Introduction to Sirach (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

This book is known by its two names: Sirach and Ecclesiasticus. The first one recalls its author, Jesus, the son of Sirach and the second name refers to its welcome by Christians for centuries. It was considered as the epitome of practical wisdom, more elaborate and more “religious” than the Book of Proverbs.

Written in Hebrew, it was later translated into Greek by the grandson of the author (see the preface of the book). In Jesus’ time, the book existed in the two languages although it was especially used by Greek synagogues and a few years later, Jews did not accept it as “Scripture.” The Church used the book although it only knew the Greek version and it was only in the 19th century that part of the Hebrew text was found. It is slightly different from the Greek translation that sometimes added a few verses and the different numbering of the verses added to the confusion. The Hebrew versions are not necessarily older or more faithful to the original than the Greek text. In that regard, we have made our choices without prejudice or absolute rule.

This book consists of two main parts:

– Chapters 1–42 include seven series of maxims. Each one starts with the praise of wisdom. The poem on wisdom in chapter 24 is particularly interesting.
– Chapters 43–51 begin by praising God whose wisdom shines in the order of the universe and continue with a description of God’s wise activity through the great people of the Old Testament.

This book is one of the deuterocanonical books.

Foreword by the translator from Hebrew to Greek

The Law, the Prophets and the other Writings which came later have transmitted to us so many and such great lessons that it seems fitting to praise Israel for its reputation in knowledge and wisdom. But it would not be enough to keep these truths for our own instruction: those who love wisdom want to be helpful in what they say and write to those who are not so familiar with her teachings.

My grandfather, Jesus, who devoted himself constantly to the reading of the Law, the Prophets and the later Writings of our fathers and had acquired a thorough familiarity with them, began himself to write something about their teachings and wisdom, in order that those people desiring to gain knowledge might take advantage of his writings and make even greater progress in living according to the Law.

You are therefore invited to read this book with kind consideration and attention, and to show indulgence where, in spite of my painstaking efforts in interpretation, I may appear to have badly conveyed the meaning. Those things, which in this book are written in Hebrew, lose their force when they are translated into another language. In fact, not only this book but the Law itself, the Prophets and the other Writings differ considerably from the original text.

When I went to Egypt in the thirty-eighth year of King Euergetes and settled there, I found an example of this important teaching and I judged it very necessary to exercise great care and make serious efforts in translating this book.

I have therefore, during this time, devoted many sleepless nights and much study in order to finish this book and to publish it for the use of those who, though they live outside Palestine, wish to become lovers of wisdom and to conform their manner of living to the Law.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

公元前两世纪，息辣之子耶稣写了本书。本书是集“贤人”的传统和教诲之大成。

耶稣家境良好，也受过很好的教育，他是一个仆从众多的重要家族的大家长。他交往的人很多，所经营的工厂和生意也不错。最后这位贤人坦白地表明，他是从圣典中学到了成功的秘诀。他写作本书的目的，是想要和别人分享他从圣典中所学到的，以及从自己的经验中所得到的一切。

《玛加伯书》中提到过宗教危机，本书则成于那次宗教危机的前几年。当时的犹太人认为犹太教已显陈旧，比不上希腊文明更吸引他们。作者于是要向他们提出以色列信仰的新表现。没有任何一个国家的智慧超越于天主子民的智慧，因为按神圣者的旨意，智慧只居住在他子民中间。本书展示了天主的律法是如何引导子民，走向更人性化、更明智、更负责任的个人与社会生活的。

本书包括两大部份：

第一部分：1-42章包含了七大系列，每个系列以赞美智慧为开端。第24章的诗歌尤其生动。

第二部分：43-51章，它们都以赞美天主的智慧为开端。天主的智慧，在宇宙中的一切秩序中闪耀，在旧约时代的伟人中运作。

希腊译本序言

法律书、先知书以及以后的写作传给了我们诸多有益的教训，因此应该称赞以色列的知识和智慧的盛名。如果只为我们自己保留这些指示则不可取：热爱智慧者要在演讲和写作中教导那些尚未受到教诲之人。

我的祖父，耶稣，在热心钻研了法律书、先知书和祖辈的文献之后，得到了深厚的造诣，于是就他们的教导和智慧著书立说，为了能让那些渴望知识者从中受益，依据律法更完善地生活。

所以敬请读者以善意和谨慎的态度来读本书，还请各位宽容，因我虽极尽努力，仍不能完美翻译表述原意。以希伯来文写成的书翻译为其他语言后，往往会失去其原有的威力。实际上不只是本书，其他诸如法律书、先知书和文献在被翻译后，都不免有差异。

在厄威革特王执政的第三十八年，我来到埃及居住。我发现了这本重要的著作，我认为翻译此书是一件必行之事，且应倾全力而为之。

于是为完成此书的翻译工作，我日以继夜、不辞辛劳地钻研。等本书出版之时，热爱智慧、身居巴勒斯坦境外的人们，也能依据律法改善自己的生活道路。

Translation: Tagalog

Dalawang dantaon bago kay Kristo, isinulat ni Jesus na anak ni Sirac ang aklat na ito na isang paglalagom ng mga tradisyon at mga aral ng mga “pantas”.

Maykaya siya sa buhay at may mataas na pinag-aralan. Malamang na ama siya ng isang kilalang sambahayan na may mga utusan. Nakiharap siya sa maraming tao at iniukol ang sarili sa trabaho at negosyong naging maunlad. Sa dakong huli, ipinagtatapat ng pantas na ito na ang mga sagradong aklat ang nagturo sa kanya ng sekreto ng tagumpay. Sa pagsulat niya ng aklat na ito, gusto niyang ibahagi sa iba ang nabasa niya sa mga sagradong aklat at napatunayan sa sarili niyang karanasan.

Nagsulat siya mga ilang taon bago dumating ang krisis sa relihiyon na isinasalaysay sa mga aklat ng mga Macabeo. Marami sa kanyang mga kapanahon ang nagpaakit sa kulturang Griyego. At parang wala na sa panahon ang relihiyon ng mga Judio para sa kanila. Sinikap niyang ilahad sa bagong paraan ang pananampalataya ng Israel. Wala nang iba pang bansang may karunungang higit sa karunungan ng bayan ng Diyos sapagkat sa talaga ng Panginoon, doon dumating ang Karunungan para manahan. Ipinakikita ng aklat na ito kung paanong naghahatid ang Batas ng Diyos sa mas makatao, mas matalino at mas responsab-leng buhay personal at panlipunan.

May dalawang malaking bahagi ang aklat na ito:

– Binubuo ng pitong serye ng mga kasabihan ang mga kabanata 1-42. Nag-uumpisa ang bawat isa sa parangal sa karunungan. Talagang kapansin-pansin ang tula tungkol sa karunungan sa kabanata 4.
– Nag-uumpisa naman ang mga kabanata 43-51 sa papuri sa Diyos na ang karununga’y nagniningning sa kaayusan ng sanlibutan. Nagpapatuloy ang mga ito sa paglalarawan ng matalinong pagkilos ng Diyos sa mga dakilang tao ng Matandang Tipan.

Translation: Cebuano

Mga duha ka siglo sa wala pa si Cristo, may ginganlag Jesus, anak ni Sirac, nga misulat ining basahon nga sumada sa mga tradisyon, ug mga pagtulun-an sa mga “Manggialamon.”

Edukado siya ug maayog kahimtang. Malagmit pangulo sa pamilya nga dunay mga sulugoon. Nakahimamat siyag daghang tawo. Duna siyay maayong trabaho ug negosyo nga mauswagon. Iyang giangkon sa kataposang bahin nga siya nakakat-on sa sikreto sa kalamposan gikan sa balaang mga basahon. Sa iyang pagsulat ining basahona, buot niyang ipaambit ang iyang nakat-onan gikan sa balaang mga basahon pinasikad sa kaugalingong kasinatian.

Gisulat ni pipila ka tuig sa wala pa kadtong grabing panglutos nga gisaysay sa mga Macabeo. Daghang tawo sa iyang panahon mibati nga ang Judiong tinoohan nabiyaan na sa panahon, mao nga dali ra silang nadani sa Griyegong kultura. Gisulayan ining maong tagsulat ang paghan-ay og bag-ong pamaagi sa pagpatin-aw sa pagtoo sa Israel. Walay laing nasod nga makahatag og kaalam nga labaw kay sa kaalam sa katawhan sa Diyos, kay gimbut-an sa Diyos nga ang kaalam mopuyo sa taliwala nila. Gipakita ining basahona unsang paagiha nga ang Balaod sa Diyos midala sa katawhan aron mahimo ning mas tawhanon, mas lantip ug mas responsabli; sa tinagsa ug sa kinabuhing katilingbanon.

Gilangkoban kining basahona sa duha ka dagkong bahin:

– Ang mga ulohan 1 ngadto sa 42, naglakip sa pito ka sunodsunod nga panultihon. Ang matag usa gisugdan og pagdayeg sa kaalam. Ang balak bahin sa kaalam sa ulohan 24 makapaikag kaayo.

– Ang mga ulohan 43 ngadto sa 51 nagsugod sa pagdayeg sa Diyos, kinsang kaalam misanag sa tibuok uniberso, ug gipadayon uban sa paghulagway sa maalamong kalihokan sa Diyos pinaagi sa mga iladong tawo sa Daang Testamento.

Translation: Spanish

Dos siglos antes de Cristo, Jesús, hijo de Sirac, escribió este libro que es una síntesis de las tradiciones y de las enseñanzas de los «sabios».

Era un hombre acomodado y de buena educación. Parece haber estado al frente de una casa importante y con servidumbre. Trató con mucha gente, se dedicó a trabajos y negocios que le resultaron bien y, al final, este sabio confiesa que los libros sagrados le enseñaron los secretos del éxito. Al escribir el presente libro, quiso compartir con otros lo que había leído en aquéllos y comprobado con su propia experiencia.

Escribe algunos años antes de la crisis religiosa de que se habla en los libros de los Macabeos. Muchos de sus contemporáneos se dejaban atraer por la cultura griega y su religión judía les parecía anticuada. El autor quiere mostrarles lo que significa la fe para el que vive en el mundo y se enfrenta con los mil problemas de la vida práctica. En ninguna otra nación hay una sabiduría superior a la del pueblo de Dios, porque ahí es donde la Sabiduría ha venido a habitar por orden divina. El presente libro muestra cómo la Ley de Dios lleva a una vida personal y social más humana, más inteligente y más responsable.

El libro del Sirácida o del Eclesiástico

Este libro es conocido con dos nombres. El primero recuerda a su autor, Jesús, hijo de Sirac; el segundo, la acogida que le ha dispensado el pueblo cristiano a lo largo de los siglos: se le consideraba como un compendio de sabiduría práctica, más elaborada y más «religiosa» que el libro de los Proverbios. El Eclesiástico significaba “el Libro de la Iglesia”.

Este libro fue escrito en hebreo y traducido después al griego por el nieto del autor (véase el prólogo del libro). En el tiempo de Jesús existía en ambas lenguas, pero lo usaban sobre todo las sinagogas griegas, por lo que algunos años más tarde no fue reconocido como «Escritura» por los judíos. La Iglesia lo utilizaba, pero sólo en griego; únicamente al final del siglo XIX se encontró una gran parte del hebreo, el cual difiere muy poco de su traducción griega. Ésta ha añadido algunas veces versículos, y su diferente numeración ha provocado confusión. Los ejemplares del texto hebreo no son necesariamente más antiguos ni más fieles al original que el texto griego. En este aspecto hemos actuado sin prejuicios ni reglas absolutas.

Hay dos grandes partes en este libro que pertenece a los «Deuterocanónicos»:

– los capítulos 1-42 comprenden siete series de sentencias. Cada una empieza por un elogio de la sabiduría. Es especialmente notable el poema sobre la sabiduría del capítulo 24.
– los capítulos 43-51 empiezan por alabar a Dios, cuya sabiduría resplandece en el orden del universo, y siguen con la descripción de la sabia actuación de Dios a través de los grandes personajes del Antiguo Testamento.

Prólogo del traductor griego

La Ley, los Profetas y los demás Escritos que los han seguido nos han dado tantas excelentes enseñanzas que, al parecer, se debe felicitar a Israel por su doctrina y su sabiduría. Pero no bastaría con guardar esas verdades para nuestra instrucción personal, pues los que aman la sabiduría tratan de ayudar, por medio de sus palabras y de sus escritos, a los que están menos familiarizados con ella, es decir, con sus enseñanzas. Así fue como mi abuelo Jesús se aplicó durante toda su vida al estudio de la Ley, de los Profetas y de los demás Libros de nuestros antepasados. Después de haber adquirido un gran dominio de ellos, se decidió también a escribir algo sobre estos temas de doctrina y de sabiduría, para que los amantes del saber pudiesen a su vez dedicarse a éste y llevar una vida mucho más conforme a la Ley. Están pues invitados a leerlos con benevolencia y atención; sean indulgentes con aquellos lugares donde, a pesar de todos nuestros esfuerzos para traducir bien, pareciera que no logramos acertar en tal o cual expresión. En realidad, las cosas que se dicen en hebreo pierden a menudo su fuerza cuando se las traduce a otro idioma. Por lo demás, esto no sólo es problema de este libro, pues aun las traducciones de la Ley, de los Profetas y de los otros Escritos difieren a veces considerablemente del texto primitivo. El año treinta y ocho del rey Evergetes, habiéndome trasladado a vivir a Egipto, descubrí un ejemplar de esta instrucción de tan elevada sabiduría. Inmediatamente me sentí obligado a traducir el presente libro lo más cuidadosamente posible, aun al precio de grandes esfuerzos. Desde entonces, y por mucho tiempo, consagré a este trabajo muchos estudios y noches sin dormir; quería traducir todo este libro y publicarlo para uso de los que, viviendo fuera de Palestina, aspiran a ser amantes de la sabiduría y a vivir más conforme a la Ley.

Introduction to 2 Thessalonians (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

The First Letter to the Thessalonians taught us the importance of looking forward to the coming of Christ in Paul’s preaching.

The hope for the Day of Christ was a powerful incentive for preserving the faith of the first Christians. Yet it could lead to an unhealthy nervousness. The Church of Thessalonica was the first example of those minorities and persecuted groups in whom the expectation of the end of the world distorts the normal development of Christian life.

In this letter, written a few months after the first one, Paul tries to reassure the community.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

阅读得撒洛尼前书使我们知道，期待主基督的再来，在保禄的教诲中具有重要的地位。

期望基督重来，是早期天主教徒坚持信仰的动力，但也同时导致一种病态的紧张。得撒洛尼教会是少数几个被迫害的团体之一，对世界末日的期待扭曲了正常的基督徒生活。

这封信写于得撒洛尼前书之后的几个月，保禄在信中试着加强这个团体的信心。

Translation: Tagalog

Itinuro sa atin ng unang sulat sa mga taga-Tesalonika ang kahalagahan ng paghihintay sa pagdating ni Kristo sa pangangaral ni Pablo.

Malakas na pampasigla ang paghihintay sa Araw ni Kristo para mapanatili ang pananampalataya ng mga unang Kristiyano. Ngunit maaari rin itong magdulot ng di-mabuting nerbiyos. Ang iglesya ng Tesalonika ang unang halimbawa ng mga minorya at mga grupong inuusig na ang normal na paglago ng buhay-Kristiyano ay sinisira ng paghihintay sa wakas ng mundo.

Sa sulat na ito, na sinulat ilang buwan pagkatapos ng una, sinisikap ni Pablo na papanatagin ang loob ng pamayanan.

Translation: Cebuano

Ang pagbasa sa unang sulat alang sa taga Tesalonika naghatag og mahinungdanong pagtulon-an kabahin sa Ikaduhang Pagbalik ni Cristo, sumala sa gisangyaw ni Pablo.

Ang paglaom sa Pag-abot ni Cristo nakapabuhi sa unang kristyanos aron pagpabilin sa pagtoo. Sa samang higayon nakahatag ni og dili tiawng kahingawa. Ang katilingban sa Tesalonika unang pananglitan sa minoriya ug gilutos nga pundok diin ang pagpaabot sa kataposan sa kalibotan wala makahatag og maayong sangpotanan sa kalamboan sa Kristohanong kinabuhi.

Naninguha si Pablo dinhi sa paghatag og kasigurohan sa ilang katilingban. Nasulat ni pipila ka bulan human sa unang sulat.

Translation: Spanish

La esperanza del día de Cristo era un poderoso estímulo para la fe de los primeros cristianos, pero podía también llevar a un nerviosismo malsano. La Iglesia de Tesalónica parece que se vio afectada por una enfermedad bastante frecuente en los grupos minoritarios y perseguidos: la espera del fin del mundo que resolvería todos los problemas, una espera que en ese momento no hacía más que perturbar la vida cristiana.

En su carta Pablo trata de apaciguar a la comunidad. Pero, ¿será verdaderamente Pablo quien habla en esta carta? Muchas dudas se han suscitado al respecto: ¿por qué esta segunda carta, aparentemente tan próxima a la primera? La primera parte no parece ser más que un remedo de diversos párrafos de la carta anterior, y la única cosa clara y novedosa es la advertencia sobre la venida del Anticristo y la hora del Juicio. Como a primera vista esta advertencia parece contradecir a la primera carta, en que se aguardaba la venida próxima del Señor, muchos intérpretes afirman que esa carta no es de Pablo, sino que un autor posterior quiso decir en vez de él lo que Pablo no había dicho en su momento.

La realidad es que las dos cartas a los Tesalonicenses formaban parte de las colecciones más antiguas de las cartas de Pablo, con la particularidad de que, al igual que las dos cartas a los Corintios, no fueron nunca publicadas separadamente. En el caso de las cartas a los Corintios, es fácil ver que la segunda incluye diversos fragmentos de otras cartas que Pablo les había enviado en otras ocasiones. Los responsables de esa Iglesia habían combinado todo lo que les parecía más interesante y más adaptado para una lectura pública y lo habían enviado a las demás Iglesias como una sola carta.

En el caso de Tesalónica parece que tomaron de uno o dos mensajes de Pablo el contenido de los capítulos 2 y 3 de esa “segunda carta” y les dieron la forma de una verdadera carta haciéndolos preceder por un primer capítulo imitado de la “primera carta a los Tesalonicenses”.

Es fácil ver que el motivo central de la carta, que es frenar la espera histérica de la venida de Cristo en el capítulo 2, no contradice en nada lo que Pablo decía en 1Tes 4,14 sobre la resurrección: el párrafo que seguía (1Tes 5,1) no sugería la venida inminente de Cristo, sino que por el contrario Pablo quería mantener la esperanza sin desviar la atención de la vida corriente.

De todos modos, la carta ha sido reconocida por la Iglesia desde el segundo siglo como tradición apostólica; es por tanto palabra de Dios y tapa un pequeño agujero en el conjunto de la revelación. Nos invita a no dejarnos impresionar, como se ha dado en el transcurso de toda la historia, por los rumores de revelaciones, de tragedias y del fin de mundo.

Introduction to Ruth (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

To preserve the inheritance of each head of family and the piece of land he owned in the midst of his tribe was considered in Israel as the way to protect the dignity and the freedom of everyone. This practice of redeeming the land together with the name of the one who died without children is highlighted in the case of Ruth.

An old tradition held that among David’s ancestors, there was a foreign woman named Ruth. She protagonizes this beautiful story. These pages preserve for us scenes from the lives of the Palestinian farmers, Christ’s ancestors, as they lived for centuries. In the simple life of these peasants we find true culture, an exquisite human quality, and unconscious nobility.

A spirit of supranational openness inspires this story written around the fourth century B.C. Shortly before this, Ezra had forced the Jews to get rid of their foreign wives who might have enticed them to follow pagan religions. By contrast, here the protagonist of the story is a foreign woman. Ruth accepts the true God of Israel and she is welcomed into the community of the people of God.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

卢德传：引言

卢德传是一部充满喜悦的小说，由古代传说发展而成。主旨在于发扬超民族、超国界的美德精神。

传统上认为：在达味祖先的家谱上，有一位外邦女子，即摩阿布人卢德。

这是一部喜悦的小说：在农民简朴的生活中，我们发现了真正的文化，那就是人性的美，那在不经意中透露出的高贵品质。这本书为我们披露了巴勒斯坦农民－基督的祖先，几百年如一日的生活图景。

跨越民族、国家界限的包容精神，使这部小说诞生于公元前四世纪。在此之前不久，重组犹太团体的厄斯德拉，曾经敦促犹太人抛弃他们的外籍妻子，因为她们有可能使丈夫崇尚异教。极端犹太民族主义就此兴起。然而在这个故事中，主人公却是一位外邦女子。卢德相信并接受以色列的天主，她被天主子民的团体接纳。

Translation: Tagalog

Matatagpuan natin sa aklat ni Ruth ang isang matandang tradisyon na binuo sa anyo ng isang kahali-halinang nobela. Layunin nitong itaguyod ang pagiging bukas ng isang bansa sa iba.

Ayon sa isang matandang tradisyon, may isang banyagang babaeng kabilang sa mga ninuno ni David - si Ruth, na babaeng Moabita.

Isang kahali-halinang nobela. Makikita natin sa simpleng buhay ng mga magbubukid ang isang kulturang dalisay, isang pagkataong katangi-tangi, at isang kadakilaang di-kinukusa.

Iniingatan ng mga pahinang ito para sa atin ang buhay-buhay sa loob ng mga dantaon ng mga Palestinong magbubukid na mga ninuno ni Kristo.

Binibigyang-buhay ng diwa ng pagkabukas ng isang bansa sa iba ang kuwentong ito na sinulat mga ikapat na dantaon bago kay Kristo. Hindi pa natatagalan nang obligahin ni Esdras ang mga Judio na palayasin ang kanilang mga dayuhang maybahay na maaaring makaakit sa kanila sa mga relihiyon ng mga pagano. (Si Esdras ang muling bumuo sa pamayanan ng mga Judio.) Nagbunga ito ng labis at saradong nasyonalismo. Subalit sa pagkakataong ito, isang banyagang babae ang bida ng kuwento. Tinatanggap ni Ruth ang tunay na Diyos ng Israel at tinatanggap naman siya sa komunidad ng bayan ng Diyos.

Translation: Cebuano

Ang Ruth karaang tradisyon nga gipalambo samag makalingaw nga nobela. Ang katuyoan mao ang pagpatunhay sa malukpanong diwa sa pagkabukas.
Ang karaang tradisyon nagsaysay nga dunay katigulangan ni David nga langyawg kaliwat, si Ruth ang babaye sa Moab.

Makalingaw nga nobela. Sa yanong kinabuhi sa mga mag-uuma, makita ang matuod nga kultura, ang talagsaong kinaiya nga tawhanon, ug ang dili tinuyo nga kahamili. Kining maong basahon nagbilin kanatog mga talan-awon sa kinabuhi sa mga mag-uumang Palestino, gikan sa kapid-an ka siglo nilang pagpuyo. Sila ang katigulangan ni Jesus.

Ang malukpanong diwa sa kabukas nakadasig sa pagsulat ining istorya, mga upat ka siglo sa wala pa si Cristo. Panahon ni nga hapit na ipabarog pag-usab ni Esdras ang katilingban sa mga Judio, diin iya silang gipugos sa pagpakigbulag sa langyaw nilang mga asawa, nga makakabig nila sa pagpasakop sa paganong mga tinoohan. Niining panahona mikaylap ang hiktin ug nasobrahan nga nasyonalismo sa mga Judio. Ang nakasukwahi ining maong istorya mao ang babayeng langyaw, ang bida. Gidawat ni Ruth ang matuod nga Diyos sa Israel, ug gidawat sab siya isip sakop sa katilingban sa katawhan sa Diyos.

Translation: Spanish

El libro de Rut es uno de esos que se leen sin dificultad como si fuera una novela. La historia está situada en tiempos de los Jueces, pero algunos opinan que lo esencial del relato es una creación tardía: el autor habría escrito en el siglo IV antes de nuestra era como una reacción contra las leyes de Esdras que separaban a los judíos de los demás pueblos y prohibían especialmente los matrimonios mixtos.

La historia se sitúa en una época sin muchos marcos ni instituciones. En aquel tiempo, “sólo Dios reinaba en Israel” (Jue 17,6; 18,1), lo que quiere decir que cada cual hacía lo que quería. Era un tiempo de gran libertad tanto para el bien como para el mal. Más tarde se lo considerará como un tiempo de ignorancia, pero el autor valoriza aquí las riquezas escondidas de los seres sencillos para quienes Dios no es un desconocido.

El libro de Rut pertenece a la categoría de los que prescinden sin dificultad del Templo, de los sacerdotes y de las querellas religiosas: para los héroes de esta historia lo esencial de la vida y de la relación con Dios se da en otra parte. En realidad, y esto vale incluso para los profesionales de la religión, la vida diaria nos pone ante una serie de elecciones a las que podemos responder de maneras muy distintas. Dios nos reconoce en determinadas decisiones más personales y atrevidas que, siendo nuestras, también fueron obra de Dios.

Rut no siguió los consejos de su suegra Noemí que le pedía que no se sacrificara inútilmente, sino que rehiciera su vida. Ella apostó por una opción más arriesgada, quedarse con Noemí sin más seguridad que su buena estrella. Escogió la fidelidad, y el Dios de Israel que es ante todo veraz y fiel, le reservó un lugar de elección en su obra de salvación: sería uno de los antepasados del Salvador.

Introduction to Jonah (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Few people today misunderstand the nature of this story. The two questions often raised about it in the past are no longer heard: Did Jonah really exist? Did he really stay in the belly of a fish for three days?

The book of Jonah is a story, but the author deserves to be considered a prophet because he very clearly underscored some truths which his contemporaries had forgotten.

This delightful narrative criticizes, not the idolatrous or godless people, but the pious Jews themselves who, locked in their nationalism, easily forget that God is the God of all peoples.

God, the savior of all people

Jonah does not like pagans and if God saves them, Jonah does not feel like paying the price for it. This kind of pettiness, characteristic of an average believer, merely covers up another, much greater scandal for which God is responsible. How are we to understand that God saves everyone if, at the same time, he repeats throughout the bible that Israel alone was chosen, that it alone has the word of life, it alone has a Savior, that all that God demands (circumcision, or later, baptism, or the Eucharist, or sexual prohibitions) is absolutely necessary in order to be saved?

This scandal has always been at the heart of Christianity just as it was with the Jews. Does God speak two languages? Or should we believe that Christian salvation is only one among all those that are offered to peoples from different cultures and religions? This question was so formidable that Christians often tried to dismiss it without even naming it. Thus, following Saint Augustine, the Western Church locked itself in the doctrine of original sin as if in a fortress. We used to assert without batting an eye that after Mr. Adam’s sin, all people were condemned to hell, except for those who were baptized, or at least desired baptism. We have said and preached that until the middle of the twentieth century. This is the reason why still-born babies were not buried on Christian ground. It is also the reason why many missionaries would have given their lives just to baptize a single pagan child.

Saint Augustine kindly contended that hell would be considerably softened for unbaptized children. At the same time, he felt bound to show that all the “virtues of pagans,” all the good we see in them, was totally worthless before God: these virtues were a way of seeking their own perfection without God and therefore, were the product of pride. This denunciation by Augustine of many people (Christians or not) who act and live beyond reproach in the eyes of others or in their own, was certainly insightful; but he would not have gone to such extremes if it had not been necessary to exorcise the famous question: does not God save non-Christians just as he saves us? This would definitely have dampened the enthusiasm of Christians.

To those asking about the will of God that all people be saved the answer was: “God wants to save all human beings provided they believe and become Roman Catholic.” This wall officially began to crack only in the first half of the twentieth century. Throughout the three previous centuries, this concealed violence of the Christian doctrine (a condemnation without appeal of all religions and most of humanity that did not embrace Christianity) scandalized countless open-minded people, opening a path to Western atheism, yet the Church (we should say: the churches) did not budge. Therefore, we should not be surprised if as soon as God’s will to save everyone was acknowledged most Christians began to question their faith. They were not denying it and even conceded that it may have been the best, but thought that all religions were equally valid. Some went farther and thought that everything was optional in this matter and we all save ourselves as best as we can.

So, now we must rethink our Christian identity: what are we in the midst of humanity? What are we saying when we profess that we are only saved by Christ? What does this salvation brought by Christ have to do with the rest of humanity?

No wonder that today countless Christians are perplexed about the subject. They should not be condemned instantly if they feel such a need to be in solidarity with the rest of humanity that they sell off the treasures God entrusted to them: they did not see that the call they received to be the people of Christ entrusts them a unique mission which is necessary for the salvation of the world. It is impossible to overcome such a drastic change in a few years, or even in a hundred years, and perhaps for a long time to come we will be incapable of understanding how God loves and saves everyone and at the same time how the call to the faith that we have received is an exceptional grace.

At least let us recall what the whole Bible tells us, namely, that God is “predilection and fidelity.” It is by the path of fidelity, rather than by the path of reasoning or feelings, that we will enter into this God who is truth.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

约纳书是篇故事，但是作者值得被称为先知，因为他非常清楚地指出一些他同时代人正渐渐遗忘的真理。这个美丽的故事所批评的并非崇拜偶像或无信仰的民族，而是虔诚的犹太人，因为他们封闭在自己的民族主义中，很容易就忘记天主是万民的天主。

天主拯救所有人

约纳不喜欢外邦人，即使天主要拯救他们，他也不觉得自己该为此付出什么代价。我们不禁要问：难道天主对这种“小心眼”思想的形成完全不负责任吗？圣经告诉我们：以色列是唯一的选民；只有耶稣是生命的食粮；不经洗礼，我们不能得救；但是我们又一直听到：天主拯救所有人。这岂不是矛盾吗？难道天主在讲两种完全不同的语言？或者这么认为：天主提供给不同文化的不同民族以不同的救赎方式，而基督宗教只是其中之一？

在首先提出这一系列问题的先人中，有一位哲学家和殉道者——圣朱斯坦，他说道：在圣言耶稣亲自降临人间、成为世上的一粒“种子”之前，他已经启发了各宗教的智者。然而，圣奥古斯丁撷取（谷16:16）“不信者将被判罪”，认为有必要表明：所有非基督徒的善行皆是骄傲的表现。他偏激的理论鼓励了多少虔诚的受洗者！教会也即刻接受了……使得我们便毫不犹豫地相信：由于始祖亚当的罪，所有人都该下地狱，除非那些领受了洗礼的，或者至少怀此意愿的人。

直至二十世纪初，这堵“墙”倒塌了。前三百年中，“不信者被判罪”的结论无视其他宗教，无视“基督徒领地”之外的大多数人类，从而激发了无数的新思潮，为西方无神论开辟了途径。但教会并没有丝毫改变。所以我们不要惊奇于天主的救援计划：祂要救赎所有的人，不光是那些罗马天主教徒。许多基督徒开始怀疑他们的信仰了。我们不否认：基督教是认识天主的最好方法，但同时，其他的宗教都有其价值所在。一切都不该是强制性的，每人都有选择权，正如每人都可谈论救赎与被救赎一样。

教会要最终回归她的净配——基督，因为他是唯一的救主。教会愿作中间者，为使所有人因成为她的一部分而得救。在天主的计划中，教会的神秘在于她怀抱全人类，但我们不要混淆两个问题：“教会对人类的救赎是必需的吗？”和“除了成为基督徒，就别无它路得救赎？”

我们不可能一下子就明白神秘与丰富的救赎计划的细节，天主是怎样爱和拯救所有的人，我们的受召为什么是独一无二的圣宠。我们要好好读一读天主雅威给约纳上的这一课，也不要忘记：因着耶稣，我们胜过约纳、所罗门，以及无论哪一位先知、东方或西方的智者。因为我们得到了神圣者之“名”，因着这“名”，人类得以救赎（宗4:12）。

Translation: Tagalog

Sa kasalukuyan nating panahon, kakaunti lamang ang nagkakamali tungkol sa uri ng aklat na ito at nagtatanong kung nabuhay nga bang talaga si Jonas, at kung tatlong araw nga siya sa tiyan ng isang isda.

Isang kuwento ang libro ni Jonas, pero marapat na ituring na propeta ang sumulat nito dahil maliwanag na nabigyang-diin niya rito ang ilang katotohanan na nalilimutan na ng kanyang mga kasamahan.

Pinupuna ng kawili-wiling salaysay na ito hindi ang mga dumidiyos sa iba o ang mga di makadiyos kundi ang mga relihiyosong Judio mismo na sa pagkakulong sa kanilang nasyona¬lismo ay madali nilang nalilimutan na ang Diyos ay Diyos ng lahat ng tao.

Translation: Cebuano

Adunay pipila sa atong panahon karon nga masayop bahin sa kinaiya ining maong libro, ug mangutana kon tinuod ba nga nabuhi si Jonas, ug nga nakapuyo sa sulod sa tiyan sa isda sa tulo ka adlaw.

Ang Jonas istorya, apan ang tagsulat angayan lang nga ilhon nga propeta kay klaro kaayo nga nagpadayag siya sa mga kamatuoran nga nalimtan na sa iyang katalirongan.

Kining makalingaw nga sugilanon wala magsaway sa mga nagsimba sa diosdios o sa mga tawo nga wala magtoo og Ginoo kondili, nagsaway sa diyosnon nga mga Judio, kinsa midukot sa ilang nasyonalismo (paghigugma sa nasod), ug dali nga nakalimot nga ang Ginoo, Ginoo sa tanang katawhan.

Translation: Spanish

En el presente siglo son bien pocos los que se equivocan sobre la naturaleza de este libro y que preguntan si realmente Jonás estuvo tres días en el vientre de un pez.

El libro de Jonás es una narración, cuya héroe es un profeta del Reino del Norte, del cual sólo se recuerda el nombre, junto con una promesa de misericordia de Dios en 1 Reyes 14,25. Pero su autor mereció haber sido profeta, puesto que enfatizó aquí con mucha claridad algunas verdades que olvidaban los de su tiempo.

Esta narración graciosa critica, no a los idólatras o a los impíos, sino a los mismos judíos piadosos, que, encerrados en su nacionalismo, olvidan fácilmente que Dios es el Dios de todos los hombres.

La historia de Jonás se hizo inmediatamente popular y Jesús la mencionará:

— La conversión de los ninivitas (Lc 11,30).

— La comparación con los tres días que pasó Jonás en el pez (Mt 12,40)

Introduction to 3 John (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

To the Christians who knew him, the apostle John was not “Saint John,” but a man. For a certain Diotrephes, to whom John gave the responsibility of a community that we do not know, John was a bothersome old man. In order to better dominate his church, Diotrephes was cutting off the relationship.

John, however, in his three letters, as in the Gospel, speaks of the “communion” which must exist among Christians. Any church or group must remain open to others, maintaining constant contact with them. Paul also insists on this responsibility: to welcome in their homes all Christians coming from other places in order to strengthen the bonds of the common faith.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

本书也是很短的一封信，仅有十五节，为前书的同一“长老”写给一位名叫加约的热心人。今不知此人究属于那一教会。由本书可知若望之所以写信给加约一人，可能是因他所处的教会，有位名叫狄约勒斐的教长，滥用神权，诽谤宗徒，不承认自己的地位，因此作者信中嘉许加约之所为，并劝他继续资助传教士（1-7），严责狄约勒斐而称赞德默特琉（9-12）。本书大概亦是于第一世纪末写于厄弗所的。

Translation: Tagalog

Sa mga Kristiyano na nakakakilala sa kanya, ang apostol na si Juan ay hindi si “San Juan,” ngunit isang tao. Sa isang nagngangalang Diotrefes, na pinagkatiwalaan ni Juan ng isang pamayanan na hindi natin kilala, si Juan ay isang matandang lalaking nakayayamot. At upang higit siyang makapangyari sa simbahan, pinutol ni Diotrepes ang pakikipag-ugnayan.

Sa kabaligtaran naman, sa kanyang tatlong liham, tulad sa Ebanghelyo, binabanggit ni Juan ang “pakikipagkaisa” na nararapat mamayani sa mga Kristiyano. Alinmang simbahan o grupo ay kailangang manatiling bukas sa iba, at laging may pakikipag-ugnayan sa kanila. Iginiit din ni Pablo ang pananagutang ito: na tanggapin sa kanilang tahanan ang mga Kristiyanong nagmumula sa iba-ibang dako upang mapatibay ang bigkis ng pananampalataya.

Translation: Cebuano

Alang sa mga Kristyano nga nakaila niya, ang apostol nga si Juan dili mao si “San Juan”, apan usa ka tawo. Alang ni Diotrepes, nga gisaligan ni Juan sa responsibilidad sa katilingban nga wala mailhi, si Juan samokan nga tigulang. Aron makadominar siya sa simbahan, mibulag si Diotrepes.

Sa tulo ka sulat, ug sa Ebanghelyo, naghisgot si Juan og “panaghiusa”, nga naa sa mga Kristyano. Bisag unsang simbahana, o pundoka, kinahanglan nga abli ni alang sa uban, ug magpabiling naglambigit sa usag usa. Si Pablo miinsister sab ining kaakohana: sa pagdawat sa mga panimalay sa tanang Kristyanos nga gikan sa ubang lugar aron paglig-on sa kahiusa sa ilang pagtoo.

Translation: Spanish

Para los cristianos que lo conocían, el apóstol Juan no era «san Juan», sino un hombre. Para un cierto Diotrefes, al que había hecho responsable de no sabemos qué comunidad, Juan era un anciano molesto. Y Diotrefes, para mejor dominar en su Iglesia, cortaba las relaciones.

Juan habla en sus tres cartas, como también en el Evangelio, de la «comunión» que ha de existir entre todos los cristianos. Toda Iglesia y todo grupo debe permanecer abierto a los demás, manteniendo constantes relaciones con ellos. Pablo también recalca este deber: recibir en su propia casa a los cristianos que vienen de otros lugares para estrechar los lazos de la fe común.

Introduction to Judith (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

The Book of Judith is an edifying narrative (see introduction of Esther). It was inspired by records and legends of the national resistance at the time of the Maccabees.

There was a promise made by God to Abraham (Genesis 12:2-3); it is insisted upon more clearly in Leviticus 26 and Deuteronomy 28. According to this promise, God would defend his people when they were faithful to the Law, but would deliver them to their enemies whenever they did not follow the Law.

The Book of Judith (Judith means the Jewess) attempts to demonstrate that God keeps his promise.

God’s people returned from exile a short time before. They rebuilt the capital, Jerusalem, restored the Temple and the worship of God, and were resettling in the entire country. In short, they were living a period of faithfulness to God and, according to his promise, God would protect them.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

友弟德传：引言

《友弟德传》是一部启示性的书（见《艾斯德尔传》引言），它是受有关玛加伯时代的民族抵抗的记录和传说的影响而成的。

天主曾对亚伯郎许下承诺（创12:2-3），肋26章和申28章中将此说得更清楚。根据承诺的内容：当人们忠于律法之时，天主将保护子民，但当他们没有遵守律法时，天主会将子民送进敌人的手中。

《友弟德传》（“友弟德”的意思是犹太女人）想要证明天主信守了诺言。

天主的子民刚自流放中归来不久。他们重建了首都耶路撒冷，恢复了圣殿和对天主的敬拜，整个国家都在重建之中。简而言之，这段时期他们的生活是忠于天主的，天主也信守自己的诺言，对他们加以保护。

Translation: Tagalog

Judit Introduksyon

Ilang salaysay na may aral ang Aklat ni Judit (tingnan ang introduksyon sa Ester). Binigyang-buhay ito ng mga talaan at alamat ng pambansang pakikidigma sa panahon ng mga Macabeo.

May pangakong binitiwan ang Diyos kay Abraham (Genesis 12:2-3) at mas malinaw na iginiit ito sa Levitico 26 at Deuteronomio 28. Ayon sa pangakong ito, ipagtatanggol ng Diyos ang kanyang bayan kapag naging tapat ito sa Batas; subalit ibibigay niya sila sa mga kaaway kapag lumayo sila sa pagtupad sa Batas.

Sinisikap ipakita ng aklat ni Judit (ang babaeng Judio ang ibig sabihin ng Judit) sa isang salaysay na tinutupad ng Diyos ang kanyang pangako.

Kauuwi pa lamang ng bayan ng Diyos mula sa pagkatapon. Itinayo nilang muli ang Jerusalem na siyang kapitolyo, kinumpuni nila ang Templo at ibinalik ang pagsamba sa Diyos, at pinamayanan ang buong lupain. Sa madaling salita, nagkaroon sila ng panahon ng katapatan sa Diyos. At, ayon sa pangako, ipagtatanggol sila ng Diyos.

Translation: Cebuano

Ang Judit mubong nobela (basaha ang pasiuna sa Ester).

Dunay saad nga gihimo ang Diyos kang Abraham (Gen 12:2-3); klaro pa ning gisubli sa Levitico 26 ug sa Deuteronomio 28. Sumala sa maong saad, ang Diyos manalipod sa iyang katawhan kon magtuman sila sa Balaod, apan itugyan niya sila sa mga kaaway, kon dili sila mosunod sa Balaod.

Ang ni Judit (Judit nagpasabot og babaye nga taga Juda), misulay pagpakita nga gituman sa Diyos ang iyang saad.

Dili pa lang dugay nga nabalik ang katawhan sa Diyos gikan sa ilang pagkabihag. Gibangon nila pag-usab ang Jerusalem, lakip ang Templo; gibalik nila ang pagsimba sa Diyos ug gipuy-an ang tibuok nasod. Sa laktod, nagpuyo sila nga maunongon sa Diyos sumala sa iyang saad, ug gipanalipdan sila.

Translation: Spanish

Judit y la historia

No emplearemos mucho tiempo en demostrar que toda esta historia es una ficción. Desde el primer versículo nos habla de Nabucodonosor, rey de los asirios, mientras que era rey de Babilonia y aplastó a Asiria. Los discursos de su general Holofernes son caricaturas fuera de toda realidad, y a cada instante se encuentran anacronismos.

Pero, después de haber dicho esto, está claro que el autor quiere recordarnos una verdad permanente de la historia: Dios está en contra de los poderes opresores y siempre lleva a cabo su propio plan. Este libro contiene numerosas alusiones al Exodo y los capítulos 15-16 de Judit retoman las ideas y las palabras de Ex 15. A lo largo de todo el libro, y en el mismo orden, se encuentran los diversos episodios y los diálogos del combate de David y Goliat.

Lo que estimuló al autor y que explica el carácter propio de esta nueva presentación de las victorias de Dios, parece que fue la resistencia heroica contra los invasores sirios en tiempos de los Macabeos. La victoria de Judit expresa las esperanzas del pueblo judío después de esos años tan duros que le permitieron recuperar, luego de más de tres siglos, su independencia. Ahora, no sólo los judíos han recobrado la independencia sino que también han conquistado una gran parte de Palestina: todos piensan que se acerca la hora en que Dios reunirá a su pueblo y reinará sobre las naciones.

Hay que agregar que Judit es uno de los escasos libros de la Biblia en que el héroe es una mujer. Esto lo perjudicó. Si fue excluido de la Biblia hebrea, fue en parte porque sólo se tenía su versión griega, pero tal vez molestaba también el personaje de Judit que les quitaba su monopolio a los sacerdotes y los doctores.

David y Goliat: el super-armado y el débil; el que dispone de la técnica, las armas sofisticadas y la banca internacional; el que puede difundir su verdad e imponerla a través del mundo... Y el débil, siempre despojado, acallado, tenido como culpable, a menudo segregado en las reservas y los campos de refugiados. Su fe y su perseverancia serán su fuerza (Sal 37; Lc 18,1). Habrá una hora de Dios, pero tal vez no será la venganza y las masacres con los que soñaba el autor de Judit. Pues las riendas de la historia están en las manos del que fue crucificado y resucitó, y todos serán salvados a pesar de que no saben cuál puede ser la salvación a la que Dios nos lleva.

Introduction to John (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

At the outset, the first three gospels may have us overlook the work and skills of its writers. Whatever vision they wanted to transmit about their Savior, they dealt so plainly with the witnesses that oftentimes we seem to have seen and heard Jesus himself.

Comparatively, John’s gospel is very different. This book has matured along with him in his life. His experience as an apostle moved him to constantly re-interpret the presence of the resurrected Jesus in the Church.

John does not let us ignore his purpose: “This has been recorded that you may believe that Jesus is the Son of God” (Jn 20:31). The faith of the Church proclaimed Jesus as the Son of God. But how should we understand this term? Though Jesus’ resurrection had manifested the divine character of his person, one could wonder how and from what moment was Jesus Son of God and to what extent was he identified with God. John’s Gospel clearly asserts that Jesus’ existence was forever in God. This assertion on Jesus’ origin helps us understand the range of his work. The eternal Son-of-God-become-human did not only come to teach us the way of amending ourselves, but also to transform the whole creation.

John did not create his gospel from nothing. Here we find quite a number of precise witnesses including more confirmed details than the other gospels. However, he did not confine himself to his own remembrances. As time passed, he expressed and developed Jesus’ words by crafting discourses in which Jesus, “with the help of John”, actually talks to us.

John’s Gospel is controversial because the purer and harder a truth is, the lesser are those who are able to receive it. This is why this gospel raised controversies within the very Church but was later acknowledged as word of God and as apostolic witness.

So it is that John’s Gospel was written and re-written and was most probably published only after the death of his author, about the year 95, as a small paragraph added at the end let it understand. In this last composition it seems that John organized it around the three Passovers which mark out Jesus’ public ministry.

Here we find an important element to understand John’s mind. He finished writing twenty years after the destruction of Jerusalem and the Temple by the Roman armies. John knows as well as Paul that Jesus’ resurrection originated a new age. The revelation to the Jewish people and the great liturgies in the Temple belong to a certain extent to the past, but in this first covenant that has become the old covenant are found the keys to the understanding of Jesus’ achievements. This is why John will call to mind the Jewish feasts and religious symbols such as the water, the palms, the lamb… and he will show how these are transfigured in the Christian life and liturgy.

This is why three sections can be gleaned after an opening that we call the week of discovery (till 2:16). These are:

– In 2:17 Jesus goes up to the Temple for the Passover: chapters 2–5 develop the sign of the Temple.
– In 6:4 the Passover is mentioned again and John develops the sign of bread.
– In 13:1 we find the third Passover, when Jesus is put to death at the moment in which the lambs are sacrificed in the Temple. The lamb will be the third sign.

This question is very difficult to answer. There are many reasons to doubt authorship of the apostle John, but there can be found as many reasons to vindicate the traditional attribution to John.

As we said in the Introduction to the gospels, an unavowed reason leads some persons to look for other authors than the very apostles. John’s message is clear and it hurts. Must we accept that the One who marked him forever and probably loved him more than the other apostles was the eternal Word of God, God born from God? What a stunning assertion! Perhaps we would prefer that this kind of things were not said by a direct witness but added later by some theologian. This would have easier idealized the person of Jesus because, by looking from afar he would not have borne the full weight of his human presence: his way of looking, of eating, of washing, and the scent of his sweat…

We must however recognize that strong arguments move us to doubt John indeed as the author, and for many scholars the primary point is this: dozens of years went by between the first and so fresh accounts about the doings of Jesus, and the discourses which were built later from them and which seem to sometimes forget the original tradition. Is it possible that one of the first witnesses of Jesus have ran such a long tread?

The one who shaped John’s Gospel discourses in the 70ths, most probably near Ephesus where according to a very ancient tradition John withdrew and died, was a theologian. His interest for the liturgy and the Temple lets us think that he was a priest. Can this fit with the person of John, Zebedee’s son, a fisherman of Tiberiadis? Is it possible that such a vision of Jesus, the Messiah, and then the Son of God, Savior of the world, had been borne in him and that he has expressed it in his gospel?

The answer to such questions depend mostly from each one’s experience. We may have met believers who are deeply and truly theologians though they have not passed through university. They encountered some outstanding personality and this was enough to awaken their gifts. Later they became one of these few apostles who continually go over the events and the discoveries of this ministry, always eager to understand the ways of God. Do they need some books, some friends to help them to mature in their thinking? The same God who pours in them wisdom will direct to them this kind of help.

Can’t this be the case of John, so close to Jesus and then apostle for some sixty years? He did not go, as Paul did through rabbinical schools, and this is why he does not use sophisticated arguments, but ever so, couldn’t he be a Theologian, this someone who knows God?

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

前三部福音有可能使我们忽略撰写者的工作和才干。不管他们想要给我们一个怎样的救主形象，他们的见证是如此简洁明了，使我们常常感到好似在亲眼目睹耶稣的行为，亲耳聆听他的教诲。

从这个意义上来讲，若望福音是全然不同的。若望在其整个宗徒生涯中，随著他对与耶稣经历的深入探究，不断地在编纂和重整这部福音，作为宗徒和见证人，最终呈现给教会。若望的目的非常明确：“这些记载下来，要你们信耶稣是基督，天主的儿子。”（若20:31）。

教会的信德宣称耶稣是天主子，但我们该怎样理解这个称呼呢？耶稣的复活已显示了他的神性；但他是从何时成为天主子，又在哪种程度上是天主呢？若望福音清楚地肯定了耶稣从起初就存在于天主内，这对耶稣起源的阐明也解释了他传教的广泛性。天主的永恒圣子降生为人，他的来临不仅仅是为帮助我们变得更好，而是为了更新“创造”，使我们成为天主真正的儿女。

并不是整部若望福音都是创作性的。我们在若望福音中发现了一些非常精确的见证，其中包含了比另外三部福音更多的真实细节。但他并没有受自己记忆的限制，随著他的思路或经历的推移，他发展和重新组织了耶稣的训导，使我们感到实际上是耶稣自己在向我们说话。

若望福音具有论战性：它是完美而不容置疑的道理，但文句让人很难理解。在早期教会公布这部福音时不可能不引起争议，但很快它就被确认为是天主和宗徒的言语。

经过不断地修改重组，大约在公元95年，作者死后，若望福音公开发表了，福音中最后那段经文是后人加上去的。在最后的定稿中，标志著耶稣公开生活的三次逾越节看来被重新安排过了。

有一个重要事实可帮助我们理解若望的意图。他结束写作时，耶路撒冷和圣殿被毁已有二十年了。正像保禄一样，他知道耶稣的复活开创了世界的新纪元，对犹太民族的默示和圣殿的重大仪式已属于过去，但正是在这已成为旧约的第一个盟约中，仍可找到理解耶稣教诲的答案。因此，若望常常回到犹太庆典和宗教象征上：水、棕榈枝、羔羊……他向我们显示了这些是如何被变更，以重新存在于基督徒的生活和新仪式中的。

因此，在我们称之为“发现的一周”（从1章到2:16）之后，便有了以下这三部分：

2:17耶稣上圣殿为过逾越节：第2-5章发展了圣殿的象征性；

6:4第二个逾越节，若望发展了饼的象征意义；

13:1第三个逾越节，在圣殿奉献逾越节羔羊，耶稣将被处死。羔羊是第三个象征。

若望是此部福音的作者吗？

这是一个难以解答的问题：若望是本书的作者吗？怀疑者不无道理，但同时也有相当的论据确认其为本书的真正撰写者。

我们在“福音介绍”中已说过，一种确实存在的忧虑促使我们去寻找在宗徒以外是否还有其他作者。若望传达的信息太清楚了，以至使我们感到难以接受。他说那标志永生、爱人也被人爱的正是天主永恒的圣言……正是这一点使我们震惊不已。我们更希望这不是由一位直接见证人，而是一位神学家作出的结论：他没有亲眼目睹耶稣的行为举止和生活方式，因此就更容易把耶稣理想化。

怀疑者的主要论点如下：关于耶稣行为举止的首批见证人与后来书上组织的言论间隔了几十年，难道若望就不会忘记耶稣原先所说的某些话吗?这位耶稣的早期见证者之一有能力完成所有这些吗？

于70-80年间，在厄弗所附近（非常古老的传说证实若望在此处隐居并去世），最终编辑耶稣言论的可能是一位神学家，而且从他对所有圣殿事务的兴趣中可看出他很有可能是位司祭。我们能把他与提庇黎雅的渔夫、载伯德的儿子等同视为一个人吗？耶稣、基督、天主子和救世主这一形象可能诞生于他的笔下并在他的福音中得到发展。

这问题只能让个人根据自己的经历去思考解答了。我们可能会遇见一些信徒，他们没有上过神学院，却有著从某种意义上来说非常真切深奥的神学知识。只需有一次幸运的神遇就足以唤起他们内在的禀赋，成为不断在祈祷和共同默想中，重复述说自己在教会中的行为和发现以理解天主之道的宗徒中的一员。是书本和人使他们思想得以成熟的吗？不！是天主将智慧倾注给他们，给了他们外在的帮助。

难道与耶稣关系密切而后成为其宗徒的若望就不可能在六十岁左右经历这样的神遇吗？他不像保禄那样曾受教于犹太律法学者门下，因此，他没有运用世故的论据，但他确实是一位神学家：一位天主的行家。

Translation: Tagalog

Sa unang tingin, maaaring hindi natin mapansin sa tatlong ebanghelyo ang gawa at galing ng mga sumulat ng mga ito. Anumang pananaw na gusto nilang iparating tungkol sa kanilang Tagapagligtas ay ginawa nila sa pamamagitan ng mga nakasaksi sa mga pangyayari na para bang tayo mismo ang nakakakita at nakakarinig kay Jesus.

Ibang-iba naman ang ebanghelyo ni Juan; nabuo ang aklat na ito kasabay ng kanyang pagtanda. Ang karanasan niya bilang apostol ang nagtulak sa kanya na muli’t muling intindihin ang pamamalagi sa Iglesya ng muling-nabuhay na Jesus.

Ayaw ni Juan na mawaglit sa ating isipan ang kanyang layunin: “Isinulat naman ang mga ito upang maniwala kayo na si Jesus ang Kristo, ang Anak ng Diyos” (Jn 20:31). Ipinahayag ng pananampalataya ng Iglesya na si Jesus ang Anak ng Diyos. Ngunit paano natin ito uunawain? Ipinahayag nga ng muling-pagkabuhay ni Jesus ang kanyang pagkadiyos pero problema naman ng ilan kung paano at mula kailan naging Anak ng Diyos si Jesus, at hanggang kailan ang kanyang pagkadiyos. Kayat malinaw na sinasabi ng ebanghelyo ni Juan na mula sa simula at magpasawalang-hangga’y nasa Diyos si Jesus. Tulong sa atin ang pahayag na ito sa pinagmulan ni Jesus para maunawaan ang kanyang gawa. Dumating ang walang-hangggang Anak-ng-Diyos-na-nagpakatao hindi lamang para ituro sa atin ng daan ng pagbabagumbuhay kundi upang baguhin din ang sangkinapal.

Hindi basta na lamang sinulat ni Juan ang kanyang ebanghelyo nang walang anumang batayan. Hindi kaunting tiyakang patotoo ang matutunghayan natin dito, at may mas marami itong kumpirmadong detalye kaysa ibang ebanghelyo. Ngunit hindi siya nanatili sa sarili niyang alaala. Sa paglipas ng panahon, inilahad niya at binuo ang mga pananalita ni Jesus sa pagsulat ng mga diskurso; sa mga ito, “sa tulong ni Juan,” nakikipag-usap sa atin si Jesus.

Kontrobersyal ang ebanghelyo ni Juan dahil kung gaano kadalisay at katibay ang katotohanan, gayon naman kaunti ang mga nakatatanggap dito. Kaya naman lumikha ng mga kontrobersya ang ebanghelyong ito sa Iglesya na siya ring kumilala rito bilang salita ng Diyos at patotoo ng apostol.

Nalalahad sa maikling talatang idinagdag sa katapusan ng ebanghelyo kung paano ito sinulat at muling isinulat, at malamang na nalimbag lamang pagkamatay ng sumulat nito, mga taong 95 AD. Sa huling talatang ito, waring isinaayos ni Juan ang kanyang ebanghelyo ayon sa tatlong Paskuwa sa panahon ng pangangaral ni Jesus.

Mahalagang bagay ang matatagpuan natin dito para maunawaan ang isip ni Juan. Natapos niya ang kanyang sinusulat dalawampung taon matapos wasakin ng mga hukbong Romano ang Jerusalem at ang Templo. Alam ni Juan, tulad ni Pablo, na pinasinayaan ng pagkabuhay ni Jesus ang isang bagong panahon. Masasabing pangnagdaang panahon ang pagbubunyag sa sambayanan ng mga Judio at ang mariringal na mga pagdiriwang sa Templo. Ngunit nasa unang tipang ito na naging matandang tipan ang mga susi para maintindihan ang mga ginawa ni Jesus. Kaya ipaaalaala ni Juan ang mga piyesta ng mga Judio at ang mga sagisag ng relihiyon tulad ng tubig, mga salmo, kordero... at ipakikita niya kung paano nagbabagong-anyo ang mga ito sa buhay at liturhiya ng mga Kristiyano.

Kayat may tatlong bahaging kasunod ang panimula na tinatawag nating “Sanlinggong Pagdiskubre” (hanggang 2:16):

– Sa 2:17, umakyat si Jesus sa Templo para sa Paskuwa: inilalahad ng mga kabanata 2–5 ang tanda ng Templo.

– Sa 6:4, muling binabanggit ang Paskuwa at inilalahad naman ni Juan ang tanda ng tinapay.

– Sa 13:1 natin matutunghayan ang ikatlong Paskuwa – ang pagpatay kay Jesus sa mismong oras ng pagsasakripisyo sa mga kordero sa Templo. Ang kordero ang ikatlong tanda.

Si Juan ba mismo ang sumulat sa ebanghelyong nagtataglay ng kanyang pangalan?

Mahirap sagutin ang tanong na ito. Kung gaano karaming dahilan meron para pagdudahan na ang Apostol Juan nga ang sumulat nito, gayon din naman karami meron para itaguyod ang tradisyunal na pagsasabing si Juan nga ang may-akda.

Tulad ng nabanggit na natin sa Introduksyon sa mga ebanghelyo, ipinapalagay ng ilan, bunga ng kung anong dahilan, na iba ang sumulat ng mga ito at hindi ang mga apostol. Maliwanag ang mensahe ni Juan. Dapat ba nating tanggapin na ang pumili sa kanya at malamang na nagmahal sa kanya nang higit sa ibang mga apostol ay ang walang-hanggang Salita ng Diyos, na Diyos mula sa Diyos? Mabigat, di ba? Marahil ay mas maalwan para sa ating tanggapin ang ganitong mga bagay hindi mula sa mismong nakasaksi ng mga ito kundi kung ipagpapalagay nating dagdag lamang ang mga ito ng isang teologo. Sa gayo’y isang makalangit na Jesus ang ating makikita dahil kung mula sa malayo siya titingnan, hindi na masyadong kailangang isaalang-alang ang pagiging tao niya: ang pagtingin niya sa mga bagay-bagay, pagkain, paliligo, at ang pagiging amoy-pawis....

Ngunit dapat din nating tanggapin na may mabibigat na argumento para pagdudahan na si Juan nga sumulat ng ebanghelyo. At para sa maraming dalubhasa, narito ang pangunahing punto: kung ilang pung taon ang agwat ng unang mga salaysay at ng pinakabagong paglalahad tungkol sa mga gawa ni Jesus at sa mga diskursong nabuo pagkatapos mula sa mga ito at kung minsa’y parang nakalimutan na ang orihinal na tradisyon. Puwede kayang nabuhay nang gayon katagal ang isa sa mga unang nakasaksi kay Jesus?

Isang teologo ang nagbigay-anyo sa mga diskurso ng ebanghelyo ni Juan, mga taong 70. Malamang na sa Efeso niya ito ginawa, kung saan tumira si Juan hanggang mamatay, ayon sa matandang tradisyon. Mula sa kanyang interes sa liturhiya at sa Templo, maiisip natin na pari siya. Akma ba ito sa katauhan ni Juang anak ni Zebedeo, na isang mangingisda sa Tiberias? Posible kayang magkaroon sila ng gayong pagkakilala kay Jesus na Mesiyas bilang Anak ng Diyos at Tagapagligtas ng mundo, na siya niyang inilahad sa kanyang ebanghelyo?

Depende sa karanasan ng bawat isa ang sagot sa mga tanong na ito. Maaaring may kakilala tayong mga karaniwang Kristiyano na para sa ati’y talagang mga teologo gayong hindi sila nag-aral sa anumang unibersidad. Nadebelop ang kanilang mga kakayahan mula sa pagkakilala nila sa isang natatanging tao. At pagkatapos ay napabilang sila sa ilang “apostol” na laging sinasariwa ang mga nangyari at ang mga nadiskubre nila sa gayong gawain, laging masigasig na maunawaan ang mga paraan ng Diyos. Kinailangan ba nila ang kung anong libro o mga kaibigan para madebelop ang kanilang pag-iisip? Sa Diyos galing ang kanilang karunungan, at siya rin ang aakay sa kanila na madebelop ito.

Puwede kayang ganito ang nangyari kay Juan, na naging napakalapit kay Jesus at apostol sa loob ng mga animnapung taon? Hindi siya tulad ni Pablo na nag-aral sa paaralan ng mga rabbi kayat hindi siya gumagamit ng magagaling na argumento. Pero hindi kaya siya puwedeng maging Teologo, siya na nakakakilala sa Diyos?

Translation: Spanish

Los tres primeros Evangelios reproducen documentos redactados en Palestina a la vista de los mismos Apóstoles. El Evangelio de Juan va dirigido a la siguiente generación y su autor es un “profeta” de la Iglesia; es uno de los que interpretaban las palabras de Jesús para las nuevas comunidades.

Si bien el autor ha sido, según toda probabilidad, testigo directo de la mayoría de los hechos que nos transmite, prefirió ceñirse a algunos episodios que podría desarrollar conforme a su carisma profético, para bien de la Iglesia.

De ahí proviene esa alternancia entre hechos y discursos. Los hechos son narrados en un estilo breve y preciso, mientras que los “discursos de Jesús” resultan a veces repetitivos y es fácil deducir que aun cuando fueran construidos en base a palabras auténticas de Jesús, son obra de “Juan el profeta”, como se le ha llamado.

Los discursos atribuidos a Jesús la tarde de la Última Cena ocupan un lugar destacado. Con ellos estamos tan lejos de la proclamación de Jesús a las muchedumbres como de las advertencias dirigidas al pueblo judío para persuadirlo a que se convirtiera. En estas páginas parece que la Iglesia entera y todo el porvenir del cristianismo se identifican con esos discípulos que él eligió y a los que prepara para la efusión del Espíritu.

Las grandes líneas del Evangelio de Juan

Juan nos dice en el último capítulo cuál fue su objetivo: “Esto fue escrito para que ustedes crean que Jesús es el Hijo de Dios” (Jn 20,31).

¿Hijo de Dios? Si bien los apóstoles lo proclamaron como tal, ¿cómo entendían estas palabras? ¿En qué sentido era de naturaleza divina? Juan afirma la existencia del Hijo en Dios desde el Principio, y esta luz sobre el origen de Jesús ilumina toda su obra. Hijo eterno de Dios hecho hombre, no vino sólo para enseñar, sino para transformar la creación.

El Evangelio de Juan es polémico. Había llegado el momento de clarificar la fe cristiana ante el judaísmo, y Juan se dirige a cristianos o a catecúmenos que tienen que elegir entre pertenecer a la sinagoga de su ciudad o entrar en la Iglesia que se ha constituido frente a ella.

El Evangelio de Juan lo acompañó a lo largo de toda su vida; lo retocó más de una vez y lo dejó con un cierto desorden aparente, donde sin embargo no faltan estructuras y puntos de referencia (por ejemplo las palabras repetidas siete veces). El último párrafo del libro da a entender que fue publicado después de la muerte de su autor, que según afirma san Ireneo, vivió hasta el reinado de Trajano (98-117).

Con cierta probabilidad la estructura de este evangelio se ordena en torno a la oposición de las fiestas judías que jalonan la vida de la sinagoga, entre las cuales se encuentra la Pascua, y la “hora” de Jesús que abre los tiempos nuevos. Esa es la hora de la pasión y de la resurrección de Jesús, y será mencionada al comienzo de nuestras tres secciones, en 2,4; 7,6; 13,1.

Es de notar la importancia que el autor atribuye a los ritos y símbolos litúrgicos: el agua de Siloé, el cordero de la Pascua, las purificaciones... Demostrará que tales ritos judíos son sólo la figura y el anuncio de otros ritos decisivos en la iniciación cristiana: el bautismo, la Eucaristía y el lavado de los pies. Las leyes del pueblo judío y las liturgias del Templo pertenecen al pasado, pero todo ha sido transfigurado en la vida y la nueva liturgia de los cristianos.

El discípulo que Jesús amaba

Desde siempre se ha pensado que la mención, repetida catorce veces (2x7) en la última parte del Evangelio, de la expresión “el discípulo que Jesús amaba”, indicaba a su autor. El último versículo (21,24) lo dice expresamente. Sería difícil negar que ese discípulo, del que no se dice su nombre, haya sido junto con Andrés uno de los dos primeros discípulos mencionados en Jn 1,35. Y también parece haber sido uno de los “dos discípulos” que tampoco se nombran en 21,2.

Entra en escena en el momento de la Última Cena, colocado en el lugar de honor que correspondía por derecho al huésped; ¿no sería el dueño de casa que acogió a Jesús y a los suyos (Lc 22,12)? Y desde ese momento acompaña a Pedro. Puede permitirse estar al pie de la cruz mientras el grupo galileo sólo piensa en escapar de las represalias. Jesús le confía a María, y momentos después lo comprende todo.

Hablamos del “Evangelio de Juan” como lo ha hecho toda la tradición desde los primeros años, y para la gran mayoría el autor sería Juan, hermano de Santiago, uno de los Doce de Jesús, aunque esta atribución suscita serios problemas.

En primer lugar, el Evangelio dice muy pocas cosas sobre la actividad de Jesús en Galilea, en la que tomaron parte los hijos de Zebedeo, y que ocupa la mayor parte de los sinópticos; casi todo transcurre en Jerusalén, donde el autor observa la crecida de los conflictos entre Jesús y las autoridades judías. Da la impresión de estar ahí en casa, y sabe lo que está pasando entre los bastidores del poder, es decir, entre los sacerdotes.

Hay otros interrogantes que arrojan una sombra de duda sobre la atribución del Evangelio a este Juan. El apóstol, un pescador galileo, ¿podía ser el autor de los discursos teológicos y místicos que caracterizan a este Evangelio? Además, quien diera su forma definitiva al Evangelio entre los años 70-90, quizás cerca de Efeso, lugar a donde se retiró según una tradición muy antigua, no era sólo un teólogo sino que también parece haber sido sacerdote (18,15). Y Juan el apóstol, ¿pertenecía a una familia de sacerdotes? Es dudoso.

El autor del evangelio

Sería fácil atribuir el Evangelio a otro Juan, un joven sacerdote de Jerusalén distinto del hijo de Zebedeo, si no estuvieran los textos del comienzo de los Hechos (3,1; 4,13; 8,14) en que se nota una relación muy especial entre Pedro y Juan, como la había habido algunas semanas antes entre Pedro y el discípulo amado según el cuarto Evangelio. Además, el apóstol Juan es enviado por Jesús junto con Pedro a preparar la Última Cena (Lc 22,8).

A pesar de que no faltan indicios que permitirían atribuir este Evangelio al hijo de Zebedeo, son muy numerosos los que se inclinan en favor de otro Juan, sacerdote de Jerusalén. La hipótesis de un “discípulo amado” distinto de Juan, hermano de Santiago, nos llevará a varios descubrimientos, en especial sobre las relaciones entre Juan y María, la Madre del Señor.

Introduction to Isaiah (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Israel’s period of glory and prosperity was very short indeed. The kingdom of David, the kingdom of God among the people of Israel, had become a very small nation, no different from the rest of the small nations that were trying to survive in the midst of powerful neighbors. The Israelites believed in their mission as long as good fortune was on their side. When it became obvious that they could no longer maintain their privileged situation, the Israelites lost the sense of their own destiny and began to live like the rest.

Israel knew that Yahweh, their God, is the “God of gods” because of their books and because the old people told their children; the Israelites go up to Jerusalem to offer sacrifices and follow the religious customs of their elders. But, as Isaiah will reproach them, all of this is nothing more than human laws, a religion that is learned and does not spring from the heart. The processions are well attended, the clergy is powerful, but behind this facade life is absent and a godless king is able to destroy everything (2 K 21).

Actually, faith is without power unless it relies on an “experience” of God. If we have not had that experience, if the faithful as a whole have not had it, if they are taught only the religious experience of their forebears, all will die little by little. Isaiah is the man who at this time lived this experience and encountered the living God. This young man, of noble birth “had seen Yahweh” (chapter 6) and never ceased to speak in the name of God present in Israel, but whom Israel did not know.

What do we find in the following poems?

– Echoes of days of anguish. Judah, quite small, is squeezed in between two great nations, Ashur (Assyria) and Egypt, and the politicians wonder which of the two they must allow to swallow them up. Isaiah responds: “Seek first the kingdom of God and see to it that you practice justice among yourselves. God will make you stronger than the powerful.”
– A persevering struggle to arouse faith in those deprived of vision. The externals of religion abound, but there is very little sense of responsibility, not much love for God, and little concern about doing his will. Isaiah will repeat: “Believe in him, he is among you, and if you do not become strong by relying on him, he will crush you.”
– God’s promises to David’s descendants. Whether the rulers are good like Hezekiah or estranged like Ahaz, they are mediocre men not to be trusted with such great promises. Yet, in the darkest hours, Isaiah will declare that the Lord has chosen Jerusalem and David, his king. From David’s line, Christ, the king of Peace, will be born.

Some Facts About Isaiah’s Time

Beginning in the year 740, the northern nation of Ashur rises up and begins its conquests. All the peoples of the Middle East are afraid and try to resist, with the encouragement of Egypt, another great power. In this conflict the northern nation of Israel disappears; Samaria, its capital, is captured and its residents deported in 720.

In 736, northern Israel and their neighbors from Aram try to force the kingdom of Judah to join them against Ashur. Then Ahaz, the king of Jerusalem, calls for the help of the Assyrian armies, in spite of Isaiah’s warnings. The Assyrians destroy both Israel and Aram, and plunder the land of Judah.

In the years 701-691 Sennacherib, king of Assyria, comes to subdue Judah. King Hezekiah, encouraged by Isaiah, resists the enemy, and the famous liberation of Jerusalem takes place.

The Book of Isaiah

The Book of Isaiah and his disciples is the most important of the prophetic books. Jesus and his apostles will often quote it. Isaiah’s words are found in chapters 1–39 of the book bearing his name. The second and the third parts of the book, namely, chapters 40–66, bring together the words of other prophets who wrote a century and a half later.

Book of Isaiah chapters 40-55

The book of Isaiah ended with the deliverance of Jerusalem. Once more there was a manifestation of God’s Providence: a spectacular miracle. Sennacherib chose to invade the Holy City and flout the God of Israel, but the following day he hastily decamped, returned home and was assassinated by his son.

Yet a century later, Nabuchodonosor took possession of Jerusalem, left the Temple in flames and set off for Babylon dragging behind him a troop of captives. With everything in shambles, faith was called into question to its very roots, for. if Yahweh, the Savior God was powerless, he was but nothing.

The prophet Ezekiel, who was among the deportees, affirms that the captives, converted as a result of their trials, would return to their country and rebuild their nation in justice.
Yet after this exile, should they expect a coming back to the happy times Israelites had known during the reign of David (or rather: as they were imagined with an aureole of times past)? What was it that God, so mysterious, had in store for Israel?

It was then that there arose a prophet who has remained anonymous. He was not one to preach and dispute like the great prophets of the past whose oracles were written later, but a man who wrote his poems and exclamations. His name fell into oblivion and tradition has placed his writings into Isaiah’s book where they form chapters 40-55.

Four parts of these poems have attracted most attention: 42:1-9; 49:1-7; 50:4-11; 52:13-53:12. They are not detached sections drowned in a body foreign to them. They are highlights of a vision or of a meditation which develops the mystery of God’s relationship with his people throughout the book. The Servant of God is Israel, without doubt, but it is a very poor servant of God: for the most part a people “incapable of seeing and understanding”. Nevertheless there are among them genuine faithful believers, true disciples; God has “opened their ears”, enabling them to grasp what he wants them to understand. From among them God chooses his servants, the prophets who are in the vanguard and whose example will benefit the rest. Again and again the prophet spoke of the Servant; in the first time this term was certainly applicable to all Israel but in the end the prophet is taken over by this image and lets it embodied in the portrait of Christ the Redeemer.

Finished are the images of the divinity that the religious person has sketched from the beginning attributing all that in this world breathes power and greatness: gold, marble and cedar for temples, bulls and goats consumed on the brasiers of altars… embroidered tunics… turbans and tiaras for priestly robes…. In the crucible of the Exile the prophet received a strange revelation from the Spirit: the God who saves is the God who loves, and he loves the humble.

Third part of the book of Isaiah

The Jews have come home, but the miracles announced in chapters 40—55 of this book have not occurred. A poor community tries to organize itself and to solve all kinds of problems stemming from the fact that during the seventy years of exile, others had taken their place.

A prophet, whose name we do not know, witnesses these beginnings. He announces that God comes to take revenge on his enemies, both those within Israel who do not want to give up their sins, and those outside. Above all God comes to save those who return to him. not only the members of the Israelite community, but strangers as well. In his own style this prophet continues the enthusiastic description of Zion-Jerusalem, and the Messiah: she is God’s beloved and the wedding feast will be soon. The Messiah will come with the Spirit of Yahweh to deliver his Gospel to the poor.

The poems of this prophet are in chapters 56-66 of the book of Isaiah, there is a metrical arrangement of the poems with the announcement of the new Zion at the center:

56:1-8       The people of God welcome everyone       66:18-24.
56:9-58     Reproaches, warnings and promises         65 and 66:1-17.
59:1-4       Confession of sins                                          63:7-64:11.
59:15-20   God’s vengeance                                            63:1-6.
60              The new Jerusalem                                         62.
61              The Spirit of the Lord is upon me

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

以色列光荣昌盛的时光，事实上非常的短暂。达味的王国，天主在以色列子民中的国度，已经变成一个非常小的国家，跟那些想要在大国之间求生存的其他小国毫无差别。以前，只要好运跟着自己，以色列人就一直相信自己的使命。但是，一旦他们不能再控制其他民族，或无法维持自己特权地位的事实变得很明显时，以色列人便丧失了对自己特殊身份的意识，不得不像近东的其他民族那样过日子了。

以色列人知道雅威，他们的天主，是“众神之神”，因为他们的典籍如此记载，而且老一辈的人也如此告诉子孙。以色列人继续前往耶路撒冷庆祝节期，供奉牺牲。但是，正如依撒意亚斥责他们的：所有这一切不过是教导人的法规，是学得到的，并不是发自于内心的宗教。诫律被很好地遵守，司祭们掌有强权，但在这表象的背后是空洞的生活，一个离弃天主的国王轻而易举地就可使他们丧失一切（列下21）。

信仰只有植根于与天主的“交往”，才会具有力量。如果我们从未经历过这种“交往”，如果整个信仰不扎根于此，而只是因循遵照前人教导的宗教信仰，那么所有的一切将日渐消亡。依撒意亚是这一时期具有这种“交往”经验，并且与永生的天主相遇的一位人物。这位来自贵族家庭的年轻人“曾见过雅威”（第6章）。虽然以色列人没有认识天主，祂却从没有停止以临在于以色列中间的天主的名而说话。

我们在下面的诗歌中发现了什么？

痛苦岁月的回声。犹大王国，原本已经很小了，加上夹在亚述和埃及两大王国之间，政客们又不断地在想，他们应该依附哪一国才能使伤害减至最低。依撒意亚的回答是：“首先要寻求天主的国度，要行正义。如此天主会使你们比强国更强盛。”

坚韧不拔的奋斗激起丧失前途的人的信仰。宗教不乏外在的繁文缛节，鲜有责任感，以及对天主的爱，不关心是否遵照天主的旨意行事。依撒意亚重复说道：“相信祂，祂是圣的，祂是磐石，是世上最大的隐藏在耶路撒冷的力量。如果你不想因信靠祂而变得强壮，祂便会粉碎你。”

天主对达味子孙的许诺。不管是像希则克雅这样的好国王，还是像阿哈次这样的坏君主，他们都只不过是被托以重大许诺的平凡人罢了。在最黑暗的时刻，依撒意亚宣布：上主已拣选了耶路撒冷，并使达味为其君王。和平君王－－基督即生于达味这一支。

依撒意亚时代的一些史事

从公元前740年开始，北方的亚述王国崛起，并开始其征服行动。中东的所有民族在另一强国埃及的鼓动之下，试着想要抵抗。在这种冲突之下，以色列的北方王国将消失，首都撒玛利亚将沦陷，而其居民则在720年遭到放逐。

公元前736年，北方的以色列和邻国阿兰试图强迫犹大王国加入反抗亚述的阵线。于是，耶路撒冷王阿哈次不顾依撒意亚的警告，召亚述军队前来协助。亚述摧毁了以色列和阿兰，但同时也蹂躏了犹大国土。

公元前701-691年，亚述国王散乃黑黎布前来征服犹大。希则克雅王受到依撒意亚的鼓励，起而抵抗敌军，因而发生了著名的耶路撒冷得解放这一奇迹。

依撒意亚书

依撒意亚和其门徒的书卷（见下段）是先知书里最重要的部分。耶稣和宗徒们时常回忆并引用这卷书。

依撒意亚的言论见于1-39章，这些都是出自他的名下。另外归在依撒意亚名下的40-66章，可以分为第二部分（依40-55章）和第三部分（依56-66章）。第二部分依40-55章也被称为“安慰书”，写于犹太子民流放时期；第三部分依56-66章收集了流放后多位先知的言论。

Translation: Tagalog

Napakaikli ng panahon ng kaluwalhatian at kasaganaan ng Israel. Ang kaharian ni David na kaharian ng Diyos sa piling ng mga anak ng Israel, ay naging napakaliit na bansa. Ni wala itong ipinag-iba sa iba pang maliliit na bansang nagsisikap mabuhay sa gitna ng malalakas na kalapit nila. Naniwala ang Israel sa sarili nitong misyon habang maganda ang kapalaran nito. Ngunit nang mapatunayan na hindi siya makapangyayari sa ibang mga bayan, nawalang-katuturan ang natatangi nilang katayuan at nagsimula silang mamuhay gaya ng iba.

Alam ng Israel na si Yaweng Diyos nila ang Diyos ng mga diyos dahil meron itong mga libro at dahil ito ang itinuturo ng mga matatanda sa kanilang mga anak. Umaahon ang mga Israelita sa Jerusalem para mag-alay ng mga handog, ngunit gaya ng ipapamukha sa kanila ni Isaias, “lahat ng ito’y mga kautusan lamang ng tao, isang relihiyong natutuhan at di bukal sa puso.” Mahaba ang mga prusisyon, makapangyarihan ang mga pari, ngunit walang buhay sa likod ng palabas na ito at nawasak ng haring walang diyos ang lahat (2 H 21).

Sa katunayan, walang lakas ang pananampalataya kung hindi ito nakasalig sa “karanasan” ng Diyos. At kung hindi pa natin ito nararanasan, gayundin ang karamihan ng mananampalataya, kung ipinangangaral lamang sa kanila ang mga karanasang panrelihiyon ng kanilang mga ninuno, lahat ay unti-unting mamamatay. Nang panahong iyon, binigyan si Isaias ng karanasang ito at natagpuan niya ang Diyos na Buhay. “Nakita si Yawe” (kabanata 6) ng binatang ito na galing sa isang maharlikang pamilya, at hindi na siya huminto ng pagsasalita sa ngalan ng Diyos na kapiling ng Israel pero hindi nito nakilala.

Ano’ng nakikita natin sa sumusunod na mga tula?

– Alingawngaw ng panahon ng kapighatian. Ang lumiit na bayan ng Juda ay napapagitnaan ng dalawang makapangyarihang bansa, ang Asur (Asiria) at ang Ehipto, at itinatanong ng mga pulitiko kung alin sa dalawa ang papayagang sumagpang sa kanila. Narito ang sagot ni Isaias: “Hanapin muna ang kaharian ng Diyos at bigyang-katarungan ang isa’t isa. At mas palalakasin kayo ng Diyos kaysa mga makapangyarihan.”
– Isang matiyagang pagpupunyaging pukawin ang pananampalataya ng mga taong walang direksyon. Marami ang mga seremonya ng relihiyon, pero halos walang pag-ako ng responsabilidad, napakaliit ng pag-ibig sa Diyos, at kakatiting ang malasakit na isagawa ang kanyang kalooban. Uulitin ni Isaias: “Manalig sa kanya, kapiling ninyo siya, at kung hindi kayo magiging malakas sa pag-asa sa kanya, dudurugin niya kayo.”
– Mga pangako ng Diyos sa mga haring inapo ni David. Pero mabuti man ang mga hari tulad ni Ezekias, o masama tulad ni Ahaz, mahihinang klase ng tao sila na pagkakatiwalaan ng napakadakilang mga pangako. Gayunpaman, sa napakadilim na mga sandali, ipahahayag ni Isaias na pinili ng Diyos ang Jerusalem at si David na kanyang hari. Mula kay David isisilang si Kristong Hari ng Kapayapaan.

Ilang Bagay-bagay sa Kapanahunan ni Isaias

Mula sa taong 740, nagising sa hilaga ang bansang Asur at sinimulan nito ang kanyang pananakop. Natakot ang lahat ng bayan sa Gitnang Silangan at sinikap nilang lumaban sa pag-asang tutulungan sila ng Ehipto na isa ring makapangyarihang bansa. Sa pakikipaglabang ito, maglalaho ang hilagang bansang Israel, babagsak ang Samaria na kabisera nito at ipatatapon ang mga mamamayan nito sa taong 720.

Sa taong 736, sinikap ng hilagang Israel at ng kalapit na Aram na obligahin ang kaharian ng Juda na kumampi sa kanila laban sa Asur. Kaya naman humingi ng tulong sa hukbong Asirio si Ahaz na hari ng Jerusalem sa kabila ng mga babala ni Isaias. Winasak ng mga Asirio ang Israel at ang Aram pero sinamsaman din nila ang lupain ng Juda.

Nang mga taong 701-691, dumating si Senakerib na hari ng Asiria para sakupin ang Juda. Sa pagbibigay-sigla ni Isaias, lumaban si Haring Ezekias, at noon naganap ang tanyag na mahimalang pagpapalaya sa Jerusalem.

Ang Aklat ni Isaias

Ang aklat ni Isaias at ng kanyang mga alagad (tingnan ang sumusunod na talata) ang pinakamahalaga sa mga aklat ng mga propeta. Ito ang laging aalalahanin at babanggitin ni Jesus at ng kanyang mga apostol.

Matatagpuan ang mga salita ni Isaias sa mga kabanata 1-39 ng aklat na nagtataglay ng kanyang pangalan. Tinitipon naman ng ikalawang bahagi ng aklat o ng mga kabanata 40-66 ang mga salita ng iba pang mga propeta na nagsulat makaraan ang isa at kalahating dantaon.

Translation: Cebuano

Ang panahon sa himaya ug kauswagan alang sa Israel mubo ra. Ang Gingharian ni David nga mao ang Ginghrian sa Diyos alang sa mga anak sa Israel, nahimong gamayng nasod nga walay kalainan sa ubang gagmayng nasod nga naningkamot nga mabuhi taliwala sa mga gamhanan nga silingang nasod. Ang mga Israelita mitoo sa ilang misyon samtang maayo pa ang ilang pagkabutang. Apan kon klaro na gani nga dili na sila makadominar sa ubang tawo ug magpabilin ang ilang pinalabi nga kahimtang, ang mga Israelita mawala sa ilang pagkapinili ug magsugod pagpuyo sama sa uban.

Ang Israel nasayod nga si Yahweh, ang ilang Ginoo mao ang “Ginoo sa mga ginoo” tungod sa ilang mga libro, ug tungod sa mga Israelita nga moadto sa Jerusalem aron paghalad og mga sakripisyo ug pagsunod sa kustombreng relihiyoso sa ilang katigulangan. Apan, sama nga sudyaan sila ni Isaias, kining tanan walay kalainan sa mga balaod sa tawo, usa ka relihiyon nga nakat-onan ug wala maggikan sa kasingkasing. Daghan ang manambong sa mga prosesyon, gamhanan ang kaparian, apan luyo ining pasundayag, walay kinabuhi; ug sa gamay lang nga pagtukmod, ang opisyal nga relihiyon mabungkag.

Nahitabo ni kay ang mga tawo nagkinahanglan og “kasinatian” sa Ginoo aron makakab-ot sa tinuod nga pagtoo. Kon ang mga tawo kanunay lang mag-istorya ug magbalikbalik pagsugilon sa kasinatian sa ilang katigulangan, magkaluya ang ilang pagtoo. Niadtong panahona, tawo si Isaias nga nakapuyo sa maong kasinatian ug nakahimamat sa Buhing Diyos. Kining batan-on nga gikan sa hamiling banay “nakakita ni Yahweh” (kapitulo 6), ug wala na siya mohunong paghisgot sa ngalan sa Ginoo nga buhi diha sa Israel, bisag wala siya ilha sa Israel.

Unsay atong makita sa mosunod nga mga balak?

– “Mga lanog sa mga adlaw sa Kahingawa”.

Ang Juda, gamay kaayo ug nataliwad-an sa duha ka dagkong nasod – ang Asur (Asiria) ug ang Ehipto. Ang mga politiko naglibog unsa sa duha ang ilang tugtan pagdominar nila. Si Isaias mitubag: “Unaha pagpangita ang Gingharian sa Diyos ug paningkamot nga nagmakiangayon mo sa usag usa. Ug ang Diyos maghimo ninyo nga labawng lig-on kay sa mga gamhanan.”

– “Usa ka malahutayong pakigbisog aron pagpukaw sa pagtoo sa katawhan nga gihikawan sa panglantaw.”

Ang mga butang nga makita sa gawas sa usa ka relihiyon daghan kaayo, apan dyotay ra ang diwa sa responsabilidad, wala kaayoy gugma sa Diyos, ug dyotay ang pagtagad sa pagbuhat sa Iyang kabubut-on. Si Isaias mousab sa pag-ingon: “Too mo Niya, Siya balaan. Siya ang Bato, ang labing gamhanan sa kalibotan nga gitago sa Jerusalem, ug kon dili mo mahimong lig-on pinaagi sa pagsalig Niya, Iya mong pokanon.”

– “Ang mga saad sa Diyos ngadto sa mga kaliwat ni David.”

Apan, bisan kon ang mga hari maayo sama ni Ezequias, o daotan sama ni Ahaz, sila yano lang nga mga tawo nga angay saligan sa dagkong saad. Sa panahon sa kangitngit, si Isaias nagpahayag nga ang Diyos nagpili sa Jerusalem ug ni David nga hari. Gikan sa linya ni David, si Cristo, ang hari sa Kalinaw, mahimugso.

Pipila ka Kasayoran bahin sa panahon ni Isaias

Sugod sa tuig 740, ang amihanang nasod sa Asur miuswag pag-ayo ug nagsugod sa pagpamuntog. Ang tanang katawhan sa Tungatungang Silangan nangahadlok ug misulay pagsupak, uban sa pagdasig sa Ehipto, laing gamhanang nasod. Unya, si Ahaz, ang hari sa Jerusalem, nanawag sa tabang sa mga sundalo sa Asiria, bisan pa sa pahimangno ni Isaias. Ang mga Asiryano miguba sa Israel ug sa Aram, ug nanamastamas sa yuta sa Juda.

Sa mga tuig 701-691, si Senaquerib, ang hari sa Asiria, miulipon sa Juda. Si Hari Ezequias, dinasig ni Isaias, mibatok sa kaaway, ug nahitabo ang nainila nga milagrosong kalingkawasan sa Jerusalem.

Ang Libro ni Isaias

Ang basahon ni Isaias ug sa iyang mga sumusunod (tan-awa ang mosunod nga parapo) mao ang labing importanti sa tanang libro sa mga propeta. Mao ni ang kanunayng hi-numdoman ug isaysay ni Jesus ug sa iyang mga apostol.

Ang mga pulong ni Isaias makita sa kapitulo 1-39 sa libro nga nagdala sa iyang ngalan. Ang ikaduhang bahin sa libro, ang kapitulo 40-66, nagtipon sa mga pulong sa ubang propeta nga ulahing nasulat – mga 100 ug tunga katuig ang milabay.

Translation: Spanish

Muy corto ha sido el período de gloria y de prosperidad de Israel. El reino de David, Reino de Dios entre los hijos de Israel, ha pasado a ser una nación pequeña, en nada diferente de las demás naciones pequeñas que en ese tiempo tratan de sobrevivir entre sus poderosos vecinos. Israel había creído en su propia misión mientras la suerte lo favorecía. Cuando se comprobó que ya no podría dominar a los demás pueblos, perdió el sentido de su propia identidad y se puso a vivir como los demás.

Israel sabe, porque tiene libros, y porque los ancianos se lo cuentan a sus hijos, que Yavé, su Dios, es el Dios de los dioses; los israelitas suben a Jerusalén para ofrecer sacrificios, y siguen las costumbres religiosas de sus mayores. En realidad, como Isaías se lo echará en cara, «todo esto no es más que mandatos de hombres, religión aprendida que no brota del corazón». Las procesiones son concurridas, y el clero, poderoso, pero detrás de esa fachada, ninguna vida, y bastaría con la hostilidad del poder para echar abajo la religión oficial (2 R 21).

Es porque la fe no tiene fuerza si no se apoya en una experiencia de Dios. Y si no hemos hecho esta experiencia, si el conjunto de los fieles no la hubiera hecho, si uno se contenta con repetirles las experiencias religiosas de sus mayores, todo muere poco a poco.

Isaías fue, en aquel tiempo, el hombre que hizo nuevamente esta experiencia y encontró a Dios vivo. Este joven de noble familia, que «había visto a Yavé» (c.6), habló sin cesar en nombre del Dios presente en Israel y al que Israel desconocía.

¿Qué encontramos en los poemas que siguen?

— Los ecos de un período de angustia. La pequeña nación de Judá está apretada entre dos grandes naciones, Asur y Egipto, y los políticos se preguntan por cuál de las dos hay que dejarse devorar. Isaías contesta: «Busquen primeramente el Reino de Dios y procuren establecer su justicia entre ustedes. Y él les hará más fuertes que los pode rosos.»
— Una lucha perseverante para despertar la fe de hombres sin horizontes. Hay mucha religión exterior, pero muy poca responsabilidad, muy poco cariño a Dios, poca inquietud por hacer su voluntad. Isaías repetirá: «Crean en él, él es Santo, él está aquí entre ustedes, y si no se hacen firmes apoyándose en él, los aplastará.»
— Las promesas de Dios a los reyes descendientes de David. En realidad, sean buenos o malos, son hombres bien mediocres para ser depositarios de promesas tan trascendentales. Isaías, sin embargo, afirmará en las horas más sombrías que Yavé ha escogido a Jerusalén y a David su rey. De él nacerá Cristo, rey de la Paz.

Algunos datos sobre los años en que vivió Isaías

A partir del año 740 despierta en el norte la nación de Asur y empieza sus conquistas. Todos los pueblos del Medio Oriente se asustan y tratan de resistir, animados por el otro grande, Egipto. En este conflicto desaparecerá Israel del Norte; Samaria, su capital, será tomada y su población desterrada en el 720.
En el año 736, Israel del Norte y sus vecinos de Aram tratan de obligar al reino de Judá a que se una a ellos contra Asur. Entonces Ajaz, rey de Jerusalén, a pesar de las advertencias de Isaías, llama a los ejércitos de Asur. Estos destruyen a Israel y a Aram, pero también saquean el país de Judá.
En los años 701-691, Senaquerib, rey de Asur, viene a someter a Judá. El rey Eze quías, animado por Isaías, le resiste, y sucede la célebre liberación milagrosa de Jerusalén.

El Libro de Isaías

El libro de Isaías y de sus discípulos (ver párrafo siguiente) es el más importante de los libros proféticos, que recordarán y citarán constantemente Jesús y sus apóstoles.

Las palabras de Isaías están contenidas en los capítulos 1-39 del libro que lleva su nombre. La segunda parte del libro, o sea, los capítulos 40-66, reúne las palabras de otros profetas que escribieron siglo y medio más tarde.
La primera parte se puede dividir en cinco secciones:
— Capítulos 1-6, los grandes temas de la predicación de Isaías.
— Capítulos 7-12, la crisis del año 736.
— Capítulos 13-23, profecías contra las naciones paganas.
— Capítulos 24-36, textos varios.
— Capítulos 37-39, la crisis de los años 701-691.