牧靈聖經. Madrid: Claretian Publications / St Pauls / Editorial Verbo Divinio, 1999.
Image in Mandarin Chinese Muling Shengjing (Pastoral Bible) 1999.
Text on the left quotes Luke 1:48: “He has shown care for His lowly servant girl, and all generations to come will call me blessed.” (祂垂顾了祂卑微的婢女，今后世世代代都要称我有福。)
See also Mary (mother of Jesus).
(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)
The book of Baruch was among the last books of the Bible to be written. It was written during the last century before Christ, in one of the Jewish communities outside of Palestine.
It includes several texts helpful to the dispersed Jews:
– a “prayer of the exiles” which intensified their longing for the Holy Land;
– a beautiful poem about wisdom (3:9—4:4);
– several texts inspired by the prophets of the exile;
– a “letter from Jeremiah,” which is a controversial text against idols (Bar 6).
Because it included some paragraphs written in Jeremiah’s style, it was attributed to Baruch, the prophet’s secretary (see Jer 36).
Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.
巴路克书是圣经中最晚完成的著作之一，大致成书时间是公元前一世纪，地点在巴勒斯坦境外的一个犹太人团体内。
书中的几段经文，对散居的犹太人很有助益：
一首“流放中的祷告”，加强了他们对圣地的渴望；
一首优美的智慧诗篇（3:9-4:4）；
受流放先知们启发的几段经文；
一封反对偶像的“耶肋米亚书信”，这是一段具有争议的经文（第6章）。
因为书中有些章节颇具耶肋米亚的风格，所以本书被视为是这位先知的秘书：巴路克的作品（耶36章）。
Kabilang ang aklat ni Baruc sa mga huling isinulat na mga aklat ng Biblia. Sinulat ito sa huling dantaon bago kay Kristo sa isa sa mga pamayanan ng mga Judiong nasa labas ng Palestina.
Tinitipon nito ang ilang tekstong maaaring makatulong sa mga Judiong nagkawatak-watak:
– isang “panalangin ng mga itinapon” na nagpasidhi sa kanilang pananabik sa Lupang Banal.
– isang magandang tula tungkol sa karunungan (3:9-4:4)
– ilang mga inspiradong teksto mula sa mga propeta ng pagkatapon
– isang “sulat ni Jeremias”, na kontrobersiyal na teksto laban sa mga diyus-diyusan (Bar 6).
Dahil may ilang talata ritong nasusulat sa estilo ni Jeremias, ipinalagay na si Baruc na sekretaryo (tingnan ang Jer 36) ni Jeremias ang sumulat ng aklat na ito.
Ang Baruc usa sa mga basahon nga kaulahian nang nasulat sa Daang Testamento. Nasulat ni sa kataposang siglo sa wala pa si Cristo, sa usa ka katilingban sa mga Judio gawas sa Palestina.
Naglakip nig pipila ka teksto nga makatabang sa nagkatibulaag nga mga Judio:
– sa “pag-ampo sa mga binihag” nga nagpakita sa mainiton nilang pangandoy sa Balaang Yuta;
– sa nindot nga balak mahitungod sa kaalam (3:9-4:4);
– sa pipila ka teksto nga dinasig sa nabihag nga mga propeta;
– sa “sulat ni Jeremias”, ang gikasumpaki-an nga teksto batok sa mga diosdios (kapitulo 6).
Kay naglakip man nig pipila ka parapo nga gisulat subay sa estilo ni Jeremias, gidala ining basahona ang ngalan ni Baruc, ang kalihim sa propeta (basaha sa Jer 36).
Este librito fue puesto bajo el nombre de Baruc, el “secretario” del rey Joaquim, que se hizo discípulo y secretario del profeta Jeremías (Jer 36; 45,1). De hecho es una obra tardía, compuesta probablemente un siglo antes de nuestra era, en la que se han reunido algunas piezas dirigidas a los judíos dispersos fuera de Palestina. Ver al respecto la introducción a Tobías.
El primer punto sobre el que había que insistir era su condición de extranjeros: no debían acostumbrarse ni dejarse asimilar. Por eso se les pone aquí oraciones de los judíos deportados a Babilonia seis siglos antes: ellos también serán espiritualmente exiliados.
Una primera parte (1,1—3,8) es una oración de penitencia. Sostiene que las tragedias del pasado fueron consecuencia de las faltas a la Ley y pide a Dios que mantenga las promesas hechas a su pueblo: al final, lo reunirá.
Una segunda parte trae dos poemas. El primero (3,9—4,4) se inspira en los textos de Job 38, Pro 8,20-36 y Sir 24,23. Es un llamado a escuchar la Ley, la única revelación de la sabiduría divina. El segundo (4,5—5,9) traza el camino que Dios ofrece a su pueblo exiliado en tierra extranjera. Después de haber sido despreciado, verá el castigo de sus enemigos, y Jerusalén será la luz de las naciones. Aquí se copian textos de Is 60-62.
El libro de Baruc existe sólo en griego. En la Biblia de los Setenta no comprende más que estas dos primeras partes, pero va seguido por una “Carta de Jeremías” que estaba dirigida a los mismos lectores y que las Biblias católicas han incluido comúnmente en el libro de Baruc del cual forma el capítulo 6.
(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)
“Hebrews” was the name given to the Jews who lived in Palestine, unlike the majority who had emigrated to other countries. This letter is addressed to the first Christian communities of Palestine, formed by Jews — by race –- who had been persecuted and punished and whose possessions had even been confiscated, all because they had become followers of Christ. They no longer had anything in this world and they had to encourage one another with the assurance that, at the conclusion of their exile, they would find the true Home where Jesus went after his suffering. In this way they were like their Hebrew ancestors who had lived in the desert, hoping and searching for the Promised Land.
It is helpful to know that this letter is addressed to people familiar with the Old Testament: they may well have been Jewish priests who had believed in Jesus and now were going through a serious crisis. Indeed, up until then the Temple had been their whole lives, since they were priests: they would offer sacrifices and would receive part of the sacrificed animals in payment. Now, not only had they been excluded and removed from the temple by the Jews, but Christ had replaced them. For he had come as the New Temple and the perfect victim pleasing to God, as the only Priest capable of putting people in touch with God.
He had relegated the Temple of Jerusalem and its cult to the rank of the out-moded. He, a layman had organized his Church, disregarding the priesthood of the “sons of Aaron,” the Jewish priests. The priest, he who is the link between humans and the all-holy God, was he and he alone.
So Christ had taken their work away from them, as well as their reason for being. At times, these men who had known Jesus, the man, had their doubts: was it certain that everything had changed because of him?
To confirm their faith, this letter shows them that the Jewish religion with its imposing ceremonies in the Temple of Jerusalem, was but the image of something greater. The pardon of sin and the spirit of religion – the aspiration of the entire Old Testament – was to be the work of the authentic priest of all humanity, Jesus, the Son of God. There is now no other sacrifice but his, which begins on the cross and ends in glory.
Are there not many “Hebrews” in today’s world? The sick who no longer have hope, the persecuted Christians, the people who do not accept the injustice and mediocrity of the society in which we live. Although many of them may not understand all the premises and biblical quotations in this letter, they will feel encouraged in the faith.
Besides, the word “priest” has become so important in the Church that it is useful to find here the biblical text which has gone deeper into the meaning of priesthood and its reorientation through the very fact of the sacrifice of Jesus.
This letter was written in Rome, perhaps in the year 66, when the war in which Jerusalem was destroyed was approaching. These were the last months of Paul’s life; he was imprisoned in Rome for the second time. This letter reflects Paul’s thoughts, but he did not write it. It is quite possible that the author is Apollos, mentioned in Acts 18:24-28, “a man well-versed in Scriptures” and who “proved from the Scriptures (the Old Testament) that Jesus is the Messiah.”
Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.
在教会初期，人们称居住在巴勒斯坦的犹太人为“希伯来人”，因为他们不同于大多数移居其它国家的犹太人。这封信是写给巴勒斯坦最早的基督徒团体的。以种族而言，他们由犹太人组成：遭受了迫害、惩罚，财产甚至被充公，这一切都是因为他们成了基督的追随者。在这个世界上，他们不再拥有任何财产。他们必须彼此鼓励，相信在放逐结束的时候，他们会找到耶稣受苦之后前往的真正家园。以此看来，他们就像曾经居住在沙漠中的希伯来祖先，期望并寻找着承诺的福地。
了解此信是写给熟悉旧约的人，对我们很有帮助。他们很可能是皈依为基督徒的犹太司祭。实际上，在此之前，因为身为司祭，他们生活的全部就是圣殿：他们献上牺牲祭品，并接受部分的奉献作为收入。但是现在他们为犹太人所驱逐，并被赶出圣殿，耶稣基督取代了他们。因为基督的降临有如新的圣殿和完美的牺牲，取悦于天主，基督是唯一能使人们与天主沟通的司祭。
耶稣废弃了耶路撒冷圣殿和它宗教崇拜的功能。他组建了自己的教会，并没有认同“亚郎后裔”的司祭，也就是犹太人的司祭们。唯有耶稣是连结至圣天主与人的司祭。基督夺走了他们的工作和存在的理由。有时候，那些认识耶稣的人会有所怀疑：难道因为他，一切真的都改变了？
这封信是为了肯定他们的信仰，让他们知道犹太人的宗教，以及其在耶路撒冷圣殿伟大的祭献礼仪，只是更伟大之事的预像：罪的宽恕与信仰的精神－所有旧约的希望，都是为人性真正的司祭－耶稣天主之子所做的工作。人类真正的司祭是天主之子耶稣，再也没有其他的祭献，只有耶稣，始于十字架，终于天堂的光荣。
当今的世界上不是有许多“希伯来人”吗？不再怀抱希望的病人，遭受迫害的基督徒，不愿意接受社会的不公和平庸，都可算是“希伯来人”。虽然他们中有许多人可能并不了解这封信中所有的许诺和圣经引句，但读之必会在信仰中受到鼓舞。
在教会中，“神父”一词非常重要。因此，文中在更深层意义上解释司祭一职的经文很有用。通过耶稣的牺牲重定了司祭的意义。
这封信反映了保禄的思想，但是执笔写作的并不是他。很可能作者是宗18:24-28所提到的阿颇罗，“他很有口才，又是圣经的权威”，并“用圣经证明耶稣就是默西亚”。
“Hebreo” ang pangalang ikinapit sa mga Judio na nanirahan sa Palestina, di tulad ng marami sa kanila na nandayuhan sa mga ibang bansa. Ang sulat na ito ay iniukol sa mga unang pamayanang Kristiyano sa Palestina na binuo ng mga Judio -- ayon sa lahi -- na pinag-usig at pinarusahan na. ang mga ari-arian ay sinamsam pa, at ang lahat ng ito ay dahil naging tagasunod sila ni Kristo. Wala nang nalabi pasa kanila samundong ito, at sila-sila angnagpapalakassa loob ng isa’t isa, lakip ang paniniyak na sa wakas ng pagkatapon sa kanila ay matatagpuan nila ang tunay na Tahanan na tinunguhan ni Jesus pagkatapos ng Pasyon nito. Sa ganitong paraan ay gaya sila ng kanilang mga ninunong Hebreo na nanirahan sa ilang sa pag-asa at sa paghahanap sa Lupang Pangako.
Makatutulong na malaman na ang sulat na ito ay iniuukol sa mga taong kilala ang Matandang Tipan: maaaring sila ang mga paring Judio na sumampalataya kay Kristo at dahil dito ay nagdaraan sa isang matinding pagsubok. Talaga nga, na noon, ang Templo ang kanilang buong buhay sapagkat sila ay mga pari: naghandog sila ng mga sakripisyo at tumatanggap sila ng bahagi ng mga hayop na ginawang handog bilang kabayaran sa kanila. Gayunman, ngayon ay hindi lamang sila inalis at hindi na tinatanggap sa templo ng mga Judio. kundi pinalitan na rin sila ni Kristo. Sapagkat dumating siya bilang ang Bagong Templo at ang ganap na biktima. bilang tanging Pari na may kakayahang ilapit ang tao sa Diyos.
Sa gayon ay kinuha ni Kristo sa kanila ang kanilang gawain, pati ang tanging bokasyon nila. Kung minsan, ang mga lalaking ito na nakakilala kay Jesus ay nag-aalinlangan: nagbago na nga kaya ang lahat-lahat dahil sa kanya?
Upang patunayan ang kanilang pananampalataya, ipinakikita ng sulat na ito na ang relihiyong Judio, kasama ang maluningning na mga paghahandog sa Templo ng Jerusalem ay sagisag lamang ng isang higit na dakilang bagay: ang totoong Pari sa buong sangkatauhan ay si Jesus, ang Anak ng Diyos, at ngayon. ang nariyan ay ang kanyang pagpapakasakit na lamang, na nagsimula sa krus at nagwakas sa Luwalhati ng Langit.
Hindi ba marami ring “Hebreo” sa kasalukuyang daigdig? Ang mga maysakit na wala nang pag-asa, ang mga pinag-uusig na Kristiyano. ang mga taong hindi tinatanggap ang kawalang- katarungan at ang kababaang-uri ng lipunang ginagalawan natin. Bagamat hindi nila na- uunawaan ang lahat ng batayan at pagsipi ng mga kasabihang biblikal ng sulat na ito, mapalalakas naman ang loob ng mga taong ito sa kanilang pananampalataya.
Sa Roma sinulat ang liham na ito. Marahil ay noong taong 66, nang palapit na ang pakikidigma ng Jerusalem na nagwasak dito. Noon ang mga huling buwan ng buhay ni Pablo; nabilanggo siya sa Roma sa ikalawang pagkakataon. Masasalamin sa sulat na ito ang mga kaisipan ni Pablo, bagamat hindi niya isinulat. Malaki ang posibilidad na ang awtor ay si Apollos, na binabanggit sa Gawa 18:24-28, “isang lalaking malaki ang kaalaman sa Banal na Kasulatan” at “nakapagpatunay mula sa Kasulatan (Matandang Tipan) na si Jesus ang Mesiyas.”
“Hebreo” ang mga Judio nga nagpabilin sa Palestina, sukwahi sa kadaghanan nga milangyaw sa ubang nasod. Kining sulata gitumong sa unang mga Kristohanong Katilingban sa Palestina. Mga Judio sila nga nag-umol ining mga katilingbana. Gipanglutos sila, gisilotan ug gani gisakmitan sa kabtangan, kay nasumosunod sila ni Cristo. Namakaluluoy ug hininginlan sila; walay gahom gawas sa panaghiusa, ug sa pagsalig nga makaplagan ra ang matuod nga Pinuy-anan diin tua si Jesus human sa pag-antos. Ining paagiha, nahisama sila sa katigulangang mga Hebreo nga nagpuyo sa kamingawan, puno sa paglaom nga nangita sa Yuta sa Saad.
Angayng masayran nga gipahinungod ni sa may kasinatian sa Daang Kasabotan; mapari sila sa mga Judio nga nakabig kang Cristo ug nagsagubang og grabing kalisdanan. Kay mga pari, nakaapektar og dako ang Templo sa ilang kinabuhi; didto, maghalad silag mga sakripisyo ug makadawat og pahat sa gisakripisyong hayop isip bayad. Karon, dili lang kay gisalikway sila sa mga Judio ug gipalagpot sa Templo, si Cristo mismo ang mipuli. Ang Bag-o siyang Templo, ang hingpit nga biktima nga makapahimuot sa Diyos; ang bugtong Pari nga makapasig-uli sa tawo ngadto sa Diyos.
Busa, gipulihan ni Cristo ang ilang mga buluhaton ug tinoohan. Apan may mga higayon nga tungod sa ilang pag-ila ni Jesus nga tawo magduhaduha sila: tinuod kaha nga nakapausab si Jesus ining tanan?
Aron paglig-on sa pagtoo, gipakita ining sulata nga ang tinoohan sa mga Judio, uban sa mabulokang mga seremonyas sa Templo sa Jerusalem, pasiuna lang sa mas labawng kamatuoran: ang lunsay nga Pari sa tanang katawhan mao si Jesus, ang Anak sa Diyos; gihimo niya ang usa ra ka sakripisyo nga nagsugod sa krus ug natapos sa Himaya sa Langit.
Daghan ba ang mga “Hebreo” sa kalibotan karon? Ang mga masakiton nga nawad-ag paglaom, ang gilutos nga kristyanos, ang dili makadawat sa mga inhustisya ug sa tipo sa sosyedad karon. Bisag daghan nila dili makatugkad sa gipamahayag ining sulata, malig-on sila ini sa pagtoo.
Gisulat ni sa Roma, lagmit sa tuig 66, sa nagsingabot na ang dakong gubot kanus-a lumpagon ang Jerusalem. Mao ni ang kataposang mga bulan sa kinabuhi ni Pablo; ang ikaduha niyang pagkabilanggo sa Roma. Dili ni sinulat ni Pablo, apan nagpadayag sa iyang mga hunahuna. Dako ang purohan nga gisulat ni ni Apolo nga gihisgotan sa mga Buhat 18:24-28; naila nga “maayong mosulti ug batid sa Kasulatan ug nagmatuod gikan sa Kasulatan nga si Jesus ang Mesiyas.”
En tiempos de los apóstoles se calificaba de Hebreos a los judíos que vivían en Palestina, a diferencia de esa mayoría de su pueblo que había emigrado a diversos países, por todo el Imperio Romano. Esta carta está dirigida a las comunidades cristianas de Palestina que se habían formado con judíos de raza después de Pentecostés.
Como discípulos de Cristo habían sido perseguidos, y a algunos les habían sido confiscados los bienes. Ya no tenían nada en el mundo y debían darse ánimo unos a otros con la convicción de que, al fin de su exilio, encontrarían la verdadera patria a donde Jesús se había ido después de sus sufrimientos. Volvían así a encontrarse en la situación de sus antepasados hebreos que habían vivido en el desierto, aguardando y buscando una tierra prometida.
No será difícil ver que esta carta se dirige a personas familiarizadas con el Antiguo Testamento; podría tratarse de sacerdotes judíos que habían reconocido a Jesús como el Cristo y que pasaban entonces por una crisis.
Siendo sacerdotes, el Templo había sido toda su vida hasta ese momento; ofrecían sacrificios y recibían en paga una parte de los animales ofrecidos. Pero ahora, no solamente habían sido excluidos y expulsados del Templo por los judíos, sino que de cualquier modo Cristo los había reemplazado.
Creer en Cristo significaba reconocerlo como el nuevo Templo, del que el edificio sagrado de Jerusalén no era más que figura. Él, laico, había organizado su Iglesia sin tomar en cuenta el sacerdocio de los «hijos de Aarón», los sacerdotes judíos, pues él y sólo él es el sacerdote, el que pone a los hombres en contacto con el Dios santísimo.
De ese modo Cristo les había quitado tanto su trabajo como su razón de ser. Por eso a veces esos hombres, que habían conocido a Jesús en su existencia humana, habrán sentido la duda: ¿acaso todo ha cambiado a causa de él?
Para confirmar su fe, esta carta les muestra que la religión judía, con sus ceremonias grandiosas en el Templo de Jerusalén, no era más que la imagen de algo más grande. El perdón de los pecados y la religión en espíritu, aspiración de todo el Antiguo Testamento, debían ser la obra del sacerdote auténtico de toda la humanidad, Jesús, el Hijo de Dios. Ya no hay otro sacrificio fuera del suyo, sacrificio que comienza en la cruz y termina en la gloria.
¿No hay también muchos Hebreos, o personas desarraigadas en el mundo de hoy? Los enfermos que no tienen esperanza, los cristianos perseguidos, los que no aceptan la injusticia ni la mediocridad de la sociedad. Aunque muchos de ellos no comprendan todos los argumentos o las citas bíblicas que llenan estas páginas, esta carta los animará en su fe.
Por otro lado, la palabra sacerdote ha tomado una importancia tal en la Iglesia que no está de más examinar aquí el texto bíblico que ha profundizado más el sentido del sacerdocio y su reorientación por el hecho mismo del sacrificio de Cristo.
Esta carta fue escrita desde Roma, tal vez hacia el año 66, cuando se anunciaba la guerra en la que iba a ser destruida Jerusalén. Eran también los últimos meses de la vida de Pablo; él estaba prisionero en Roma por segunda vez. Esta carta no es extraña al pensamiento de Pablo, pero él no la escribió. Es muy posible que su autor haya sido Apolo, mencionado en Hechos 18,24-28, «hombre muy versado en las Escrituras y que demostraba por las Escrituras que Jesús es el Mesías».
(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)
The period of the Kings is the third stage in Israel’s history. It follows the period of the Patriarchs (Abraham in 1750 B.C.) and that of the Exodus and the Conquest (Moses in 1250 B.C.).
David captured Jerusalem around 1000 B.C. After Solomon’s death in 932 B.C., the Kingdom of David and his son Solomon would be divided. The northern part, called the Kingdom of Israel, would cease to exist as a nation two centuries later. The southern part, called the Kingdom of Judah, would last until the year 587 B.C., the year of the destruction of Jerusalem and the Temple, and of the Exile to Babylon.
This period covers a total of four centuries. These four centuries of the Kings are the most important in sacred history because these are the period during which God raised up prophets from among his people.
The greater part of the Bible was written during those four centuries. It was not only the major prophets who produced writings, e.g., Isaiah and Jeremiah. There were also groups of prophets of lesser importance who wrote much of Israel’s history, such as the greater part of the pages of Genesis and Exodus, the books of Deuteronomy, Joshua, Judges, Samuel and Kings.
We can say that the period of the Kings is the most important period in sacred history. It is also the time which we know with the greatest precision.
These four centuries would appear to be the time of the Kingdom of Israel’s decadence if we paid attention only to its wealth and power. But during these four centuries, through trials, persecutions and difficulties of all kinds, Israel’s faith matured to the point of reaching, in the great prophets, a sublimity and clarity which only Christ would enhance.
The book of Kings
In the beginning, the actual books of Kings formed one book. This work is the fruit of the prophets’ reflection and was edited during the Exile in Babylon.
It is a religious history. And the events which other historians would consider important are deliberately omitted. For instance, it hardly discusses the important reigns of Omri and of Jeroboam II in Samaria. Its judgment on the Kings of Israel (Kingdom of Samaria) is always negative, blaming them for the division of the ancient Kingdom of David. Only a few kings of Judah are praised for their loyalty to Yahweh.
We can easily note three parts:
– the grandeur of Solomon’s reign and of the Temple;
– the history of the two kingdoms of Israel and Judah after their division;
– after the destruction of the Kingdom of Israel, the history of Judah until Jerusalem’s destruction in 587.
The chapters referring to Elijah and Elisha form a unit apart: 1 K 17–19 and 2 K 2–8.
Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.
列王纪上：引言
列王时期是以色列历史的第三阶段。在此之前是民长时代（公元前1750年的亚伯郎）和出离埃及与征服许地的时代（公元前1250年的梅瑟）。
达味王在公元前一千年左右攻占了耶路撒冷。公元前932年所罗门死后，达味王和他儿子所罗门的江山一分为二。北部的以色列王国，在分裂后有过两百年的历史，然后面对了亡国的厄运。南部的犹大王国，分裂后持续到公元前587年，就在这一年，耶路撒冷沦陷于巴比伦之手，圣殿遭到毁灭，以色列人也被放逐到巴比伦。
这个时期，历时四百年之久。列王时期的这四百年，是圣经历史上最重要的年代段限，因为在这段时期内，天主从祂的子民当中兴起了先知。
圣经中有一大部分书籍也是在这个时期写成，不单只是依撒意亚和耶肋米亚这些大先知在从事创作，还有一群较不为人所知的先知也写下了大部分的以色列历史。其中有：大部分的创世纪和出谷纪、申命纪、若苏厄、民长纪、撒慕尔纪和列王纪。
我们了解到列王时期是圣经上最重要的时期，我们对这个时期有很清楚的了解。
如果我们单单就以色列的财富和国力而论，那么这四百年就好像以色列王国的衰亡史。但是，就民族精神和信仰的成熟而言，以色列在这四百年中，经由各种磨难、迫害和困难，在信仰上臻于成熟，其崇高和纯净的程度，许多先知认为只有基督才能将之更向前推展。
列王纪
刚开始的时候，真正的列王纪只有一部书。这部作品是先知反省的果实，编纂时期大约是在以色列人流放到巴比伦的时候。
这部书记载了信仰的发展史，所以很多历史学家得出结论：重要的历史事实在这本书中被故意地省略掉了：如书中几乎没有讨论到撒玛利亚的敖默黎和雅洛贝罕二世的重要统治。书中对列王的评断是很严厉的，认为这些人必须为分裂负责。只有犹大的一些君王因忠于雅威受到赞美。
本书分三部分
前编：所罗门统治期间和圣殿的光荣（1-11）。
中编：犹大以色列两国君王史（列上12-列下17）。
后编：以色列王国毁灭之后，公元前587年耶路撒冷陷落前，犹大国晚年史（列下18-25）。
有关厄里亚和厄里叟的章节，另成独立的单元：列上17-19和列下2-8。
1 Mga Hari Introduksyon
Ang panahon ng Mga Hari ang ikatlong yugto sa kasaysayan ng Israel. Kasunod ito ng panahon ng Mga Patriyarka (si Abram sa taong 1750 bago dumating si Kristo) at ng panahon ng Exodo at Pananakop (si Moises sa taong 1250 bago kay Kristo).
Nakuha ni David ang Jerusalem mga taong 1000 bago kay Kristo. Mahahati naman ang kaharian ni David at ng kanyang anak na si Solomon pagkamatay ni Solomon sa taong 932 bago kay Kristo. At pagkaraan ng dalawang dantaon, mawawala bilang bansa ang hilagang bahagi na tinatawag na kaharian ng Israel. Mananatili naman ang bahaging timog na tinatawag na kaharian ng Juda hanggang sa taong 587, ang taon ng pagkawasak ng Jerusalem at ng Templo pati na ng Pagkatapon sa Babilonia.
Apat na dantaon ito sa kabuuan. At ang apat na dantaong ito ng Mga Hari ang pinakaimportante sa banal na kasaysayan. Sapagkat ito humigit-kumulang ang panahon nang palitawin ng Diyos ang mga propeta mula sa bayang iyon.
Sa apat na dantaong ito nasulat ang malaking bahagi ng Biblia. Hindi lamang ang mga dakilang propeta ang nag-iwan ng kanilang mga gawa: Isaias, Jeremias… kundi ang mga pangkat ng mga propeta na di masyadong mahalaga ang silang sumulat sa malaking bahagi ng kasaysayan ng Israel: ang mas maraming bahagi sa mga pahina ng Genesis at ng Exodo, ang mga libro ng Deuteronomio, Josue, Mga Hukom, Samuel at Mga Hari.
Kaya masasabi nating ang panahon ng Mga Hari ang pinakaimportante sa banal na kasaysayan, at ito ang panahong alam natin nang may higit na katiyakan.
Magiging pagbagsak at kabulukan nga lamang ng Kaharian ng Israel ang apat na dantaong ito kung ang kasaganaan lamang at kapangyarihan nito ang pagtutuunan natin ng pansin. Pero sa apat na dantaong ito lumago ang pananampalataya ng Israel na nahaharap sa lahat ng klase ng tukso, pag-uusig at kahirapan, hanggang marating ang kadakilaan at kaliwanagan sa mga dakilang propeta na tanging si Kristo lamang ang mas makapagsusulong.
Ang Aklat ng Mga Hari
Sa simula’y iisang aklat lamang ang dalawang libro ng Mga Hari. Bunga ng pagninilay ng mga propeta ang librong ito na binuo at tinipon sa panahon ng Pagkatapon sa Babilonia.
Isa itong kasaysayang panrelihiyon kaya naman kusang di isinasama ang mga bagay-bagay na maaaring importante para sa iba: halos wala itong sinasabi tungkol sa mahalagang paghahari nina Omri at Yeroboam II sa Samaria. Laging di maganda ang paghuhusga nito sa mga hari ng Israel (Kaharian ng Samaria), at isinisisi sa kanila ang pagkakahati ng matandang Kaharian ni David. Ilang hari lamang ng Juda ang pinupuri nito dahil sa kanilang katapatan kay Yawe.
Tatlong bahagi ang mapapansin:
– ang karilagan ng paghahari ni Solomon at ng Templo;
– ang kasaysayan ng dalawang kaharian ng Israel at Juda matapos mahati;
– matapos maglaho ang kaharian ng Israel, nagpapatuloy ang kasaysayan ng Juda hanggang sa pagkawasak nito sa taong 587.
Bumubuo ng isang hiwalay na bahagi ang mga kabanata tungkol kina Elias at Eliseo: 1 Hari kab. 17-19 at 2 Hari kab. 2 hanggang 8.
Ang panahon sa mga Hari maoy ikatulong yugto sa Kasaysayan sa Israel. Sunod ni sa panahon sa mga Patriarka (Abraham, 1750 B.C. ug sa Exodo ug Kadaogan (Moises, 1250 B.C.).
Nailog ni David ang Jerusalem sa mga tuig 1000, B.C. Human mamatay si Solomon sa 932, B.C., ang gingharian ni David ug sa anak niya nga si Solomon nabahin sa duha. Ang Amihanang bahin nga gitawag og Gingharian sa Israel nahanaw sa paglabay sa duha ka siglo. Ang habagatang bahin nga gitawag og Gingharian sa Juda milungtad hangtod sa tuig 587, B.C., ang pagkalumpag sa Jerusalem ug sa Templo ug ang Pagkabihag ini sa Babilonia.
Kining panahon may gidugayon nga upat ka siglo. Kining upat ka siglo sa mga Hari maoy labing importanti sa Balaang Kasaysayan kay mao man ni ang panahon kanus-a ang Diyos nagpadalag mga propeta sa iyang katawhan.
Ang taas nga bahin sa Biblia nasulat ining upat ka siglo. Wala lang kini sulata sa mga dagkong propeta sama nila ni Isaias ug Jeremias, apan dunay pundok sa ubang propeta nga dili kaayo ilado nga nagsulat sa dagkong bahin sa kasaysayan sa Israel: ang taas nga bahin sa Genesis ug Exodo, ang mga basahon sa Deuteronomio, Josue, Mga Maghuhukom, Samuel ug mga Hari.
Gawas nga ang panahon sa mga Hari maoy labing mahinungdanon sa balaang kasaysayan; mao sab kini ang panahon kanus-a ang mga hitabo klaro ug tukma gayod.
Makita nga kining upat ka siglo panahon sa nagkaawop nga kasaysayan sa Gingharian sa Israel, kon mao lay atong lantawon ang gahom ug bahandi. Apan sulod ining upat ka siglo, pinaagi sa mga pagsulay, mga panglutos, ug sa tanang matang sa kalisdanan nga ilang naagian, uban sa mga propeta, nakaabot ang Israel sa kahamtongan sa pagtoo nga nahingpit ug natuman diha ni Cristo.
Ang Basahon sa mga Hari
Sa Sinugdan ang mga Hari gihimong usa ra ka basahon. Kining tanan bunga sa pamalandong sa mga propeta nga nahashasan sa pagkabihag nila sa Babilonia.
Usa ni ka relihiyosong kasaysayan; gituyo nga wala dinhi ilakip ang mga hitabo nga giisip nga mahinungdanon sa ubang batid sa kasaysayan: halos wala mahisgoti dinhi ang mahinungdanong pagmando ni Omri ug Yeroboam II sa Samaria. Gihinumdoman ang mga hukom ug binuhatan sa mga Hari nga nakaingon sa pagkabulag sa Gingharian. Pipila ra ang mga hari sa Juda nga gidayeg tungod sa ilang kamaunongan kang Yahwe.
Tulo ka bahin ang dali rang mamatikdan:
– ang mahimayaong paghari ni Solomon ug ang Templo;
– ang kasaysayan sa duha ka gingharian sa Israel ug Juda human sa ilang pagkabulag;
– human sa pagkapukan sa Gingharian sa Israel, giasoy ang kasaysayan sa Juda hangtod sa pagkapukan sa Jerusalem sa tuig 587 B.C.
Ang mga ulohan nga naghisgot ni Elias ug Eliseo himulag nga han-ay 1 Hari 17 nagdto sa 19 ug 2 Hari 2 ngadto sa 8.
El tiempo de los Reyes constituye la tercera etapa de la historia de Israel, después del tiempo de los Patriarcas (Abraham, en los años 1750 antes de Cristo) y el tiempo del Exodo y la Conquista (Moisés, en los años 1250 antes de Cristo).
David había tomado Jerusalén más o menos en el año 1000 antes de Cristo. El reino de David y su hijo Salomón se dividirá a la muerte de Salomón, ocurrida en el 932 antes de Cristo. La parte del norte, llamada reino de Israel, dejará de existir como nación al cabo de dos siglos. La parte del sur, llamada reino de Judá, durará hasta el año 587, año de la destrucción de Jerusalén y del Templo, con el Destierro a Babilonia.
Son cuatro siglos en total. Estos cuatro siglos de los Reyes son los más importantes de la historia sagrada, porque éste fue, más o menos, el tiempo en que Dios hizo surgir en ese pueblo los profetas.
La mayor parte de la Biblia se escribió en esos cuatro siglos. No solamente los grandes profetas dejaron sus obras: Isaías, Jeremías..., sino que grupos de profetas de menos importancia escribieron gran parte de la historia de Israel: la mayoría de las páginas del Génesis y del Exodo, los libros del Deuteronomio, de Josué, de los Jueces, de Samuel y de los Reyes.
Con esto queremos decir que el período de los Reyes es el que conocemos con mayor precisión histórica.
Estos fueron cuatro siglos en que la fe de Israel, enfrentando tentaciones, persecuciones y dificultades de toda clase, maduró hasta alcanzar, en los grandes profetas, esta sublimidad y lucidez que sólo Cristo podía llevar más adelante.
El libro de los Reyes
Al comienzo, los dos libros de los Reyes formaban uno solo. Esta obra es el fruto de la reflexión de los profetas y terminó de redactarse durante el Destierro a Babilonia.
Se trata de una historia religiosa que, deliberadamente, omite hechos que a otros parecerían muy interesantes: apenas se habla de los importantes reinados de Omri y Jeroboam II en Samaria. El juicio es siempre desfavorable para los reyes de Israel, recordando cada vez la culpa del primero de ellos, Jeroboam, responsable de la división. Solamente se alaba a algunos reyes de Judá por su fidelidad a Yavé.
Se notarán tres partes:
— La magnificencia del reinado de Salomón y del Templo.
— La historia de los dos reinos separados de Israel y de Judá.
— Después de la desaparición del reino de Israel, sigue la historia de Judá hasta su destrucción, en el 587.
Los capítulos referentes a Elías y Eliseo forman un conjunto aparte: 1 R, capítulos 17-19, y 2 R, capítulos 2 a 8.
(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)
Around the year 630, Zephaniah’s breaks the silence of the seventy year lull during which they had not heard the word of God. Isaiah concluded his mission around 690, and after that the faithful of Judah went through more than fifty years of persecution in the reign of Manasseh.
Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.
大约在公元前630年，经过了七十年没有听到天主圣言的日子，索福尼亚的声音打破了沉寂。依撒意亚约在公元前690年左右完成了他的使命，自此之后，犹大的信众在默纳舍统治的时代经历了五十多年的迫害。
Mga taong 630, binasag ng tinig ni Sofonias ang katahimikan pagkaraan ng pitumpung taong hindi naririnig ang salita ng Diyos. Mga taong 690 nang matapos ni Isaias ang kanyang misyon, at pagkatapos niyon, mahigit sa limampung taon ng pag-uusig sa ilalim ng paghahari ni Manases ang dinanas ng mga sumasampalatayang taga-Juda.
Sa mga tuig 630, ang tingog ni Sofonias mibuak sa kahilom, human sa 70 ka tuig nga wala madungog ang tingog sa Ginoo. Si Isaias mitapos sa iyang misyon sa tuig 690, ug human adto, ang mga matoohon sa Juda miagi sa kapin sa 50 ka tuig sa panglutos sa paghari ni Manases.
En el año 630, más o menos, la voz de Sofonías vino a romper el silencio después de sesenta años en que no se había oído la Palabra de Dios. Pues Isaías terminó su misión alrededor del año 690 y después los creyentes del país de Judá conocieron más de cincuenta años de persecución con el reinado de Manasés.
Sofonías habla para decir que la paciencia de Yavé no soporta más y que va a purificar a Jerusalén, destruyendo a su pueblo, que no confía en él.
Pero también Sofonías anuncia la voluntad de Yavé de formar un «pueblo de pobres» en medio de los cuales vivirá: Dios saltará de gozo y danzará con alegría por Jerusalén humilde y purificada.
(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)
Job：Introduction
The Book of Job is much more than a “story.” It deals in depth with the major questions of the human condition. The misfortunes of Job –after having been abundantly blessed all his life, he is reduced to utmost misery — are merely a pretext to have us reflect on this reality: human life on earth is not satisfying. Suffering and death would not be so dark if it were not for this malaise or scandal that comes from the absence of God in our world.
Job only needs to contemplate nature to believe in God and divine providence. However, his misfortunes bring him to reconsider the concept he had of a tacit agreement between the just man, himself and the just God.
Job accuses and cries out to God with all the force of his thwarted hope and, in the end, God will have to intervene.
The Book of Job
The starting point of this book is a popular tale found in the first and last pages (1:1—2:13 and 42:10-17): the story of the holy man Job. Yahweh had tested him by taking everything away from him but in spite of that, Job remained faithful. In the end, God gave everything back to him.
The moral was somewhat simplistic. Then, an unknown author wrote the poems of chapters 3—41. There, a very different Job from the first one accuses the human condition and his three friends confront him with the answers of traditional wisdom.
These chapters constitute the most sizable collection of sapiential literature in the Bible. It may be helpful to recall that this new section presents a view of life that is very different from the view proposed in the books of the Law and the prophetic books. These were mostly interested in the history of Israel, the ups and downs of the Sinai covenant that had transformed Israel into a people set apart and the bearer of a universal mission.
On the other hand, here the history and vocation of Israel are forgotten (seemingly, at least). The author has returned to what constitutes the lives of all humans, whatever their countries or religions may be. Human beings are before their destiny with no other revelation than what nature is telling them in a thousand ways, what the tradition of their ancestors has handed down to them and has interpreted for them. Human beings are not in a world without God. On the contrary, they see God’s presence everywhere. Yet, they are first conditioned by their material existence and the fact that so many people live in inhuman conditions raises questions about God’s honesty and the way God treats human beings.
Job’s discourses are strongly marked by the culture of his time. Above all, he insists on being known as a just man: honor and shame are decisive criteria for tribes. Hence, the need to appeal to an arbitrator or a tribunal to clear his good name when his misfortunes have made him look guilty. The book is going to show that there is no answer: God’s intervention in chapters 38—42 moves in a different direction from the conclusion in 42:10-17. We remain with our malaise and we will not be healed before we see God.
Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.
约伯书列于圣经智慧书的首篇，它远超越了历史范畴(chóu)：人类自身的局限性这个大问题，在此有最深刻的探讨。
约伯的不幸，从原先荣华富贵的生活，落到最悲惨的境地，不过是让我们有机会反省一个现实：人类在世上的生命是不圆满的。苦难和死亡隐含了更为深重的罪恶，一旦人类对自身的命运有所意识，他便会无所适从。
约伯是胡兹地方的人，而非天主的子民，先知尚未把这个地方列入希望之地，这样的安排绝非偶然。约伯被设定为一个既不知道梅瑟，也不知道先知的外邦人，他以人性之名说话，不仅仅禁锢在信徒的圈子里。就约伯而言，对大自然的默观，就足以使他相信天主以及主的眷顾，虽然他从未见过天主，天主也不曾亲自对他说话。约伯感到自己是属于天主的。他了解到唯有与他的创造者对话，他才能将自己定位。然而，他曾竭力寻找永恒的天主及其真理，却并无所得。
故事分析
本书的开端，从前后看来（1:1-2:13和42:10-17），实是一个不折不扣的通俗故事，即义人约伯的故事。上主用夺走他的一切这种方式来试探他，但约伯依然坚定，相信天主总会给义人以报酬。最后，天主终于又把一切归还给他。
这种道德教诲显然太简单。而后，一位轶名作者将约伯的故事发展成3-41章的对话。约伯在此对人类的困境发出愤怒的咆哮，而其三位友人则以当时智者的话来回答他。
Nangunguna sa mga Aklat ng Karunungan ng Biblia ang kasaysayan ni Job. Dito lubos na tinatalakay ang mahahalagang katanungan ng kalagayan ng tao.
Ang mga kasawian ni Job -- matapos puspusin ng biyaya, isinadlak siya sa lubos na pagdurusa -- ay paraan lamang para papagnilayin tayo sa katotohanang walang kasiyahan ang buhay ng tao sa lupa. Ang pagdurusa at kamatayan ay mga pagpapahayag ng isang mas malalim na kasamaan, ang pagkabalisa ng taong alam ang kanyang kapalaran.
Hindi nagkataon lamang ang pagpapakilala kay Job bilang isang mayaman ng Us, isang lupaing di-kabilang sa bayan ng Diyos. Inaakalang hindi kilala ni Job si Moises o ang mga propeta: magsasalita siya sa ngalan ng buong sangkatauhan at hindi lamang para sa mga mananampalataya. Sapat na para kay Job ang pagnilayan ang kalikasan para manampalataya sa Diyos at sa kalinga nito. Ngunit hindi pa niya nakikita ang Diyos na ito, at hindi naman ipinaaabot sa kanya ng Diyos ang kanyang Salita. Gayunman, nararamdaman ni Job at kinikilala niyang gawa siya ng Diyos. At alam niyang tanging pakikipag-usap lamang sa kanyang Maykapal ang makapaglalagay sa kanya sa dapat niyang kalagyan. Subalit sa kabila ng kanyang paghahanap, wala siyang makitang puwang.
Ang istorya ni Job nag-una sa Mga Basahon sa Kaalam sa Biblia: lawom dinhi nga gitandog ang dagkong pangutana bahin sa tawhanong kahimtang! Ang kasakitan nga iyang naangkon, diin ginudnod siya sa hilabihang pag-antos, human sa kaharuhay, plan-talya lang, aron makapamalandong ta nga dili pa igo ang kinabuhi dinhi sa kalibotan. Ang pag-antos ug kamatayon mga timailhan sa mas lawom pa nga kadaotan nga angay hinuktokan sa mga tawong nakamatngon sa ilang padulngan.
Dili sulagma nga gipaila si Job isip tawo gikan sa yuta sa Uz. Dapit ni nga wala masakop sa katawhan sa Diyos ug wala malakip sa gisaad sa mga propeta. Ang pagtoo ni Job sa Diyos ug sa iyang Kaayo, nagsukad sa pagpamalandong niya sa kinaiyahan. Wala gyod siya makakita sa Diyos ug wala gani ang Diyos mamulong diretso niya. Bisan pa ini, gibati ni Job nga binuhat siya sa Diyos. Iyang naamgohan nga diha lang sa pakig-ambitay uban sa iyang Magbubuhat nga siya mismo mahamutang sa iyang dapit, apan bisag unsa-on niya pagpangitag lutsanan, wala siyay nakit-an.
Ang mga sumbong ni Job sa Diyos pamaagi niya sa pagsinggit taman sa iyang mahimo aron ipahungaw ang walay katagbawan niyang paglaom. Sa kataposan ang Diyos nanggilabot.
Ang Job
Ang sinugdan ining libroha mao ang nabantog nga istorya nga mabasa sa una ug sa kataposang mga pahina(1:1-2;13 ug 42:10-17), ang istorya sa balaang tawo, si Job. Gisulayan siya ni Yahweh pinaagi sa pagsakmit sa tanan niyang katigayonan, ug bisan pa ini, nagpabilin si Job nga lig-on ug puno sa pagsalig sa Diyos kinsa moganti sa mga tarong. Sa kataposan, gibalik sa Diyos sa paghatag kaniya ang tanan nga nawala.
Ang moralidad klaro nga dunay pagkasimpli. Apan ang tagsulat, nga wala nato mailhi, mipalambo ining panig-ingnan ni Job, sa mga pakigpulong nga mabasa sa mga ulohan 3-41. Dinhi gisinggit ni Job ang iyang kapungot tungod sa iyang gidangatang kahimtang ug gitubag siya sa tulo niya ka higala. Sila ang mga maalamong tawo sa maong panahon.
Este libro es mucho más que una “historia”. Las desventuras de Job, que, después de colmado por la existencia, se ve reducido a la más extrema miseria, son sólo un pretexto para manifestar lo insatisfactoria que es la vida humana. El sufrimiento y la muerte no serían tan oscuros si no hubiera el resentimiento o el escándalo de la ausencia de Dios: él huye de nuestra mirada, y pareciera que se niega a hacer justicia en el mundo.
Job no necesita más que contemplar la creación para creer en Dios y su providencia, pero su infortunio lo lleva a reconsiderar la idea que se hacía de un acuerdo entre el Dios justo y el justo que es él mismo. Job acusa y clama a Dios con toda la fuerza de una esperanza insatisfecha y, al final, Dios tendrá que manifestarse. Pero no puede hacerlo sin echar por tierra las pretensiones de Job y demostrar la vanidad de sus lamentos.
El punto de partida del libro es un cuento popular que encontramos en las primeras y últimas paginas: la historia del santo varón Job. Yavé lo había probado privándole de todo, a pesar de lo cual Job permaneció fiel. Al final Dios le restituye todo.
La moral era un poco simplista. El autor, pues, echó mano de la historia para justificar los largos diálogos de los capítulos 3-41; allí un Job bien diferente, reclama a Dios por la injusticia de la condición humana mientras que sus tres amigos le aconsejan y contradicen con argumentos tomados de la sabiduría convencional.
Este libro inicia la literatura sapiencial de la Biblia. Esta nueva sección arroja sobre la existencia humana una mirada muy diferente de la que ofrecen los libros de la Ley y los libros proféticos. A éstos parece que sólo les interesan la vocación particular de Israel y la fidelidad a la alianza de Dios. Aquí, en cambio, no por casualidad Job es presentado como un hombre del país de Us, que no pertenece al pueblo de Dios, así que puede hablar a nombre de la humanidad entera, y no solamente de los creyentes.
El hombre no se encuentra en un mundo vacío de Dios, al contrario, percibe su presencia por doquier. El hecho, sin embargo, de que tantas personas vivan en dramáticas situaciones, pone en entredicho la honestidad y la sabiduría de Dios.
El libro demostrará que no hay respuesta satisfactoria. La intervención de Dios en los capítulos 38-42 sigue derroteros distintos de la conclusión de 42,10-17. El ser humano continúa con su angustia y no se verá libre de ella antes de que haya visto a Dios.
(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)
At the end of his first letter to the Corinthians Paul expressed the desire to come back and see them soon. He was unable to return, and they took this badly.
“Judaizing” preachers, that is to say, those Jews insufficiently converted to Christ, whom Paul had to face all the time, were trying to undermine his authority. Paul sent a messenger whom the Corinthians deeply offended: some members of the community were openly rebelling against the apostle. Paul responded in a letter “written in the midst of tears” (2:4) whereby he demanded the submission of the community. One of Paul’s best assistants, Titus, brought the letter and concluded his mission successfully. Upon Titus’ return, Paul, reassured, sent this “second” letter (in fact it was the third or fourth) to the Corinthians.
What is the content of this letter? What Paul feels with regard to the Corinthians and what he suffers from their lack of understanding. It is not much and yet it is a great deal. Paul is incapable of speaking about himself without speaking of Christ. This restless man, eager for understanding and affection, is so permeated with the love of Christ, that he cannot express a suspicion or a reproach without giving most profound sermons on faith. In trying to justify himself he writes the most beautiful pages on evangelization and on what it means to be an apostle of Christ.
We shall see that this letter includes pages which were not a part of it – fragments of other letters or notes sent by Paul to the Church of Corinth: in particular, 6:14-18 was probably written before our First Letter to the Corinthians; chapter 9; the chapters 10–13 which should contain a good part of the “letter written in tears” (see preceding paragraph).
Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.
保禄在格林多前书结尾处，表达了要很快回来和格林多教友见面的愿望。但他没能前来，使得他们很不满。
“犹太式”的传教者，也就是保禄必须时时面对的，并未完全皈依基督的那些犹太人，他们正试着要诋毁保禄的权威。保禄派遣的一位使者受到格林多人极大的冒犯：团体中有些成员公开反抗宗徒。保禄“含着泪”（2:4）写了一封信，要求团体的顺从。弟铎带着信成功地完成了他的使命。弟铎回来之后，保禄放了心，将这“第二封”信（其实应该是第三或第四封）寄给格林多人。
信的内容是什么？是保禄对于格林多人的感觉：是因为他们的不理解而使他倍受痛苦。信虽不长，但内容很多。保禄说到自己时，无法不说到基督。这个马不停蹄的人，急切地想获得别人的理解和情感，是如此地沉浸在基督的爱中，以致于在表达怀疑或指责时，都一定本着信德，给予最深刻的教诲。为了替自己辩解，他写下了“福音传播”中最美丽的篇章，也写下了身为基督的“宗徒”到底意味着什么。
我们将看到并不属于这封信的一些章节，是其他信件的残片或寄给格林多教会的一些字条。比如6:14-18，有可能写于格林多前书以前；第9章（参看9:1的注释）；第10-13章应该属于“含着泪”写的那封信中的段落（参看前几章的内容）。
Sa katapusan ng kanyang unang sulat sa mga taga-Corinto, sinabi ni Pablo na gusto niyang makabalik doon at makita silang muli. Ngunit hindi siya nakabalik kayat labis na sumama ang kanilang loob.
May mga Kristiyanong mangangaral na gustong gawing Judio pa rin ang mga sasampalataya kay Kristo. Mga Judio ang mga ito na may “hilaw” na pananampalataya, at sila ang malimit na kailangang harapin ni Pablo pagkat hangad nilang “sulutin” ang kanyang awtoridad. Nagpadala si Pablo ng sugo na lubha namang nasaktan sa mga taga-Corinto. May ilang kasapi ng pamayanan na lantarang nagrerebelde laban sa apostol. Isang liham na “sinulat sa matinding pighati” (2:4) ang sagot ni Pablo, dito niya hini¬hinging sumunod ang pamayanan. Si Tito na isa sa mahuhusay na katuwang ni Pablo ang nagdala ng liham at maayos naman nitong natupad ang kanyang misyon. Sa pagbabalik ni Tito, nagkaroon ng katiyakan si Pablo, at ipinadala niya ang “ikalawang” sulat na ito sa mga taga-Corinto (na sa katunaya’y ikatlo o ikapat).
Ano ang nilalaman ng sulat na ito? Ang damdamin ni Pablo para sa mga taga-Corinto at ang pagdurusa niya dahil sa kakulangan nila ng pang-unawa. Hindi makapangungusap si Pablo tungkol sa kanyang sarili nang hindi siya nagsasalita tungkol kay Kristo. Punung-puno ng pag-ibig ni Kristo ang taong ito na walang kapahingahan sa hangad na siya ay mahalin at maunawaan. Kayat maging hinala man o pangaral ang kanyang sinasabi, nakapaloob ito sa mahusay na paglalahad tungkol sa pananampalataya. Sa pagsisikap niyang maipagtanggol ang sarili, naisulat niya ang pinakamagandang pahina tungkol sa pag-eebanghelyo at sa kahulugan ng pagiging apostol ni Kristo.
Mapapansin natin na may mga pahina ang sulat na ito na hindi talaga bahagi nito kundi mula sa iba pang mga sulat o paalala na ipinadala rin ni Pablo sa Iglesya sa Corinto: ang talataang 6:14-18 na malamang na nasulat bago ang Unang Sulat sa Mga Taga-Corinto, ang kabanata 9 (basahin ang paliwanag sa 9:1), at ang mga kabanata 10–13 na naglalaman ng malaking bahagi ng liham na “sinulat sa gitna ng matinding pighati” (basahin ang talata sa itaas).
Sa kataposang bahin sa una niyang sulat sa taga Corinto, gipadayag ni Pablo ang tinguha pagbalik ug pagpakigkita nila sa dili madugay. Apan wala ni matuman, ug ngil-ad kaayo ang pagsabot ini.
Ang problema mao ang mga Judio nga dili pa hingpit nga nakabig kang Cristo. Mireklamo sila sa awtoridad ni Pablo sa pagwali. Busa, nagpadala siyag sinugo nga napasakitan pag-ayo sa taga Corinto, kay dunay uban nila nga dayag nga nakigbatok sa apostol.
Agig tubag, gisulatan sila ni Pablo nga puno “sa kaguol ug kasakit “ (2:4) nga nag-awhag sa pagsunod kanunay sa katilingban. Gidala ni ni Tito, ang pinalabing tinun-an ni Pablo nga nagmalamposon sa misyon. Ang taho ni Tito nakaaghat ni Pablo sa paghimo ining ikaduhang sulat alang sa taga Corinto (gani ikatulo o ikaupat na ni).
Unsay nia ini? Unsay gibati ni Pablo bahin sa taga Corinto ug unsa kabug-at ang iyang giantos gumikan sa kagahi nilag ulo? Dili kaayo ni grabi, apan dili sab tiaw. Maglisod si Pablo pagpadayag sa kaugalingon nga dili molakbit paghisgot ni Cristo. Tawo siya nga dili mahimutang. Nagtinguha siya nga masabtan ug higugmaon; apan natuhopan siya pag-ayo sa gugma ni Cristo, nga dili niya ikapadayag ang iyang pagduda ug pagsaway kon dili apilan og lawom nga wali bahin sa pagtoo. Sa pagpanalipod niya sa kaugalingon nindot siyag nasulat bahin sa pagsangyaw sa Ebanghelyo ug sa kahulogan sa pagkaapostol ni Cristo.
Al final de la primera carta a los Corintios, Pablo expresaba el deseo de volver a visitarlos muy pronto; pero como no lo pudo hacer, lo tomaron muy a mal.
Por otra parte, algunos predicadores “judaizantes”, es decir, judíos mal convertidos a Cristo, trataban de destruir entre los corintios la autoridad de Pablo, quien conociendo muy bien a unos y a otros, les envió un mensajero, que fue ofendido gravemente, e incluso algunos miembros de la comunidad se rebelaron abiertamente contra el apóstol.
Pablo respondió con una carta «escrita en medio de lágrimas» (2,4), en la que exigía la sumisión de la comunidad. Tito, el más capaz de los ayudantes de Pablo, fue el encargado de llevar esa carta, y su misión tuvo éxito. A su regreso, Pablo ya un poco más tranquilo, les envió esta «segunda» (que de hecho es la tercera o cuarta) carta a los corintios.
¿Qué dice esta carta? Lo que Pablo siente en sus dificultades con los corintios y su sufrimiento ante su falta de comprensión. Esto es a la vez poco y mucho, pues Pablo era incapaz de hablar de sí mismo sin hablar de Cristo. Ese hombre inquieto, que aspiraba a ser comprendido y amado, estaba tan compenetrado del amor de Cristo que no podía expresar ni siquiera una sospecha o un reproche sin llegar a los discursos más profundos de la fe. Al tratar de justificarse escribió las más bellas páginas sobre la evangelización y sobre lo que significa ser apóstol de Cristo.
Se constatará que el texto actual de esta carta contiene fragmentos de otras, o recados que había enviado Pablo a la Iglesia de Corinto. En particular, 6,14-18, que probablemente fue escrito antes de nuestra Primera Carta a los Corintios; el capítulo 9 (véase comentario a 9,1); los capítulos 10-13, que debieron contener buena parte de la «carta escrita en medio de lágrimas».
(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)
The more we move on in life the more interested we become in tracing our roots: where did our ancestors live? How did our parents come to know each other? Who influenced us in our first decisions? All people likewise have tried to reconstruct their past. No doubt they want to save it from oblivion, but more especially they hope to find in the past a confirmation of what they themselves believed. Relating their history surrounding them, has a way of affirming their own identity among the many nations, both great and small.
That is what we find in Genesis-a book that was gradually formed through several centuries. It finally took a definitive form in the fifth century B.C. when the Jewish people, having returned from the Babylonian captivity fixed forever the expression of their faith.
Genesis means beginning. We will not look so much at it as a document on the origins of the universe or of a sin committed by our first ancestors. Rather, from the first pages, we shall find through images all that is important for us.
The book has three parts. Chapters 1-11 attempt to span vast periods of time from the beginning of creation up to the first “ancestors of the faith” whose names have been remembered, the first of whom is Abraham.
The second part recalls the life of the nomadic clans who believed in a God who was near and compassionate, the “God of their ancestors.” This history (or these stories) take place in the land of Canaan at a time in which the Israelite people did not yet exist (between the 18th and 15th century before Christ). It shows how faith in God’s promises-promises he never fails to fulfill-is the soul of all our religious quest and is the subject of Chapters 12-38.
A third part, the history of Joseph, throws a first light on the meaning of our life and the tragedies that are the threads in the weaving of human existence. Human beings need a Savior and salvation comes first through those whom they have persecuted and rejected.
Who Wrote the Book of Genesis?
There was not one author, but several. The people of Israel were formed through time by the gathering of nomadic tribes, which neither knew how to read nor write. They brought along with them the memories of their forbears and the signs God realized among them; these memories were verbally transmitted.
When these tribes settled in Palestine, they slowly entered into a new culture of writing. Scribes surrounding the king wrote the laws and the beliefs of the nation. During Solomon’s reign (tenth century B.C.) an unknown writer often called “the yahwist” wrote a first history of God’s people. In doing so he freely used Babylonian literature and its poetry about the first couple and the Flood. The author used a part but deeply transformed them, so that these stories, as comparisons, would express God’s plans for his creation.
Later this old account was supplemented with others coming from different traditions. As a result, we sometimes find repetitions.
Much later, when the Jews returned from Exile in Babylon (5th century before Christ), their priests added many paragraphs (…). The priests were the authors of the poem about creation in seven days, where Genesis and the Bible itself begin.
Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.
创世纪：引言
年龄的增长常会激起我们“寻根”的渴望：“我们的祖先居于何处？父母的故里有什么样的文化传统？我们生活的重大决策受什么影响？”我们忆起过去是为了牢记过去的经验，但重要的是回忆过去能使我们今天确信不疑的信条得以证实，回顾历史能使我们从众多的大小民族中确认自己的身份。
这也正是我们将在《创世纪》中读到的。这本书经过几世纪的点点积累，到公元前五世纪正式成书，那时犹太人已经从流放之地归来，那次流放在他们的信仰表达上留下了永远的烙印。
创世纪的意思是“开始”。这本书记录的不是宇宙的起源或始祖父母犯下的“罪过”，从书的最初几页开始，我们将读到对生活最重要的启示。
《创世纪》是犹太人对自己民族起源的回顾，其目的有两个：一是从历史经验中确认自己的身份，以区别于当时周遭其他大小民族；二是回顾先祖与雅威的关系，从而揭示自己与其救主那种不断显现、不断发展的关系，这也是天主“启示”的过程。
本书收集了犹太人自己的传统和邻近国家如：埃及和巴比伦的其他类似文献（传说、诗篇和谚语等等），他们将这些材料经过修订和去芜存菁，来表明雅威与他们的正确关系。
这个启示的讯息可以帮助我们去修正、净化和贯通中国传统上有关宗教的观念，如天、上帝、太极、道、鬼神等等，以及宇宙的开始和人类与神灵的关系（盘古与女娲的传说，阴阳五行说，对神灵和鬼怪的通俗信仰，圣王和盛世等……)。
《创世纪》分三部分：
前编： 太古史（1至11章）：囊括一段漫长岁月，从万物的初创直到先祖的信德时代，这里记下了许多名字，第一位先祖是亚伯郎。
中编：圣祖史（12至36章）：从第十二章起充满了对以色列祖先的回忆，他们已经有了对一位可亲近、可依靠的天主，也就是对他们“祖先的天主”的信仰。本来这些崇拜与故事就流传在迦南的土地上，那时以色列这支民族尚未诞生呢（在公元前十八至十五世纪之间）！而对族长的回忆首先提到亚伯郎及其子孙。他们居于帐篷，没有固定土地，是与羊群、驴子为伍的游牧民族，逐水草而居。虽然城乡居民瞧不起他们，然而正是透过他们，显示了天主如何用跟亚伯郎和雅各伯的许诺来完成他救赎人类的伟大工程。
后编：若瑟小史（37至50章）：若瑟的事迹为我们人类生存意义的悲剧展现了一线曙光。人类需要一位“救主”；而且，人得先历经迫害，备受冷漠隔离的痛苦之后，才能获得随后而来的救恩。
谁写了《创世纪》？
本书由多位作者写成。切莫忘记，在圣经中提到的各邦民族都因追逐水草的生活方式，慢慢地、零零星星地聚成庞大的民族。他们不会读写，因而靠口述代代相传的方式，维持着他们的传统。
约公元前十一世纪左右，这些部族逐渐集中在巴勒斯坦地区并定居下来，渐渐进入拥有文字的新文化。史学家把发生在诸邦君王及其幕僚部属的大小事件都记录下来，同时也描述了他们当时的法律和邦国内的民间信仰。在所罗门时代（公元前十世纪），有位无名的作者，人们通常称他的作品为雅威典的作品，写下了天主子民的第一部历史。他用伊甸园的故事做历史的开端。此人可能也是撒慕尔上下两部书的作者，书中叙述了有关达味王的故事。
关于亚伯郎这个人物的塑造，雅威典自由选用了许多以前代代口传的故事和传说。就《创世纪》第一部分而言，这并非确切的史实。作者利用了更早的巴比伦文学素材，特别是巴比伦的诗歌，其中提到过始祖夫妇、失乐园、洪水……等等。作者虽使用了这些诗歌素材，却赋予他们完全不同的意义。这些故事在雅威典的笔下，承担了不同的使命和目的，以比拟的手法来揭开天主创造万物和救赎人类大业的计划。这些记载中又有其他的故事和传说插入，因而有些段落是重复的。
到了公元前五世纪，犹太人从巴比伦流放归来后，司祭们又在已成就的《创世纪》书中加了许多新段落。这些司祭写下了七日创造工程的伟大诗篇，为《创世纪》拉开了序幕，也可说是整部圣经的前奏曲。
INTRODUKSYON SA GENESIS
Mga Simula ang kahulugan ng Genesis. Hindi ibig sabihi’y ito ang pinakamatandang aklat ng Biblia, kundi sa aklat na ito inilalahad sa atin ang tungkol sa mga ninuno ng bayang Israel: kabanata 12-50. Binibigyan din tayo ng panimulang pananaw sa gawang pagliligtas ng Diyos sa mundo: kabanata 1-11.
Kabanata 12-50
Sa kabanata 12 nagsisimula ang pag-alaala sa mga Patriyarka o mga ninuno ng Israel. Nasa simula ng Banal na Kasaysayang ito na magpapabago sa mundo ang pamilyang sumasampalataya: si Abraham at ang kanyang mga anak. Mga nomad sila o mga taong walang sariling lupa at sa mga tolda lamang nakatira. Kasama nila ang kanilang mga tupa at mga asno, at laging naghahanap ng balon at pastulan para sa kanilang mga kawan. Ang mga nomad na ito na hinahamak ng mga tagalunsod at taganayon ang tumanggap sa pangakong Lupa at Pagpapala para sa lahat ng tao sa daigdig.
Kabanata 1-11
Isinulat ang mga unang kabanata ng Genesis para ituro sa atin ang kahulugan ng kasaysayan at ng mundong ating ginagalawan. Para saan ang sanlibutan? Ano ang tao? Para saan ang kamatayan? Hindi ito naglalahad ng kasaysayan ayon sa modernong pagkaunawa dahil hindi ito paglalarawan ng mga pangyayari at bagay-bagay na pangkasaysayan. Gayunpaman, ipinahihiwatig ng mga kuwentong ito na ang sangkatauhan ay saklaw ng iisang karanasan sa pagdanas nila ng presensya ng Diyos. Sina Adan, Eva, Noe ay ang sangkatauhan ng kahapon at ngayon: patuloy pa nating isinasabuhay ang kanilang dula.
Sino ang sumulat ng Genesis?
Hindi lamang isang manunulat kundi marami. Sa panahon ni Haring Solomon (ikasampung dantaon bago dumating si Kristo), isang di-kilalang manunulat na tinawag na Yawista ang sumulat ng unang kasaysayan ng Bayan ng Diyos na nagsimula sa kuwento ng Paraiso. Maaaring siya rin ang sumulat sa malaking bahagi ng kasaysayan ni David sa mga aklat ni Samuel.
Para makasulat tungkol kay Abraham, ginamit niya ang maraming alaala at mga alamat na bukambibig na ipinapasa ng mga Israelita sa mga sali’t salinlahi. Para sa unang bahagi ng Genesis na hindi naman talagang naglalahad ng kasaysayan, ginamit niya ang literatura ng Babilonia. Maraming dantaon nang may mga tula ang mga ito tungkol sa unang mag-asawa, nawalang paraiso, ang baha… Ginamit niya ang ilan sa mga ito pero kanya ring lubos na binago upang maipahayag ng mga istoryang ito bilang paghahambing ang mga plano ng Diyos sa kanyang sangnilikha.
Sa ika-9 na dantaon bago dumating si Kristo, isa pang manunulat na tinatawag namang Eloista ang sumulat sa mga alaala ng mga Patriyarka at ni Moises. Madalas niyang inuulit ang isinalaysay na ng Yawista sa naiibang paraan. Pagkatapos ay pinag-isa ang dalawang istoryang ito; may mga pagkakataong pinaghahalo ang mga pangungusap mula sa dalawang awtor kapag parehong pangyayari ang kanilang ikinukuwento.
Nang bumalik ang mga Judio mula sa Pagkatapon sa Babilonia pagkaraan ng mahabang panahon (ika-5 dantaon bago dumating si Kristo), maraming talata ang idinagdag ng kanilang mga pari na inilalagay naman natin dito nang pahilig. Sila ang sumulat sa tula ng pitong araw na paglikha, na siyang simula ng Genesis at ng buong Biblia.
Pasiuna sa Genesis
Nagkahulogan ang Genesis og Sinugdan, ug naghisgot sa katigulangan sa katawhan sa Israel: mga ulohan 12-50. Mabasa sab dinhi ang unang panglantaw sa plano sa Diyos sa pagluwas sa kalibotan: mga ulohan 1-11.
Mga Ulohan 12-50
Ang ulohan 12 nagsugod sa kaagi sa mga Patriarka, ang katigulangan sa Israel. Ang sinugdan ining Balaang Kasaysayan (nga mobag-o sa kalibotan), ang pamilya sa mga magtotoo: si Abraham ug ang mga anak niyang lalaki. Kay wala may kaugalingong yuta, walay permanenting kapuy-an gawas sa hinimo nilang mga tolda. Uban nila ang mga karnero ug asno, ug kanunayng nangitag mga atabay ug dapit nga kasibsiban sa kahayopan. Kay mga langyaw man, gitamay sila sa mga lumolupyo sa syudad ug kalungsoran. Apan sa tanang kanasoran sa kalibotan silay nakadawat sa yuta sa Saad ug Panalangin.
Mga Ulohan 1-11
Ang unang mga ulohan sa Genesis gisulat aron pagtudlo sa kahulogan sa kasaysayan ug sa kalibotan nga atong gipuy-an. Nganong dunay mga binuhat? Unsa man ang tawo? Nganong mamatay man siya? Kining bahina dili kasaysayan sumala sa atong pagsabot ini karon, kay wala ni ibasi sa tinuod nga panghitabo sa konkretong katawhan. Mga istorya ni ug sambingay nga nagdalag buhing mensahe sa pagtoo. Si Adan, si Eva, si Noe…mga tawo sa nangaging panahon ug sa ato karon.
Kinsay nagsulat sa Genesis?
Dili usa ra ka tawo ang tagsulat ini kondili, daghan. Sa panahon ni Hari Solomon (10 ka siglo sa wala pa si Cristo) ang wala mailhi nga tagsulat, apan kasagaran gitawag nga Yahwista, maoy nagsulat sa unang sugilanon sa katawhan sa Diyos ug gipasiunhan sa istorya sa Paraiso. Siguro nga siya ra poy nagsulat sa halos tanang istorya ni David sa mga basahon sa “Samuel”.
Sa pagsulat bahin ni Abraham, gigamit niya ang daghang handomanan ug kasugiran nga gipasapasa sa mga Israelita sa lainlaing kaliwatan. Alang sa unang bahin sa Genesis nga wala maghambin og kasaysayan, iyang gigamit ang mga istorya sa kaniadto, sa karaang Babilonia, nga may nabantog nga mga balak nga naghisgot sa unang magtiayon, sa paraiso, sa dakong lunop, ug ubp. Gikutlo sa tagsulat ang daghang bahin ini, apan gipangusab aron magpadayag nig lawom nga mensahe sa plano sa Diyos alang sa kalibotan.
Sa ikasiyam ka siglo sa wala pa si Cristo, dunay laing tagsulat nga gitawag og Elohista, ang nagsulat sa kasaysayan sa mga patriarka ug ni Moises. May mga higayon nga gisubli niya ang gisaysay na sa Yahwista, apan sa lahing pagkasulti. Dayon, gihiusa ang duha ug gisagol, labi na ang mga tudling nga naghisgot sa mao rang tema.
Sa ulahi nang panahon, sa nabalik na ang mga Judio gikan sa Pagkabihag sa Babilonia (5 ka siglo sa wala pa si Cristo), ang ilang mga Pari midugang og daghang parapo nga mailhan nato sa mga “italics.” Mga pari ang nagsulat sa balak sa pito ka adlaw nga pagmugna sa kalibotan - sinugdan sa Genesis ug sa tibuok Biblia.
Cuanto más se avanza en la vida, más crece el interés por descubrir las propias raíces: ¿dónde vivían nuestros antepasados? ¿Cómo se conocieron nuestros padres? ¿Qué inspiró nuestras primeras decisiones? Todos los pueblos han tratado de reconstruir su pasado; ciertamente querían salvarlo del olvido, pero mucho más anhelaban encontrar en ese pasado la confirmación de tantas cosas en las que creían. Narrar su historia equivalía a afirmar la propia identidad en medio de los otros pueblos grandes o pequeños que los rodeaban.
Y esto precisamente es lo que está en el corazón del Génesis. En varias épocas, a lo largo de la historia, el pueblo de Dios sintió la necesidad de recuperar su pasado y de expresar cuál había sido desde los orígenes el plan de Dios que lo había escogido.
Génesis quiere decir “Origen”; pero no hay que buscar en los primeros capítulos un documento científico sobre los orígenes del universo o sobre un pecado que habría cometido el primer hombre; en cambio sí nos toparemos desde las primeras páginas, en forma de imágenes, con todo lo que es muy importante para nosotros.
Recorriendo el Génesis
El libro del Génesis tiene tres partes principales:
Los capítulos del 1 al 11 tratan de establecer un nexo a lo largo de los enormes períodos de tiempo que transcurrieron desde la creación hasta los primeros “padres de la fe”, cuyos nombres quedaron en la memoria, empezando por supuesto por Abraham. Personajes de leyenda como Caín, Lamec, Henoc, Noé, protagonizan las grandes experiencias de la humanidad. Las “genealogías” (5,1; 10,1; 11,10) nos llevan desde la primera pareja (Adán y Eva) hasta la nueva familia escogida por Dios (Abraham y Sara).
La segunda sección presenta en dos partes las historias de los antepasados de las tribus que formarían un día el pueblo de Israel. Los capítulos 12-14 se refieren a Abraham; los capítulos 25-36 a Isaac y Jacob: eran personajes nómadas que ya creían en un Dios cercano y en el que se podía confiar, el “Dios de mi padre”. Estas historias, que se ubican entre los siglos 18 y 15 antes de Cristo, nos muestran cómo Dios ya había preparado su obra de salvación.
La tercera parte, la historia de José, proyecta luz sobre las tragedias que entretejen la existencia humana. Los seres humanos necesitan un salvador, y la salvación les vendrá justamente por intermedio de aquellos que han perseguido y rechazado.
¿Quién escribió el Génesis? Los primeros autores
El pueblo de la Biblia se fue constituyendo poco a poco por la aglomeración de tribus nómadas que no sabían leer ni conocían la escritura. Llevaban consigo el recuerdo de sus antepasados y el recuerdo de signos o señales que Dios había realizado en su favor y sus tradiciones se transmitían oralmente. Al establecerse esas tribus en Palestina, poco a poco fueron creando una nueva cultura: entorno al rey los escribas iban fijando por escrito las leyes y las creencias del reino. Y así en el siglo X antes de Cristo, un escritor desconocido, comúnmente llamado el yavista, se propuso redactar una historia del pueblo de Dios, mostrando cómo el plan de Dios se había desarrollado desde los orígenes hasta la monarquía gloriosa de David y de Salomón, en que según parecía, se habían cumplido las promesas de Dios a Abraham.
Puso por escrito los recuerdos y leyendas referentes a Abraham y su familia que los israelitas se habían transmitido de padres a hijos. Para hablar de tiempos anteriores utilizó en parte la literatura de los Babilonios y sus poemas referentes a la primera pareja y al Diluvio, pero los transformó profundamente para que expresaran la visión del mundo que procedía de su fe.
Este relato fue completado posteriormente con otras tradiciones, repitiéndose a veces los mismos hechos, que son fácilmente identificables porque nombran a Dios (en hebreo Elohim), mientras que el primer relato habla de Yavé, el nombre revelado a Moisés. Por eso se habla de relatos eloístas y yavistas.
La obra de los sacerdotes
Esta primera obra, que data del tiempo de los reyes, no se ha conservado tal cual. En el siglo V, al conocer el pueblo judío la gran prueba de la destrucción del reino y del destierro de Babilonia, los sacerdotes añadieron muchos párrafos, que en el texto ponemos en letra cursiva. A ellos se debe en especial el poema de la creación en siete días con el que empieza el Génesis, y en cierto sentido toda la Biblia.
En los momentos críticos que vivía Israel a raíz de la desaparición del reino del Sur junto con todas sus instituciones, la figura de Dios y la fe en él estaban seriamente en peligro de desaparecer; mientras que la religión de los nuevos amos del mundo amenazaba con suplantar en la mente de los israelitas la religión y la fe yavista, pues hacían ver la debilidad y falsedad de Yavé, incapaz de defender a su rey, su ciudad y su templo, lugar de habitación.
Como reacción un grupo de sacerdotes, siguiendo la enseñanza del profeta Ezequiel, se dio a la tarea de levantar al pueblo de sus ruinas. Comenzaron de nuevo a reflexionar sobre los orígenes del pueblo y la especial predilección de Dios con ellos; sobre la alianza con sus padres, sus promesas y su paciencia histórica. Trataban así de levantar los ánimos del resto creyente de Israel, transmitiéndoles la idea de la fidelidad de Dios, que aunque castiga no abandona.
A esta época corresponde el sentido y mensaje que hay detrás no sólo del libro del Génesis, sino de todo el Pentateuco en su configuración actual. Tras esta reordenación, los capítulos 1-11 del Génesis hacen las veces de portada, de prólogo a la historia de los orígenes de Israel. Ubican en la historia del mundo el plan de Dios que quiere salvar a la humanidad y su fidelidad eterna frente a la infidelidad de los hombres, como aparece en la historia de la primera pareja y de las siguientes generaciones.
Del Génesis al Apocalipsis
En la nota sobre La Escritura, al final del libro, recordamos que la colección y el reconocimiento oficial de los setenta y tres libros de la Biblia fueron en muchos casos fruto de circunstancias casuales. Sin embargo la familiaridad con el libro sagrado nos enseña con el tiempo que, por ser la Biblia el sacramento de la Palabra de Dios, no faltó la guía del Espíritu. La lectura cristiana del Génesis, tal como lo leyeron los apóstoles y los evangelistas, mostrará que el misterio de Cristo ya se expresaba en él. También habrá que acercar este primer libro al último de toda la Biblia, el Apocalipsis, donde se revela plenamente el plan del Dios que salva y que sus promesas desde Adán hasta Abraham se cumplen más allá de todo lo que se podía esperar.