig. Nakikilala ang ritmo ng himig, ngunit hindi na ito ang lumang kanta, kundi isang bagong himig na malayang nabubuo. Nangyayari ito sa mga salmo. Mga lumang dasal ang mga ito na nagbibigay ng mga salita o mga damdaming malaya nating binubuo habang iniaangkop natin sa ating kalagayan. Kung minsan, hindi nauukol sa akin ang galit ng isang mananampalatayang Judio sa isang salmo na hinihiling sa Diyos ang kamatayan ng mga naghahangad na pumatay sa kanya; hindi ko rin aangkinin ang pahayag ng taong nagsasabi sa Diyos: “Wala akong kasalanan.” Ngunit lahat ng ito’y magpapasigla sa aking panalangin. Sasabihin ko sa Diyos ang galit ko sa kawalang-katarungan at karahasan. Hihilingin ko sa kanyang wasakin ang kasamaan, at gugunitain kong kakampi ko si Kristo, “ang siyang makatarungan” na walang kasalanan at nananalangin para sa akin.

Si Jesus ay marunong manalangin sa pamamagitan ng mga salmo; dapat din nating matutunan ang pananalangin sa pamamagitan ng mga ito. Pagkatapos nating masanay sa mga lumang pormulang ito, malalaman nating sa kalahatan, nangungusap ang mga salmo tungkol kay Kristo at inuulit ang kanyang tinig.

Translation: Spanish

Los salmos tienen su origen en la recopilación de los cánticos del Templo de Jerusalén. La tradición quiso pensar que el rey David había fijado las normas de esta liturgia y le atribuyó un gran número de salmos, al igual que atribuyó a Salomón los libros de la Sabiduría. Es probable que los levitas, a cargo de los cantos y melodías, «hijos de Asaph» o «hijos de Yedutum», jugaran un papel importante en su composición o en su selección. En el transcurso del tiempo las recopilaciones se enriquecieron con oraciones personales o lamentaciones colectivas, expresión de otra época donde la piedad personal y las vicisitudes de la comunidad creyente cobraron matiz diverso.

Los salmos han alimentado la piedad popular y han sido la oración de Jesús. Son todavía la base del oficio litúrgico que recitan hoy en día varios centenares de miles de religiosos, religiosas, sacerdotes, diáconos y laicos.

Los salmos desconciertan a muchos cristianos, porque en ellos no encuentran sus propias aspiraciones. Pero somos nosotros los que debemos adaptarnos, o mejor dicho, dejarnos educar y formar por ellos. Si deseamos estar en sintonía con Dios, no podemos aferrarnos indefinidamente a nuestra propia forma de ver y sentir los hechos. Hay que saber escuchar su palabra y abrirnos al Otro.
Estos salmos, que han sido transmitidos a través de los siglos, son un buen medio para esto. Si no dan plena satisfacción a nuestra sensibilidad, no resultará un hecho grave. En cambio nos será de gran beneficio para romper nuestros esquemas y costumbres piadosas. Quizás sean capaces de oxigenar y renovar nuestro lenguaje, sujeto a un mundo donde Dios es un desconocido, donde se busca, ante todo, vivir sin problemas a nuestro antojo.

Los salmos estaban distribuidos en cinco libros, y encontramos trazas del final de esos libros (confrontar el final de los salmos 41, 72, 106). Algunos salmos aparecieron casi idénticos en distintas recopilaciones, y por eso los tenemos duplicados.

Introduction to Galatians (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Who were the Galatians? Galatia was a northern province of today’s Turkey. Once Paul had stopped there (Acts 16:6) when an illness had prevented him from pursuing his journey (Gal 4:13-14). He had visited the Galatians again (Acts 18:23) before settling in Ephesus (Acts 19:1) and he had asked them to help the poor in Jerusalem (1 Cor 16:1).

Paul is writing because the community is in danger. Strangely enough, Paul does not make any reference to scandals, laxity or to conflicts of authority, as it was the case in Corinth. There were tensions and doubts as some people wanted to go back to Jewish practices. However, it seems that the community was not expecting such a warning from Paul. He had shown greater foresight. Some people wanted to return to religious practices because they had failed to understand that being Christian was primarily living one’s faith rather than practicing a religion.

For the Galatians, discovering the Gospel had been like a bath in freedom. Those who were Jewish were freed from the constraint of religious practices and those who were Greek (and pagan) were freed from the prejudices of their society: it was like a great cleansing. But were they able to follow Paul when he declared that Christ was able to fill our lives and that the Spirit is a much better guide than any religious obligations?

At first, the Galatians had experienced what was at the core of Paul’s life. But the community found it difficult to maintain itself along such a new line. After their initial enthusiasm, most of these new Christians felt a need for rules and practices. They did have faith in Christ but it was asking for a lot to want all of them to be’“spiritual” people.

It was precisely at that time that preachers of Jewish origin were exhorting them to be circumcised and to observe the customs of Israel (4:10) by promising them a life superior to the life obtained by conversion to Christ.

Belonging to Judaism would have brought material security to the Galatians since the Israelite religion was protected by Roman laws. If they refused both idolatry and the Jewish religion, they were running the risk of being persecuted (6:12-14). On the contrary, if they adopted the Jewish nationality and the customs of Israel, they would have avoided persecution but that would have been the same as saying that Christ had died for nothing (2:21).

This is the reason why Paul reacted passionately. All of us, Jews and pagans, are solely saved by the generosity of God who has forgiven our sins and who has given us, along with his Spirit, the freedom of love (5:13-14). When we give too much credit to the rules and practices of a religion, we are locking ourselves into a system, an order in which we expect, even without saying it, a reward for our good deeds. On the contrary, faith means surrendering to God and his mystery that is as awesome as its symbol, the cross. Faith also means believing that God wants the salvation of all human beings, regardless of their nationality (3:9).

This should be enough to understand that this letter to the Galatians is still addressing us in our time when so many people reduce religion to practices. Moreover, it is a fact that to the extent that the Church has to sustain many Christians who have a very limited experience of life in the freedom of the Spirit, it tends to bring itself to their level and to become a religion. This is why the Church has to regain the awareness of its identity and to rediscover the meaning of living by faith.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

迦拉达人是谁？这个称呼并不确切，既可指保禄第一次传教时，在丕息狄雅地区（现土耳其南部）建立的基督徒团体(宗13:14；14:24；16:1-3)，也可指保禄第二次传教时，在较北部地区建立的基督徒团体（宗16:6；18:23）。

保禄因见这些地区教会发生危机而写了此信。然而奇怪的是，他没有指责这个基督徒团体内的丑事、精神的日渐懈怠和领导之间的冲突，像先前批评格林多人那样。的确，团体中有许多令人紧张，令人疑惑不解的事。有人极力主张重新恪守犹太教规。不过，不管是这些倒行逆施的鼓吹者，还是那些极力反对者，似乎都未曾料到保禄会给他们这样严肃的警告。保禄的眼光比他们深远透彻：信徒若倒退到死守教规，只重视礼仪的地步，那就是没有明悟，或者说完全忘了：基督徒并不是以遵守教规礼仪为首要，而是要活出信德来。

对迦拉达人来说，认识了福音，如沐浴在自由春风中。特别对其中的某些犹太人，他们从终生恪守教规的严峻诫命中获得了解放。希腊化基督徒则得以摆脱当时的宿命观和社会偏见，获得彻底的精神洗礼。不过，当保禄跟他们讲述自己的灵修经验，向他们肯定说基督足以满足我们的一切需求，任何信仰的章典规诫都没有圣神的引导更正确美妙时，他们能够听从保禄而行动吗？

初期，迦拉达人曾努力照保禄的模式来生活，但要这个团体始终保持如此新颖的思想作风，则很难了。经过初期的热衷后，绝大部分新基督徒又觉出章典规范及实践礼仪的必要性了。即使他们对基督有信德，但要他们都“属神”，则太过奢求了。有些人提供了答案。毫无疑问，这些人是犹太血统的基督徒，他们知道律法的益处。他们当然渴望领导教会团体，不过这封信第六章明示出他们背后的企图：恢复犹太典章和礼仪，可以打开犹太社会的层层大门。犹太人团体散布在罗马帝国的各个角落，由共同的纽带紧密相连，这种彼此的关系在多方面使个人和团体受益。一些基督徒更愿意享受这种安全，而不是冒险去投身一种新的信仰，面对基督徒团体必须面对的挑战。

保禄的回答是严厉的。他的话可说代表天主之言。不错，如果我们过分注重宗教典章规诫的实践，就会陷入一种不言而喻的心态：那就是我们期望以善行去获取赏报。但若出于信德，情况就不同了：我们会把自己交托给天主，进入他以十字架为象征的奥秘之中。

以上这些足以使我们领会出，在许多追求保障与安宁的今天，迦拉达书也是写给我们的。教会既然不得不接受许多缺少灵性经验的信徒，她自身必然会有降低到和这些信徒水准一样的倾向，变成只是一种宗教。因而，我们必须不断地认识自己的身份：借信德重新发现生命。

Translation: Tagalog

Lahat tayo’y nagpapanggap na malaya. Ngunit ano bang ibig sabihin ng maging malaya? Ang mga tunay na malayang tao ay iyong mga inaakay ng malalim na inspirasyon ng Espiritu ng Diyos. Bawat Kristiyano’y dapat maging “inspirado” sa ganitong kahulugan. Gayunpaman, maraming bagay ang nagbabanta sa “kalayaang ibinigay ni Kristo sa atin”:

– Kalimita’y pinababayaan nating lumamig ang ating maalab na damdamin noong una nating makatagpo si Kristo at naramdaman nating kaya nating gawin ang kahit ano para sa kanya. At sinisimulan nating hubugin ang ating buhay ayon sa mga gawaing hindi makapapalit sa tunay na pag-ibig.
– Puwede rin namang mangyari na masyado nating hinahangaan ang mga halimbawa ng mga Kristiyano ng ibang panahon o ibang kalagayan. At kinokopya natin ang mga huwaran ng Kristiyanong pamumuhay na hindi katugma ng inaasahan ng Diyos sa atin, kaya hindi tayo pumupunta kay Kristo sa kabuuan ng ating pagkatao at paninindigan.

Malinaw ang lahat ng ito sa Sulat sa mga taga-Galasya. Ang mga paganong ito na napa-sampalataya ni Pablo ay nakinig pagkatapos sa mga Judiong nag-aakalang mga disipulo sila ni Kristo, ngunit hindi naunawaan ang Ebanghelyo. At sinasabi ng mga Judiong ito: “Pana-nampalataya kay Kristo, napakaganda nito! Ngunit mas mahalaga sa Diyos ang pagtupad ng mga tao sa lahat ng batas at kaugaliang panrelihiyon.”
Kaya ginawa ni Pablo ang napakarahas na sulat na ito: “Kung kilala ninyo si Jesus na ipinako at inaakay kayo ng kanyang Espiritu, ano pang kailangan ninyo?”

Sino ba ang mga taga-Galasya? Tinutukoy ang mga pamayanan ng Pisidia at Galasya. Sinasabi sa Gawa 13:13-14:25 at 16:6-6 ang tungkol sa pag-eebanghelyo sa kanila.

Translation: Cebuano

Kitang tanan nagpakaaron-ingnong gawasnon. Apan unsay kagawasan? Ang gawasnon mohimog desisyon dili pinasikad sa kaugalingong interes, kondili inagak sa mas lawom nga lamdag sa Espiritu sa Diyos, nga kanunayng nagdapit sa pagbag-o. Gilamdagan ini ang matag kristyano. Apan may duha ka butang nga naghulga sa “kagawasan nga gihatag kanato ni Cristo”:

– Kadaghanan nabugnaw ang kadasig sa unang paghimamat ni Cristo, ug sa iyang pagtulun-an nga nakapabuhat nato og bisag unsa alang niya. Ug giumol nato ang kinabuhi sumala sa balansayon nga dili makapuli sa matuod nga gugma.
– Usahay nadani ta sa kanhing panig-ingnan nga dili na tukma sa panahon o sa lahing kahimtang. Miawat ta sa mga sumbanan sa kristohanong pagpuyo nga dili mohaom sa gitinguha kanato sa Diyos, maong nalayo ta ni Cristo, sa tinuod nga pagkakita ug sa gihatagag bili.

Kining tanan naklaro sa Sulat alang sa taga Galacia. Ang mga pagano nga nakabig ni Pablo, nadala sa mga Judio nga nagpatoo nga mga tinun-an sila ni Cristo, apan wala makasabot sa Ebanghelyo. Gitudloan sila sa mga Judio nga nindot ang pagtoo ni Cristo, apan ang labing mahinungdanon sa Diyos: pagtuman sa tanang tulumanon, balaod ug batasan sa Judiong tinoohan. Kay gawas nga nasayran na ninyo nga si Jesus Judio, kinahanglang mosunod mo ug motuman sa pamaagi sa mga Judio: sa mga ritwal ug tulumanon, sa pagsimba ug pag-ampo; sa hunahuna ug panglihuklihok.

Nangusog si Pablo pagsulat: “kon nasayod mo nga gilansang si Jesus sa krus ug nga gigiyahan mo sa iyang Espiritu, nan unsa pay inyong gikinahanglan?

Kinsa man ang taga Galacia? Dili klaro kining ngalana, pwede kaayo nga katilingban sila sa Pisidia ug Galacia. Ang Mga Buhat 13:42 - 14:25 ug 16:1-6 naghisgot sa panahon sa pagwali didto.

Translation: Spanish

¿Quiénes eran los Gálatas? Este apelativo, tan poco preciso, tal vez indique a las comunidades de Pisidia evangelizadas por Pablo en su primera misión (H 13,22; 14,25; 16,1-3); o tal vez podría tratarse de otras comunidades que Pablo habría fundado más al norte, en la antigua Galacia, durante su segunda misión (H 16,6; 18,23).

Pablo escribe porque la comunidad está en peligro. Es algo extraño: no hace alusión a escándalos, ni a un relajamiento, ni a conflictos de autoridad, como ocurrió en Corinto. Había seguramente tensiones y dudas, ya que algunos se propasaban y querían volver a valorizar las prácticas judías. Sin embargo y según parece, ni los promotores de esa vuelta a la Ley, ni los que se les oponían, podrían haber esperado una advertencia semejante de Pablo. Pero su intención iba más lejos que ellos: los fieles piden de nuevo prácticas religiosas porque no han comprendido o porque han olvidado que ser cristiano no es ante todo practicar una religión, sino más bien vivir la fe.

El descubrimiento del Evangelio había sido para los Gálatas un baño de libertad. Los que eran judíos habían escapado así de la tiranía de las prácticas que marcaban toda la existencia. Los que eran griegos (y paganos) se habían liberado de una visión fatalista del mundo y de los prejuicios de su sociedad; ahí también la liberación se había hecho en la forma más radical. Mas, ¿eran capaces de seguir a Pablo cuando les participaba su propia experiencia? ¿Habían descubierto que Cristo es lo suficientemente grande como para llenar la existencia y que el Espíritu dirige mucho mejor que las obligaciones religiosas?

Durante un tiempo los Gálatas habían vivido lo mismo que vivía Pablo, pero era difícil que la comunidad se mantuviera en una línea tan nueva. Transcurrido el momento del primer entusiasmo, la gran mayoría de estos nuevos cristianos sintió la necesidad de reglas y prácticas. Tenían fe en Cristo, pero era demasiado pedirles que fueran todos «espirituales».

Además había allí gente que ofrecía una respuesta. Eran tal vez cristianos de origen judío que sabían lo bueno que es tener una ley. Aspiraban, por supuesto, a tomar la dirección de la comunidad, pero el capítulo 6 de esta carta nos da a entender que no eran totalmente desinteresados, ya que la vuelta a las prácticas judías les abría todas las puertas de la comunidad judía. Existía una solidaridad muy fuerte entre los judíos en un mundo que les era habitualmente hostil, y juntarse con ellos procuraba una seguridad real. Algunos prefe rían esta seguridad a la aventura de la fe y los riesgos que las comunidades cristianas enfrentaban en aquel tiempo.

La respuesta de Pablo es severa, y tal vez nos parecerá muy parcial y negativa con respecto a las prácticas religiosas —pero es palabra de Dios—. Dar demasiado crédito a las reglas y prácticas de una religión es encerrarse en un sistema, en un orden en el que se espera, aún sin decirlo, la recompensa por las buenas acciones. La fe, por el contrario, significa entregarse a Dios y a su misterio, tan temible como la cruz que es su símbolo.

Todo esto nos indica que esta carta a los Gálatas tiene hoy gran actualidad, pues son muchas las personas que andan en busca de certidumbres. Por otra parte, en la medida en que la Iglesia deba atender a muchos fieles que sólo tienen una limitada experiencia de la vida en el Espíritu, tiene siempre cierta obligación de ponerse a su nivel con ritos, preceptos y autoridades. Debe pues mantener clara o recuperar la conciencia de su identidad y al mismo tiempo redescubrir la vida por la fe.

Introduction to Genesis (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

The more we move on in life the more interested we become in tracing our roots: where did our ancestors live? How did our parents come to know each other? Who influenced us in our first decisions? All people likewise have tried to reconstruct their past. No doubt they want to save it from oblivion, but more especially they hope to find in the past a confirmation of what they themselves believed. Relating their history surrounding them, has a way of affirming their own identity among the many nations, both great and small.

That is what we find in Genesis-a book that was gradually formed through several centuries. It finally took a definitive form in the fifth century B.C. when the Jewish people, having returned from the Babylonian captivity fixed forever the expression of their faith.

Genesis means beginning. We will not look so much at it as a document on the origins of the universe or of a sin committed by our first ancestors. Rather, from the first pages, we shall find through images all that is important for us.

The book has three parts. Chapters 1-11 attempt to span vast periods of time from the beginning of creation up to the first “ancestors of the faith” whose names have been remembered, the first of whom is Abraham.

The second part recalls the life of the nomadic clans who believed in a God who was near and compassionate, the “God of their ancestors.” This history (or these stories) take place in the land of Canaan at a time in which the Israelite people did not yet exist (between the 18th and 15th century before Christ). It shows how faith in God’s promises-promises he never fails to fulfill-is the soul of all our religious quest and is the subject of Chapters 12-38.

A third part, the history of Joseph, throws a first light on the meaning of our life and the tragedies that are the threads in the weaving of human existence. Human beings need a Savior and salvation comes first through those whom they have persecuted and rejected.

Who Wrote the Book of Genesis?

There was not one author, but several. The people of Israel were formed through time by the gathering of nomadic tribes, which neither knew how to read nor write. They brought along with them the memories of their forbears and the signs God realized among them; these memories were verbally transmitted.

When these tribes settled in Palestine, they slowly entered into a new culture of writing. Scribes surrounding the king wrote the laws and the beliefs of the nation. During Solomon’s reign (tenth century B.C.) an unknown writer often called “the yahwist” wrote a first history of God’s people. In doing so he freely used Babylonian literature and its poetry about the first couple and the Flood. The author used a part but deeply transformed them, so that these stories, as comparisons, would express God’s plans for his creation.

Later this old account was supplemented with others coming from different traditions. As a result, we sometimes find repetitions.

Much later, when the Jews returned from Exile in Babylon (5th century before Christ), their priests added many paragraphs (…). The priests were the authors of the poem about creation in seven days, where Genesis and the Bible itself begin.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

创世纪：引言

年龄的增长常会激起我们“寻根”的渴望：“我们的祖先居于何处？父母的故里有什么样的文化传统？我们生活的重大决策受什么影响？”我们忆起过去是为了牢记过去的经验，但重要的是回忆过去能使我们今天确信不疑的信条得以证实，回顾历史能使我们从众多的大小民族中确认自己的身份。

这也正是我们将在《创世纪》中读到的。这本书经过几世纪的点点积累，到公元前五世纪正式成书，那时犹太人已经从流放之地归来，那次流放在他们的信仰表达上留下了永远的烙印。

创世纪的意思是“开始”。这本书记录的不是宇宙的起源或始祖父母犯下的“罪过”，从书的最初几页开始，我们将读到对生活最重要的启示。

《创世纪》是犹太人对自己民族起源的回顾，其目的有两个：一是从历史经验中确认自己的身份，以区别于当时周遭其他大小民族；二是回顾先祖与雅威的关系，从而揭示自己与其救主那种不断显现、不断发展的关系，这也是天主“启示”的过程。

本书收集了犹太人自己的传统和邻近国家如：埃及和巴比伦的其他类似文献（传说、诗篇和谚语等等），他们将这些材料经过修订和去芜存菁，来表明雅威与他们的正确关系。

这个启示的讯息可以帮助我们去修正、净化和贯通中国传统上有关宗教的观念，如天、上帝、太极、道、鬼神等等，以及宇宙的开始和人类与神灵的关系（盘古与女娲的传说，阴阳五行说，对神灵和鬼怪的通俗信仰，圣王和盛世等……)。

《创世纪》分三部分：

前编： 太古史（1至11章）：囊括一段漫长岁月，从万物的初创直到先祖的信德时代，这里记下了许多名字，第一位先祖是亚伯郎。

中编：圣祖史（12至36章）：从第十二章起充满了对以色列祖先的回忆，他们已经有了对一位可亲近、可依靠的天主，也就是对他们“祖先的天主”的信仰。本来这些崇拜与故事就流传在迦南的土地上，那时以色列这支民族尚未诞生呢（在公元前十八至十五世纪之间）！而对族长的回忆首先提到亚伯郎及其子孙。他们居于帐篷，没有固定土地，是与羊群、驴子为伍的游牧民族，逐水草而居。虽然城乡居民瞧不起他们，然而正是透过他们，显示了天主如何用跟亚伯郎和雅各伯的许诺来完成他救赎人类的伟大工程。

后编：若瑟小史（37至50章）：若瑟的事迹为我们人类生存意义的悲剧展现了一线曙光。人类需要一位“救主”；而且，人得先历经迫害，备受冷漠隔离的痛苦之后，才能获得随后而来的救恩。

谁写了《创世纪》？

本书由多位作者写成。切莫忘记，在圣经中提到的各邦民族都因追逐水草的生活方式，慢慢地、零零星星地聚成庞大的民族。他们不会读写，因而靠口述代代相传的方式，维持着他们的传统。

约公元前十一世纪左右，这些部族逐渐集中在巴勒斯坦地区并定居下来，渐渐进入拥有文字的新文化。史学家把发生在诸邦君王及其幕僚部属的大小事件都记录下来，同时也描述了他们当时的法律和邦国内的民间信仰。在所罗门时代（公元前十世纪），有位无名的作者，人们通常称他的作品为雅威典的作品，写下了天主子民的第一部历史。他用伊甸园的故事做历史的开端。此人可能也是撒慕尔上下两部书的作者，书中叙述了有关达味王的故事。

关于亚伯郎这个人物的塑造，雅威典自由选用了许多以前代代口传的故事和传说。就《创世纪》第一部分而言，这并非确切的史实。作者利用了更早的巴比伦文学素材，特别是巴比伦的诗歌，其中提到过始祖夫妇、失乐园、洪水……等等。作者虽使用了这些诗歌素材，却赋予他们完全不同的意义。这些故事在雅威典的笔下，承担了不同的使命和目的，以比拟的手法来揭开天主创造万物和救赎人类大业的计划。这些记载中又有其他的故事和传说插入，因而有些段落是重复的。

到了公元前五世纪，犹太人从巴比伦流放归来后，司祭们又在已成就的《创世纪》书中加了许多新段落。这些司祭写下了七日创造工程的伟大诗篇，为《创世纪》拉开了序幕，也可说是整部圣经的前奏曲。

Translation: Tagalog

INTRODUKSYON SA GENESIS

Mga Simula ang kahulugan ng Genesis. Hindi ibig sabihi’y ito ang pinakamatandang aklat ng Biblia, kundi sa aklat na ito inilalahad sa atin ang tungkol sa mga ninuno ng bayang Israel: kabanata 12-50. Binibigyan din tayo ng panimulang pananaw sa gawang pagliligtas ng Diyos sa mundo: kabanata 1-11.

Kabanata 12-50

Sa kabanata 12 nagsisimula ang pag-alaala sa mga Patriyarka o mga ninuno ng Israel. Nasa simula ng Banal na Kasaysayang ito na magpapabago sa mundo ang pamilyang sumasampalataya: si Abraham at ang kanyang mga anak. Mga nomad sila o mga taong walang sariling lupa at sa mga tolda lamang nakatira. Kasama nila ang kanilang mga tupa at mga asno, at laging naghahanap ng balon at pastulan para sa kanilang mga kawan. Ang mga nomad na ito na hinahamak ng mga tagalunsod at taganayon ang tumanggap sa pangakong Lupa at Pagpapala para sa lahat ng tao sa daigdig.

Kabanata 1-11

Isinulat ang mga unang kabanata ng Genesis para ituro sa atin ang kahulugan ng kasaysayan at ng mundong ating ginagalawan. Para saan ang sanlibutan? Ano ang tao? Para saan ang kamatayan? Hindi ito naglalahad ng kasaysayan ayon sa modernong pagkaunawa dahil hindi ito paglalarawan ng mga pangyayari at bagay-bagay na pangkasaysayan. Gayunpaman, ipinahihiwatig ng mga kuwentong ito na ang sangkatauhan ay saklaw ng iisang karanasan sa pagdanas nila ng presensya ng Diyos. Sina Adan, Eva, Noe ay ang sangkatauhan ng kahapon at ngayon: patuloy pa nating isinasabuhay ang kanilang dula.

Sino ang sumulat ng Genesis?

Hindi lamang isang manunulat kundi marami. Sa panahon ni Haring Solomon (ikasampung dantaon bago dumating si Kristo), isang di-kilalang manunulat na tinawag na Yawista ang sumulat ng unang kasaysayan ng Bayan ng Diyos na nagsimula sa kuwento ng Paraiso. Maaaring siya rin ang sumulat sa malaking bahagi ng kasaysayan ni David sa mga aklat ni Samuel.

Para makasulat tungkol kay Abraham, ginamit niya ang maraming alaala at mga alamat na bukambibig na ipinapasa ng mga Israelita sa mga sali’t salinlahi. Para sa unang bahagi ng Genesis na hindi naman talagang naglalahad ng kasaysayan, ginamit niya ang literatura ng Babilonia. Maraming dantaon nang may mga tula ang mga ito tungkol sa unang mag-asawa, nawalang paraiso, ang baha… Ginamit niya ang ilan sa mga ito pero kanya ring lubos na binago upang maipahayag ng mga istoryang ito bilang paghahambing ang mga plano ng Diyos sa kanyang sangnilikha.

Sa ika-9 na dantaon bago dumating si Kristo, isa pang manunulat na tinatawag namang Eloista ang sumulat sa mga alaala ng mga Patriyarka at ni Moises. Madalas niyang inuulit ang isinalaysay na ng Yawista sa naiibang paraan. Pagkatapos ay pinag-isa ang dalawang istoryang ito; may mga pagkakataong pinaghahalo ang mga pangungusap mula sa dalawang awtor kapag parehong pangyayari ang kanilang ikinukuwento.

Nang bumalik ang mga Judio mula sa Pagkatapon sa Babilonia pagkaraan ng mahabang panahon (ika-5 dantaon bago dumating si Kristo), maraming talata ang idinagdag ng kanilang mga pari na inilalagay naman natin dito nang pahilig. Sila ang sumulat sa tula ng pitong araw na paglikha, na siyang simula ng Genesis at ng buong Biblia.

Translation: Cebuano

Pasiuna sa Genesis

Nagkahulogan ang Genesis og Sinugdan, ug naghisgot sa katigulangan sa katawhan sa Israel: mga ulohan 12-50. Mabasa sab dinhi ang unang panglantaw sa plano sa Diyos sa pagluwas sa kalibotan: mga ulohan 1-11.

Mga Ulohan 12-50

Ang ulohan 12 nagsugod sa kaagi sa mga Patriarka, ang katigulangan sa Israel. Ang sinugdan ining Balaang Kasaysayan (nga mobag-o sa kalibotan), ang pamilya sa mga magtotoo: si Abraham ug ang mga anak niyang lalaki. Kay wala may kaugalingong yuta, walay permanenting kapuy-an gawas sa hinimo nilang mga tolda. Uban nila ang mga karnero ug asno, ug kanunayng nangitag mga atabay ug dapit nga kasibsiban sa kahayopan. Kay mga langyaw man, gitamay sila sa mga lumolupyo sa syudad ug kalungsoran. Apan sa tanang kanasoran sa kalibotan silay nakadawat sa yuta sa Saad ug Panalangin.

Mga Ulohan 1-11

Ang unang mga ulohan sa Genesis gisulat aron pagtudlo sa kahulogan sa kasaysayan ug sa kalibotan nga atong gipuy-an. Nganong dunay mga binuhat? Unsa man ang tawo? Nganong mamatay man siya? Kining bahina dili kasaysayan sumala sa atong pagsabot ini karon, kay wala ni ibasi sa tinuod nga panghitabo sa konkretong katawhan. Mga istorya ni ug sambingay nga nagdalag buhing mensahe sa pagtoo. Si Adan, si Eva, si Noe…mga tawo sa nangaging panahon ug sa ato karon.

Kinsay nagsulat sa Genesis?

Dili usa ra ka tawo ang tagsulat ini kondili, daghan. Sa panahon ni Hari Solomon (10 ka siglo sa wala pa si Cristo) ang wala mailhi nga tagsulat, apan kasagaran gitawag nga Yahwista, maoy nagsulat sa unang sugilanon sa katawhan sa Diyos ug gipasiunhan sa istorya sa Paraiso. Siguro nga siya ra poy nagsulat sa halos tanang istorya ni David sa mga basahon sa “Samuel”.

Sa pagsulat bahin ni Abraham, gigamit niya ang daghang handomanan ug kasugiran nga gipasapasa sa mga Israelita sa lainlaing kaliwatan. Alang sa unang bahin sa Genesis nga wala maghambin og kasaysayan, iyang gigamit ang mga istorya sa kaniadto, sa karaang Babilonia, nga may nabantog nga mga balak nga naghisgot sa unang magtiayon, sa paraiso, sa dakong lunop, ug ubp. Gikutlo sa tagsulat ang daghang bahin ini, apan gipangusab aron magpadayag nig lawom nga mensahe sa plano sa Diyos alang sa kalibotan.

Sa ikasiyam ka siglo sa wala pa si Cristo, dunay laing tagsulat nga gitawag og Elohista, ang nagsulat sa kasaysayan sa mga patriarka ug ni Moises. May mga higayon nga gisubli niya ang gisaysay na sa Yahwista, apan sa lahing pagkasulti. Dayon, gihiusa ang duha ug gisagol, labi na ang mga tudling nga naghisgot sa mao rang tema.

Sa ulahi nang panahon, sa nabalik na ang mga Judio gikan sa Pagkabihag sa Babilonia (5 ka siglo sa wala pa si Cristo), ang ilang mga Pari midugang og daghang parapo nga mailhan nato sa mga “italics.” Mga pari ang nagsulat sa balak sa pito ka adlaw nga pagmugna sa kalibotan - sinugdan sa Genesis ug sa tibuok Biblia.

Translation: Spanish

Cuanto más se avanza en la vida, más crece el interés por descubrir las propias raíces: ¿dónde vivían nuestros antepasados? ¿Cómo se conocieron nuestros padres? ¿Qué inspiró nuestras primeras decisiones? Todos los pueblos han tratado de reconstruir su pasado; ciertamente querían salvarlo del olvido, pero mucho más anhelaban encontrar en ese pasado la confirmación de tantas cosas en las que creían. Narrar su historia equivalía a afirmar la propia identidad en medio de los otros pueblos grandes o pequeños que los rodeaban.

Y esto precisamente es lo que está en el corazón del Génesis. En varias épocas, a lo largo de la historia, el pueblo de Dios sintió la necesidad de recuperar su pasado y de expresar cuál había sido desde los orígenes el plan de Dios que lo había escogido.

Génesis quiere decir “Origen”; pero no hay que buscar en los primeros capítulos un documento científico sobre los orígenes del universo o sobre un pecado que habría cometido el primer hombre; en cambio sí nos toparemos desde las primeras páginas, en forma de imágenes, con todo lo que es muy importante para nosotros.

Recorriendo el Génesis

El libro del Génesis tiene tres partes principales:

Los capítulos del 1 al 11 tratan de establecer un nexo a lo largo de los enormes períodos de tiempo que transcurrieron desde la creación hasta los primeros “padres de la fe”, cuyos nombres quedaron en la memoria, empezando por supuesto por Abraham. Personajes de leyenda como Caín, Lamec, Henoc, Noé, protagonizan las grandes experiencias de la humanidad. Las “genealogías” (5,1; 10,1; 11,10) nos llevan desde la primera pareja (Adán y Eva) hasta la nueva familia escogida por Dios (Abraham y Sara).

La segunda sección presenta en dos partes las historias de los antepasados de las tribus que formarían un día el pueblo de Israel. Los capítulos 12-14 se refieren a Abraham; los capítulos 25-36 a Isaac y Jacob: eran personajes nómadas que ya creían en un Dios cercano y en el que se podía confiar, el “Dios de mi padre”. Estas historias, que se ubican entre los siglos 18 y 15 antes de Cristo, nos muestran cómo Dios ya había preparado su obra de salvación.

La tercera parte, la historia de José, proyecta luz sobre las tragedias que entretejen la existencia humana. Los seres humanos necesitan un salvador, y la salvación les vendrá justamente por intermedio de aquellos que han perseguido y rechazado.

¿Quién escribió el Génesis? Los primeros autores

El pueblo de la Biblia se fue constituyendo poco a poco por la aglomeración de tribus nómadas que no sabían leer ni conocían la escritura. Llevaban consigo el recuerdo de sus antepasados y el recuerdo de signos o señales que Dios había realizado en su favor y sus tradiciones se transmitían oralmente. Al establecerse esas tribus en Palestina, poco a poco fueron creando una nueva cultura: entorno al rey los escribas iban fijando por escrito las leyes y las creencias del reino. Y así en el siglo X antes de Cristo, un escritor desconocido, comúnmente llamado el yavista, se propuso redactar una historia del pueblo de Dios, mostrando cómo el plan de Dios se había desarrollado desde los orígenes hasta la monarquía gloriosa de David y de Salomón, en que según parecía, se habían cumplido las promesas de Dios a Abraham.

Puso por escrito los recuerdos y leyendas referentes a Abraham y su familia que los israelitas se habían transmitido de padres a hijos. Para hablar de tiempos anteriores utilizó en parte la literatura de los Babilonios y sus poemas referentes a la primera pareja y al Diluvio, pero los transformó profundamente para que expresaran la visión del mundo que procedía de su fe.

Este relato fue completado posteriormente con otras tradiciones, repitiéndose a veces los mismos hechos, que son fácilmente identificables porque nombran a Dios (en hebreo Elohim), mientras que el primer relato habla de Yavé, el nombre revelado a Moisés. Por eso se habla de relatos eloístas y yavistas.

La obra de los sacerdotes

Esta primera obra, que data del tiempo de los reyes, no se ha conservado tal cual. En el siglo V, al conocer el pueblo judío la gran prueba de la destrucción del reino y del destierro de Babilonia, los sacerdotes añadieron muchos párrafos, que en el texto ponemos en letra cursiva. A ellos se debe en especial el poema de la creación en siete días con el que empieza el Génesis, y en cierto sentido toda la Biblia.

En los momentos críticos que vivía Israel a raíz de la desaparición del reino del Sur junto con todas sus instituciones, la figura de Dios y la fe en él estaban seriamente en peligro de desaparecer; mientras que la religión de los nuevos amos del mundo amenazaba con suplantar en la mente de los israelitas la religión y la fe yavista, pues hacían ver la debilidad y falsedad de Yavé, incapaz de defender a su rey, su ciudad y su templo, lugar de habitación.

Como reacción un grupo de sacerdotes, siguiendo la enseñanza del profeta Ezequiel, se dio a la tarea de levantar al pueblo de sus ruinas. Comenzaron de nuevo a reflexionar sobre los orígenes del pueblo y la especial predilección de Dios con ellos; sobre la alianza con sus padres, sus promesas y su paciencia histórica. Trataban así de levantar los ánimos del resto creyente de Israel, transmitiéndoles la idea de la fidelidad de Dios, que aunque castiga no abandona.

A esta época corresponde el sentido y mensaje que hay detrás no sólo del libro del Génesis, sino de todo el Pentateuco en su configuración actual. Tras esta reordenación, los capítulos 1-11 del Génesis hacen las veces de portada, de prólogo a la historia de los orígenes de Israel. Ubican en la historia del mundo el plan de Dios que quiere salvar a la humanidad y su fidelidad eterna frente a la infidelidad de los hombres, como aparece en la historia de la primera pareja y de las siguientes generaciones.

Del Génesis al Apocalipsis

En la nota sobre La Escritura, al final del libro, recordamos que la colección y el reconocimiento oficial de los setenta y tres libros de la Biblia fueron en muchos casos fruto de circunstancias casuales. Sin embargo la familiaridad con el libro sagrado nos enseña con el tiempo que, por ser la Biblia el sacramento de la Palabra de Dios, no faltó la guía del Espíritu. La lectura cristiana del Génesis, tal como lo leyeron los apóstoles y los evangelistas, mostrará que el misterio de Cristo ya se expresaba en él. También habrá que acercar este primer libro al último de toda la Biblia, el Apocalipsis, donde se revela plenamente el plan del Dios que salva y que sus promesas desde Adán hasta Abraham se cumplen más allá de todo lo que se podía esperar.

Introduction to Daniel (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

The Book of Daniel engages the reader’s imagination. We wonder how our ancestors could have been so naive as to believe that an old sage, called Daniel, had described centuries ahead of time all the ups and downs of history at the time of the Maccabees (Dn 11). But it is only an illusion. If we take the book to be historical, everything is unlikely and there are no links among the various chapters, nor any consistency in the person of Daniel, as a child (Dn 13), an adolescent (Dn 1), an adult (Dn 7) or when he is almost a hundred years old (Dn 5). Therefore, we have to find out what the author wanted to say.

The Hasidean Period

The Book of Daniel must have been written around 165 B.C. In all likelihood, its author belonged to the Hasidean (or Hasidim) movement, that began twenty or thirty years before. It was going to renew the Jewish faith and the author was its witness.

To begin with, it seems that religion and faith in Israel had become rigid around the year 200 B.C. For two centuries, there had been a theocracy (a social system led by priests) and people lived in the past: the patriarchs, especially Moses, the laws and a religion planned in every detail with the Temple and its liturgies at the center. Priests were at the top of the social pyramid. Their only concern was to maintain the established order. What about God’s promises and the expectation of a just world? The answer was that these promises had been fulfilled with the return from the Exile: the Temple had been rebuilt, the people observed the Law and there was nothing else to wait for.

However, the people were crushed by the large landowners who had undertaken to pass on the wealth of the country to the kings of Egypt. Yet, the people did not know how to react. Young people, especially priests, were looking for something new and they were only offered what came from Greek culture: sports, art and culture, international relations and money. Their Israelite heritage seemed passé and uninteresting to them. They became caught up in materialism and when the time of persecution came, they were ready to give up their now useless religious heritage.

It was then that the Hasideans (the pious ones) emigrated spiritually and went to the desert where they devoted themselves to praying and inner searching. They went straight to the prophetic books to discover the secrets of God’s work in the present and his plans for the future. Because the priests had forgotten the prophets and, in their eyes, the Scripture that consecrated their preeminence was totally found in the Law, the Canon of the time.

And people were relearning the art of hope. They yearned for revealed wisdom, rather than the wisdom taught in Proverbs and by sages. They cultivated the science of the periods of history. Wasn’t the time when God would reclaim the world at hand? They were no longer satisfied, like the prophets, with an era of justice but instead, they wanted another world, the only definitive world. They no longer accepted to disappear and they began to be interested in the fate of human beings, rather than just in the prosperity of Israel whose days have no end. Moreover, since they recalled the debates of the Greeks about the existence of the soul, they began to believe in the resurrection of the dead.

The Book of Daniel bears witness to this experience and it inaugurated the age of apocalyptic literature. Therefore, it contains secrets although they are not where readers are tempted to look for them. The title “son of man ” the Gospels use for Jesus has its origin from the Book of Daniel (Dn 7:13).

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

本书的作者必是一位律法教师，在玛加伯时代的大迫害期间，他激励同胞们以精神来抵抗，而且他一定将自己列入了天主将以特殊方式给予报偿的信仰导师之列（11:33和1:20）。玛加伯家族以武力来对抗压迫者，而律法宗师则对政治和武器持怀疑的态度，提出只要忠于天主的盟约和律法就够了。

本书作者的讯息核心在第7-12章，摘要如下：

1）对犹太人的大迫害是天主救恩计划的一部分；

2）迫害犹太人的列王，特别是安提约古，曾多次以象征手法被提及。虔诚的人民是毁灭不了的；

3）迫害之后，天主的国将来临。

在第1-6章中，作者也用了一些故事，为教导住在异国、侍奉当地君王的犹太人：对于信仰的要求和律法的实践不可有一丝妥协，不论是为求温饱（1:8），还是在拒绝拜偶像方面（第2、6章），都要坚定立场。

是否真有达尼尔此人？

犹太团体在编纂圣经时，没有将本书归入公元前二世纪（即达尼尔所处的时代）的先知书之列，而是放在公元前二世纪有关宗教教诲的书卷中。他们这样做是意识到达尼尔的故事和神视并非史实，只是文学虚构。

在公元前二世纪，这种以天主将当时发生的事件启示给以前的名人的叙述方式是很流行的。他们就这样述说此人的神视，预测发生在当时的事件，告诉我们这位见了异象的人是如何从天主处获得有关这一切的宗教诠释：这是在实现天主的救恩计划。

当时，利用象征性的数字和象征性的颜色（白色是胜利的标志）以及讲述天使干预一类的书籍被称为启示录或默示录。圣经中有两部：达尼尔和若望的默示录。

在东方的作品中，达尼尔是古代圣者的名字（则14:14），从此源头发展出达尼尔这个角色，他是先知，又是圣人，和被流放的人生活在巴比伦。他的言辞和典范是为启发生活在外邦人中间的犹太人的。

书中有三段很有名的经文：

7:9-14提到人子。耶稣说到自己为人子时，曾提及此经文（谷13:26和14:62）；

12:13宣告复活；

9:21-27的预言引发了许多对世界末日的看法，但是其中虽提到很多事，却没有真正有关世界末日的。

Translation: Tagalog

Malamang na isa sa mga guro ng Batas ang sumulat ng aklat ni Daniel. Siya ang nagpasigla sa espirituwal na oposisyon ng kanyang bayan sa mga araw ng matinding pag-uusig sa panahon ng mga Macabeo. At tiyak na ibinilang niya ang kanyang sarili sa mga gabay sa pananam¬palataya ng gagantimpalaan ng Diyos sa espesyal na paraan (Dn 11:33 at 12:3). Pinamumunuan ng mga Macabeo ang sandatahang panghihimagsik sa mga maniniil. Subalit dala ng kawalang-tiwala ng mga guro ng Batas sa pulitika at armas, nilimitahan naman ng mga ito ang kanilang sarili sa pagbibigay-halimbawa sa katapatan sa Tipan ng Diyos at sa kanyang mga batas.

Nasa mga kabanata 7-12 ang pinakasentro ng kanyang mensahe, at mabubuod ito sa mga sumusunod:

– bahagi ng planong pagliligtas ng Diyos ang matinding pag-uusig sa sambayanang Judio;

– hindi magtatagumpay sa pagwasak sa bayang sumasampalataya ang mga haring nag-uusig lalo na si Antioko Epifanes na madalas na ginigunita sa malarawang paraan.

Ngunit iniayon din ng may-akda sa kanyang mensahe ang mga kuwentong nasa mga kabanata 1-6. Itinuturo ng mga kuwentong ito sa mga Judiong nakatira sa ibang bansa, at kung minsa’y naglilingkod sa mga hari doon, na sa anumang kundisyo’y hindi nila makokompormiso ang mga hinihingi ng pananampalataya at ang mga kaugalian ng Batas maging tungkol man sa pagkain (1:8) o sa pagtatakwil sa pagsamba sa mga diyus-diyusan (2 of 6).

Totoo ba si Daniel?

Nang tipunin ng pamayanang Judio ang mga aklat ng Biblia, inilagay nila ang Aklat ni Daniel sa mga libro ng ikalawang dantaon bago kay Kristo at hindi sa mga propeta ng ikaanim na dantaon (ang panahon ni Daniel). Hindi isinama sa mga propeta ang libro kundi sa mga akda o sinulat tungkol sa aral panrelihiyon. Ganito ang ginawa nila dahil alam nila ang “kuwento” ni Daniel at ng kanyang mga pangitain ay hindi pagsasalaysay ng naganap na pangyayari kundi kathang pampanitikan.

Dapat nating malaman na sa dalawang dantaon bago kay Kristo, usung-uso ang paraang ito ng pagsasalita tungkol sa kasalukuyang mga pangyayari na para bang ibinunyag ng Diyos ang mga ito sa ilang kilalang tao ng lumipas na panahon. Kayat isasalaysay nila ang mga pangitain ng taong ito, ihuhula ang mga pangyayaring naga¬ganap na sa kasalukuyan, at sasabihin kung paano tinanggap ng nakakita ng pangitain mula sa Diyos ang panrelihiyong pagbibigay-kahulugan ng mga pangyayaring ito: nagkakaroong-katarungan ang planingpagliligtas ng Diyos.

Nang panahong iyon, mayroon silang sining ng paggamit ng mga bilang (tatlo at kalahati, anim, pito, sampu) at mga kulay (ang puti ay tanda ng tagumpay), na may kahulugan at ng pagtulong ng mga anghel. Tinatawag na apokalipsis o pagbubunyag ang klaseng ito ng mga libro. May dalawa nito sa Biblia: ang apokalipsis ni Daniel at ni Juan.

Sa mga akdang Silanganin, ang Daniel ay pangalan ng isang matandang pantas (Ez 14:14). Mula rito’y nabuo ang katauhan ni Daniel na propeta at pantas at nabuhay kasama ng mga ipinatapon sa Babilonia. Layunin ng kanyang mga salita at halimbawa na magbigay-liwanag sa mga Judiong nakikisalamuha sa mga pagano.

May tatlong tanyag na bahagi sa aklat na ito. Nasa 7:9-14 ang tekstong tumutukoy sa Anak ng Tao. Ang tekstong ito ang tinutukoy ni Jesus nang ipakilala niyang siya ang Anak ng Tao (Mc 13:26 at 14:62). Sa isa pang teksto, Dn 12:13, inilalahad naman ang pagbabalita sa pagkabuhay na muli ng mga patay. At pati na ang propesiya sa 9:21-27 na ginagamit sa maraming komentaryo tungkol sa katapusan ng mundo. Pero makikita natin na tumutukoy ito sa maraming bagay liban sa katapusan ng daigdig.

Translation: Cebuano

Dakog purohan nga ang nagsulat sa Daniel usa sa mga magtutudlo sa Balaod. Sa mga adlaw sa grabing panglutos sa panahon sa mga Macabeo, miawhag siya sa iyang katawhan sa espiritwal nga pagsupak. Sigurado nga giapil niya ang kaugalingon nga usa sa mga giya sa pagtoo nga gantihan sa Diyos sa espesyal nga paagi (Dn 11:33 ug 12:3). Gipangulohan sa mga Macabeo ang armadong pakigbisog batok sa mga madaugdaogon. Sa laing bahin, kining nga batid sa Balaod nga matahapon sa politika ug armas, mibutang og utlanan alang sa ilang kaugalingon. Kutob ra sila sa paghatag og panig-ingnan sa ilang kamatinud-anon sa Kasabotan sa Diyos ug sa iyang mga balaod.

Ang sentro sa iyang mensahe makita sa kapitulo 7-12 ug masumada ining paagiha:

– kabahin sa maluwasnong plano sa Diyos ang grabing panglutos batok sa mga Judio;

– dili molampos sa pagdaot sa katawhang matoohon ang mga haring nanglutos, ilabi na si Antioko Epifanes nga sa makadaghan gihinumdoman sa malarawanong paagi;

– paglabay sa taas nga panahon human ang panglutos, moabot ang gingharian sa Diyos.

Apan gipahaom sa mensahe sa nagsulat ang mga sugilanon nga makita sa kap. 1-6. Kining mga sugilanon nagtudlo sa mga Judio nga nagpuyo sa langyawng mga nasod, nga usahay mialagad sa mga hari didto, nga sa bisan unsang kahimtang dili gyod nila makompromiso ang pagtoo ug ang mga tulumanon sa Balaod, bisan kon kini may kalabotan sa pagkaon (1:8) ug sa pagsimba sa mga diosdios (kap 2 ug 6).

Tinuod ba si Daniel?

Ang mga Judio nga mitapok sa mga libro sa Biblia mibutang sa Daniel, dili uban sa mga propeta sa siglo 6 (ang panahon ni Daniel), kondili sa mga libro sa ikaduhang siglo sa wala pa si Cristo. Wala mabutang ang libro nga uban sa mga propeta, apan sa mga sinulat bahin sa relihiyosong pagtulon-an. Gihimo nila kini kay nasayod man sila nga ang “sugilanon” ni Daniel ug ang iyang mga panan-awon dili makasaysayanon, kondili literaryong sugilambong.

Angay natong masayran nga sa mga duha ka siglo sa wala pa si Cristo uso kining matanga sa paghisgot sa mga kasamtangang panghitabo nga daw ang Diyos mipadayag na ini sa usa ka bantogang tawo sa karaang panahon. Busa, ilang hisgotan ang mga panan-awon ining tawhana, tagnaon ang mga panghitabo nga sa kasamtagan nahinabo na, ug unya iasoy giunsa niya pagdawat sa relihiyosong kahulogan ining mga panghitabo gikan sa Diyos: ang maluwasnong plano sa Diyos natuman.

Niadtong mga adlawa, dinhay arteng migawas nga migamit og mga numero nga nagdalag mga simbolo (tulo og tunga, unom, pito, napulo), ug mga bulok nga may simbolo pod (ang puti timaan sa kadaogan), ug sa pag-apil-apil sa mga anghel. Kining matang sa mga libro gitawag og apokalipsis o rebelasyon. Duha ini ang naa sa Biblia: ang apokalipsis ni Daniel ug ni Juan.

Sa mga sinulat sa Silangan, ang Daniel pangalan sa usa ka karaang maalamon (Ez 14:14). Gikan didto mitumaw ang tawong Daniel, usa ka propeta ug maalamon, nga gitoohang nagpuyo uban sa mga bihag didto sa Babilonia. Ang iyang mga pulong ug panig-ingnan nakahatag og kahayag sa mga Judio nga nakiglambigit sa mga pagano.

Adunay tulo ka teksto ining libroha nga ilado kaayo. Sa 7:9-14 makita ang teksto nga naghisgot sa Anak sa Tawo (ang Tawhanong Linalang). Mihisgot si Jesus ining tekstoha dihang gipresentar niya ang kaugalingon nga ang Anak sa Tawo (ang Tawhanong Linalang) (Mc 13:26 ug 14:62). Sa laing teksto, (Dn 12:13), gihimo ang pahayag sa pagkabanhaw sa mga patay. Ang propesiya sa 9:21-27 nahimong dugokan sa daghang komentaryo bahin sa kataposan sa kalibotan. Hinuon, atong makita nga kini nagpasabot og daghang butang gawas sa kataposan sa kalibotan.

Translation: Spanish

El libro de Daniel juega con el lector. Uno se pregunta cómo nuestros padres han podido ser tan ingenuos como para creer que Daniel había descrito, muchos siglos antes, todas las peripecias de la historia en tiempo de los Macabeos (Dn 11). Pero eso no es más que un detalle. Si se lo toma por historia, todo es inverosímil, y no hay trabazón entre los diversos capítulos, ni coherencia en el personaje de Daniel, ya se trate de un niño (Dn 13), un adolescente (Dn 1), un adulto (Dn 7) o un casi centenario (Dn 5). Hay que buscar, por consiguiente, lo que quería decir el autor, y para empezar, las circunstancias que lo movieron a escribir.

Las historias contadas en los capítulos 1-6, que forman una primera parte, son ficticias, a pesar de que resumen y expresan con mucha veracidad experiencias parecidas de los creyenåtes perseguidos. Esta primera parte, como también el capítulo 7, está redactada en arameo, el lenguaje que los judíos adoptaron a partir del siglo IV. Y es imposible confundir estas historias con las visiones que forman los capítulos 7-12.

Esta segunda parte pertenece a la literatura apocalíptica floreciente en los dos siglos anteriores a Jesús. Esta clase de revelaciones siempre se atribuía a personajes famosos del pasado. Lo mismo que había un apocalipsis de Noé, otro de Henoc, otro de Isaías, también éste se atribuía a Daniel, un sabio famoso (Ez 14,14). Los maestros judíos de aquel tiempo, pues, no colocaron el libro entre los profetas antiguos, sino entre los últimos escritos de la Biblia.

Las controversias en torno al carácter propio del libro de Daniel se deben en parte a las teorías respecto a un tiempo “intertestamentario” entre el Antiguo y el Nuevo Testamento, teorías que ya no se pueden sostener sin negar las evidencias.

Si aceptamos que el libro fue escrito en tiempo de los Macabeos, poco antes de la paz provisoria que los judíos consiguieron en el año 171 antes de Cristo, debemos concluir que su mensaje, sus cifras, sus visiones, sus aparentes secretos se refieren a esos años. Y aquí surge otra dificultad con los párrafos 7,9-14 y 9,20-27, como lo notaremos en el comentario. Será ésta la ocasión para conocer mejor la profecía bíblica.

Los capítulos 13-14 de Daniel forman una tercera parte. Sólo se encuentran en la Biblia griega y fueron añadidos posteriormente. Los integraron sin dificultad en el libro, pues eran del mismo tenor que las historias que ocupan los capítulos 1-6: por ficticias que sean, nos ayudan sin embargo a reconocer la justicia de Dios en la realidad sucia de la vida diaria.

El autor de Daniel: el tiempo de los Asideos

Con mucha probabilidad el autor pertenecía al movimiento de los asideos (o Hassidim), nacido unos veinte o treinta años antes, que iba a renovar la fe judía. Y pintó a Daniel como un testigo de la fe de los asideos.

Desde hacía dos siglos (desde Esdras) la provincia de Judá vivía bajo un régimen político dirigido por sacerdotes y sólo se hablaba de mantener las instituciones del pasado. El cimiento de la comunidad era el culto del Templo. Los sacerdotes dominaban la pirámide social y sólo se pensaba en mantener el orden establecido.

Pero Dios ¿no había prometido tiempos nuevos, un mundo de justicia? La respuesta oficial se daba en las Crónicas: las promesas de Dios se habían cumplido con el regreso del exilio y la reconstrucción del Templo. ¿No se debía esperar un Mesías? Por supuesto que aguardaban tiempos mejores, pero dicha esperanza bien poco se traslucía en la vida religiosa.

Importantes cambios políticos y culturales, sin embargo, afectaban a la provincia judía. Los generales de Alejandro se habían repartido las provincias persas. Palestina constituía la parte norte del lote atribuido a los Lágidas de Egipto, a la frontera de las tierras de los Seléucidas de Siria. Mientras los grandes propietarios saqueaban las riquezas del país por cuenta de los soberanos de Egipto, los jóvenes, los sacerdotes sobre todo, se dejaban convencer por las novedades de la cultura griega: el deporte, el arte, las relaciones internacionales y el dinero. Su herencia israelita les parecía pasada de moda y se volvían materialistas..

Es entonces cuando los asideos (los piadosos) emigran espiritualmente o van al desierto. Allí se consagran a la oración y la búsqueda interior. Van a los libros proféticos para encontrar los secretos de la acción de Dios y sus proyectos para el porvenir. Porque los sacerdotes habían olvidado a los profetas y para ellos la Escritura estaba antes que nada en la Ley.

Los asideos aspiran a una sabiduría revelada, no a la que enseñan los sabios. Cultivan la ciencia de las épocas: ¿no está próximo el tiempo en que Dios volverá a tomar en sus manos las riendas de la historia? Ya no se contentan con la era de justicia a que aspiraban los profetas; quieren otro mundo, el único definitivo. No se interesan solamente por la prosperidad de Israel, sino por la suerte final de los individuos y, como han leído las discusiones de los griegos sobre la existencia del alma, se empieza a hablar de una resurrección de los muertos.

Éste es el momento en que los soberanos de Siria quieren imponer a sus pueblos una religión única y empiezan las persecuciones y la rebelión de los Macabeos. El autor del libro de Daniel ha sido testigo de estas tragedias y su fe lo mueve a escribir: escribirá un apocalipsis.

La hora de los apocalipsis

Los apocalipsis son una forma de literatura de la que se tienen ejemplos en la Biblia (Za 12-14), pero más todavía en los escritos judíos de los dos siglos anteriores al evangelio. Todos pretenden revelar el sentido de la historia que se está viviendo y la meta hacia la que se dirige. Al final, siempre hay un juicio de Dios que inaugura cielos nuevos y tierra nueva.

Apocalipsis quiere decir: revelación. Al autor no le parece malo o falso atribuir esa revelación a uno de los grandes profetas del pasado. Luego, hará lo necesario para que dicha revelación sea digna de Dios y de su contenido. Es divina, por eso todo será revelado por ángeles; habla de un juicio, por tanto habrá clamor de trompetas, truenos, fuego y granizo... Se transmiten misterios divinos, por eso será conveniente usar un lenguaje grandioso y expresar todo lo que se puede con figuras y símbolos: los colores, las cifras tendrán un valor simbólico.

Es necesario saber estas cosas para no buscar secretos donde no hay. El autor del presente libro lo dijo todo en algunos párrafos de los capítulos 7, 9 y 12, y los incrustó en las largas descripciones de los capítulos 7-12. Ahí dio a entender bajo diferentes formas que Dios había ordenado el curso de la historia; las persecuciones presentes eran las últimas antes de la venida del reino del Pueblo de Dios, y entonces habría una resurrección de los muertos. No pudo dar este mensaje sin que apareciera en su libro, especialmente en 7,14, el nombre y la personalidad divina de Cristo -- a pesar de que, seguramente, nunca tuvo una idea clara de quién sería el Mesías.