Language-specific Insights

Introduction to Baruch (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

The book of Baruch was among the last books of the Bible to be written. It was written during the last century before Christ, in one of the Jewish communities outside of Palestine.

It includes several texts helpful to the dispersed Jews:

– a “prayer of the exiles” which intensified their longing for the Holy Land;
– a beautiful poem about wisdom (3:9—4:4);
– several texts inspired by the prophets of the exile;
– a “letter from Jeremiah,” which is a controversial text against idols (Bar 6).

Because it included some paragraphs written in Jeremiah’s style, it was attributed to Baruch, the prophet’s secretary (see Jer 36).

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

巴路克书是圣经中最晚完成的著作之一，大致成书时间是公元前一世纪，地点在巴勒斯坦境外的一个犹太人团体内。

书中的几段经文，对散居的犹太人很有助益：

一首“流放中的祷告”，加强了他们对圣地的渴望；

一首优美的智慧诗篇（3:9-4:4）；

受流放先知们启发的几段经文；

一封反对偶像的“耶肋米亚书信”，这是一段具有争议的经文（第6章）。

因为书中有些章节颇具耶肋米亚的风格，所以本书被视为是这位先知的秘书：巴路克的作品（耶36章）。

Translation: Tagalog

Kabilang ang aklat ni Baruc sa mga huling isinulat na mga aklat ng Biblia. Sinulat ito sa huling dantaon bago kay Kristo sa isa sa mga pamayanan ng mga Judiong nasa labas ng Palestina.

Tinitipon nito ang ilang tekstong maaaring makatulong sa mga Judiong nagkawatak-watak:

– isang “panalangin ng mga itinapon” na nagpasidhi sa kanilang pananabik sa Lupang Banal.
– isang magandang tula tungkol sa karunungan (3:9-4:4)
– ilang mga inspiradong teksto mula sa mga propeta ng pagkatapon
– isang “sulat ni Jeremias”, na kontrobersiyal na teksto laban sa mga diyus-diyusan (Bar 6).

Dahil may ilang talata ritong nasusulat sa estilo ni Jeremias, ipinalagay na si Baruc na sekretaryo (tingnan ang Jer 36) ni Jeremias ang sumulat ng aklat na ito.

Translation: Cebuano

Ang Baruc usa sa mga basahon nga kaulahian nang nasulat sa Daang Testamento. Nasulat ni sa kataposang siglo sa wala pa si Cristo, sa usa ka katilingban sa mga Judio gawas sa Palestina.

Naglakip nig pipila ka teksto nga makatabang sa nagkatibulaag nga mga Judio:
– sa “pag-ampo sa mga binihag” nga nagpakita sa mainiton nilang pangandoy sa Balaang Yuta;
– sa nindot nga balak mahitungod sa kaalam (3:9-4:4);
– sa pipila ka teksto nga dinasig sa nabihag nga mga propeta;
– sa “sulat ni Jeremias”, ang gikasumpaki-an nga teksto batok sa mga diosdios (kapitulo 6).

Kay naglakip man nig pipila ka parapo nga gisulat subay sa estilo ni Jeremias, gidala ining basahona ang ngalan ni Baruc, ang kalihim sa propeta (basaha sa Jer 36).

Translation: Spanish

Este librito fue puesto bajo el nombre de Baruc, el “secretario” del rey Joaquim, que se hizo discípulo y secretario del profeta Jeremías (Jer 36; 45,1). De hecho es una obra tardía, compuesta probablemente un siglo antes de nuestra era, en la que se han reunido algunas piezas dirigidas a los judíos dispersos fuera de Palestina. Ver al respecto la introducción a Tobías.

El primer punto sobre el que había que insistir era su condición de extranjeros: no debían acostumbrarse ni dejarse asimilar. Por eso se les pone aquí oraciones de los judíos deportados a Babilonia seis siglos antes: ellos también serán espiritualmente exiliados.

Una primera parte (1,1—3,8) es una oración de penitencia. Sostiene que las tragedias del pasado fueron consecuencia de las faltas a la Ley y pide a Dios que mantenga las promesas hechas a su pueblo: al final, lo reunirá.

Una segunda parte trae dos poemas. El primero (3,9—4,4) se inspira en los textos de Job 38, Pro 8,20-36 y Sir 24,23. Es un llamado a escuchar la Ley, la única revelación de la sabiduría divina. El segundo (4,5—5,9) traza el camino que Dios ofrece a su pueblo exiliado en tierra extranjera. Después de haber sido despreciado, verá el castigo de sus enemigos, y Jerusalén será la luz de las naciones. Aquí se copian textos de Is 60-62.

El libro de Baruc existe sólo en griego. En la Biblia de los Setenta no comprende más que estas dos primeras partes, pero va seguido por una “Carta de Jeremías” que estaba dirigida a los mismos lectores y que las Biblias católicas han incluido comúnmente en el libro de Baruc del cual forma el capítulo 6.

Introduction to Philemon (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Philemon from Colossae has a slave named Onesimus: a typical name for a slave since Onesimus means “useful” (v. 11). Onesimus escapes and goes to Rome where he expects to disappear in the crowd. Accidentally, or luckily, he meets Paul whom he had known in his master’s house. At this point, Paul is imprisoned in Rome, but enjoys certain privileges enabling him to go out in the company of a policeman. Onesimus is converted and baptized; then Paul makes him go back to his former master with the letter of recommendation that we read here.

Paul asks that the slave be seen as a brother, and even suggests that the slave be freed (v. 21).

We have already seen the advice Paul gives to slaves in Col 3:22. In those first years of the Church, obtaining God’s life in Christ seemed such a tremendous privilege, providing such inner freedom, that being a slave or being free did not greatly matter (see 1 Cor 7:17).

At that time no one thought that a change of social structure was feasible: there were slaves and there would always be slaves. The Christians were few and without any influence. Thus, they were not concerned about reforming society, nor about laws to eliminate slavery. Even before the time it became necessary to think about changing the laws, faith was already against treating slaves as “objects” or inferiors: because they were Christians, an increasing number of masters — in the Church — spontaneously renounced their rights and granted freedom to their slaves.

Many people think that the Christian community has nothing to say concerning their responsibilities to society. Here, on the contrary, we see how Paul involves the whole community in Philemon’s problem.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

哥罗森城的费肋孟有一个奴隶，名叫敖乃息摩，这是个典型的奴隶名字，意思是“有用的”（见11节）。敖乃息摩逃到罗马，希望能藏身于人群中不被发现。偶然地，或者说幸运地，他遇到了从前在主人家认识的保禄。当时保禄被囚于罗马，但他享有一种特权：即能在看守监督下走出牢房。敖乃息摩得以皈依并领洗了。于是保禄写了这封介绍信，让他带信重返主人家中。

保禄要求：奴隶应被视为兄弟，他甚至建议应让奴隶获得自由（见21节）。

Translation: Tagalog

May aliping nagngangalang Onesimo si Filemong taga-Colosas. Isang karaniwang pa-ngalan ito ng isang alipin dahil “May silbi” ang ibig sabihin ng Onesimo (11). Tumakas si Onesimo at nakarating sa Roma na umaasang hindi na siya makikita sa karamihan ng tao. Nagkataon man o kaya’y pinalad, nakatagpo niya si Pablo na nakilala niya sa bahay ng kanyang amo. Noo’y nakabilanggo si Pablo sa Roma pero may mga pribilehiyo siya kaya malaya siyang nakalalabas kasama ang isang pulis. Sumampalataya si Onesimo at bininyagan; at pinabalik siya ni Pablo sa kanyang amo, dala ang sulat ng rekomendasyon na mababasa natin dito.

Hinihingi ni Pablo na ituring na kapatid ang alipin, at iminumungkahi pa na palayain ang alipin (b. 15-16 at 21).

Nakita na natin ang payo na ibinibigay ni Pablo sa mga alipin sa Col 3:22. Sa mga unang taong iyon ng Iglesya, parang isang napakalaking pribilehiyo ang magkaroon ng buhay kay Kristo na naghahatid ng lubos na kalayaan ng kalooban kayat hindi gaanong pinahahalagahan ang pagiging alipin o malaya (tingnan 1 Cor 7:17).

Hindi naisip ninuman nang panahong iyon na posibleng baguhin ang estruktura ng lipunan: may mga alipin at laging magkakaroon ng mga alipin. Kakaunti ang mga Kristiyano at walang anumang impluwensiya. Kaya hindi nila problema ang baguhin ang lipunan o kaya’y ang mga batas na susugpo sa pang-aalipin. Ngunit bago pa man kinailangang pag-isipang baguhin ang mga batas, laban na ang pananampalataya sa pagtrato sa mga alipin bilang “mga gamit” o mas mababang klase ng tao. Dahil sa pagiging mga Kristiyano, kusang iwinaksi ng dumaraming mga amo – sa Iglesya – ang kanilang mga karapatan at binigyan ng kalayaan ang kanilang mga alipin.

Marami ang nag-aakala na walang kinalaman ang pamayanang Kristiyano tungkol sa kanilang mga responsabilidad sa lipunan. Ngunit nakikita natin dito kung paanong pina-kikibahagi ni Pablo ang buong pamayanan sa problema ni Filemon.

Translation: Cebuano

Si Filemon nga taga Colosas dunay ulipon nga ginganlang Onesimo; kumon ni nga ngalan sa ulipon, kay ang pulong Onesimo nagkahulogag “Mapuslanon” (basaha ang b. 11) Si Onesimo milayas ug miadto sa Roma ug nagtoo nga dili siya makit-an taliwala sa bagang katawhan. Apan sa wala lang damha gikahibalag niya si Pablo nga nailhan na niyang daan sa uban pa siya sa agalon. Niining higayona, napriso na si Pablo sa Roma, apan duna siyay prebilihiyo sa paggawasgawas uban sa mga gwardya. Nakabig niya si Onesimo ug nabunyagan; ug gipabalik siya ni Pablo sa kanhing agalon dala ang sulat nga mabasa karon.

Giawhag ni Pablo nga isipon si Onesimo nga igsoon, gani misugyot siya nga hatagan nig kagawasan (b. 21).

Nabasa na nato ang tambag ni Pablo sa mga ulipon sa Col 3:22. Sa unang katuigan sa Simbahan, ang pagpuyo sa kinabuhi sa Diyos diha ni Cristo giisip nga dakong pribilihiyo nga naghatag og kagawasan. Sa kailadman sa tawong ingon kagawasnon dili na kaayo ni mahinungdanon (basaha sa 1 Cor 7:17).

Niadtong panahona, wala pa moabot sa ilang pangisip nga posibli ang pag-usab sa mga gambalay sa katilingban. Abi nilag ang pagkaulipon kabahin na sa kinabuhi busa, magpabilin silang ulipon sa hangtod. Dyotay ra ang kristyanos ug wala silay implowensya sa katilingban. Mao nga wala mosantop sa ilang hunahuna ang pag-usab sa sosyedad o paghimog mga balaod nga magdili sa pangulipon. Apan bisan pa ining tanan, ang kristohanong pagtoo supak nang daan sa pag-isip sa mga ulipon nga “mga butang” lang o nga ubos, kay kristyanos sab sila. May mga agalon nga nakristyanos nga misalikway sa ilang pagkaagalon ug naghatag og kagawasan sa mga ulipon.

Daghan ang naghunahuna nga ang mga kristohanong katilingban walay kalabotan sa mga responsabilidad sa sosyedad. Makita nato dinhi giunsa ni Pablo pagpaapil sa tibuok katilingban sa problema ni Filemon.

Translation: Spanish

Filomón de Colosas tenía un esclavo de nombre Onésimo; hermoso nombre para un esclavo, pues Onísimo quiere decir “útil”! Onésimo se escapa y se va a Roma, donde espera desaparecer en medio de la muchedumbre de la gran cuidad. Por casualidad y felizmente para él, se encuentra con Pablo, a quien había conocido en casa de su amo.

En ese momento Pablo está preso en Roma, pero goza de algunos privilegios, como poder salir acompañado de un policía. Onéismo se convierte y es bautizado. Después de lo cual Pablo lo hace repatriar a casa de su antiguo amo con una carta de recomendación que es la que leemos aquí.

Es interesante comparar esta carta de Pablo con otra escrita algunos antes por Cicerón a favor de un esclavo que estaba en idéntica situación. El gran humanista pagano pide el perdón para el culpable; Pablo, en cambio, pide que el esclavo sea considerado como un hermano e incluso sugiere que sea liberado (v. 21).

Ya hemos hablado de los consejos que daba Pablo a los esclavos en Col 3, 22. Durante los primeros años de la Iglesia, el descubrimiento de una vida nueva en Cristo parecía de una importancia tan superior que todo lo demás, ser esclavo o libre, no tenía importancia (véase 1Cor 7, 17).

En aquella época nadie pensaba en la posibilidad de un cambio en las estructuras sociales. ¡Había esclavos, y los habría siempre! En realidad la esclavitud iba a durar en occidente hasta la invención de nuevos métodos para utilizar la fuerza animal. Además, los cristianos eran una minoría sin influencia. Pero antes de que se pensara en cambiar las leyes, los cristianos, guiados por su fe, se negaban a tratar a los esclavos como “objeto” o como seres inferiores, y cada vez con más frecuencia los amos, en la Iglesia, renunciaban espontáneamente a sus derechos y liberaban a sus esclavos.

Muchas personas piensan que la comunidad cristiana no tiene nada que decir en lo que se refiere a sus responsabilidades en la sociedad, pero aquí vemos, por el contrario, cómo Pablo compromete a toda la comunidad en el problema de Filemón.

Introduction to Judges (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Judges for us is a book of beautiful stories: Deborah, Gideon, Samson and Delilah, Jephthah and his daughter, and towards the end the woman cut into pieces and the priest who sets his own business with the idols of his patron. These narratives that were passed on as popular stories serve as imaged history of an epoch which, although important, is not well known. How were the nomadic Hebrews, who entered Palestine after Moses, able to settle down as simple tillers of the land? And how were they to maintain their identity as a people chosen by God?

The land of Canaan with its fertile plains was most attractive; as was its religion—close to nature where sexual liberty was calmly accepted. Foreign entrants to the country were quickly at home in their new environment. What would become of the intransigent religion of an invisible God? These were dark ages from every point of view, when one might conclude that the fire of Mt. Sinai was truly extinguished.

The liberators

What was to save the future for the tribes of Israel, was first of all, the aggressiveness of several among them (we have in mind the tribe of Ephraim whose feats are related in the book of Joshua); another factor was their being oftentimes at the mercy of plunderers and other nomads from the desert hoping to take their place. They remained faithful to Yahweh, having experienced on many occasions his saving intervention.

In their difficulties, the Israelites, unorganized and divided into rival camps, were to group themselves around the judges of tribes or around emerging born-leaders of the people, sometimes simple peasants but capable of achieving remarkable victories (see chapters 4 and 5).

These men are known in history as the “Shofetim,” a word that means both “chiefs” and “judges.” We must remember that in Hebrew culture and even in the Gospel, the word “to judge” also means “to govern” (Mt 19:28). For that reason those who may have never been members of a tribunal are called “judges.” Perhaps we should understand the word “judges” in another way: these persons were the instruments of God’s justice. The judges were not saints in the meaning we ordinarily give this word. Nevertheless Israel saw in them the saviors that God in his mercy was sending. To slay an enemy chief or kill the Philistines is no longer a religious act for us. If we keep in mind their time and their milieu, these persons had faith and were courageous amidst much cowardice. In awakening the passivity of their companions, they were preparing for a new phase of their history.

The coals under the ashes

The reading of the Book does not give us a very lofty idea of the moral and religious level of the Israelites of that time when the traditional framework of the family and the nomadic tribe was losing its value. Yet a profound renewal was underway. Two words showing this transformation enter the religious vocabulary: heritage and sanctuary.

Heritage: now nomads have their land. He have to see it as a gift from God, cultivate it, and they have to hand it down to their children. Their whole religion is going to be linked to the land that God has given to them and that they will keep as long as they remain faithful.

Sanctuary: the Israelites who never had a Temple in the desert discover the places of worship of the Canaanites. So, they too would get used to gather in places of worship where the Levites, the priests, keep the sacred traditions and the teaching of Moses.

The example of a period when everything is being rediscovered is very interesting to us at a time when the moral and religious structures that our parents experienced are collapsing. We may think that under the layer of the triumphant materialism, many things are developing, and that they are preparing the rebirth of a Christianity that is more aware of itself in an urbane, planetary, post-industrial and post-modern society.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

民长纪：引言

对我们而言，民长纪是一部充满美丽故事的书：德波辣、基德红、三松和德里拉、依弗大和他的女儿。在书的结尾，女人被砍成碎片，而司祭则解决了他的赞助人的偶像问题。这些都被当作通俗故事流传下来，成为一个虽为重要但不很为人所知的时代的假想历史。在梅瑟之后进入巴勒斯坦的希伯来游牧民族，是如何安于成为土地的耕种者的呢？他们又是怎样维持天主选民的身份的呢？

迦南这块土地和其肥沃的平原是最吸引人的；其宗教也同样吸引人：接近自然，默许性自由。来到这个国家的外国人很快就适应了新环境。不与他教妥协、信仰不可见天主的这个宗教该何去何从呢？无论从哪一个角度来看，这都是一个黑暗的时代，人们可以下断论：西乃山的火不折不扣地熄灭了。

解救者

拯救以色列支派未来的，首先是其中几个支派采取的进攻行动（如厄弗辣因支派，其功绩记录在若苏厄书中）；另外便是时常有受制于掠夺者和其他来自沙漠、希望取代他们地位的游牧民族的危险。他们始终忠于雅威，多次体验了他救赎的干预。

未经组织且分属于敌对阵营的以色列人，在困难的时候会围绕在支派的民长、或是民众中新兴的天生领袖的身边，有时候这些领袖只是纯朴的农夫，但是却能赢得大胜利（见第四章和第五章）。

这些人在历史上称为“民首”（Sofetim），这个词同时有“首领”和“民长”的意思。在希伯来文化中，在福音里，“审判”这个词，也有“统治”的意思（玛19:28）。因此，那些从来没有当过执事的人会被称为“民长”（Judge，另一义为法官）。也许我们还可以以别种方式来理解“民长”这个词：这些人是天主正义的工具。民长并不是我们所认为的圣人，以色列人却把他们视为天主以其悲悯派遣给他们的解救者。屠杀敌人的首领或培肋舍特人对我们而言，都算不上是宗教行为。但是如果我们考虑到他们所处的时代和环境，就可以看出这些人在那么多的懦夫当中，体现了信心和勇气，他们唤醒了兄弟姊妹的积极情绪，为历史的新纪元做了准备。

灰烬下面的煤

在读这部书的时候，我们不要以为以色列人有高尚的道德和宗教情操，因为当时家庭和游牧部落的传统结构正在丧失其价值。但是一项有深度的革新也正在开始。宗教词汇新增加了两个词：传统和圣所。

传统：牧民现在有了土地，他必须将此视为来自天主的恩赐，耕作并传给子孙。他的宗教与天主赐给他们的土地有关，天主会依其忠诚来保护这块土地。

圣所：以色列人未曾在迦南人敬拜的沙漠中有过圣殿。他们渐渐地也在肋未人和司祭保存神圣传统和梅瑟教诲的地方组织起来进行礼拜。对于我们这些生活在一个我们父母曾赖以为生的道德和宗教结构都已崩溃的时代中的人来说，一个凡事都必须重新发现的时代实在很有意思。在物质主义获胜之后，许多事情正在萌芽，为基督宗教的复兴做准备，在一个都市化的、迁移不定的后工业社会中，更能感受到这一点。

Translation: Tagalog

Isang aklat ng magagandang kuwento ang Mga Hukom para sa atin: sina Debora, Gideon, Samson, Delila, si Yefte at ang kanyang anak na babae, at huwag nating kalimutan sa huling bahagi ang babaeng pinagputol-putol, ang paring bumawi sa pamamagitan ng mga diyus diyusan ng kanyang tagapagtaguyod. Ang mga salaysay na ito na ipinasa bilang mga popular na kuwento ay nagsisilbing isinalarawang kasaysayan ng isang panahon na bagamat mahalaga ay hindi tanyag. Paano nanirahan bilang mga simpleng magsasaka ang mga lagalag na Hebreong pumasok sa Palestina pagkamatay ni Moises? At paano nila naingatan ang kanilang pag kakakilanlan bilang bayang hinirang ng Diyos? Talagang kaakit-akit ang mayayamang kapatagan ng lupain ng Kanaan; gayundin ang relihiyon nito - malapit sa kalikasan at panatag na tinatanggap ang kalayaang sekswal. Madaling nakibagay ang mga dayuhan sa kanilang bagong kapaligiran sa lupain. Anong nangyayari sa di nakikipagkompromisong relihiyon ng di-nakikitang Diyos? Panahon ito ng kadiliman kahit paano tingnan, na maipapalagay na ang apoy ng Bundok Sinai ay tuluyang namatay.

Ang mga Tagapagpalaya Ang nagliligtas sa kinabukasan ng mga tribu ng Israel, una sa lahat, ay ang pananalakay ng marami sa kanila (nasa isip natin ang tribu ng Efraim na ang mga kabayanihan nito ay isinasalaysay sa aklat ni Josue); ang isa pang dahilan ay ang panganib na malimit nilang hinaharap sa kamay ng mga mandarambong at iba pang mga lagalag mula sa disyerto na gustong umagaw sa kanilang puwesto. Nananatili silang tapat kay Yawe, sa pagdanas nila sa maraming pagkakataon ng kanyang pagliligtas.

Sa kanilang mga kahirapan, ang mga Israelitang di-organisado at nahahati sa magkakaribal na kampo, ay nagkakasama-sama sa pamumuno ng mga hukom ng mga tribu o ng mga lumilitaw na mga pinunong-likas ng bayan, mga simpleng magbubukid kung minsan pero may kakayahang umani ng malalaking tagumpay (tingnan ang mga kabanata 4 at 5).
Tinawag nilang Sofetim ang mga taong ito, salitang nangangahulugan ng pinuno at hukom.

Kaya nakagawian nang tawaging Mga Hukom ang mga pinunong ito na kailanma'y hindi naupo sa hukuman. Pero dapat sigurong intindihin ang salitang "hukom" sa ibang kahulugan: ang mga taong ito ang naging mga instrumento ng katarungan ng Diyos.

Translation: Cebuano

Sa nakapadayag na ang Diyos sa kaugalingon kang Moises sa Sinai, naghulagway ang Mga Maghuhukom og kalibotang dili kaayo masanagon. Ayohon ta nig basa aron madiskobrehan ang natagong himaya nga natisok dinhi. Human sa talagsaong kasinatian sa Exodo, ang Mga Maghuhukom nagtudlo nga ining kalibotana karon, dili masinati ang matuod nga kagawasan gawas kon makigbisog ta aron pag-angkon ini. Pagtulon-an ni sa atong kasinatian. Kay bisag nagdala nato si Cristo sa kalingkawasan, gikinahanglan gihapon ni sa pagtahan sa kaugalingon ug pagsakripisyo alang sa mithi nga atong gipakabililhon. Busa, bisag naangkon na sa atong katigulangan ang nasodnong kalingkawasan, gikinahanglan gihapon nga makigbisog ug andam tang mosakripisyo alang sa katungod nato sa pagpakabuhi.

Sa sinugdan ining basahona, milampos ang mga Israelita sa pag-angkon sa labing biniyaan nga kabungtoran sa Canaan ug maibogon silang naglantaw sa tabunok nga patag nga gipuy-an sa mga pagano. Bisan pa ini, sulod sa kapid-an ka siglo sa pagbinantay sa mga karnero, inanay silang nangahimo nga gagmayng mag-uuma sa nahimutangan nilang pinuy-anan. Nagkahulogan nig lawom nga kausabang katilingbanon; ug sama sa bisag unsang kausaban, mahitabo gyod nga mogula ang krisis sa bag-ong mga bili ug panglantaw.

Ang Mga Maghuhukom naghatag og espesyal nga gibug-aton sa tintasyon sa pagsimba og mga diosdios. Ang mga mag-uumang Kananeo may madahinong tinoohan nga nagsaulog sa mga pwersa sa kinabuhi ug maayong ani. Sa mga pangilin naghiusa sila ug nagbansay sa ritwal sa balaang panghilawas diin nangamuyo sila sa ilang mga dios, sa mga baal, nga panalanginan sila alang sa ulan ug abundang ani. Ining kasaulogana, lisod makadumili ang mga Israelita sa pag-apil sa paganong mga silingan.

Gawas pa, ang mga Israelita biktima sab sa lainlaing matang sa pagdaugdaog nga nakapasamot sa ilang pag-antos.

Ang mga Manluluwas

Ining kahimtanga sa mga Israelita isip katawhang nabahinbahin ug wala magkahugpong, may mitumaw nga mga pangulo sa taliwala nila nga kasagaran taga bukid. Sa pipila ka higayon nasinati nila ang daghang kadaogan (basaha ang mga ulohan 4 ngadto sa 5).

Naila sila nga Sofetim sa ato pa, mga pangulo o maghuhukom. Mahitabo nga may mga pangulo nga wala mangatungdanan sa husgado, apan gitawag og Maghuhukom. Apan kahatagan og laing kahulogan ang “maghuhukom”: mga dalan sila sa hustisya sa Diyos.

Ang mga Maghuhukom dili santos. Apan bisan pa ini, giila sila sa Israel nga mga manluluwas, gasa sa kaluoy ni Yahweh. Tinuod nga dili diyosnong buhat ang pagpatay sa pangulo sa kaaway o sa mga Pilisteo. Apan kon lantawon nato ang ilang palibot, nagpakita silag kaisog ug pagtoo taliwala sa katawhan diin naghari ang katalaw. Gisugdan nila ang laing yugto sa kasaysayan pinaagi sa pagbuntog sa nagpasulabing kahadlok sa ilang kaigsoonan.

Ang bayanihong mga buhat sa mga Maghuhukom malipayong gibalikbalik og handom sulod sa daghang katuigan, hangtod nga nahimong kasugiran. Apan, ang tagsulat nga naghiusa ining mga istoryaha sa usa ka basahon, nakamatngon sa kumon nga mga rason nga nakalangay sa kalingkawasan.

Nakamatikod siya ining han-aya sa mga hitabo:
– Ang mga Israelita mibiya ni Yahweh ug misimbag mga diosdios.
– Busa, gitugyan sila ni Yahweh sa mga kaaway.
– Ang mga Israelita miila sa ilang kasaypanan ug misangpit ni Yahweh.
– Unya, si Yahweh mituboy og manluluwas.

Apan sa naangkon na nila ang kadaogan ug human sa dyotayng kalinaw, malimot na pod sila sa ilang misyon. Ining kalibotana, dili makab-ot ang piho ug hingpit nga kalingkawasan.

Translation: Spanish

Los Jueces son para nosotros un libro de bellas historias: Débora, Gedeón, Sansón y Dalila, Jefté y su hija, sin olvidar al final a la mujer cortada en trozos ni al sacerdote que se aviva con los ídolos de su patrón. Pero estas historias transmitidas como relatos populares no hacen más que poner en imágenes la historia de una época tan importante como desconocida. ¿De qué manera los hebreos nómadas que entraron en Palestina después de Moisés se transformaron en un pueblo de pequeños agricultores? Y ¿cómo guardaron su identidad de pueblo elegido por Dios?

La tierra de Canaán, con sus fértiles praderas, lo tenía todo para seducir; lo mismo ocurría con sus religiones, cercanas a la naturaleza y donde la libertad sexual se expresaba con la mayor tranquilidad. Todos los pueblos que habían entrado allí se habían fundido con ella; ¿qué pasaría con la religión intransigente del Dios que no se ve? Fueron sin duda siglos oscuros desde cualquier punto de vista, en los cuales durante mucho tiempo se pudo pensar que el fuego del Sinaí se había extinguido.

Los libertadores

Lo que va a salvar el porvenir de las tribus de Israel será, por una parte, la agresividad de varias de ellas (pensemos en la tribu de Efraím cuyas campañas son narradas en el libro de Josué), y, por otra, el hecho de que con frecuencia estuvieron a merced de merodeadores y de otros nómadas venidos del desierto. Pero permanecieron fieles a Yavé porque en muchas ocasiones tuvieron la experiencia del Dios que salva.

En medio de sus dificultades, los israelitas, desorganizados y divididos en grupos rivales, se reagrupan alrededor de los “jueces” de tribus, o jefes innatos surgidos del pueblo, a veces campesinos que obtendrán grandes victorias (véanse Jue 4,1 y 5,1).

Esos hombres pasaron a la historia como los “sofetim”, una palabra que designa tanto a jefes como a jueces. Hay que saber que en la cultura hebrea, e incluso en el Evangelio, la palabra “juzgar” quiere decir también gobernar (Mt 19,28). De ahí que se llame jueces a hombres que no han tomado jamás parte en un tribunal.

Las brasas bajo la ceniza

La lectura del libro no nos da una idea muy elevada del nivel moral y religioso del Israel de aquel tiempo en que los marcos tradicionales de la familia y de la tribu nómada perdían su valor. Sin embargo se estaba gestando una renovación profunda. Dos palabras que muestran esa transformación: heredad y santuario, entran en el vocabulario religioso,.

– Heredad: el nómada tiene ahora una tierra. Deberá considerarla como un don de Dios, cultivarla y transmitirla a sus hijos. Toda su religión estará ligada a la tierra que Dios le ha dado y que conservará en la medida en que sea fiel.

– Santuario: los israelitas, que nunca tuvieron un templo en el desierto, descubren los lugares de culto de los cananeos. Se van, pues, a acostumbrar a agruparse también en lugares de culto en donde los levitas, los sacerdotes, guardan las tradiciones sagradas y las enseñanzas de Moisés.

Este ejemplo de un período en que se redescubre todo, está lleno de interés para nosotros en un tiempo en que se derrumban todas las estructuras morales y religiosas en que habían vivido nuestros padres. Podemos pensar que bajo la capa del materialismo triunfante están madurando muchas cosas que preparan el renacimiento de un cristianismo más consciente de sí mismo en una sociedad urbana, planetaria y postindustrial.

EL LIBRO DE LOS JUECES

Como los libros de Josué, de Samuel y de los Reyes, el libro de los Jueces es parte de la historia de espíritu profético redactada por los llamados “deuteronomistas”: ver la Introducción a Josué.

Al autor del libro se deben los dos primeros capítulos en que desarrolla su interpretación de los hechos que sucedieron durante los primeros tiempos de la penetración de los israelitas en Palestina. Luego ordenó una serie de historias en que cada tribu conservaba el recuerdo de sus héroes. Las juntó de tal forma que estos héroes aparecieran como los salvadores de todo Israel, y luego las puso como ejemplos de lo que quería enseñar: el pueblo no puede salvarse y vencer a sus enemigos si no demuestra su fidelidad a Yavé.

Es difícil encontrarle una estructura al libro de los Jueces. Se nota la diferencia entre los llamados pequeños jueces y los grandes jueces. Los primeros son jefes de clan cuya actuación desbordó los límites de su parentela y cuya autoridad fue reconocida por su tribu. Los grandes, en cambio, parecen haber sido personajes carismáticos que protagonizaron proezas militares en la lucha contra los propietarios del país o, al revés, contra los nuevos inmigrantes.

Introduction to Zephaniah (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Around the year 630, Zephaniah’s breaks the silence of the seventy year lull during which they had not heard the word of God. Isaiah concluded his mission around 690, and after that the faithful of Judah went through more than fifty years of persecution in the reign of Manasseh.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

大约在公元前630年，经过了七十年没有听到天主圣言的日子，索福尼亚的声音打破了沉寂。依撒意亚约在公元前690年左右完成了他的使命，自此之后，犹大的信众在默纳舍统治的时代经历了五十多年的迫害。

Translation: Tagalog

Mga taong 630, binasag ng tinig ni Sofonias ang katahimikan pagkaraan ng pitumpung taong hindi naririnig ang salita ng Diyos. Mga taong 690 nang matapos ni Isaias ang kanyang misyon, at pagkatapos niyon, mahigit sa limampung taon ng pag-uusig sa ilalim ng paghahari ni Manases ang dinanas ng mga sumasampalatayang taga-Juda.

Translation: Cebuano

Sa mga tuig 630, ang tingog ni Sofonias mibuak sa kahilom, human sa 70 ka tuig nga wala madungog ang tingog sa Ginoo. Si Isaias mitapos sa iyang misyon sa tuig 690, ug human adto, ang mga matoohon sa Juda miagi sa kapin sa 50 ka tuig sa panglutos sa paghari ni Manases.

Translation: Spanish

En el año 630, más o menos, la voz de Sofonías vino a romper el silencio después de sesenta años en que no se había oído la Palabra de Dios. Pues Isaías terminó su misión alrededor del año 690 y después los creyentes del país de Judá conocieron más de cincuenta años de persecución con el reinado de Manasés.

Sofonías habla para decir que la paciencia de Yavé no soporta más y que va a purificar a Jerusalén, destruyendo a su pueblo, que no confía en él.

Pero también Sofonías anuncia la voluntad de Yavé de formar un «pueblo de pobres» en medio de los cuales vivirá: Dios saltará de gozo y danzará con alegría por Jerusalén humilde y purificada.

Introduction to 1 Maccabees (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

1 Maccabees：Introduction

After Ezra and Nehemiah the Judean province, at the extreme end of the Persian empire, lived on the fringes of history for three centuries. Those with greater initiative dedicated themselves to trading and left their country to settle in all the urban centers around the Mediterranean. Yet, one hundred years after Nehemiah, in 333 B.C., Alexander the Great began to chart the Middle East countries, defeating all the enemy armies and overthrowing the kings. Although he died when he was thirty years old, his triumphs opened the way for the spread of Greek culture with its longing for growth, its confidence in human potential and its open spirit which surpassed national individualism.

Alexander’s generals parceled out his huge empire among themselves. The Ptolemies, who dominated Egypt and Palestine, were understanding and did not disturb the Jews for the sake of their religion and customs. But when the Antiochians of Syria defeated the Egyptians in 197 and took Palestine away from them, they began to impose their pagan religion on the Jews.

This fierce persecution caused the uprising of the Jews headed by the Maccabean family. The first book of Maccabees – acknowledged as one of the most perfect books of ancient history — relates the events in the war and the deeds of the five Maccabean brothers, from the year 170 to 130 B.C.

Holy War, Liberation War

The book of Maccabees shows us a people who desire to live but for whom faith is more valuable than even life itself. When all have become accustomed to living without conflicts, persecution begins. Many are convinced they can do nothing against such a great power and that the risks are too great to overcome. Then the Spirit of God engenders new heroes through whom people recover their sense of dignity, fighting for those rights that make them fully human and true believers.

The Jewish people found themselves alone against their oppressors, and their Roman allies were not much help. They relied on their own strength and God helped them in their efforts.

The Maccabean wars are models of holy wars. They also proved that holy wars do not solve everything. Caught up in military problems and in political games, the Maccabees’ descendants soon became materialistic and were despised or opposed by true believers.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

玛加伯上：引言

位于波斯帝国最边缘的犹太省份，在厄斯德拉和乃赫米雅之后，有三百年的时间是生活在历史的边缘。一些较主动积极的人投身于商业，他们远离家乡，定居在地中海沿岸的各个城市中。但是，在乃赫米雅之后一百年，也就是公元前333年，亚历山大大帝开始征讨中东国家，打败了所有的敌军，推翻了诸王。虽然亚历山大本人在三十岁时便去世了，但是他的胜利为希腊文化开辟了道路。希腊文化的特色在于追求成长，对人类的能力充满信心，以及超越民族、个人主义的开放胸襟。

亚历山大的将领们瓜分了这个大帝国。统治埃及和巴勒斯坦的仆托肋米相当善体民意，并没有因为犹太人的宗教习俗而和他们过不去。但是，公元前197年，叙利亚的安提约基雅人打败了埃及人，并夺走巴勒斯坦，将自己的宗教强加于犹太人。

这种残酷的迫害激发了由玛加伯家族所领导的犹太人的反抗。玛加伯上卷被认为是最完美的古代历史书卷之一，记载了公元前170年到130年的战争和玛加伯五兄弟的事迹。

圣战 · 解放战争

玛加伯书告诉我们一个视信仰重于生命的民族追求生存的故事。当大家习惯于在没有冲突的情况下过日子时，迫害开始了。很多人相信自己无力抵抗如此强权，如果要抵抗，所冒的险未免太大了。但是天主的圣神使新的英雄出现，正是他们使人民恢复了自尊，决定为自己的权利而战。

犹太人发现自己是孤军对付他们的压迫者，他们的罗马盟友并没有帮什么忙。他们凭靠自己的力量，天主帮助了他们。

玛加伯领导的战争是圣战的典范。但是，也使我们认识到圣战并不能解决一切。玛加伯的后代困于军事问题和政治游戏，很快变成不凭信仰和道德来统治的物质主义者。

Translation: Tagalog

1 Macabeo Introduksyon

Matapos ang panahon nina Esdras at Nehemias, tatlong dantaong nabuhay sa pinakagilid ng kasaysayan ang probinsya ng mga Judio sa pinakadulong hangganan ng imperyo ng Persia. Itinalaga ng mga mas masigasig ang kanilang sarili sa pagnenegosyo, at iniwan ang kanilang bayan para manirahan sa lahat ng sentrong siyudad sa palibot ng Dagat Mediterraneo. Pero sandantaon pagkatapos ni Nehemias, sa taong 333 bago kay Kristo, nagsimulang maglibot si Alejandrong Dakila sa mga bayan sa Gitnang Silangan, nilulupig ang lahat ng kalabang hukbo at ibinabagsak ang mga hari. At gayong tatlumpung taong gulang siya nang mamatay, ang kanyang mga tagumpay ang nagbukas ng daan para sa kulturang Griyego na may hangaring umunlad, may tiwala sa kakayahan ng tao at mas bukas na diwang nalalampasan ang makasariling nasyonalismo.

Pinaghati-hatian ng mga heneral ni Alejandro ang malawak niyang imperyo. Maunawain ang mga Tolomeong naghahari sa Ehipto at Palestina kaya hindi nila ginulo ang mga Judio nang dahil sa kanilang relihiyon at mga kaugalian. Pero nang malupig ng mga Antioko ng Siria ang mga Ehipsiyo sa taong 197 at maagaw ang Palestina, marahas nilang ipinagpilitan ang kanilang paganong relihiyon sa mga Judio.

Ang malupit na pag-uusig ang siyang naging sanhi ng pag-aalsa ng mga Judio na pinamunuan ng angkan ng mga Macabeo. Kinikilalang isa sa pinakamagaling na mga libro ng matandang kasaysayan ang Unang Aklat ng Mga Macabeo. Isinasalaysay nito sa atin ang mga pangyayari sa digmaan at mga kabayanihan ng limang magkakapatid na Macabeo mula sa taong 170 hanggang 130 bago kay Kristo.

Digmaang Banal, Digmaan ng Pagpapalaya

Ipinakikita sa atin ng libro ng mga Macabeo ang isang bayang naghahangad mabuhay ngunit mas pinahalagahan nila ang pananampalataya kaysa sariling buhay. Kung kailan nakasanayan na ng lahat ang buhay na walang problema, saka naman dumating ang pag-uusig. Marami ang kumbinsido na wala silang anumang magagawa laban sa isang napakalakas na kapangyarihan, at napakahirap makipagsapalaran. Pero nagpapalitaw ang Espiritu ng Diyos ng mga bagong bayani, at salamat sa kanila’t nababawi ng bayan ang dangal nito, at naipaglalaban ang mga karapatang saligan ng pagkatao at ng pagsampalataya.

Nakita ng sambayanang Judio na nag-iisa sila laban sa mga umaapi sa kanila, at hindi sila gaanong natulungan ng mga kakampi nilang Romano. Kaya sa sarili nilang lakas sila umasa, at tinulungan naman sila ng Diyos.

Ang mga pakikidigma ng mga Macabeo ay halimbawa ng mga digmaang banal na puno ng kabayanihan at katatagan, at ng pagsaklolo ng Diyos. Pero ipinakikita rin nito na hindi kayang lutasin ng banal na digmaan ang lahat. Bunga ng pagkasangkot sa mga problemang militar, at mula rito’y sa pamumulitika, ang mga inapo ng mga Macabeo ay agad na naging materyalista hanggang sila’y maging isang partido at mga pinunong walang pananampalataya ni moralidad.

Translation: Cebuano

Human ni Esdras ug Nehemias, ang lalawigan sa Juda nga nahimutang sa kinalay-ang bahin sa Persianong imperyo, morag napadaplin na sa kasaysayan sulod sa tulo ka siglo. Ang uban nila nga hilig sa negosyo, mibiya sa ilang yuta aron mopuyo sa mga dagkong syudad libot sa dagat sa Medeterraneo. Hinuon sa tuig 333 B.C., 100 ka tuig human ni Nehemias, gisugdan ni Alejandro Magno ang pagsulong sa mga nasod sa Tungatungang Silangan; iyang gipukan ang mga gingharian didto. Bisag namatay siya sa panuigong 30 anyos, ang iyang kadaogan naghatag og kahigayonan aron pagsabwag sa Griyegong kultura uban sa tinguha nga motubo ni, masaligon sa tawhanong posibilidad ug uban sa kadayag sa espiritu nga molabaw kay sa nasodnong pag-iya-iya.

Gibahinbahin sa mga heneral ni Alejandro ang lapad nga imperyo. Ang mga Tolomeo, nga nag-okupar sa Ehipto ug Palestina, masinaboton kaayo busa, wala nila hilabti ang mga Judio nga mobansay sa tinoohan ug magpuyo sumala sa ilang kultura ug batasan. Apan dihang gipukan sa mga Antioko sa Siria ang mga Ehiptohanon sa tuig 197, ug giilog ang Palestina, ilang gipugos ang mga Judio pagtuman sa pagano nilang kultura ug tinoohan.

Kining bangis nga pagpanglutos nagtukmod sa mga Judio sa pag-alsa, pinangulohan sa banay sa mga Macabeo. Ang unang basahon sa mga Macabeo giila nga usa sa labing hingpit nga basahon sa karaang kasaysayan nga naghan-ay sa panghitabo sa gubat nga gipasiugdahan sa lima ka igsoong Macabeo, gikan sa tuig 170 ngadto sa 130 B.C.

Balaang Gubat, Gubat sa Kalingkawasan

Gipakita kanato ining basahon ang katawhan nga buot mabuhi, kang kinsa ang pagtoo mas bililhon kay sa kinabuhi mismo. Dihang naanad na ang mga tawo sa pagpuyo nga walay panagbangi, nagsugod sab ang panglutos. Daghan ang naghunahuna nga wala silay mahimo batok sa usa ka higanti ug gamhanang nasod. Apan ang Espiritu sa Diyos nagpagula og bag-ong mga bayani, ug salamat nila, nabalik sa katawhan ang pagtamod sa ilang dignidad, nakiggubat sila alang sa mga katungod nga kon wala pa ni, wala untay mga magtotoo ug mga tawong isog nga mobarog.

Nakita sa mga Judio nga nag-inusara sila batok sa mga manlulupig, ug ang mga Romanong mga alalay, dyotay rag gikatabang. Busa, misalig sila sa kaugalingong kusog ug gitabangan sila sa Diyos.

Ang gubat nga gilusad sa mga Macabeo modelo sa balaang gubat. Apan nakita sab nila nga ang balaang gubat dili makasulbad sa tanang problema. Tungod sa ilang pagkahikot sa mga problemang pangmilitar ug ingon man sa mga duladula sa politika, ang mga sumusunod sa mga Macabeo nahimong sobra nga pakikwarta, hangtod nga gipadagan nila ang nasod nga himulag sa pagtoo ug pamatasan.

Translation: Spanish

Después de Esdras y Nehemías, la provincia judía, sector extremo del imperio persa, se quedó durante tres siglos y medio al margen de la historia. Los de mayor iniciativa se dedicaron al comercio y salieron de su país para establecerse en todos los centros urbanos, alrededor del mar Mediterráneo.

Sin embargo, una revolución silenciosa ya estaba afectando los países del Oriente Medio. La cultura griega llamada helenismo, penetraba los ambientes del comercio, los poderosos y los sacerdotes. Propulsada por sus realizaciones artísticas y su eficiencia en el terreno económico, pregonaba la confianza en las posibilidades del hombre, la supremacia de la razón, la superación de los indidualismos nacionales, presentando con esto un serio desafío a la cultura y la fe de los judíos.

El año 333 a.C, Alejandro Magno, dueño de Grecia, empezó a recorrer los países del Medio Oriente, derrotando a todos los ejércitos enemigos. Cuando murió a la edad de treinta años, dueño del imperio persa, sus generales se repartieron sus conquistas. La provincia judía, en un comienzo, perteneció a los Tolomeos establecidos en Egipto, que se conformaron con sacar de ella el máximo de impuestos, apoyándose en las familias ju días mas pudientes, ya conquistadas por el helenismo.

En el año 197 los Antíocos de Siria vencieron a los egipcios y les arrebataron Palestina. Más tarde pretendieron unificar a la fuerza los pueblos que dominaban, imponiéndoles el helenismo con su educación, sus prácticas y sus dioses. Una crisis profunda se produjo entonces en Israel: mientras unos preferían conseguirse los favores del poder, la persecución causó un levantamiento de creyentes encabezados por la familia de los Macabeos.

El primer libro de los Macabeos, reconocido como uno de los más perfectos de la historia antigua, nos relata los sucesos de la guerra y las hazañas de los cinco hermanos Macabeos, del año 170 al año 130 a. C.

Guerra Santa, guerra de liberación

El libro de los Macabeos nos muestra a un pueblo que considera su fe más preciosa que la existencia. Cuando la mayoría se convence de que nada se puede hacer contra un poder tan fuerte y que los riesgos son demasiado grandes, el Espíritu de Dios hace surgir nuevos héroes y, gracias a ellos, el pueblo recobra el sentido de su dignidad, luchando por unos derechos sin los cuales no hay hombres ni creyentes.

El pueblo judío se encontró solo frente a sus opresores, y sus aliados romanos le ayudaron muy poco. Contaron con sus propias fuerzas y Dios los ayudó.

Las guerras de los Macabeos fueron un modelo de la guerra santa en que no faltaron el heroísmo y la constancia, ni menos aún la ayuda de Dios. Pero también demostraron que la guerra santa no lo resolvía todo. Arrastrados por los problemas militares y por los juegos políticos, los descendientes de los Macabeos se materializaron muy pronto, llegando a ser unos gobernantes sin fe ni moralidad.

Introduction to Galatians (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Who were the Galatians? Galatia was a northern province of today’s Turkey. Once Paul had stopped there (Acts 16:6) when an illness had prevented him from pursuing his journey (Gal 4:13-14). He had visited the Galatians again (Acts 18:23) before settling in Ephesus (Acts 19:1) and he had asked them to help the poor in Jerusalem (1 Cor 16:1).

Paul is writing because the community is in danger. Strangely enough, Paul does not make any reference to scandals, laxity or to conflicts of authority, as it was the case in Corinth. There were tensions and doubts as some people wanted to go back to Jewish practices. However, it seems that the community was not expecting such a warning from Paul. He had shown greater foresight. Some people wanted to return to religious practices because they had failed to understand that being Christian was primarily living one’s faith rather than practicing a religion.

For the Galatians, discovering the Gospel had been like a bath in freedom. Those who were Jewish were freed from the constraint of religious practices and those who were Greek (and pagan) were freed from the prejudices of their society: it was like a great cleansing. But were they able to follow Paul when he declared that Christ was able to fill our lives and that the Spirit is a much better guide than any religious obligations?

At first, the Galatians had experienced what was at the core of Paul’s life. But the community found it difficult to maintain itself along such a new line. After their initial enthusiasm, most of these new Christians felt a need for rules and practices. They did have faith in Christ but it was asking for a lot to want all of them to be’“spiritual” people.

It was precisely at that time that preachers of Jewish origin were exhorting them to be circumcised and to observe the customs of Israel (4:10) by promising them a life superior to the life obtained by conversion to Christ.

Belonging to Judaism would have brought material security to the Galatians since the Israelite religion was protected by Roman laws. If they refused both idolatry and the Jewish religion, they were running the risk of being persecuted (6:12-14). On the contrary, if they adopted the Jewish nationality and the customs of Israel, they would have avoided persecution but that would have been the same as saying that Christ had died for nothing (2:21).

This is the reason why Paul reacted passionately. All of us, Jews and pagans, are solely saved by the generosity of God who has forgiven our sins and who has given us, along with his Spirit, the freedom of love (5:13-14). When we give too much credit to the rules and practices of a religion, we are locking ourselves into a system, an order in which we expect, even without saying it, a reward for our good deeds. On the contrary, faith means surrendering to God and his mystery that is as awesome as its symbol, the cross. Faith also means believing that God wants the salvation of all human beings, regardless of their nationality (3:9).

This should be enough to understand that this letter to the Galatians is still addressing us in our time when so many people reduce religion to practices. Moreover, it is a fact that to the extent that the Church has to sustain many Christians who have a very limited experience of life in the freedom of the Spirit, it tends to bring itself to their level and to become a religion. This is why the Church has to regain the awareness of its identity and to rediscover the meaning of living by faith.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

迦拉达人是谁？这个称呼并不确切，既可指保禄第一次传教时，在丕息狄雅地区（现土耳其南部）建立的基督徒团体(宗13:14；14:24；16:1-3)，也可指保禄第二次传教时，在较北部地区建立的基督徒团体（宗16:6；18:23）。

保禄因见这些地区教会发生危机而写了此信。然而奇怪的是，他没有指责这个基督徒团体内的丑事、精神的日渐懈怠和领导之间的冲突，像先前批评格林多人那样。的确，团体中有许多令人紧张，令人疑惑不解的事。有人极力主张重新恪守犹太教规。不过，不管是这些倒行逆施的鼓吹者，还是那些极力反对者，似乎都未曾料到保禄会给他们这样严肃的警告。保禄的眼光比他们深远透彻：信徒若倒退到死守教规，只重视礼仪的地步，那就是没有明悟，或者说完全忘了：基督徒并不是以遵守教规礼仪为首要，而是要活出信德来。

对迦拉达人来说，认识了福音，如沐浴在自由春风中。特别对其中的某些犹太人，他们从终生恪守教规的严峻诫命中获得了解放。希腊化基督徒则得以摆脱当时的宿命观和社会偏见，获得彻底的精神洗礼。不过，当保禄跟他们讲述自己的灵修经验，向他们肯定说基督足以满足我们的一切需求，任何信仰的章典规诫都没有圣神的引导更正确美妙时，他们能够听从保禄而行动吗？

初期，迦拉达人曾努力照保禄的模式来生活，但要这个团体始终保持如此新颖的思想作风，则很难了。经过初期的热衷后，绝大部分新基督徒又觉出章典规范及实践礼仪的必要性了。即使他们对基督有信德，但要他们都“属神”，则太过奢求了。有些人提供了答案。毫无疑问，这些人是犹太血统的基督徒，他们知道律法的益处。他们当然渴望领导教会团体，不过这封信第六章明示出他们背后的企图：恢复犹太典章和礼仪，可以打开犹太社会的层层大门。犹太人团体散布在罗马帝国的各个角落，由共同的纽带紧密相连，这种彼此的关系在多方面使个人和团体受益。一些基督徒更愿意享受这种安全，而不是冒险去投身一种新的信仰，面对基督徒团体必须面对的挑战。

保禄的回答是严厉的。他的话可说代表天主之言。不错，如果我们过分注重宗教典章规诫的实践，就会陷入一种不言而喻的心态：那就是我们期望以善行去获取赏报。但若出于信德，情况就不同了：我们会把自己交托给天主，进入他以十字架为象征的奥秘之中。

以上这些足以使我们领会出，在许多追求保障与安宁的今天，迦拉达书也是写给我们的。教会既然不得不接受许多缺少灵性经验的信徒，她自身必然会有降低到和这些信徒水准一样的倾向，变成只是一种宗教。因而，我们必须不断地认识自己的身份：借信德重新发现生命。

Translation: Tagalog

Lahat tayo’y nagpapanggap na malaya. Ngunit ano bang ibig sabihin ng maging malaya? Ang mga tunay na malayang tao ay iyong mga inaakay ng malalim na inspirasyon ng Espiritu ng Diyos. Bawat Kristiyano’y dapat maging “inspirado” sa ganitong kahulugan. Gayunpaman, maraming bagay ang nagbabanta sa “kalayaang ibinigay ni Kristo sa atin”:

– Kalimita’y pinababayaan nating lumamig ang ating maalab na damdamin noong una nating makatagpo si Kristo at naramdaman nating kaya nating gawin ang kahit ano para sa kanya. At sinisimulan nating hubugin ang ating buhay ayon sa mga gawaing hindi makapapalit sa tunay na pag-ibig.
– Puwede rin namang mangyari na masyado nating hinahangaan ang mga halimbawa ng mga Kristiyano ng ibang panahon o ibang kalagayan. At kinokopya natin ang mga huwaran ng Kristiyanong pamumuhay na hindi katugma ng inaasahan ng Diyos sa atin, kaya hindi tayo pumupunta kay Kristo sa kabuuan ng ating pagkatao at paninindigan.

Malinaw ang lahat ng ito sa Sulat sa mga taga-Galasya. Ang mga paganong ito na napa-sampalataya ni Pablo ay nakinig pagkatapos sa mga Judiong nag-aakalang mga disipulo sila ni Kristo, ngunit hindi naunawaan ang Ebanghelyo. At sinasabi ng mga Judiong ito: “Pana-nampalataya kay Kristo, napakaganda nito! Ngunit mas mahalaga sa Diyos ang pagtupad ng mga tao sa lahat ng batas at kaugaliang panrelihiyon.”
Kaya ginawa ni Pablo ang napakarahas na sulat na ito: “Kung kilala ninyo si Jesus na ipinako at inaakay kayo ng kanyang Espiritu, ano pang kailangan ninyo?”

Sino ba ang mga taga-Galasya? Tinutukoy ang mga pamayanan ng Pisidia at Galasya. Sinasabi sa Gawa 13:13-14:25 at 16:6-6 ang tungkol sa pag-eebanghelyo sa kanila.

Translation: Cebuano

Kitang tanan nagpakaaron-ingnong gawasnon. Apan unsay kagawasan? Ang gawasnon mohimog desisyon dili pinasikad sa kaugalingong interes, kondili inagak sa mas lawom nga lamdag sa Espiritu sa Diyos, nga kanunayng nagdapit sa pagbag-o. Gilamdagan ini ang matag kristyano. Apan may duha ka butang nga naghulga sa “kagawasan nga gihatag kanato ni Cristo”:

– Kadaghanan nabugnaw ang kadasig sa unang paghimamat ni Cristo, ug sa iyang pagtulun-an nga nakapabuhat nato og bisag unsa alang niya. Ug giumol nato ang kinabuhi sumala sa balansayon nga dili makapuli sa matuod nga gugma.
– Usahay nadani ta sa kanhing panig-ingnan nga dili na tukma sa panahon o sa lahing kahimtang. Miawat ta sa mga sumbanan sa kristohanong pagpuyo nga dili mohaom sa gitinguha kanato sa Diyos, maong nalayo ta ni Cristo, sa tinuod nga pagkakita ug sa gihatagag bili.

Kining tanan naklaro sa Sulat alang sa taga Galacia. Ang mga pagano nga nakabig ni Pablo, nadala sa mga Judio nga nagpatoo nga mga tinun-an sila ni Cristo, apan wala makasabot sa Ebanghelyo. Gitudloan sila sa mga Judio nga nindot ang pagtoo ni Cristo, apan ang labing mahinungdanon sa Diyos: pagtuman sa tanang tulumanon, balaod ug batasan sa Judiong tinoohan. Kay gawas nga nasayran na ninyo nga si Jesus Judio, kinahanglang mosunod mo ug motuman sa pamaagi sa mga Judio: sa mga ritwal ug tulumanon, sa pagsimba ug pag-ampo; sa hunahuna ug panglihuklihok.

Nangusog si Pablo pagsulat: “kon nasayod mo nga gilansang si Jesus sa krus ug nga gigiyahan mo sa iyang Espiritu, nan unsa pay inyong gikinahanglan?

Kinsa man ang taga Galacia? Dili klaro kining ngalana, pwede kaayo nga katilingban sila sa Pisidia ug Galacia. Ang Mga Buhat 13:42 - 14:25 ug 16:1-6 naghisgot sa panahon sa pagwali didto.

Translation: Spanish

¿Quiénes eran los Gálatas? Este apelativo, tan poco preciso, tal vez indique a las comunidades de Pisidia evangelizadas por Pablo en su primera misión (H 13,22; 14,25; 16,1-3); o tal vez podría tratarse de otras comunidades que Pablo habría fundado más al norte, en la antigua Galacia, durante su segunda misión (H 16,6; 18,23).

Pablo escribe porque la comunidad está en peligro. Es algo extraño: no hace alusión a escándalos, ni a un relajamiento, ni a conflictos de autoridad, como ocurrió en Corinto. Había seguramente tensiones y dudas, ya que algunos se propasaban y querían volver a valorizar las prácticas judías. Sin embargo y según parece, ni los promotores de esa vuelta a la Ley, ni los que se les oponían, podrían haber esperado una advertencia semejante de Pablo. Pero su intención iba más lejos que ellos: los fieles piden de nuevo prácticas religiosas porque no han comprendido o porque han olvidado que ser cristiano no es ante todo practicar una religión, sino más bien vivir la fe.

El descubrimiento del Evangelio había sido para los Gálatas un baño de libertad. Los que eran judíos habían escapado así de la tiranía de las prácticas que marcaban toda la existencia. Los que eran griegos (y paganos) se habían liberado de una visión fatalista del mundo y de los prejuicios de su sociedad; ahí también la liberación se había hecho en la forma más radical. Mas, ¿eran capaces de seguir a Pablo cuando les participaba su propia experiencia? ¿Habían descubierto que Cristo es lo suficientemente grande como para llenar la existencia y que el Espíritu dirige mucho mejor que las obligaciones religiosas?

Durante un tiempo los Gálatas habían vivido lo mismo que vivía Pablo, pero era difícil que la comunidad se mantuviera en una línea tan nueva. Transcurrido el momento del primer entusiasmo, la gran mayoría de estos nuevos cristianos sintió la necesidad de reglas y prácticas. Tenían fe en Cristo, pero era demasiado pedirles que fueran todos «espirituales».

Además había allí gente que ofrecía una respuesta. Eran tal vez cristianos de origen judío que sabían lo bueno que es tener una ley. Aspiraban, por supuesto, a tomar la dirección de la comunidad, pero el capítulo 6 de esta carta nos da a entender que no eran totalmente desinteresados, ya que la vuelta a las prácticas judías les abría todas las puertas de la comunidad judía. Existía una solidaridad muy fuerte entre los judíos en un mundo que les era habitualmente hostil, y juntarse con ellos procuraba una seguridad real. Algunos prefe rían esta seguridad a la aventura de la fe y los riesgos que las comunidades cristianas enfrentaban en aquel tiempo.

La respuesta de Pablo es severa, y tal vez nos parecerá muy parcial y negativa con respecto a las prácticas religiosas —pero es palabra de Dios—. Dar demasiado crédito a las reglas y prácticas de una religión es encerrarse en un sistema, en un orden en el que se espera, aún sin decirlo, la recompensa por las buenas acciones. La fe, por el contrario, significa entregarse a Dios y a su misterio, tan temible como la cruz que es su símbolo.

Todo esto nos indica que esta carta a los Gálatas tiene hoy gran actualidad, pues son muchas las personas que andan en busca de certidumbres. Por otra parte, en la medida en que la Iglesia deba atender a muchos fieles que sólo tienen una limitada experiencia de la vida en el Espíritu, tiene siempre cierta obligación de ponerse a su nivel con ritos, preceptos y autoridades. Debe pues mantener clara o recuperar la conciencia de su identidad y al mismo tiempo redescubrir la vida por la fe.

Introduction to Ezekiel (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

When Everything Is Falling Apart

“A third of the people will die by plague and famine; another third by the sword, and I will scatter the rest everywhere; these I will also pursue and pour out my anger on them.” These are God’s words which prompted Ezekiel to announce the destruction of a holy people. Do these also apply to the present crisis in the Church?

In many countries in a short time the Church has lost its imposing facade of well-attended temples and rituals, a practicing majority, a faithful clergy who were present everywhere, the security of unquestioned faith and the universal obedience to the center: Rome. All is collapsing. Many people hoped that the renewal begun at the Council would produce quick results. Yet, every day what seemed to promise a secure future is disappearing.

Other words from Ezekiel come to mind: “I will not allow you to be a people like the rest, rather I will rule over you by force. I will gather you from among the nations and I will confront you. You will be under my authority.” Could God be calling on destructive forces? Could God be the one breaking down the human structures we believed to be the Church? Of course, something will remain, a remnant as Ezekiel puts it. That is to say, those whose faith will have been purified through trial and in whom the Holy Spirit will act with more freedom.

What was just said is enough to help us understand the value of the Book of Ezekiel for today. He was God’s witness in the final years of the kingdom of Judah, though living among those exiled in Babylon.

We will surely be surprised at the language he attributes to God. He shows God as venting his resentment and jealousy by continually threatening his people and taking delight in their predicament and agony. Would it be possible, however, to speak about love without mentioning jealousy and violence?

We also find jealousy and violence when God comes to conquer a sinful people. The husband goes looking for his unfaithful wife among her lovers and brings her back by force. Ezekiel’s excessive words must not make us forget other pages of the Bible where God expresses himself tenderly, but we cannot ignore them either, under the pretext that God is a good daddy. We may have experienced in our own flesh the misery of the sinner challenging God. Ezekiel’s role was to express the bitterness of sin and the anger of God.

The Book of Ezekiel

Ezekiel may have been a young priest taken to Chaldea with the ten thousand exiles after the first siege of Jerusalem in 598 (see 2 K 24:14). There he was called by God as he tells us (chapters 1 and 2). The first part of his book (chapters 1–24) contains his discourses predicting the total destruction of his country.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

家国分崩离析之际

“三分之一的人会死于城内的瘟疫或饥荒，另外三分之一会战死在城外，我还要将另外的三分之一驱散到远方，用刀剑追杀他们。我的愤怒将倾泄而出……”以上是促使厄则克耳宣布这神圣民族之灭亡的天主的话。这番话是否也适用于教会当前的危机呢？

在许多国家，教会已在短期内失去了其备受重视的圣殿和仪式的堂皇外表，以及虔诚信教的大众和无所不在的忠诚教士，还有对天主教中心罗马的无庸置疑的信心和普世性的顺服，这一切都在动摇中。许多人曾希望大公会议的改革能迅速地解决问题。但是，日复一日，那些看起来似乎是最有保障的未来，却又一再地幻灭。

另外一些厄则克耳的言论，再次出现在脑海中：“我不允许你们变得和其他民族一样，我会以强力来统治你们。我将把你们从众民族中聚集起来，我将与你们对质。你们将生活在我的权威之下。”难道天主会召来毁灭的力量？难道天主会摧毁我们称为教会的这个人类组织吗？当然，总有些会幸免的，如同厄则克耳所称的遗民，也就是那些其信仰在考验中得到净化，而圣神也将以更大自由来对他们产生作用的人。

刚才所说的，足以使我们了解厄则克耳一书在今天的价值。厄则克耳虽然和那些被流放的人一起住在巴比伦，但却成为犹大王国末期天主的见证。

我们读到厄则克耳用来描述天主的语言，一定会感到惊讶，因为天主看起来似乎总是在威胁人们，且以子民的困境和痛苦为乐，并以此来发泄他的愤恨和嫉妒。但是，是否有可能说到爱而不提起嫉妒和暴力呢？

我们会发现，当天主征服罪民时，也含有嫉妒和暴力的成份。

这就有如丈夫到妻子的情人家中，寻找自己不贞的妻子，并强行把她带回家。我们不要因为厄则克耳的这些极端的言词，而忘了在圣经的其他地方，天主也曾表现得非常温和，但是我们也不要以天主是位好父亲为借口，而忽略了厄则克耳所说的话。我们可能亲身体验过，那些向天主挑战的人所遭受的苦难：厄则克耳的角色便是要揭发罪恶所带来的苦痛，以及天主的义怒。

厄则克耳书

厄则克耳可能是公元前598年耶路撒冷第一次沦陷之后，随同一万名遭流放的以色列人来到加色丁的一个年轻司祭（见列下24:14）。如同他告诉我们的，他在那里受到了天主的召唤（则1-2章）。

本书第一部分的内容是他宣告国家全然毁灭的言论（则1-24章）。

继反外邦的预言之后（则25-32章），则是本书的第三部分(则33-48章)，也就是对流放者的许诺：天主不希望他的子民灭亡。

我们知道，有些种族已在历史中消亡了，而有些民族的移民则因为在异乡找到工作，便忘了自己的土地，如此，犹太人在耶路撒冷沦亡的危机后，本该走上同样的绝路。在被流放到一个比自己的祖国更繁荣的巴比伦的犹太人中，老一辈的人还是渴望着自己的家乡，而年轻人则想在这种新情势中捞到油水。但是厄则克耳以他挑战性的教诲，不断地塑造那些有朝一日将回到犹大建造天主新王国的人的良知。（则33-29章）。

Translation: Tagalog

Kapag Nabubuwal ang Lahat

“Ikatlong bahagi ng bayan ang mamamatay sa salot at gutom; isa pang ikatlo ang mabubuwal sa tabak; at ang malalabi nama’y pangangalatin sa lahat ng dako at uusigin ko pa rin ang mga ito at pagbubuntunan ng aking poot.” Ito ang mga salita ng Diyos na sinabi ni Ezekiel sa pagkawasak ng Bayang Banal. Magagamit din kaya ito sa kasalukuyang krisis ng Iglesya?

Sa loob ng ilang taon, nawala na sa Iglesya ang kahanga-hangang panlabas na anyo ng mga templo at mga seremonya, ang pagkarelihiyoso ng nakararami sa sambayanan, ang katapatan ng mga pari nito na nasa lahat ng dako, ang katatagan ng isang pananampalatayang di mapag-alinlanganan at ang pagsunod ng lahat sa Roma. Nabubuwag ang lahat ng ito. Maraming umaasa na magbubunga kaagad ang pagpapanibagong sinimulan ng Konsilyo. Ngunit naglalaho sa bawat araw ang waring pinakamahalagang magbibigay-katiyakan sa hinaharap.

Magugunita ang iba pang mga salita sa aklat ni Ezekiel: “Hindi ko maipahihintulot na kayo’y maging isang bayang tulad lamang ng iba; kundi sapilitan akong maghahari sa inyo. Titipunin ko kayo mula sa mga bayan at haharapin ko kayo. Sasailalim kayo ng aking kapangyarihan.” Hindi kaya tinatawag ngayon ng Diyos ang mga puwersa ng pagkawasak? Ang Diyos kaya ang nagbubuwal sa mga gawa-ng-tao na sa akala naman nati’y siyang Iglesya? May maiiwan siyempreng labi gaya ng sabi ni Ezekiel – silang ang pananampalataya’y dinalisay ng pagsubok at mas malayang magagalawan ng Espiritu ng Diyos.

Ang kasasabi ay sapat na para maintindihan ang kahalagahan sa ngayon ng aklat ni Ezekiel. Siya ang saksi ng Diyos sa mga huling taon ng kaharian ng Juda, bagamat nasa piling ng mga ipinatapon sa Babilonia.

Tiyak na magtataka tayo sa lengguwaheng iniuukol niya sa Diyos na laging nagbababala at parang nalulugod pa sa kagipitan at pagdurusa ng kanyang bayan bilang pagbibigay-daan sa kanyang galit at selos. Pero puwede kayang mangusap tungkol sa pag-ibig nang hindi binabanggit ang mga salitang selos at karahasan?

May selos at karahasan din sa pagsakop ng Diyos sa mga taong makalaman at makasalanan. Hinahanap ng asawa ang kanyang taksil na maybahay sa piling ng mga mangingibig nito at ibinabalik niya sa dahas. Ang may kalabisang pananalita ni Ezekiel ay hindi dapat makapagpalimot sa atin sa iba pang pahina ng Biblia kung saan ipinahahayag ng Diyos ang kanyang karinyo. Pero hindi rin naman natin maisasaisantabi ang mga ito sa pagdadahilang mabait na tatay ang Diyos. Maaaring naranasan na natin sa ating sariling laman ang kapighatian ng makasalanang humahamon sa Diyos: tungkulin ni Ezekiel na ibunyag na lahat ang pait ng kasalanan at ipagsigawan ang galit ng Diyos.

Ang Aklat ni Ezekiel

Malamang na isang batang pari si Ezekiel na dinalang bihag sa Kaldea kasama ng sampung libong ipinatapon makaraan ang unang paglusob sa Jerusalem sa taong 598 (tingnan ang 2 H 24:14). Doon siya tinawag ng Diyos gaya ng kanyang ikinukuwento sa atin (kab. 1 at 2).

Ang unang bahagi ng kanyang aklat (kab. 1-24) ay naglalaman ng kanyang mga pahayag na nagbabalita sa ganap na pagkawasak ng kanyang bayan.

Kasunod ng mga propesiya laban sa mga banyagang bansa (kab. 25-32), nasa ikatlong bahagi naman ng aklat ang mga pangako sa mga itinapon. Sapagkat ayaw ng Diyos na mamatay ang kanyang bayan.

May alam tayong mga lahing naglaho at mga dayuhang nakalimot sa sariling bayan sapagkat nakakita sila ng trabaho sa ibang bansa. Sa ganito rin sana mamamatay ang sambayanang Judio pagkaraan ng krisis na nagwasak sa Jerusalem. Nang nasa Babilonia sila, sa pagkakadeport sa isang mas maunlad na bansa, pinananabikan ng matatanda ang kanilang lupang tinubuan habang walang iniisip ang mga kabataan kundi samantalahin ang bago nilang kalagayan. Ngunit sa kanyang mapanghamong pagtuturo ay patuloy na hinuhubog ni Ezekiel ang konsiyensiya ng mga magsisiuwi sa Judea balang araw para itayo ang bagong kaharian ng Diyos (kab. 33-39).

Translation: Cebuano

Inigkabungkag sa Tanan

“Ang ikatulo ka bahin sa imong katawhan mamatay sa katalagman. Mamatay sila sa gutom sulod sa imong mga paril. Ang laing ikatulo mamatay sa espada gawas sa syudad. Ang kataposang bahin akong isalibay sa hangin ug gukdon ko sa akong espada nga gikuha na sa sakoban.” Kining mga pulonga sa Diyos ang gigamit ni Ezekiel sa pagpahibalo sa pagkalaglag sa balaang katawhan. Ikasulti ba ni nato bahin sa krisis sa simbahan karon?

Sa daghang kanasoran ang simbahan nawad-an sulod sa dyotayng panahon sa iyang bayhon nga makapataha, sa mga templo ug ritwal nga daghang manambong, sa kadaghanan nga nagbansay, sa kapariang masinugtanon nga naa sa tanang lugar, sa siguridad sa pagtoo nga dili ikapangutana ug sa pagtahod nga unibersal alang sa sentro, Roma. Kining tanan naghinayhinayg kalumpag. May daghang katawhan nga naglaom nga ang pagbag-o sa simbahan nga gisugdan sa konsilyo Vatikano mamunga dayon. Apan kada adlaw, ang morag nakapakitag dakong purohan sa sigurong kaugmaon, nagkawala.

Ang laing mga pulong ni Ezekiel moabot sa atong panumdoman: “Tapokon gikan sa daghan nga katawhan. Himoon tamo nga usa ka pundok gikan sa kanasoran diin kamo makatagkatag. Hatagan tamo sa yuta sa Israel.” Nagtawag ba kaha ang Diyos sa mga pwersang manglalaglag? Ang Diyos ba kaha ang naggun-ob sa mga istruktorang tawhanon nga atong gitoohan nga simbahan? Sa walay duda, duna gyoy mahibilin, ang salin sumala sa gisulti ni Ezekiel, sa ato pa, kadtong katawhan kansang pagtoo lunsayon pinaagi sa pagsulay, ug kang kinsa ang Espiritu Santo makahimo sa iyang gimbuhaton nga mas gawasnon.

Ang bag-o lang natong gisulti dili paigo aron pagtabang sa pagsabot sa bili sa libro ni Ezekiel alang karong panahona. Saksi siya sa Diyos sa kataposang katuigan sa gingharian sa Juda, bisag nagpuyo siya uban sa mga bihag didto sa Babilonia. Sigurado gyod nga mahibulong ta sa pinulongan nga iyang gibutang sa baba sa Diyos. Kay gipakita man niya nga ang Diyos mipahamtang sa iyang kasuko ug pangabugho pinaagi sa kanunay niyang paghulga sa katawhan ug sa kalipay nga iyang gipakita. Hinuon, dili ba posibli ang pagsulti mahitungod sa gugma nga dili maghisgot sa pangabugho ug kabangis?

Ato pod nga makita ang pangabugho ug kabangis diha nga ang Diyos moabot na aron pagbuntog sa makasasalang katawhan. Ang bana mangita sa mabudhiong asawa taliwala sa mga kabit nga dad-on pagbalik ginamit ang kusog. Ang sobra kaayong sinultihan ni Ezekiel kinahanglang magpahinumdom sa ubang panid sa Biblia diin ang Diyos nagpadayag sa kaugalingon sa tumang kalumo, apan dili ta makasalikway sa maong sinultihan, ubos sa pasangil nga ang Diyos maayong amahan. Tingali atong nasinati sa kaugalingon natong unod ang kaalaot sa makasasala nga naghagit sa Diyos: papel ni Ezekiel mao ang pagpadayag sa kapait sa sala ug sa kasuko sa Diyos.

Ang Ezekiel

Si Ezekiel batan-on tingling pari nga gidala sa Caldea uban sa mga 10,000 ka bihag human sa unang pagsulong sa Jerusalem sa tuig 598 (tan-awa 2 H 24:14). Didto gitawag siya sa Diyos ingon sa iyang gisulti kanato (Mga kapitulo 1 ug 2).

Ang unang bahin sa libro (kapitulo 1-24) nagdala sa mga diskurso nga nanagna sa hingpit nga pagkalaglag sa iyang nasod.

Human sa mga panagna batok sa langyawng kanasoran, naa ang ikatulong bahin sa libro, ang mga saad ngadto sa mga bihag: ang Diyos dili buot nga ang iyang katawhan mamatay.

Nasayod ta nga dunay mga rasa nga nangawala ug dunay milangyaw nga nalimot sa ilang yutang natawhan kay nakakita man sila og trabaho sa laing nasod. Niining paagiha ang katawhang Judio mawala na unta human sa krisis kanus-a ang Jerusalem nagun-ob. Samtang didto sila sa Babilonia, mga binihag sa usa ka nasod nga mas malamboon kaayo, ang gulanggulang nga katawhan nangandoy sa ilang yutang natawhan, samtang ang mga batan-on naghunahuna lang sa pagpahimulos sa bag-ong kahimtang. Apan si Ezekiel, sa iyang mahagitong pagpanudlo mipadayon pag-umol sa mga konsensya adtong katawhan nga sa usa ka adlaw mobalik sa Juda aron pagtukod sa bag-ong gingharian sa Diyos (mga kapitulo 33-39).

Translation: Spanish

A este profeta se suele recordarlo como se recuerda a la Cuaresma. Vivió y profetizó en el exilio, y si bien anunció un futuro prometedor para su pueblo arruinado, lo hizo después de haber denunciado, durante años, las falsas esperanzas a las que se aferraban sus compañeros. Dios mismo le ha impuesto largos ayunos y pruebas, además de la humillación de pertenecer a grupos marginales, en una ciudad segura de sí misma. Mientras que el “segundo Isaías” parece contemplar la tropa de los exiliados desde la altura que le inspiran sus grandes perspectivas, Ezequiel comparte la vida de un suburbio escuálido donde se enfrenta cada día a las miradas escépticas u hostiles de los exiliados

Ezequiel es sacerdote y Dios sale a su encuentro cuando tenia treinta años, la edad legal para comenzar su servicio en el templo. Como Jeremías, Ezequiel será a la vez sacerdote y profeta, lo que nos invita a no oponer demasiado estas dos funciones complementarias. El ministerio del sacerdote no se agota en el templo; el sacerdote enseña, juzga y precisa la aplicación de las leyes. El profeta, por su parte, es un carismático capaz de discernir a través de sueños, visiones y signos diversos, la palabra más actual de Dios. Los profetas que Dios ha llamado de una manera especial suelen tener su personalidad propia. Jeremías, por ejemplo, es un solitario y apenas se percibe en él al sacerdote, fuera de su primera predicación. Ezequiel, por el contrario, sigue muy preocupado acerca de lo puro y lo impuro; ejerce una actividad pastoral, y la restauración del templo constituye para él un elemento esencial del nuevo Israel.

Ezequiel ha estado entre los primeros grupos de deportados, en el 597, y toda su vida conocida la pasó en Babilonia. Algunos comentaristas han pensado que la llamada de Dios la recibió estando aun en Jerusalén y que esta llamada, que se puede leer en 2,9 - 3,9, habría sido fusionada después con la visión del capítulo 1. Se trata, sin embargo, de una hipótesis más que de una conclusión bien fundada. La gran visión del Nuevo Israel (caps. 40-48) es del 572, es decir, 25 años posterior.

La predicación de Ezequiel se ha conservado mejor que las de otros profetas bíblicos ya que se desarrolló en una comunidad viva cuya condición de exiliada en una ciudad prospera, ha protegido las enseñanzas del profeta. El hablaba a “ancianos” de los que la mayoría debían ser conocidos suyos, preocupándose de darles una formación adecuada. Sin lugar a duda, los primeros que regresaron del Exilio habían tomado su enseñanza como regla de vida y no tenían razón alguna para revisarla.

Ezequiel en nuestra historia

Tanto Ezequiel como Jeremías han dejado en la Biblia una de las más altas perspectivas desde la que contemplar la historia del pueblo de Dios. Ser infiel y rebelde parece que forma parte de la vocación de este pueblo. Es asimismo parte de la acción de Dios el destruir lo que se había construido con él, desde el momento en que el pueblo quiere instalarse en este mundo, siguiendo las huellas de los otros pueblos.

Hay períodos de la historia en que todo parece derrumbarse y sólo se ve a la muerte campeando por doquier. Es, sin embargo, en estos momentos en los que Dios alumbra una nueva etapa de su plan siempre imprevisible. Aunque es arriesgado hacer aplicaciones demasiado particularizadas a la época en que vivimos, es ahora presente, especialmente en la Iglesia Católica, la sensación de un derrumbamiento que afectaría a sectores aparentemente esenciales de la misma Iglesia, y que nos haría recordar la época en que desapareció el reino de Judá. Para muchos creyentes, el tiempo del Exilio ha comenzado ya, sea que se refieran a la Babilonia de este mundo, ciego a la verdad, o bien a la Iglesia convertida ella misma en Babilonia. En consecuencia, muchos miran por doquier, a la espera de un profeta o de un rayo de luz.

Jeremías y Ezequiel se complementan. Jeremías pertenecía al grupo de judíos que habían tenido la suerte de escapar a la deportación y sabía que nada se podía esperar de ellos. Por esta razón, desconoce la etapa siguiente, la del regreso y va directamente a lo esencial, es decir, a la alianza nueva. Ésta estará siempre más allá del mañana y más allá de las instituciones. Ezequiel, por el contrario, acompaña a los exiliados que constituirán el retoño del nuevo Israel. El profeta está bien anclado en su tarea pastoral y prepara la etapa siguiente. Con esto corre el riesgo tal vez de creer que los regresados del exilio serán mejores que sus predecesores y que se construirá un pueblo de Dios con leyes o con piedras y cemento. Esdras y Nehemías serán los herederos de Ezequiel y construirán el Judaísmo.

Jeremías se ha convertido en la gran figura del profeta perseguido, Ezequiel en cambio no tiene brillo ni belleza, y a veces desearíamos que fuera un poco menos excesivo y grosero, pero esto no puede disimular la fuerza que lo anima. El Espíritu lo llenó, igual que a Elías, de un amor celoso al Dios no reconocido.

Esto libro se divide fácilmente en seis secciones:

1. La vocación del profeta : 1,1—3,27

2. Actividad profética antes del segundo sitio de Jerusalén : 4,1—24,27

– el sitio y el juicio (4,1—8,2)
– las abominaciones en el templo (8,3—11,25)
– mentiras de los profetas y responsabilidad personal (12,1—14,23)
– los pecados acumulados de la historia de Israel (15,1—24,27).

3. Profecías contra las naciones : 25,1—32,32

4. La salvación de Israel : 33,1—37,28

5. Gog y Magog : 38,1—39,29

6. La visión del nuevo Israel : 40,1—48,30

– el nuevo templo (40,1—43,27)
– el nuevo culto (44,1—46,24)
– el nuevo Israel (47,1—48,35)

Introduction to James (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Is this James, the “brother of the Lord”? He is barely mentioned in the Gospel (Mk 6:3), and yet, a few years after Pentecost, appears as the leader, we might say the bishop of the Jerusalem community. Then, when the Gospel spread, it seems he was viewed as the one responsible for all Christian communities having a majority of Jews, which were established in Palestine, Syria and Cilicia (see Acts 15:13-29).

Of all the apostles, he was the most attached to Jewish traditions (the extreme opposite of Paul). In speaking to the faithful in Jerusalem, he taught them simple, practical things, inspired by the wisdom of the Old Testament. We hear the echo of his Sunday preaching in this letter addressed to the Christians of Jewish origin living in his huge diocese.

They are called “the twelve tribes scattered among the nations,” a name which was given to Jews who had settled outside their homeland. The letter was probably written between the years 50 and 60 after Christ.

Since the letter does not contain much doctrinal teaching, some people have looked down on it. It does in fact contain very valuable and relevant moral teaching, especially in reference to justice.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

这位雅各伯，“主的兄弟”是谁？福音书中很少提到他，，除了提到他的母亲（谷6:3，15:40和16:1），然而，他却享有复活耶稣的特别显现（格前15:7）。五旬节之后的几年中，他以领袖的姿态出现，可以说他是耶路撒冷教区的主教。很有可能是伯多禄授权于他，当时，随着福音的传播，他似乎被看成是所有基督徒团体的负责人，其中大部分团体成员是犹太人，分布在巴勒斯坦、叙利亚和基里基雅（宗15:13-29）。

在所有宗徒中，他最谨守犹太传统，和保禄正好相反。不过，后者即使批评雅各伯周围人的某些做法，对他本人，保禄却持有绝对的尊重。雅各伯教导耶路撒冷的信徒简单和实际的事物，其中的灵感得自旧约的智慧。在给居住在广大教区之内的犹太基督徒的信中，我们可以听到他在安息日传道的回响。

他们被称为“散布在万国的十二支派”，这个名称用来称呼那些在自己家园之外安身的犹太人。这封信的写作年代可能是在公元50-60年之间。

这封信并没有太多教义性的内容，所以遭到一些人的轻视。实际上它包含着非常宝贵、意义重大的道德训诲，特别是有关正义方面。

Translation: Tagalog

Sino itong si Jaime, ang “kapatid ng Panginoon?” Halos hindi siya nababanggit sa Ebang¬helyo (Marcos 6:3), ngunit magkagayunman, ilang taon makaraan ang Pentekostes, lumitaw siya bilang namumuno, at maaaring sabihing siya ang obispo ng pamayanang Jerusalem. Pagkatapos, nang lumalaganap na ang Ebanghelyo, waring siya ang itinuturing na may kina¬laman sa lahat ng pamayanang Kristiyano na ang nakararami ay mga Judio, na itinatag sa Palestina, Siria at Cilicia (tingnan ang Gawa 15:13-29).

Sa lahat ng apostol, siya ang lalong napailalim sa mga tradisyong Judio (na kabaligtaran ni Pablo). Sa pagpapahayag niya sa mga mananampalataya ng Jerusalem, tinuruan niya ang mga iyon ng mga payak at praktikal na bagay, na pinasigla ng karunungan ng Matandang Tipan. Naririnig natin ang alingawngaw ng kanyang pangangaral kung Linggo sa liham na iniukol niya sa mga Kristiyano ng lahing Judio na naninirahan sa kanyang malaking diyosesis.

Tinatawag ang mga ito na “labindalawang lipi na ikinalat sa mga bansa,” isang pangalang ikinapit sa mga Judio na namalagi sa labas ng bayang tinubuan. Sinulat marahil ang liham sa pagitan ng mga taong 50 at 60 pagkasilang ni Kristo.

Sapagkat hindi nagtataglay ang liham ng mga pangangaral ng doktrina, hinamak iyon ng iba. Ngunit, ang totoo, ang liham ay nagtataglay ng pinakamahalaga at makabuluhang katuruang moral, laluna ang may kinalaman sa katarungan.

Translation: Cebuano

Kinsa si Jaime, ang “igsoon sa Ginoo”? Panagsa ra siyang hisgotan sa Ebanghelyo (Mc 6:3), apan sa pipila ka tuig human sa Pentekostes, mitumaw siya isip pangulo, ang obispo sa katilingban sa Jerusalem. Unya, sa mikaylap na ang Ebanghelyo, giila siyang responsabli sa tanang Kristohanong katilingban, kadaghanan mga Judio nga natukod sa Palestina, Siria, ug Cilicia (tan-awa ang Mga Buhat 15:13-29).

Sa tanang Apostol, siyay labing nalambigit sa mga tradisyon (ang kaatbang nga lahi ni Pablo). Sa pakig-istorya niya sa mga magtotoo sa Jerusalem, nagtudlo siya sa mga yano ug praktikong butang dinasig sa Kaalam sa Daang Kasabotan. Atong mabati ang kalanog sa wali sa Dominggo sa iyang sulat nga gipadala alang sa mga Judiong Kristyanos nga nanimuyo sa dako niyang dyosesis.

Sila “ang 12 ka tribo nga nakatag sa tanang kanasoran” – ang ngalan nga gihatag sa mga Judio nga nagpuyo gawas sa yutang natawhan. Gibanabana nga nasulat ni sa mga tuig 50-60 human sa kamatayon ni Jesus.

Kay ang maong sulat wala man maghisgot og mga doktrina, nagkamenos ini ang ubang tawo. Apan sa pagkatinuod naghupot ni sa bililhon ug haom nga pagtulon-ang moral, ilabina bahin sa hustisya.

Translation: Spanish

¿Quién es Santiago? Con toda probabilidad este nombre se refiere a Santiago, hermano del Señor. Fue favorecido con una aparición privada de Jesús resucitado (1Co 15,7) y al parecer fue a él a quien Pedro confió la Iglesia de Jerusalén (He 12,17; 15,13; 21,18) en el momento de pasar a la clandestinidad. Posteriormente fue considerado como el responsable de todas las comunidades cristianas de mayoría judía establecidas en Palestina, Siria y Cilicia (véase He 15,13-29).

Esta carta es el escrito del Nuevo Testamento que denota el mayor parentesco con el Evangelio de Mateo, aun cuando se traten temas que son comunes a todos los escritos apostólicos; se encontrarán en particular los ecos del Sermón del monte. Lo que revela de las comunidades judías de Palestina y de Siria complementa y corrige la imagen que se pudiera tener de ellas, si se atiene a las dificultades que experimentaban muchos de sus miembros para liberarse de la ley de Moisés. La carta de Santiago recuerda, al igual que el Evangelio de Mateo, que la Ley educa para la libertad (2,12). A su manera es un verdadero camino (2,8) para los que buscan la perfección.

Uno de los puntos de esta carta que más ha llamado la atención es la insistencia muy fuerte de Santiago en la inutilidad de la fe que no se traduce en obras (2,14-26). Esta in sistencia contrasta con las afirmaciones de Pablo quien, especialmente en Gál 5 y Rom 4, afirma que somos salvados por la fe y no por las obras. Es imposible negar la intención de corregirse el uno al otro; más aún, un estudio comparado de las epístolas obliga a decir que Santiago conocía la primera carta de Pablo a los Corintios cuando escribió la suya, y que Pablo, a su vez, conoció la carta de Santiago antes de responderle en Gálatas y en 2Corintios.

Los textos de los Hechos relativos al concilio de Jerusalén invitan a no acentuar en demasía la oposición entre ambos (véanse las notas de He 15); Pablo, que critica duramente el entorno de Santiago, parece que tuvo por él personalmente más que un simple respeto. Santiago, al dirigirse a los fieles de Jerusalén, enseña cosas sencillas y prácticas, inspiradas en la sabiduría del Antiguo Testamento. La religión auténtica se reconoce en la forma de vivir y de tratar a los que nos rodean.

La carta de Santiago, habida cuenta de lo que acabamos de decir, debe haber sido escrita el año 56 o 57. Se sabe que Santiago murió apedreado el año 62.