卢德传：引言

卢德传是一部充满喜悦的小说，由古代传说发展而成。主旨在于发扬超民族、超国界的美德精神。

传统上认为：在达味祖先的家谱上，有一位外邦女子，即摩阿布人卢德。

这是一部喜悦的小说：在农民简朴的生活中，我们发现了真正的文化，那就是人性的美，那在不经意中透露出的高贵品质。这本书为我们披露了巴勒斯坦农民－基督的祖先，几百年如一日的生活图景。

跨越民族、国家界限的包容精神，使这部小说诞生于公元前四世纪。在此之前不久，重组犹太团体的厄斯德拉，曾经敦促犹太人抛弃他们的外籍妻子，因为她们有可能使丈夫崇尚异教。极端犹太民族主义就此兴起。然而在这个故事中，主人公却是一位外邦女子。卢德相信并接受以色列的天主，她被天主子民的团体接纳。

Matatagpuan natin sa aklat ni Ruth ang isang matandang tradisyon na binuo sa anyo ng isang kahali-halinang nobela. Layunin nitong itaguyod ang pagiging bukas ng isang bansa sa iba.

Ayon sa isang matandang tradisyon, may isang banyagang babaeng kabilang sa mga ninuno ni David - si Ruth, na babaeng Moabita.

Isang kahali-halinang nobela. Makikita natin sa simpleng buhay ng mga magbubukid ang isang kulturang dalisay, isang pagkataong katangi-tangi, at isang kadakilaang di-kinukusa.

Iniingatan ng mga pahinang ito para sa atin ang buhay-buhay sa loob ng mga dantaon ng mga Palestinong magbubukid na mga ninuno ni Kristo.

Binibigyang-buhay ng diwa ng pagkabukas ng isang bansa sa iba ang kuwentong ito na sinulat mga ikapat na dantaon bago kay Kristo. Hindi pa natatagalan nang obligahin ni Esdras ang mga Judio na palayasin ang kanilang mga dayuhang maybahay na maaaring makaakit sa kanila sa mga relihiyon ng mga pagano. (Si Esdras ang muling bumuo sa pamayanan ng mga Judio.) Nagbunga ito ng labis at saradong nasyonalismo. Subalit sa pagkakataong ito, isang banyagang babae ang bida ng kuwento. Tinatanggap ni Ruth ang tunay na Diyos ng Israel at tinatanggap naman siya sa komunidad ng bayan ng Diyos.

Ang Ruth karaang tradisyon nga gipalambo samag makalingaw nga nobela. Ang katuyoan mao ang pagpatunhay sa malukpanong diwa sa pagkabukas.
Ang karaang tradisyon nagsaysay nga dunay katigulangan ni David nga langyawg kaliwat, si Ruth ang babaye sa Moab.

Makalingaw nga nobela. Sa yanong kinabuhi sa mga mag-uuma, makita ang matuod nga kultura, ang talagsaong kinaiya nga tawhanon, ug ang dili tinuyo nga kahamili. Kining maong basahon nagbilin kanatog mga talan-awon sa kinabuhi sa mga mag-uumang Palestino, gikan sa kapid-an ka siglo nilang pagpuyo. Sila ang katigulangan ni Jesus.

Ang malukpanong diwa sa kabukas nakadasig sa pagsulat ining istorya, mga upat ka siglo sa wala pa si Cristo. Panahon ni nga hapit na ipabarog pag-usab ni Esdras ang katilingban sa mga Judio, diin iya silang gipugos sa pagpakigbulag sa langyaw nilang mga asawa, nga makakabig nila sa pagpasakop sa paganong mga tinoohan. Niining panahona mikaylap ang hiktin ug nasobrahan nga nasyonalismo sa mga Judio. Ang nakasukwahi ining maong istorya mao ang babayeng langyaw, ang bida. Gidawat ni Ruth ang matuod nga Diyos sa Israel, ug gidawat sab siya isip sakop sa katilingban sa katawhan sa Diyos.

El libro de Rut es uno de esos que se leen sin dificultad como si fuera una novela. La historia está situada en tiempos de los Jueces, pero algunos opinan que lo esencial del relato es una creación tardía: el autor habría escrito en el siglo IV antes de nuestra era como una reacción contra las leyes de Esdras que separaban a los judíos de los demás pueblos y prohibían especialmente los matrimonios mixtos.

La historia se sitúa en una época sin muchos marcos ni instituciones. En aquel tiempo, “sólo Dios reinaba en Israel” (Jue 17,6; 18,1), lo que quiere decir que cada cual hacía lo que quería. Era un tiempo de gran libertad tanto para el bien como para el mal. Más tarde se lo considerará como un tiempo de ignorancia, pero el autor valoriza aquí las riquezas escondidas de los seres sencillos para quienes Dios no es un desconocido.

El libro de Rut pertenece a la categoría de los que prescinden sin dificultad del Templo, de los sacerdotes y de las querellas religiosas: para los héroes de esta historia lo esencial de la vida y de la relación con Dios se da en otra parte. En realidad, y esto vale incluso para los profesionales de la religión, la vida diaria nos pone ante una serie de elecciones a las que podemos responder de maneras muy distintas. Dios nos reconoce en determinadas decisiones más personales y atrevidas que, siendo nuestras, también fueron obra de Dios.

Rut no siguió los consejos de su suegra Noemí que le pedía que no se sacrificara inútilmente, sino que rehiciera su vida. Ella apostó por una opción más arriesgada, quedarse con Noemí sin más seguridad que su buena estrella. Escogió la fidelidad, y el Dios de Israel que es ante todo veraz y fiel, le reservó un lugar de elección en su obra de salvación: sería uno de los antepasados del Salvador.