Language-specific Insights

Introduction to Leviticus (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Leviticus is in the middle of the five books making up “the Law,” the heart of the Old Testament. It gets its name from the fact that it focuses especially in the ministry of the Levite priests, and the core of the book is the law of holiness. This tells us what God demands of the people who are privileged to belong to him, both in terms of their worship and of their daily lives.

This is enough for us to situate the book. We will better understand these laws and liturgical regulations, which are characteristic of ancient times, if we are willing to remember that holiness –- in the biblical sense, is just as real for us now. Holiness is one of the keys to knowing God and it helps us to understand our special vocation as a holy people. We can never overstate the fact that God embraces all of creation in his love, that God is present in it and in the lives of peoples, that God is very close to us “in secret” (Mt 6:6). Neither should we forget that God is “holy,” that is to say, totally distinct from creation and that his mysterious personality is incredibly beyond anything we can imagine. If God has called us to believe in his Only Son, our mission cannot be confused with any of the paths of wisdom that humankind has ever known: God has chosen us for his own “amazing and mysterious” work. Today though we are no longer bound by the countless liturgical or sociological precepts of the Law, these pages tell us again that we have been set apart in order to serve as leaven.

The spirit of the Law never changed after the revelation made to Moses, and became its foundation. However, many developments and adaptations did take place. The “Mosaic books,” as they are called, reach us in the state in which they were fixed by the Jewish priests of the fifth century before Jesus, at the time of the return from the Exile.

Previously, the influence of the prophets made itself felt. They were asking for a more dynamic faith, an awareness of the demands of justice inscribed in the Covenant and a struggle against alienating foreign influences. They were also speaking about preparing the future. But after the Babylonian captivity, Israel’s need to affirm its identity in order to face up to the trials of the nation, brought about a conservative trend that would become increasingly stronger in the course of time. Thus, many Jews went back to a religious conservatism made of rituals and traditions that Jesus would severely condemn (Mt 23).

These laws form part of the Scriptures and therefore they are the word of God. But they are words of God addressed to a people who had not yet received Christ. If we receive these words, it does not mean we should put them into practice just as they are since we have passed the first stage of human and religious formation of the Old Testament. In his letters, Paul attacks those who did not want to go beyond the customs and feasts of the Jews (Col 2:16), as well as those who primarily saw God’s word as laws to be observed (Gal 3:1-7). On the other hand, Jesus invites us not to lose anything of the spirit that inspired these laws (Mt 5:17-19).

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

肋未纪是组成“梅瑟五书”的中心，是旧约的基础。它的名字来自承担司祭之职的肋未支派，本书的宗旨是神圣的律法，它告诉我们至圣的天主怎样要求有幸作祂子民的以色列人，在日常生活中要遵守的规范。

对这些繁杂的律法条目，现今的我们要比前人更能理解它们。圣经所说的圣洁，对任何时代的任何人都是有效的。它是打开通往认知天主的大门的钥匙之一，它也帮助我们懂得什么是作为神圣子民的特殊圣召。

我们从不过分渲染天主无边无际的大爱：祂爱每个受造物；祂临在于我们近旁；祂和我们“秘密相聚”（玛6:6），因为祂是“圣的”，是与我们完全不同的“另一位”，祂的神秘性远远超越我们能想像的范围。祂召叫我们信祂唯一的圣子，于是，我们的使命与人类的智慧所能达到的范畴(chóu)之间有了天壤之别：天主亲选我们，这一事实令人震惊，并充满神秘。即使今天的我们与律法书中的千百条礼仪戒律相去甚远，但此书仍一遍遍告诉我们：我们之所以被拣选，是因为我们要成为世上的盐，人间的酵母。

天主显现，授予梅瑟戒律。之后，律法的精神始终未变，只是有了相应的发展，使之与各种情况相适应。比如：“梅瑟五书”，是公元前五世纪的犹太司祭们从流放地归来后编写而成的。

先前，先知的言语起到很大的作用。他们要人们怀着活泼的信仰，要时刻牢记盟约中对正义的要求，要坚决抵抗外来的各种影响，还讲到要为未来做准备。

但历经流放至巴比伦后，另外一种要求变得更加迫切：面对民族受到的考验，人们需要肯定他们的身份，于是在以色列诞生了保守主义的思潮，并随着岁月的流逝而加强。许多犹太人固守一种宗教礼仪的传统，致使耶稣严厉地指责他们（玛23）。

这些法律是圣经的一部分，因此是天主的圣言。这是天主对那些还未认识基督的先古民族说的话，那时他们的信德根基还没有牢固，信德尚未成熟。但对于今天的我们来说，这些法律就不再有法律的权威性，我们亦不必像古犹太人那样对此奉行不渝；因为我们已经超越了旧约中人情和宗教形成的初级阶段。保禄在他的信中提到了那些顽固地坚守犹太人习俗和祭典的人（格后16）和那些只关心天主圣言的法律是否被忠诚地执行的人（迦3:1-7）。

Translation: Tagalog

Sa mabilis na pagbasa ng ilang pahina ng Levitico, waring narito ang relihiyon ng Israel na binubuo ng sanlibong utos na idinikta ng Diyos kay Moises. Pero pakiwari lamang ito. Hindi nabago ang pananampalataya ng Israel kay Yawe, pero pumukaw ito o naghatid ng palagiang ebolusyon ng mga sistemang panrelihiyon.

Mga kaugalian lamang at mga paniniwala ng kanilang mga ninuno ang tanging pinanghahawakan ng mga Hebreo: walang pari ni mga santuwaryo ni mga banal na aklat. Si Moises ba ang nagtakda ng ilang utos na panrelihiyon? Malamang, pero tiyak na ipinalagay na siya ang nagtakda sa lahat ng utos na nasa aklat na ito.

Pagdating ng mga tribo sa Kanaan, nagkaroon sila ng kulto, sa paggaya nila, humigit kumulang, sa mga ginagawa ng mga Kananeo sa kanilang mga templo. Sumunod ang panahon ng mga hari. Inorganisa ng mga inapo ni David ang mga pari sa paligid ng Templo ng Jerusalem.

Ilan sa kanila ang nag-ingat sa kadalisayan ng kulto, o nagtakda ng liturhiya. Malapit ang pagkakaugnay ng relihiyon sa kaayusang panlipunan at kultura; kaya na nga ipinaubaya sa mga pari, halimbawa, ang pagsusuri sa ketong.
Isang katunayan ang impluwensiya ng mga propeta. Humihingi sila ng mas aktibong pananampalataya, kamalayan sa mahirap na hinihingi ng katarungan na nakaukit sa Tipan, pakikibaka sa mapangwatak na impluwensiya ng dayuhan. Nagsasalita sila tungkol sa paghahanda para sa hinaharap.

Ang pari at ang propeta ang nagpasigla sa pag-asa ng Israel. Walang dudang ito ang dahilan kung bakit ang mga batas pambayan at panrelihiyon nito ay nakaranas ng mas malaking ebolusyon kaysa mga batas ng ibang bansa. Pero pagkatapos ng pagkabihag sa Babilonia, kinailangan ng Israel na panindigan ang kanyang pagkakakilanlan para harapin ang kapakanang pambansa. Dahil dito, nagkaroon sa Israel ng konserbatibong kalakaran na palakas nang palakas sa paglipas ng mga dantaon. Kumakapit sa nakaraan ang mga tao at nakakalimutan nila ang kasalukuyan. Pinipili ng maraming Judio na sumandig sa konserbatismong panrelihiyon na binubuo ng mga ritwal at tradisyon, at ito ang mahigpit na tutuligsain ni Jesus (Mt 23).

Bahagi ng Kasulatan ang mga batas na ito at, samakatwid, Salita ng Diyos. Oo, pero mga salita ng Diyos na sinasabi sa isang bayang hindi pa nakikilala ang Kristo at hindi pa nararating ang panahon ng malago at mabungang pananampalataya. Kaya hindi natin maaaring tanggapin ang mga batas na ito at isagawa tulad ng sa panahong iyon, sapagkat lampas na tayo sa unang yugto ng paghubog na pantao at panrelihiyon - ang Matandang Tipan. Sa mga sulat ni Pablo, hinaharap niya ang mga gustong manangan sa mga kaugalian at kapistahang Judio (Col 2:16), pati ang mga tumitingin muna sa mga batas na dapat tupdin bago sa anupaman sa Salita ng Diyos.

Pero inaanyayahan tayo ni Jesus na huwag iwala ang anuman sa espiritu na nagbibigay-buhay sa Batas na ito (Mt 5:17-19).

Translation: Cebuano

Sa 40 na ka adlaw si Jesus, gihalad siya sa Templo “sumala sa Balaod ni Moises.” Naghalad sila alang niya og “usa ka parisan nga tukmo sumala sa nasulat sa Balaod.”

Daghan pa ang pananglitan nga nagpakita nga si Jesus natawo sa katawhan nga nakatukod og lig-ong tinoohan. May mga pangulo na sila, tulumanon, pangilin ug daghang balansayon ug kostumbre nga gitoohan nila nga makapahimuot sa Diyos.

Sama sa mga karaang katilingban, ang tinoohan sa Israel nalambigit pag-ayo sa panggamhanan ug kultura (ang kaparian ray gitugtan paghiling sa sanlahon). Mao ni ang hinungdan nga konserbatibo kining mga katilingbana – supak sa bisag unsang kausaban. Nagtoo sila nga gihan-ay sa Diyos ang ilang gipuy-an busa, dili angayng usbon. Sukwahi sa ubang nasod, ang mga pari ug propeta sa Israel nasayod nga ang kasaysayan nagpadayon paglambo ug kanunayng naghimog kausaban. Hinunoa, gipalambo pod nila ang mga balaod sa tinoohan ug estado. Apan sa panahon ni Jesus lig-on na ang pagkagamot sa mga konserbatibo nga nakatukmod ni Jesus sa pagsaway ug pagpanghimaraot sa tinoohan nga kutob ra sa pagpatuman sa naandang balansayon ug tulumanon. Mipatin-aw sab si Pablo nga kining balaora ug tulumanona angayng bansayon sa mga Judio lang, dili sa katawhan nga lahig rasa bisan sa pagkakabig nila kang Cristo.

Ang mga lagda ug balaod mabasa gihapon sa Biblia ug makutloan og mga pagtulon-an:

– Makita nato nga sulod sa kapid-an ka siglo, nagtudlo ang Diyos sa iyang katawhan ginamit ang kaugalingong kultura. Angayng timan-an nga ang ilang balaod wala isulti kanila sa Diyos gikan sa langit; gimugna ni sa kaparian, ang tinugyanan sa relihiyosong pamatasan sa katawhan.
– Kining mga balaora ug balansayona bisag kinaraan ug layo ra sa atong kultura ug kasinatian, kon basahon uban sa pagtoo, makutloan gihapog bag-ong kaamgohan sa gisugo kanato sa Diyos.

Kadaghanan sa balaod sa Biblia makita sa Levitico, sa Mga Numero ug sa Deuteronomio. Gitawag nig Levitico kay mga balaod man ni nga angayng mahibaw-an sa mga pari gikan sa tribu ni Levi. Gibansay ni ug gitudlo ug may tulo ka dagkong bahin:

– Mga Balaod sa mga halad-sinunog, ulohan 1-8;
– Mga Balaod sa putli o hugaw sumala sa ritwal, ulohan 11-15; ug
– Ang Balaod sa kabalaan, ulohan 17-26.

Translation: Spanish

El Levítico está en el centro de los cinco libros que conforman la «Ley», el corazón del Antiguo Testamento; debe su nombre al hecho de que se explaya muy especialmente sobre el ministerio de los sacerdotes levitas. Lo medular del libro es la Ley de Santidad, la cual nos dice lo que el Dios Santo exige de su pueblo que tiene el honor de pertenecerle, tanto con respecto al culto como a su vida diaria.

Esto basta para situarlo. Y también mostraremos más comprensión para estas leyes y reglas litúrgicas, propias de tiempos pasados, si recordamos que la santidad -- en el sentido en que la entiende la Biblia -- es siempre actual para nosotros. Es una de las claves del conocimiento de Dios y nos ayuda a comprender nuestra vocación como pueblo santo.

Nunca se dirá demasiado que Dios abraza con su amor a toda su creación, que está en ella presente al igual que en la vida de los pueblos y que está muy cerca de nosotros «en el secreto» (Mt 6,6). Pero tampoco hay que olvidar que él es «santo», es decir, totalmente distinto a su creación, y que su personalidad misteriosa está terriblemente por encima de todo lo que podemos imaginar. Y nuestra misión, si hemos sido llamados a creer en su Hijo único, no puede confundirse con ninguno de los caminos de sabiduría que han conocido los hombres: Dios nos eligió para su obra «tan sorprendente y misteriosa».

Aunque actualmente ya no estamos obligados a los numerosos preceptos litúrgicos o sociólogicos de la Ley, estas páginas, sin embargo, nos recordarán que fuimos separados para que seamos fermento.

El espíritu de la Ley no ha cambiado después de la revelación hecha a Moisés, la que fue su fundamento. Pero ha habido, eso sí, muchas evoluciones y adaptaciones. Los «libros de Moisés», como se los llama, han llegado hasta nosotros en el estado en que fueron fijados por los sacerdotes judíos del siglo V antes de Cristo, luego de su regreso del Destierro.

En tiempos anteriores la influencia de los profetas se había hecho sentir. Pedían una fe más dinámica, una toma de conciencia de las exigencias de justicia que estaban inscritas en la Alianza, una lucha contra las influencias extranjeras alienantes. Hablaban de tiempos futuros que se debían preparar. Pero después del cautiverio en Babilonia, la necesidad de afirmar su identidad para hacer frente a las pruebas nacionales, dio lugar en Israel a una corriente conservadora que se fue consolidando cada vez. Muchos judíos se replegaron entonces en un conservantismo religioso hecho de ritos y tradiciones, las que Jesús iba a condenar severamente (Mt 23).

Pablo en sus cartas culpa a los que querían seguir con las costumbres y fiestas de los judíos (Col 2,16) y también a los que en primer lugar ven en la palabra de Dios leyes que hay que observar (Gál 3,1-7). Pero Jesús nos invita a no perder el espíritu que inspiró esas leyes (Mt 5, 17-19).

El Levítico contiene tres grandes partes:

-- Ley de los sacrificios, caps. 1-8.
-- Ley referente a lo puro y lo impuro, caps. 11-15.
-- Ley de la santidad, caps. 17-26.

Introduction to Obadiah (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Obadiah probably wrote after 500 and before the conquest of Edom in 312. His work is filled with calls for revenge which, deep down, shows his faith in God’s justice.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

亚北底亚的写作时间可能是在公元前500年后，和公元前312年的征服厄东之前。亚北底亚的作品充满了复仇的召唤，而这正显示出他对天主正义的信心。

Translation: Tagalog

Maaaring nagsulat si Abdias pagkatapos ng taong 500 at bago nasakop ang Edom sa taong 312. Puno ng mga sigaw ng paghihiganti ang kanyang mga tula, na sa pinakapuso ng mga ito ay nagpapakita ng pananampalataya niya sa katarungan ng Diyos.

Translation: Cebuano

Si Obadias nagsulat tingali sa mga tuig human sa 500, ug sa wala pa ang pagbuntog sa Edom sa tuig 312. Ang iyang sinulat puno sa panawagan sa panimalos, nga sa kailadman, nagpakita sa iyang pagtoo sa hustisya (katarong) sa Ginoo.

Translation: Spanish

Abdías escribió probablemente después del año 500 y antes de la conquista de Edom, el año 312. Sus poemas están llenos de gritos de venganza que en el fondo demuestran su fe en la justicia de Dios.

Introduction to 3 John (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

To the Christians who knew him, the apostle John was not “Saint John,” but a man. For a certain Diotrephes, to whom John gave the responsibility of a community that we do not know, John was a bothersome old man. In order to better dominate his church, Diotrephes was cutting off the relationship.

John, however, in his three letters, as in the Gospel, speaks of the “communion” which must exist among Christians. Any church or group must remain open to others, maintaining constant contact with them. Paul also insists on this responsibility: to welcome in their homes all Christians coming from other places in order to strengthen the bonds of the common faith.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

本书也是很短的一封信，仅有十五节，为前书的同一“长老”写给一位名叫加约的热心人。今不知此人究属于那一教会。由本书可知若望之所以写信给加约一人，可能是因他所处的教会，有位名叫狄约勒斐的教长，滥用神权，诽谤宗徒，不承认自己的地位，因此作者信中嘉许加约之所为，并劝他继续资助传教士（1-7），严责狄约勒斐而称赞德默特琉（9-12）。本书大概亦是于第一世纪末写于厄弗所的。

Translation: Tagalog

Sa mga Kristiyano na nakakakilala sa kanya, ang apostol na si Juan ay hindi si “San Juan,” ngunit isang tao. Sa isang nagngangalang Diotrefes, na pinagkatiwalaan ni Juan ng isang pamayanan na hindi natin kilala, si Juan ay isang matandang lalaking nakayayamot. At upang higit siyang makapangyari sa simbahan, pinutol ni Diotrepes ang pakikipag-ugnayan.

Sa kabaligtaran naman, sa kanyang tatlong liham, tulad sa Ebanghelyo, binabanggit ni Juan ang “pakikipagkaisa” na nararapat mamayani sa mga Kristiyano. Alinmang simbahan o grupo ay kailangang manatiling bukas sa iba, at laging may pakikipag-ugnayan sa kanila. Iginiit din ni Pablo ang pananagutang ito: na tanggapin sa kanilang tahanan ang mga Kristiyanong nagmumula sa iba-ibang dako upang mapatibay ang bigkis ng pananampalataya.

Translation: Cebuano

Alang sa mga Kristyano nga nakaila niya, ang apostol nga si Juan dili mao si “San Juan”, apan usa ka tawo. Alang ni Diotrepes, nga gisaligan ni Juan sa responsibilidad sa katilingban nga wala mailhi, si Juan samokan nga tigulang. Aron makadominar siya sa simbahan, mibulag si Diotrepes.

Sa tulo ka sulat, ug sa Ebanghelyo, naghisgot si Juan og “panaghiusa”, nga naa sa mga Kristyano. Bisag unsang simbahana, o pundoka, kinahanglan nga abli ni alang sa uban, ug magpabiling naglambigit sa usag usa. Si Pablo miinsister sab ining kaakohana: sa pagdawat sa mga panimalay sa tanang Kristyanos nga gikan sa ubang lugar aron paglig-on sa kahiusa sa ilang pagtoo.

Translation: Spanish

Para los cristianos que lo conocían, el apóstol Juan no era «san Juan», sino un hombre. Para un cierto Diotrefes, al que había hecho responsable de no sabemos qué comunidad, Juan era un anciano molesto. Y Diotrefes, para mejor dominar en su Iglesia, cortaba las relaciones.

Juan habla en sus tres cartas, como también en el Evangelio, de la «comunión» que ha de existir entre todos los cristianos. Toda Iglesia y todo grupo debe permanecer abierto a los demás, manteniendo constantes relaciones con ellos. Pablo también recalca este deber: recibir en su propia casa a los cristianos que vienen de otros lugares para estrechar los lazos de la fe común.

Introduction to 2 Chronicles (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

The book of Chronicles, now divided into two parts, was most probably written together with those of Ezra and Nehemiah in the fourth century before Christ, after the Jews came back from Exile: compare the last verses of Chronicles and the firsts of Ezra.

It was like a second attempt of telling the Sacred History from the beginning to the times of Judaism. The first attempt, much broader, had been carried out during the time of the Kings and Prophets and we find it in the previous books, from Genesis to Kings. Now, in taking again past events and memories, the author of Chronicles wanted to show that the future of the Jewish people depended on their faithfulness to the Law of Moses and to the prescriptions for worship.

In his time, the Jews were no longer an independent nation, but more or less an autonomous province of the Persian empire. There was a growing desire among them to become a “theocracy,” that is to say, a kingdom of God, ruled in God’s name by the priests. They were trying to forget the Persian administrators who left them quite free and they were organizing national life around the Temple and the law of Moses. They looked forward to the coming of “David’s son” and used to say: “If the Law were followed exactly throughout the country for one whole day, the Messiah would come.”

This is why the author is almost exclusively interested in the history of the kings of Judah, David’s descendants. While the author gives us a list of David’s ancestors all the way back to Adam, he does not say a word about the kingdom of Israel where most of the chosen people lived, because Israel had separated from the kingdom of David. The author gives us many colorful details not found in the books of Samuel and Kings, but generally speaking, his story seems unreal and uninteresting to us. Moreover, carried away by his enthusiastic faith, he delights in huge numbers and, at times, distorts reality to strengthen his point (compare 1 K 22:30 and 2 Chr 20:35; 2 S 12:31 and 1 Chr 20:3).

The author addresses Jewish people and strives to convince them that there is noblessing or future for them unless they remain strongly united around their faith, rooted in their land, obeying the Law and the priests and putting above all concerns the true worshipping in the temple of Jerusalem. The people of God must remain one and with a visible hierarchy.

How can we benefit from reading this book? On each page we will find the conviction that the believing people must have no other ambition but to fulfill the will of God; other victories will come as a gift. Moreover, it is a reminder that Christ’s people, even though they do not have visible borders now and do not live in isolation among other people, must not lose their uniqueness in an attempt to blend with the masses. Believers will never totally resemble those who do not believe, nor will they think in exactly the same way. They have their own mission and are concerned about the visible unity of the church, around those whom God placed among them as his representatives.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

编年纪下：引言

现在分为上下两篇的《编年纪》，很可能成书于公元前四世纪，在犹太人遭流放归来之后。与本书同时写成的有《厄斯德拉书》和《乃赫米雅书》，试比较《编年纪》最后几节的文字与《厄斯德拉书》的开篇叙述。

本书就如同第二次的尝试：再次讲述从元始到犹太王国时期的圣史。第一次的尝试已在列王和先知时代进行过了。本书囊括的范围更加广泛，我们可以在先前的几本书，从《创世纪》一直到《列王纪》中读到。《编年纪》的作者再一次叙述过去的事件和回忆，是为了告诉人们：犹太人民的未来取决于他们对梅瑟律法是否忠诚；对敬拜的法规是否遵循。

当时已不复存在一个独立的犹太国家，只能说它是波斯帝国里的一个自治省。人民对“神权统治”的渴望在升腾，也就是说，人民渴望天主的王国，一个由司祭借天主的名统治的国家。人民试图忘记给他们留有足够自由空间的波斯行政官员，而组织起一种围绕圣殿和梅瑟律法的国家生活。他们期待着“达味之子”的到来。他们说：“如果全国人民有条不紊地遵行律法，总有一天默西亚会来临。”

这就是作者为什么特别对达味后裔－犹大列王的历史感兴趣的原因。他给了我们一长串名单，追溯达味的祖先直到亚当，但只字未提大多数子民生活其间的以色列王国，因为那时以色列已从达味王国中分离出去了。作者给了我们许多色彩纷呈的细节，都是在《撒慕尔纪》和《列王纪》中找不到的内容。但总体看起来，他的故事似乎既虚假又乏味，更有甚者，作者受激情驱使，喜欢用庞大的数字，以致有时为了支持自己的观点，扭曲了真实（试比较列上22:30和编下20:35；撒下12:31和编上20:3）。

作者对犹太人民讲话，并竭力使之相信：除非他们紧密团结于信仰中，扎根于国土上，遵守律法，服从司祭，在耶路撒冷圣殿全身心地敬拜；否则，他们既得不到祝福，又没有未来。总之，天主子民必须统一，有着可见的等级制。

我们读此书能从中获得什么启示呢？那就是在每一页上都能找到的确信：信徒除了实现天主的意愿，不能有别的企望，然后胜利就会赐给你。这对基督的子民更是一种提醒：虽然他们现在生活在芸芸众生之中，他们仍不该也不会抛弃使命，因为他们是天主在人前的代表。

Translation: Tagalog

2 Mga Kronika Introduksyon

Para sa mga may gusto sa atin na malaman ang kasaysayan ng Israel, walang itinuturong bago ang Mga Kronika. Muli lamang isinusulat dito ang naisalaysay na sa mga libro ni Samuel at ng Mga Hari. Nasa paraan lamang ng pagpili sa mga pangyayari at sa paglalahad ng mga ito ang kaibahan.

Gustong ipakita ng sumulat ng Mga Kronika na nakasalalay sa katapatan sa Batas ni Moises at sa mga kautusan sa pagsamba ang kinabukasan ng sambayanang Judio.

Dahil sa kanyang panahon, hindi isang bansang malaya ang mga Judio, kundi parang isang malayang probinsya na lamang ng imperyo ng Persia. At may lumalaking pagnanasa sa kanila na maging isang “teokrasya,” na ibig sabihi’y isang kaharian ng Diyos na pinamumunuan ng mga pari sa kanyang pangalan. Sinisikap nilang kalimutan ang mga Persianong tagapamahala na hinayaan silang magkaroon ng sapat na kalayaan, at inoorganisa nila ang buhay ng bansa na sa Templo at sa Batas ni Moises nakasentro. Sa paghihintay nila sa pagdating ng “Anak ni David,” nakagawian na nilang sabihin: “Kung sa buong maghapon ay ganap na susundin ang Batas sa buong bansa, tiyak na darating ang Mesiyas.”

Kaya halos sa kasaysayan lamang ng mga hari ng Juda na mga inapo ni David interesado ang awtor. Bagamat ibinibigay niya sa atin ang listahan ng mga ninuno ni David, na pabalik pa hanggang kay Adan, wala naman siyang binabanggit na kataga man lamang tungkol sa kaharian ng Israel kung saan nabuhay ang karamihan sa bayang pinili, dahil hiwalay ito sa kaharian ni David. Maraming makukulay na detalye ang ibinibigay sa atin ng awtor na wala sa mga libro ni Samuel at ng Mga Hari, pero sa kabuua’y para bang di kapani-paniwala at nakakasawa para sa atin ang kanyang salaysay. Isa pa’y nadadala siya ng masigasig niyang pananampalataya, mahilig siya sa malalaking numero at pagkaminsa’y iniiba niya ang katotohanan para bigyang-diin ang gusto niyang sabihin (paghambingin ang 1 H 22:50 at 2 Kro 20:35, 2 S 12:31 at 1 Kro 20:3).

Ano naman ang mapapala natin sa pagbasa sa aklat na ito? Matutunghayan natin sa bawat pahina ang katiyakan na hindi dapat magkaroon ng ano pa mang ambisyon ang bayang sumasampalataya liban sa pagtupad sa kalooban ng Diyos: darating na lang ang iba pang mga tagumpay bilang regalo. At ipinaaalaala rin nito sa atin na hindi dapat iwala ng bayan ni Kristo ang pagiging orihinal at bukod-tangi, sa kabila ng kawalan nito ng mga nakikitang hangganan at di pamumuhay nang hiwalay sa gitna ng ibang mga tao upang mapalahok sa masa. Hinding-hindi ganap na makakahawig sa di-sumasampalataya ang sumasampalataya, ni maging katulad na katulad sa takbo ng isip. May sarili siyang misyon at iniingatan niya ang nakikitang pagkakaisa ng Iglesya sa paligid ng mga inilagay ng Diyos sa kanila para maging mga kinatawan niya.

Translation: Cebuano

Kon gusto tag dugang pang kasayoran sa kasaysayan sa Israel, ang Kronikas dyotay rag ikatampo: halos tanan nga gisaysay dinhi nasulat na sa Samuel ug sa mga Hari. Ang kalainan lang mao ang paagi sa pagpili sa mga hitabo ug sa pagpadayag ini.

Buot ipadayag sa tagsulat ining basahona nga ang kaugmaon sa katawhang Judio nag-agad sa kamaunongon sa Balaod ni Moises ug sa gilatid nga tulumanon sa pasimba.

Niining panahona, ang mga Judio dili na gawasnong nasod, apan lalawigan sa Persianong imperyo, bisag gihatagan silag dyotayng awtonomiya. Dako kaayo ang ilang pangandoy nga mahimong “Teyokrasya,” sa ato pa, gingharian sa Diyos nga magmando sa ngalan sa Diyos pinaagi sa kaparian. Ilang gisulayan nga dili lang manumbaling sa Persianong administrador nga naghatag nilag kagawasan sa pagpalambo sa nasodnong kinabuhi alirong sa Templo ug sa mga balaod ni Moises. Kanunay silang naglantaw sa pag-abot sa “anak ni David” ug sagad moingon: “kon hingpit lang nga motuman ang tanang katawhan sa Balaod, bisag sa usa ra ka adlaw, nan, moabot gyod ang Mesiyas.”

Mao man gani nga interesado kaayo ang tagsulat sa paghatag og dakong gibug-aton sa kasaysayan sa gingharian sa Juda nga kaliwat ni David. Gihatag sa tagsulat ang taas nga talaan sa katigulangan ni David, sukad ni Adan, apan wala niya hisgoti ang gingharian sa Israel diin namuyo ang kadaghanan sa piniling katawhan, kay ang Israel mibulag man sa gingharian ni David.

Daghang mabulokan nga mga detalye ang gisaysay sa tagsulat nga dili mabasa sa Samuel ug sa Mga Hari, apan sa kinatibuk-an, ang iyang istorya morag sumada ug dili nato katoohan nga mosaysayg dagkong mga numero, usahay tuison ang panghitabo, aron lang paglig-on sa buot niyang ipasabot (itandi ang 1 H 22:30 ug 2 Kro 20:35; 2 S 12:31 ug 1 Kro 20:3).

Unsay makuha natong kaayohan pagbasa ining basahona? Sa matag panid, makita ang hugot nga pagtoo, nga ang matoohong katawhan kinahanglang walay laing tinguhaon gawas sa pagtuman sa kabubut-on sa Diyos; ang ubang kadaogan naangkon kay gihatag ni isip gasa. Dugang pa, nagpahinumdom ni natong kristyanos nga bisag wala tay makita nga mga utlanan karon, ug wala magpuyo nga himulag sa ubang katawhan, kinahanglang dili ta malimot sa atong sinugdan, aron masagol ta ug dili mahilayo sa katawhan. Kinahanglan nga ang mga magtotoo dili gyod hingpit nga mahisama sa walay pagtoo, ni hingpit nga mahisama ang ilang panghunahuna. Aduna silay kaugalingong misyon, ug maglantaw kanunay alang sa makitang kahiusa sa simbahan, diin gipahimutang sa Diyos ang iyang mga tinugyanan.

Translation: Spanish

INTRODUCCION A LAS CRÓNICAS

En un primer momento las Crónicas parecen no contener muchas cosas que no hayamos leído en los libros anteriores, especialmente en los libros de Samuel y de los Reyes. La diferencia está en la manera de presentar los hechos.
Cuando regresaron los judíos deportados a Babilonia, Judá no era más que una provincia del imperio persa, pero la reforma de Esdras había hecho de los sacerdotes la única autoridad de la provincia judía. Los sacerdotes ahora quieren una historia de Israel que conduzca a sus lectores desde Moisés, que lo ha previsto todo, hasta Esdras, que ha reformado todo, pasando por el santo rey David que ha organizado y codificado la liturgia. Todo gira en torno al templo de Jerusalén y la vocación única del pueblo judío. El autor no quiere negar las faltas del pasado, pero sobre todo se necesitan grandes ejemplos; la vida y la obra de David y de Salomón, pues, recibirán un trato especial y serán escritas como una “vida de santos”, quedándose como figuras ejemplares.
Éste es el marco en que se escribieron las Crónicas. Un libro plagado de genealogías, porque entre los sacerdotes la posición dependía de la familia donde uno había crecido. No deberían extrañarnos, por tanto, las genealogías fabulosas con que comienza la obra: la genealogía de David se remonta ¡hasta Adán! Un libro lleno de cifras fantásticas (como los Números o como los 600.000 hombres del Éxodo). Una historia que sólo se ocupa del reino de Judá, olvidando o condenando a priori todo lo que había pasado en las otras tribus de Israel: en cuanto se separaron del centro elegido por Dios, perdieron el beneficio de sus promesas.

Las Crónicas, redactadas con toda probabilidad al final del siglo cuarto, siempre han sido consideradas como un libro reservado a los estudiosos y apenas encontraron un lugar en la liturgia judía. Hoy en día, para el lector que se toma la libertad de pegar un triple o cuádruple salto por encima de las listas interminables de nombres, deben su sabor a las numerosas tradiciones curiosas que han sabido conservar.

El libro manifiesta a veces una estrechez de espíritu propia de personas que viven de uno o dos principios. Pero también nos ofrece una visión grandiosa del culto de Dios, de la oración de un pueblo, de la convicción que el pueblo elegido debe tener de su propia identidad. Insiste, entre otras cosas, en que la unidad es a la vez la riqueza y la obligación del pueblo de Dios, condición para que la obediencia a Dios sea auténtica. Para nosotros la ciudad de Jerusalén y el Templo único han sido sustituidos por la Iglesia única. Ninguno de los que se buscan iglesias a su gusto podrá leer este libro sin sentirse interpelado.

Introduction to Luke (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Luke, a Syrian doctor, was converted to Christianity when the first missionaries left the Jerusalem and Caesarea communities to take the Gospel beyond the borders of the Jewish country. Luke then left his homeland to accompany the Apostle Paul.

He arrived in Rome, the capital of the then known world, where he stayed for at least two years. There he met Peter and Mark who were preaching among the Christians in Rome.

When he wrote his Gospel, various texts containing deeds and miracles of Jesus were available to him, the same texts which Mark and Matthew had used. In his travels, he had also picked up other stories that came from Jesus’ first disciples. These stories were preserved in the oldest churches of Jerusalem and Caesarea.

On this we have the witness of his first paragraph (1:1-4): he was concerned with finding the testimonies of the first ministers of the Word, this is the apostles.

Then it would be wrong to think that Luke wrote long after the events, as some people say, and elaborates on things he doesn’t know. Though the last corrections to his gospel were done about the year 70, the bulk is much older. This is the case specially for the first two chapters of Luke’s Gospel telling us about Jesus’ infancy. They are the translations almost word to the word of a Hebrew or Aramaic writing from the first Christian generation based on information which his mother Mary must have supplied.

Luke’s cultural background was Greek and he was writing for Greek people. He omitted several Marcan details, dealing with Jewish laws and customs which would have been hard for his readers to understand.

Luke saw in the Gospel the power reconciling people with God and with one another. Therefore, he was concerned about giving us the parables of mercy and the words condemning money — a divisive factor between people. Likewise, Luke showed the very natural way Jesus treated women, who were completely marginalized by the world.

The Gospel of Luke has three sections (see Introduction to the New Testament):

– Jesus’ ministry in Galilee, 3:1–9:56;
– the journey to Jerusalem, 9:57–18:17;
– the arrival in Jerusalem and the passion, 18:18–23.

The last chapter on the apparitions of the risen Jesus will serve as an invitation to read the Book of Acts, which is a continuation of Luke’s Gospel.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

第三部福音由保禄的一个门徒所撰写，他是一位原籍叙利亚的医生（哥4：14）。公元40年左右，他拥有了基督信仰。当时正值受迫害的基督徒离开耶路撒冷和凯撒勒雅，在巴勒斯坦境外避难，传播福音。从50年起，他就跟随保禄开始了传教工作（宗6：10）。路加很有可能在希腊撰写了福音及宗徒大事录－－一部作品的两个部分，然后在64-65年间于罗马完稿。

路加说到他曾经去寻找圣言的最初见证人，即宗徒们（1：1－5）。实际上，他跟保禄不止一次去过耶路撒冷和凯撒勒雅－－在巴勒斯坦的教会的两个中心。在那里，初期教会团体保留的材料给前三部福音的撰写提供了素材。路加所采用的主要材料也被马尔谷采纳，我们可以在后者的福音中读到许多相同的章节。

路加保存记叙了两大部分内容：耶稣在加里利的活动；他在耶路撒冷的最后时日。在此基础上，教会最初的教义得以形成。路加在这两部份内容之间插上了另外一段材料，内有耶稣的言语，被设想成是他从加里利前往耶路撒冷的途中所宣讲的。路加还采用了巴勒斯坦初期教会的文件，是用希伯来文写成的。这些材料构成了路加福音首二章有关耶稣童年的记叙，并且从一开始就赋予整部福音与众不同的特色，那就是最具人情味。

路加深深的人性化意识，可以从他描写耶稣面对妇女的态度中发现：耶稣并不赞同置妇女于下等地位的大众偏见。之后，由于路加追随传教者保禄，生活始终不稳定、前途不可知，所以，他更著重强调福音精神和个人占有之间的不可相容性。

路加从保禄那里学到了很多，他懂得如何表达对耶稣的言语的理解，从而开启读者的心智：救赎的意义远远胜於只是对个人功劳的酬报，那全属天主的无限仁慈。在第15章中可见这些难忘的话语。

路加福音包含三部分：

耶稣在加里利传教3：1-9：56

前往耶路撒冷的行程9：57-18：17

到达耶路撒冷和受难18：18-23

最后一章有关复活的耶稣的显现，可作为《宗徒大事录》的引子。

Translation: Tagalog

Naging Kristiyano si Lucas na isang doktor na taga-Siria nang magpadala ang mga pamayanan ng Jerusalem at Cesarea ng mga unang misyonero para ihatid ang Ebanghelyo sa labas ng lupain ng mga Judio. Hindi nagtagal, nilisan niya ang bayang sinilangan para sumama kay apostol Pablo.

Nakarating siya sa Roma, ang kapitolyo ng mundo noon. Mga dalawang taon siya roon at nakilala niya sina Pedro at Marcos na nangangaral sa mga Kristiyano sa Roma.

Sa pagsulat ng kanyang ebanghelyo, mga taong 70 noon, pinagbatayan niya ang iba’t ibang tekstong naglalaman ng mga gawa at himala ni Jesus na ginamit din nina Marcos at Mateo. Nakatulong din sa kanya ang iba pang mga kuwentong galing sa mga unang alagad ni Jesus na iningatan ng mga kauna-unahang Iglesya ng Jerusalem at Cesarea. Nalaman niya sa kanyang mga paglalakbay ang mga ito.

Sa mga ito hinango ni Lucas ang unang dalawang kabanata ng kanyang Ebanghelyo na nagsasalaysay ng kamusmusan ni Jesus. Hindi malayong si Maria mismo na ina ni Jesus ang nagbigay ng mga impormasyon ng nasabing mga kuwento.

Laki sa kulturang Griyego si Lucas at nagsulat siya para sa mga Griyego. Kaya naman di niya inuulit ang ilang detalyeng binabanggit ni Marcos tungkol sa mga batas at mga kaugaliang Judio na hindi gaanong maiintindihan ng kanyang mga mambabasang Griyego.

Nakita ni Lucas sa ebanghelyo ang kapangyarihang muling nagbubuklod sa mga tao at sa Diyos, at sa mga tao sa isa’t isa. Kaya binigyang-diin niya na maihatid sa atin ang mga talinhaga ng awa at ang mga salitang laban sa pera na dahilan ng pagkakawatak-watak ng mga tao. Ipinakita rin ni Lucas ang makataong pakikitungo ni Jesus sa mga babae na lubhang binabale-wala noon.

Translation: Cebuano

Si Lucas mananambal nga Sirio. Nakristyano siya sa pagbiya sa Jerusalem ug Caesarea sa unang mga misyonaryo aron pagsangyaw sa Ebanghelyo latas sa mga utlanan sa nasod sa mga Judio. Sukad adto, mibiya siya sa ila ug miuban ni Pablo, ang Apostol.

Miabot siya sa Roma, ang naila kaniadto nga ulohang syudad sa kalibotan, ug mipuyo didto mga duha ka tuig. Gikahinagbo niya didto si Pedro ug Marcos nga ining panahona, nagwali sa mga kristyano sa Roma.

Sa pagsulat niya sa Ebanghelyo, duna nay mga sinulat bahin sa mga buhat ug mga milagro ni Jesus nga iyang magamit nga gigamit sab ni Marcos ug Mateo. Apan sa iyang mga panaw, nakapanghagdaw pod siyag ubang istorya gikan sa unang mga tinun-an ni Jesus. Kining mga istoryaha hinipos gikan sa karaan na kaayong mga simbahan sa Jerusalem ug Caesarea.

Ingon ini ang unang duha ka ulohan sa Ebanghelyo ni Lucas nga naghisgot sa pagkatawo ni Jesus, nga tingali naggikan sa mga taho ni Maria mismo, ang inahan ni Jesus.

Si Lucas nagtubo sa Griyegong kultura ug nagsulat alang sa mga Griyego. Wala niya ilakip ang pipila ka detalye sa Ebanghelyo ni Marcos, labi na ang naghisgot sa mga balaod ug kostumbre sa mga Judio nga lisod sabton sa iyang magbabasa.

Sa Ebanghelyo nakita ni Lucas ang gahom sa pagpasig-uli sa katawhan ngadto sa Diyos ug sa usag usa. Mao nga gihatagan niyag gibug-aton ang mga sambingay sa pasaylo ug kaluoy. Gipanghimaraot niya ang salapi nga hinungdan sa pagkabahinbahin sa katawhan. Sa samang pagkaagi, gipakita ni Lucas ang talagsaong pagtagad nga gihatag ni Jesus sa kababayen-an, sa mga kabos ug sa tanang sinalikway sa kalibotan.

Translation: Spanish

El tercer Evangelio es obra de un discípulo de Pablo, un médico (Col 4,14) probablemente de origen sirio, que acompañó a Pablo en sus misiones (He 16,10). Tal vez fue en Grecia donde redactó su Evangelio y el libro de los Hechos. Para él eran dos partes de una misma obra, y tal vez tanto la una como la otra fueron terminadas el año 63 o 64.

Lucas conservó los dos grandes bloques de la catequesis primitiva de la Iglesia, que también conservó el Evangelio de Marcos: la actividad de Jesús en Galilea y sus últimos días en Jerusalén; pero insertó entre medio el contenido de otro documento que contenía muchos discursos de Jesús. Los colocó durante la subida de Jesús de Galilea a Jerusalén, para mostrar que la vida cristiana se desarrolla bajo el signo de la cruz.

Otro documento le proporcionó el contenido de sus dos primeros capítulos, consagrados a la infancia de Jesús. Tal documento conservaba el testimonio de la comunidad primitiva, de la que formaba parte María. Esos dos capítulos otorgan de partida al Evangelio de Lucas su carácter propio; si hubiera que caracterizarlo en pocas palabras, se podrían citar estas líneas que se leen en las Cartas pastorales:

“Acaba de manifestarse la bondad de Dios, nuestro Salvador, y su amor a los hombres... Él quiere que todos los hombres se salven y lleguen al conocimiento de la verdad” (Ti 2,11 y 1Tim 2,3).

Lucas se propuso manifestar ante todo la incomprensible “humanidad” de Dios que Jesús vino a revelarnos, y con esta convicción nos dio un evangelio que es el más humano de los cuatro. Se notará, por ejemplo, el cuidado que puso para recordar la actitud de Jesús con respecto a las mujeres: no compartió el prejuicio universal que las discriminaba.

Lucas recibió mucho de su maestro Pablo; puso de relieve las palabras de Jesús que recuerdan que la salvación es siempre y ante todo, no la recompensa por nuestros méritos, sino un don personal de Dios. Por eso quiso salvar las parábolas del capítulo 15 que ilustran la tan asombrosa misericordia de Dios

Después del evangelio de la infancia (1–2) se notan tres secciones:

– El ministerio de Jesús en Galilea: 3,1–9,56
– El viaje a Jerusalén atravesando Samaria: 9,57–18,17
– Los acontecimientos de Jerusalén: 18,18–23.

El último capítulo sobre las apariciones de Jesús es como una invitación a leer el libro de los Hechos, que es la continuación del Evangelio de Lucas.

Introduction to Sirach (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

This book is known by its two names: Sirach and Ecclesiasticus. The first one recalls its author, Jesus, the son of Sirach and the second name refers to its welcome by Christians for centuries. It was considered as the epitome of practical wisdom, more elaborate and more “religious” than the Book of Proverbs.

Written in Hebrew, it was later translated into Greek by the grandson of the author (see the preface of the book). In Jesus’ time, the book existed in the two languages although it was especially used by Greek synagogues and a few years later, Jews did not accept it as “Scripture.” The Church used the book although it only knew the Greek version and it was only in the 19th century that part of the Hebrew text was found. It is slightly different from the Greek translation that sometimes added a few verses and the different numbering of the verses added to the confusion. The Hebrew versions are not necessarily older or more faithful to the original than the Greek text. In that regard, we have made our choices without prejudice or absolute rule.

This book consists of two main parts:

– Chapters 1–42 include seven series of maxims. Each one starts with the praise of wisdom. The poem on wisdom in chapter 24 is particularly interesting.
– Chapters 43–51 begin by praising God whose wisdom shines in the order of the universe and continue with a description of God’s wise activity through the great people of the Old Testament.

This book is one of the deuterocanonical books.

Foreword by the translator from Hebrew to Greek

The Law, the Prophets and the other Writings which came later have transmitted to us so many and such great lessons that it seems fitting to praise Israel for its reputation in knowledge and wisdom. But it would not be enough to keep these truths for our own instruction: those who love wisdom want to be helpful in what they say and write to those who are not so familiar with her teachings.

My grandfather, Jesus, who devoted himself constantly to the reading of the Law, the Prophets and the later Writings of our fathers and had acquired a thorough familiarity with them, began himself to write something about their teachings and wisdom, in order that those people desiring to gain knowledge might take advantage of his writings and make even greater progress in living according to the Law.

You are therefore invited to read this book with kind consideration and attention, and to show indulgence where, in spite of my painstaking efforts in interpretation, I may appear to have badly conveyed the meaning. Those things, which in this book are written in Hebrew, lose their force when they are translated into another language. In fact, not only this book but the Law itself, the Prophets and the other Writings differ considerably from the original text.

When I went to Egypt in the thirty-eighth year of King Euergetes and settled there, I found an example of this important teaching and I judged it very necessary to exercise great care and make serious efforts in translating this book.

I have therefore, during this time, devoted many sleepless nights and much study in order to finish this book and to publish it for the use of those who, though they live outside Palestine, wish to become lovers of wisdom and to conform their manner of living to the Law.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

公元前两世纪，息辣之子耶稣写了本书。本书是集“贤人”的传统和教诲之大成。

耶稣家境良好，也受过很好的教育，他是一个仆从众多的重要家族的大家长。他交往的人很多，所经营的工厂和生意也不错。最后这位贤人坦白地表明，他是从圣典中学到了成功的秘诀。他写作本书的目的，是想要和别人分享他从圣典中所学到的，以及从自己的经验中所得到的一切。

《玛加伯书》中提到过宗教危机，本书则成于那次宗教危机的前几年。当时的犹太人认为犹太教已显陈旧，比不上希腊文明更吸引他们。作者于是要向他们提出以色列信仰的新表现。没有任何一个国家的智慧超越于天主子民的智慧，因为按神圣者的旨意，智慧只居住在他子民中间。本书展示了天主的律法是如何引导子民，走向更人性化、更明智、更负责任的个人与社会生活的。

本书包括两大部份：

第一部分：1-42章包含了七大系列，每个系列以赞美智慧为开端。第24章的诗歌尤其生动。

第二部分：43-51章，它们都以赞美天主的智慧为开端。天主的智慧，在宇宙中的一切秩序中闪耀，在旧约时代的伟人中运作。

希腊译本序言

法律书、先知书以及以后的写作传给了我们诸多有益的教训，因此应该称赞以色列的知识和智慧的盛名。如果只为我们自己保留这些指示则不可取：热爱智慧者要在演讲和写作中教导那些尚未受到教诲之人。

我的祖父，耶稣，在热心钻研了法律书、先知书和祖辈的文献之后，得到了深厚的造诣，于是就他们的教导和智慧著书立说，为了能让那些渴望知识者从中受益，依据律法更完善地生活。

所以敬请读者以善意和谨慎的态度来读本书，还请各位宽容，因我虽极尽努力，仍不能完美翻译表述原意。以希伯来文写成的书翻译为其他语言后，往往会失去其原有的威力。实际上不只是本书，其他诸如法律书、先知书和文献在被翻译后，都不免有差异。

在厄威革特王执政的第三十八年，我来到埃及居住。我发现了这本重要的著作，我认为翻译此书是一件必行之事，且应倾全力而为之。

于是为完成此书的翻译工作，我日以继夜、不辞辛劳地钻研。等本书出版之时，热爱智慧、身居巴勒斯坦境外的人们，也能依据律法改善自己的生活道路。

Translation: Tagalog

Dalawang dantaon bago kay Kristo, isinulat ni Jesus na anak ni Sirac ang aklat na ito na isang paglalagom ng mga tradisyon at mga aral ng mga “pantas”.

Maykaya siya sa buhay at may mataas na pinag-aralan. Malamang na ama siya ng isang kilalang sambahayan na may mga utusan. Nakiharap siya sa maraming tao at iniukol ang sarili sa trabaho at negosyong naging maunlad. Sa dakong huli, ipinagtatapat ng pantas na ito na ang mga sagradong aklat ang nagturo sa kanya ng sekreto ng tagumpay. Sa pagsulat niya ng aklat na ito, gusto niyang ibahagi sa iba ang nabasa niya sa mga sagradong aklat at napatunayan sa sarili niyang karanasan.

Nagsulat siya mga ilang taon bago dumating ang krisis sa relihiyon na isinasalaysay sa mga aklat ng mga Macabeo. Marami sa kanyang mga kapanahon ang nagpaakit sa kulturang Griyego. At parang wala na sa panahon ang relihiyon ng mga Judio para sa kanila. Sinikap niyang ilahad sa bagong paraan ang pananampalataya ng Israel. Wala nang iba pang bansang may karunungang higit sa karunungan ng bayan ng Diyos sapagkat sa talaga ng Panginoon, doon dumating ang Karunungan para manahan. Ipinakikita ng aklat na ito kung paanong naghahatid ang Batas ng Diyos sa mas makatao, mas matalino at mas responsab-leng buhay personal at panlipunan.

May dalawang malaking bahagi ang aklat na ito:

– Binubuo ng pitong serye ng mga kasabihan ang mga kabanata 1-42. Nag-uumpisa ang bawat isa sa parangal sa karunungan. Talagang kapansin-pansin ang tula tungkol sa karunungan sa kabanata 4.
– Nag-uumpisa naman ang mga kabanata 43-51 sa papuri sa Diyos na ang karununga’y nagniningning sa kaayusan ng sanlibutan. Nagpapatuloy ang mga ito sa paglalarawan ng matalinong pagkilos ng Diyos sa mga dakilang tao ng Matandang Tipan.

Translation: Cebuano

Mga duha ka siglo sa wala pa si Cristo, may ginganlag Jesus, anak ni Sirac, nga misulat ining basahon nga sumada sa mga tradisyon, ug mga pagtulun-an sa mga “Manggialamon.”

Edukado siya ug maayog kahimtang. Malagmit pangulo sa pamilya nga dunay mga sulugoon. Nakahimamat siyag daghang tawo. Duna siyay maayong trabaho ug negosyo nga mauswagon. Iyang giangkon sa kataposang bahin nga siya nakakat-on sa sikreto sa kalamposan gikan sa balaang mga basahon. Sa iyang pagsulat ining basahona, buot niyang ipaambit ang iyang nakat-onan gikan sa balaang mga basahon pinasikad sa kaugalingong kasinatian.

Gisulat ni pipila ka tuig sa wala pa kadtong grabing panglutos nga gisaysay sa mga Macabeo. Daghang tawo sa iyang panahon mibati nga ang Judiong tinoohan nabiyaan na sa panahon, mao nga dali ra silang nadani sa Griyegong kultura. Gisulayan ining maong tagsulat ang paghan-ay og bag-ong pamaagi sa pagpatin-aw sa pagtoo sa Israel. Walay laing nasod nga makahatag og kaalam nga labaw kay sa kaalam sa katawhan sa Diyos, kay gimbut-an sa Diyos nga ang kaalam mopuyo sa taliwala nila. Gipakita ining basahona unsang paagiha nga ang Balaod sa Diyos midala sa katawhan aron mahimo ning mas tawhanon, mas lantip ug mas responsabli; sa tinagsa ug sa kinabuhing katilingbanon.

Gilangkoban kining basahona sa duha ka dagkong bahin:

– Ang mga ulohan 1 ngadto sa 42, naglakip sa pito ka sunodsunod nga panultihon. Ang matag usa gisugdan og pagdayeg sa kaalam. Ang balak bahin sa kaalam sa ulohan 24 makapaikag kaayo.

– Ang mga ulohan 43 ngadto sa 51 nagsugod sa pagdayeg sa Diyos, kinsang kaalam misanag sa tibuok uniberso, ug gipadayon uban sa paghulagway sa maalamong kalihokan sa Diyos pinaagi sa mga iladong tawo sa Daang Testamento.

Translation: Spanish

Dos siglos antes de Cristo, Jesús, hijo de Sirac, escribió este libro que es una síntesis de las tradiciones y de las enseñanzas de los «sabios».

Era un hombre acomodado y de buena educación. Parece haber estado al frente de una casa importante y con servidumbre. Trató con mucha gente, se dedicó a trabajos y negocios que le resultaron bien y, al final, este sabio confiesa que los libros sagrados le enseñaron los secretos del éxito. Al escribir el presente libro, quiso compartir con otros lo que había leído en aquéllos y comprobado con su propia experiencia.

Escribe algunos años antes de la crisis religiosa de que se habla en los libros de los Macabeos. Muchos de sus contemporáneos se dejaban atraer por la cultura griega y su religión judía les parecía anticuada. El autor quiere mostrarles lo que significa la fe para el que vive en el mundo y se enfrenta con los mil problemas de la vida práctica. En ninguna otra nación hay una sabiduría superior a la del pueblo de Dios, porque ahí es donde la Sabiduría ha venido a habitar por orden divina. El presente libro muestra cómo la Ley de Dios lleva a una vida personal y social más humana, más inteligente y más responsable.

El libro del Sirácida o del Eclesiástico

Este libro es conocido con dos nombres. El primero recuerda a su autor, Jesús, hijo de Sirac; el segundo, la acogida que le ha dispensado el pueblo cristiano a lo largo de los siglos: se le consideraba como un compendio de sabiduría práctica, más elaborada y más «religiosa» que el libro de los Proverbios. El Eclesiástico significaba “el Libro de la Iglesia”.

Este libro fue escrito en hebreo y traducido después al griego por el nieto del autor (véase el prólogo del libro). En el tiempo de Jesús existía en ambas lenguas, pero lo usaban sobre todo las sinagogas griegas, por lo que algunos años más tarde no fue reconocido como «Escritura» por los judíos. La Iglesia lo utilizaba, pero sólo en griego; únicamente al final del siglo XIX se encontró una gran parte del hebreo, el cual difiere muy poco de su traducción griega. Ésta ha añadido algunas veces versículos, y su diferente numeración ha provocado confusión. Los ejemplares del texto hebreo no son necesariamente más antiguos ni más fieles al original que el texto griego. En este aspecto hemos actuado sin prejuicios ni reglas absolutas.

Hay dos grandes partes en este libro que pertenece a los «Deuterocanónicos»:

– los capítulos 1-42 comprenden siete series de sentencias. Cada una empieza por un elogio de la sabiduría. Es especialmente notable el poema sobre la sabiduría del capítulo 24.
– los capítulos 43-51 empiezan por alabar a Dios, cuya sabiduría resplandece en el orden del universo, y siguen con la descripción de la sabia actuación de Dios a través de los grandes personajes del Antiguo Testamento.

Prólogo del traductor griego

La Ley, los Profetas y los demás Escritos que los han seguido nos han dado tantas excelentes enseñanzas que, al parecer, se debe felicitar a Israel por su doctrina y su sabiduría. Pero no bastaría con guardar esas verdades para nuestra instrucción personal, pues los que aman la sabiduría tratan de ayudar, por medio de sus palabras y de sus escritos, a los que están menos familiarizados con ella, es decir, con sus enseñanzas. Así fue como mi abuelo Jesús se aplicó durante toda su vida al estudio de la Ley, de los Profetas y de los demás Libros de nuestros antepasados. Después de haber adquirido un gran dominio de ellos, se decidió también a escribir algo sobre estos temas de doctrina y de sabiduría, para que los amantes del saber pudiesen a su vez dedicarse a éste y llevar una vida mucho más conforme a la Ley. Están pues invitados a leerlos con benevolencia y atención; sean indulgentes con aquellos lugares donde, a pesar de todos nuestros esfuerzos para traducir bien, pareciera que no logramos acertar en tal o cual expresión. En realidad, las cosas que se dicen en hebreo pierden a menudo su fuerza cuando se las traduce a otro idioma. Por lo demás, esto no sólo es problema de este libro, pues aun las traducciones de la Ley, de los Profetas y de los otros Escritos difieren a veces considerablemente del texto primitivo. El año treinta y ocho del rey Evergetes, habiéndome trasladado a vivir a Egipto, descubrí un ejemplar de esta instrucción de tan elevada sabiduría. Inmediatamente me sentí obligado a traducir el presente libro lo más cuidadosamente posible, aun al precio de grandes esfuerzos. Desde entonces, y por mucho tiempo, consagré a este trabajo muchos estudios y noches sin dormir; quería traducir todo este libro y publicarlo para uso de los que, viviendo fuera de Palestina, aspiran a ser amantes de la sabiduría y a vivir más conforme a la Ley.

Introduction to 1 Timothy (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Cultural changes taking place in all areas of existence also affect the Church. In the beliefs and practices we have been taught, not all comes from Christ, and consequently, many things may change. There is nevertheless a risk of distorting authentic faith. Where then is the rule of faith, to which all our opinions must submit?

This problem already arose in the Church when in 64-67 A.D. Peter and Paul died as martyrs in Rome. The Church, especially in the West, no longer had these witnesses of Christ capable of proclaiming both his deeds and his words. It was as difficult for the Greeks to accept the Christian message as it was for the Jews, and even those of good will among the listeners understood the message—as we do today—through their own ways of thinking, distorting it in proportion to the prejudices of their time.

Then came an opportunity for people eager to discuss, to recount in a better way than did the apostles, even to say what they had not said, and some even took the liberty of teaching their own doctrine. How quickly the imitation of Christ could be replaced by theories and discourses on religion!

So it was that the successors of the apostles had to defend the doctrine they had received from them. At the same time they had to take care in the choice and in the formation of the ministers of the Church for these would have to keep the genuine message. Such are the concerns that we find in these letters to Timothy and Titus.

These letters of similar origin are entitled Paul’s letters. Both the form and content of these letters show that they are not from him. They must have been written in the pressure of circumstances we have just mentioned about 90-100 A.D. It was thought well to place this teaching of the Church under the authority of Paul and doubtless some more personal paragraphs written by him have been inserted: in several passages, we certainly find Paul’s counsels to Timothy and Titus or to other of his assistants.

These three letters of Timothy and Titus are called “pastoral letters” because they address Church shepherds. They truly deserve this name for still another reason that is not always perceived. They are addressed to Paul’s delegates who, although they did not enjoy the title of apostles, were like the itinerant ministers and had authority over the local churches. They are reminded of their missionary ideal for they had devoted their life to Christ and to preaching the Word. Yet at the same time they are ordered to watch over the Church local ministers. Whether they are bishops, elders or deacons, they were elected by the community and spent part of their time in leading and in teaching their brothers and sisters; they also celebrated the sacred sacraments of the Church, baptism, Eucharist and the anointing of the sick.

So we find here two kinds of ministries which complement one another to fulfill the pastoral duties. The first, of which Timothy and Titus are examples extends the mission of the apostles, follows the patterns of their consecrated life and enjoys apostolic authority. The second, trained themselves within the community which elected them. Today we would speak of lay ministers, for they go on belonging to their family and community, although they have been ordained by a laying on of hands and have been accepted or acknowledged by the apostolic authority. We shall strive to understand this complementarity because the subsequent evolution of Latin Church unified these very different ministries in the span of some centuries framing them into one hierarchical clergy. See on this point Num 4:1 and Heb 9:1. New Testament witnesses the different organizations of the early Church in the many cultural areas of Roman Empire. For a part it wanted to be and to remain the Church founded on the apostles, on the other hand, it took example of the Jewish communities with their elders. Afterwards the ministries would evolve or become fixed according to the needs and the social context.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

在每个生存空间发生的文化变革同样影响到教会，教导给我们的信条和惯例，并非全部来自基督，许多事情必须更改，但是有歪曲真正信仰的可能。那么，信仰的准则在哪里？我们的个人意见应服从什么？

早在公元64-67年，伯多禄和保禄殉难于罗马时，这些问题就已经出现在教会中。教会，尤其是西方教会，已经缺乏对基督的见证者，不再能重叙其作为和其言语。基督教的讯息无论对希腊人还是犹太人都显得难以接受，接受的人都以自己的想法来诠释，就像当今我们一些基督徒一样。部分信徒开始展开讨论，他们的口才比宗徒们的更好，甚至讲出宗徒们没有说过的。人们于是自由演讲和教授教义了。以对宗教的讨论来替代对基督的效法，人们在此事上做得总是快速！

宗徒的后继者们维护从宗徒传下来的教义，同时警醒于对教会内传播的信息的选择。我们可以在致弟茂德和弟铎书中发现这一忧虑。这三封信的出处是一样的，被视为保禄的手笔。虽然，信件的形式、内容都显示出信是在保禄殉难后才写的，大约在公元90-100年，受当时的具体情况所迫（上段提到的），所以人们以保禄的名义来呈现这些信，作为教会的教导，无疑的，其中有些片段是出自保禄的亲笔。我们将读到保禄给助手弟茂德和弟铎的许多建议。

这三封信被冠以“牧灵”的名称，因为它们是写给“灵魂的牧者”的。这些“牧者”是没有拥有“宗徒”头衔的巡回使者，他们是保禄的代表，在地方教会中具有权威。人们在要求他们做理想中的传教士（为基督和圣言贡献生命）的同时，还要求他们掌管好各地方教会。

于是，教会的结构由两种神职支撑起来。第一种：由弟茂德和弟铎为代表，继续宗徒们的使命：跟随他们的奉献生活。第二种：领导团体生活的神职，由团体成员选举产生，如：主教团、司牧长、执事等等，他们统领教友，主持圣祭。当时他们拥有的是平信徒神职，因为这些神职人员仍属于家庭和团体。

因此，我们要了解这一特殊的背景，知道如今的教会是经过许多世纪发展过来的，教士制和当时的必然存在区别。请参见户4:1希9:1。

Translation: Tagalog

Ang mga pagbabagong kultural na nagaganap sa lahat ng anyo ng buhay ay may kina-laman din sa simbahan. Hindi nagmula kay Kristo ang lahat ng mga kapaniwalaan at ka-ugaliang itinuturo sa atin, kaya maaaring baguhin ang maraming bagay. Gayunman, may panganib na itakwil natin kasama ng mga ito ang tunay na pananampalataya. Ano ang nakatakdang pananampalatayang dapat nating sundin?

Lumitaw na ang problemang ito sa naunang simbahan, nang mga taong 64-67, nang mamatay sina Pedro at Pablo sa Roma bilang mga martir para kay Kristo. Sapagkat wala na sa piling ng simbahan ang mga nagpapatotoo kay Kristo, ipinalagay ng ilan na higit nilang malayang ipangaral ang kanilang sariling doktrina. Wala nang mas madali pa kaysa palitan ang pagsunod kay Kristo ng mga talakayan at talumpatiang relihiyoso!

Sa gayon, kinailangang ipagtanggol ng mga humalili sa mga apostol ang doktrinang tinanggap nila mula sa mga ito, kasabay sa pagpili at pagbuo sa mga ministrong karapat-dapat. Ang mga bagay na ito ang tampok sa kabalisahang mapapansin sa mga kasalukuyang sulat kina Timoteo at Tito.

Ilang talata sa mga sulat na ito ang naglalaman ng mga payo ni Pablo sa kanyang mga katulong, sina Timoteo at Tito. Gayunman, matitiyak din na naragdagan iyon ng iba pang talata nang sumunod na mga panahon, maaaring noong 90 o 100 pagkasilang kay Kristo, at nasaklaw ng kapangyarihan ni Pablo ang pagtuturong ito ng unang Iglesya.

Ang tatlong sulat na ito kina Timoteo at Tito ay tinatawag na “pastoral” sapagkat patungkol sa mga “pastol ng kaluluwa”. Tungkol kay Timoteo, sangguniin ang Gawa 16:1 – kung paano siya nakatagpo ni Pablo. Sangguniin din ang 1 Corinto 16:10 at Filipos 2:19.

Translation: Cebuano

Mga Sulat nga Pastoral alang ni Timoteo ug Tito

Ang kausaban sa kultura sa katilingban makaapektar kaayo sa Simbahan. Daghang tulumanon ug tinoohan nga gitudlo wala maggikan ni Cristo busa, mahimong usbon. Hinuon, peligro ang paghimo ini, ang lunsayng pagtoo masagolan sa mga mining pagtulon-an. Unsay sumbanan sa pagtoo nga angay tang sundon?

Kining problemaha migula na sa unang simbahan dihang, sa mga tuig 64 ngadto sa 67, si Pedro ug Pablo gipatay sa Roma isip mga martir ni Cristo. Kay wala na may buhing saksi ni Cristo uban nila, may nagpatuyang sa pagtudlo sa kaugalingong doktrina. Ang pagsunod ni Cristo sayon rang gipulihan sa mga lantogi ug pakigpulong bahin sa tinoohan!

Mao nga ang mga sumusunod sa apostoles nanalipod sa mga pagtulon-an nga nadawat ug sa samang higayon, nanudlo ug nag-umol og mga alagad sumala sa gasa nga ilang nahuptan. Mao ni ang napakita sa mga sulat alang ni Timoteo ug Tito.

May pipila ka bahin ining mga sulata nga nagtambag sa mga kaabag ni Pablo, si Timoteo ug Tito. Apan may mga bahin sab nga gidugang sa ulahi nang panahon sa mga tuig 90 o 100 human ni Cristo, kanus-a ang pagtulon-an sa simbahan gibutang gihapon ubos sa ngalan ug awtoridad ni Pablo.

Kining tulo ka sulat alang ni Timoteo ug Tito gitawag og “Pastoral”, kay gipahinungod man sa mga magbalantay sa pagtoo. Bahin ni Timoteo, basaha ang Mga Buhat 16:1 naunsa siya paghimamat ni Pablo. Basaha sab ang 1 Cor 16:10 ug Fil 2:19.

Translation: Spanish

La elección de los ministros de las comunidades, así como sus deberes, ocupan un lugar importante en los capítulos 3 a 5.

La organización de la Iglesia se apoyaba entonces en dos tipos de ministerios. El primero, del cual Timoteo y Tito son los ejemplos, prolongaba la misión de los apóstoles y gozaba de la autoridad apostólica. Los otros estaban ligados a la comunidad que los había presentado para ejercer su cargo (véase He 6,1-6 y 1Tim 5,22). Ya sea que se llamaran epíscopos (supervisores), presbíteros (ancianos) o diáconos (encargados del servicio), esos ministros, que presidían las asambleas y la Eucaristía, seguían perteneciendo a su familia y a su comunidad.

Tenemos que hacer un esfuerzo para comprender esa complementariedad, habida cuenta de la evolución de la Iglesia latina que unificó en pocos siglos esos ministerios tan diferentes en el marco de un clero jerarquizado. Vemos aquí la primera forma de la organización de la Iglesia, la que tuvo derecho al sello de la inspiración divina. Véanse las notas de Heb 9,1.

La elección de los responsables de las Iglesias no es el único objetivo de esta carta. A lo largo de esas páginas se leerán orientaciones para la vida de las comunidades cristianas que deben aprender a perseverar; se insiste también en la fidelidad a la tradición de los apóstoles.

En el capítulo 2 se leen instrucciones para la asamblea cristiana, de las cuales algunas están muy ligadas a la sociedad de aquel tiempo. Habría por tanto que repensarlas si se quiere que sean Palabra de Dios para el día de hoy.

Introduction to Numbers (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Exodus presents the Israelites leaving Egypt for the desert. The next book, Leviticus, presented itself as a body of laws given by Moses in the desert. The book of Numbers, in turn, shows the Israelites wandering through the deserts of Sinai. In this journey the people gather experiences that will guide them in the future.

This book is called “Numbers” because it begins and ends with a census of the Israelites.

Many readers will find this book frustrating because it seems to ignore what is historically plausible. Likewise, many pages devoted to the laws and customs of Israel will appear as dry and dated as the chapters of Leviticus that precede this book.

Therefore, it helps to understand, from the beginning, that this book superimposes two histories. On one hand, we are dealing with ancient traditions found especially in chapters 11-14 and 20-25. At times, certain events of Exodus are related again in a different form. The book assumes that on Sinai, immediately after the great revelation to Moses and the story of the golden calf, God gave all the laws that are mentioned in Leviticus. Following that, the book situates all the events that it relates: all that we are going to read was supposed to have taken place in the course of the following year, during the crossing of the desert of Paran or upon arriving at the oasis of Kadesh.

The chapters we have just mentioned do contain ancient traditions. However, like Leviticus, most of the book was written in the priestly circles of Jerusalem, after the Israelites returned from the Exile, namely, around seven hundred years after Moses. The purpose of these priests was to justify the religious and social structure that they intended to establish in Israel in order to make of Israel the people consecrated to the worship of the one God.

All the initiatives attributed to Moses are meant for the Jews, back from the Exile. Thus, the authors depicted the setting in which they lived on the basis of the people before them: the hundred or so families of the Exodus became a people of six hundred thousand men, plus their wives, children and their cattle. The small wooden ark, that was carried on a donkey, became the center of a portable sanctuary, almost as impressive as the Jerusalem Temple and the priests with their rubrics always occupy center stage. When the account was written, Israel was just a quiet province within the Persian Empire: all the more reason to flatter their imagination and to build up Moses’ companions into a formidable, aggressive and conquering army at the service of the one God.

As with Leviticus, we have to say the following: those who accept this way of rewriting history will find the Word of the Holy God at every instant; the call to holiness is not just a personal matter but it conditions the entire life of the people of God. For God, Christians are holy people who have broken away from the ideal that liberal societies have about free humans who only seek the fulfillment of their desires or whims in this world. Before the God who called them to follow the path of Christ, human beings are totally at the service of a mission, so are couples who become families and the Christian community totally turned toward evangelization.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

本卷称为《户籍纪》，在本书的开首便交待了希伯来人口普查的情况。正像《肋未纪》引言中叙述的：本卷书中谈到的人口普查，希伯来人经历的事件和雅威对梅瑟的指示等，都是一种著述法律的方式。后来的以色列司祭整理编辑了这本书。

这并非说这本书没有任何历史依据：沙漠中的艰辛时光及后来由此而来的以色列传统便是这本书的历史温床。特别是在书中11-14和21-25章，不同的表达方式重复叙述了同一个故事：《出谷纪》。

《户籍纪》记载了天主的子民离开埃及后，穿越沙漠的长途跋涉行程。在那漫漫无期的旅程中，民众积累了大量特殊而宝贵的经验，这一切都为他们后来意义深重的历史做了准备和铺垫。

Translation: Tagalog

Tinatawag na "Mga Bilang" ang librong ito dahil nagsisimula ito sa mga bilang ng isang senso ng bayang Hebreo. Para rin dito ang sinasabi sa introduksyon sa Levitico: ang mga senso, mga pangyayari at mga deklarasyon ni Yawe kay Moises ay isang paraan lamang ng paglalahad sa mga batas na tinipon o inedit ng mga pari ng Israel pagkatapos ng panahon ni Moises.

Pero hindi gawa-gawa lamang ang lahat ng nasa kasaysayang ito: batay ito sa matatandang tradisyong may kinalaman sa panahon ng pananatili sa disyerto. Makikita ang mga ito partikular sa mga Kabanata 11-14 at 20-25 na umuulit nang ilang beses sa mga pangyayari sa Exodo sa ibang kaanyuan. Pagkatapos ng paglabas sa Ehipto, inilalahad ang aklat ng Mga Bilang bilang isang martsa ng bayan ng Diyos patawid sa disyerto. Sa pagmamartsang ito, nag-iipon ang bayan ng mga karanasang kikintal sa buong hinaharap nito.

Translation: Cebuano

Gitawag nig “Mga Numero,” kay nagsugod man sa paglista (mga numero) sa usa ka senso sa katawhang Hebreo. Susama sa nahisgotan na sa Pasiuna sa Levitico: Ang senso, ang panghitabo ug Pamahayag sa Diyos kang Moises pamaagi pagpadayag sa mga balaod nga gihiusa ug gihashasan sa mga pari sa Israel.

Ang mga ulohan 11-14 ug 20-25 hinuon angayng lainon og tan-aw. Makita dinhi ang nagkalainlaing tradisyon ug ang karaan kaayong mga saysay nga nahinumdoman sa didto pa sila sa kamingawan; mohingpit ni sa mabasa sa Exodo.

Translation: Spanish

Este libro se llama los “Números” porque comienza y acaba con un censo de los israelitas. Desconcertará a muchos lectores porque al parecer hace caso omiso de la veracidad histórica. Es conveniente pues tener claro desde un comienzo que este libro sobrepone dos historias.

Los Números se ubican a continuación del Éxodo y el Levítico. Suponen que en el Sinaí, inmediatamenåte después de la gran revelación a Moisés y de la historia del ternero de oro, Dios entregó todas las leyes a que se refiere el Levítico. Los hechos que nos cuentan habrían sucedido en el transcurso del año siguiente, durante la travesía del desierto de Parán o cuando llegaron al oasis de Cadés. Así es como los Números retoman antiguas tradiciones que se encontrarán muy especialmente en los capítulos 11-14 y 20-25 y que a veces repiten bajo una forma diferente algunos acontecimientos del Éxodo.

Pero, si bien es cierto que los capítulos que acabamos de indicar conservan elementos muy antiguos, lo esencial del libro fue redactado en los medios sacerdotales de Jerusalén en la misma época que el libro del Levítico, es decir, al regreso del exilio, unos setecientos años después de Moisés. El objetivo principal de esos sacerdotes era darle una legitimidad a toda la estructura religiosa y social de Israel como pueblo consagrado al culto del Dios único.

Todas las iniciativas que se atribuyen a Moisés van dirigidas en realidad a la comunidad judía de los tiempos posteriores al exilio, y los autores van a pintar el cuadro en que aquél se mueve a escala del pueblo que tienen bajo sus ojos: unos cientos de familias del Exodo se han transformado en un pueblo de seiscientos mil hombres adultos, sin contar sus mujeres, hijos y ganado. La pequeña arca de madera que se transportaba a lomo de burro es en ese momento el centro de un santuario portátil casi tan impresionante como el templo de Jerusalén, y los sacerdotes con sus ceremonias ocupan continuamente el centro de la escena. El relato fue escrito en una época en que Israel no era más que una modesta provincia del imperio persa: razón demás para estimular su imaginación y transformar a los compañeros de Moisés en un ejército formidable, agresivo y conquistador al servicio del Dios único.