Introduction to Zephaniah (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Around the year 630, Zephaniah’s breaks the silence of the seventy year lull during which they had not heard the word of God. Isaiah concluded his mission around 690, and after that the faithful of Judah went through more than fifty years of persecution in the reign of Manasseh.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

大约在公元前630年，经过了七十年没有听到天主圣言的日子，索福尼亚的声音打破了沉寂。依撒意亚约在公元前690年左右完成了他的使命，自此之后，犹大的信众在默纳舍统治的时代经历了五十多年的迫害。

Translation: Tagalog

Mga taong 630, binasag ng tinig ni Sofonias ang katahimikan pagkaraan ng pitumpung taong hindi naririnig ang salita ng Diyos. Mga taong 690 nang matapos ni Isaias ang kanyang misyon, at pagkatapos niyon, mahigit sa limampung taon ng pag-uusig sa ilalim ng paghahari ni Manases ang dinanas ng mga sumasampalatayang taga-Juda.

Translation: Cebuano

Sa mga tuig 630, ang tingog ni Sofonias mibuak sa kahilom, human sa 70 ka tuig nga wala madungog ang tingog sa Ginoo. Si Isaias mitapos sa iyang misyon sa tuig 690, ug human adto, ang mga matoohon sa Juda miagi sa kapin sa 50 ka tuig sa panglutos sa paghari ni Manases.

Translation: Spanish

En el año 630, más o menos, la voz de Sofonías vino a romper el silencio después de sesenta años en que no se había oído la Palabra de Dios. Pues Isaías terminó su misión alrededor del año 690 y después los creyentes del país de Judá conocieron más de cincuenta años de persecución con el reinado de Manasés.

Sofonías habla para decir que la paciencia de Yavé no soporta más y que va a purificar a Jerusalén, destruyendo a su pueblo, que no confía en él.

Pero también Sofonías anuncia la voluntad de Yavé de formar un «pueblo de pobres» en medio de los cuales vivirá: Dios saltará de gozo y danzará con alegría por Jerusalén humilde y purificada.

Introduction to Habakkuk (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

In the Bible the prophet Habakkuk is the first one to dare call God to account. For centuries, faith had been announcing God’s justice. However, this justice had not always been obvious. After many kept silent about their doubts, Habakkuk was the first biblical author who asked boldly: Why does the Lord allow injustice to triumph? Why, when he punishes one oppressor, does he replace him with someone worse?

The answer is twofold:

– The Lord keeps secret how he rules the world and all he asks is that we remain faithful: the upright will live by his faithfulness.
– The prophet contemplates the glory of the Lord who will judge in the end.

Habakkuk spoke his oracles from 605-600, when Nebuchadnezzar, who had just destroyed the cruel Assyria, became very powerful himself and plundered Israel.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

哈巴谷先知是第一个敢要求天主做解释的人。多少世纪以来，信仰一直告诉我们天主是正义的。但是这种正义并不是一直都很明显。

在许多人对自己的怀疑保持缄默之后，哈巴谷是第一个敢于质疑的圣经作者：为什么上主会允许不义的情况如此猖獗？为什么当祂惩罚了压迫者之后，却代之以更糟的人？

答案可从两方面来看：

雅威对统治世界的方式保密，祂只要求我们永远忠诚：义人靠信德生活。

先知期待终将进行审判的上主的光荣。

哈巴谷的预言是在公元前605-600年，那时拿步高刚灭了残暴的亚述，自己正变得非常强大，而且开始蹂躏犹大国。

Translation: Tagalog

Si Propeta Habakuk ang unang nangahas na papanagutin ang Diyos. Maraming dantaon nang ipinangangaral ng pananampalataya na naggagawad nga ng katarungan si Yawe. Pero hindi laging malinaw ang katarungang ito. Matapos ang pagsasawalang-imik ng marami tungkol sa kanilang mga duda, si Habakuk ang unang manunulat sa Biblia na malakas ang loob na nagtatanong: Bakit pinababayaan ni Yawe na magtagumpay ang pang-aapi? Pinarurusahan nga niya ang nang-aapi, pero di ba’t pinapalitan din naman niya ng ibang mas masahol pa?

Doble ang sagot dito:

– Iniingatan ni Yawe ang sekreto ng paraan ng kanyang paghahari sa daigdig at ang hinihingi lamang niya ay manatili tayong tapat: mabubuhay ang matuwid dahil sa kanyang katapatan.
– Pinagmamasdan ng propeta ang Luwalhati ni Yawe na siyang maghuhukom sa katapusan.

Mga taong 605-600 nang bigkasin ni Habakuk ang kanyang mga propesiya habang patuloy na nagiging makapangyarihan si Nabucodonosor at nangungulimbat sa Israel matapos wasakin ang malupit na Asiria.

Translation: Cebuano

Si propeta Habakuk una nga mihagit sa Ginoo sa paghimog husay. Sulod sa nangaging mga siglo, ang pagtoo kanunay nga nagsangyaw sa katarong (hustisya) sa Ginoo. Apan, dili sa tanang panahon nga tin-aw kining maong hustisya. Daghan ang nagpakahilom lang sa ilang pagduhaduha; si Habakuk ang unang magsusulat sa Biblia nga maisogong nangutana: “Ngano nga gitugtan sa Ginoo nga modaog ang inhustisya? Ngano man nga kon silotan niya ang manlulupig, pulihan man og mas grabi pa?”

Duha ang tubag ini:

– Ang Ginoo nagtago sa sikreto sa iyang pamaagi sa pagmando sa kalibotan, ug ang Iya lang gipangayo mao nga magpabilin ta nga matinud-anon niya: ang tarong magpuyo sa kamatinud-anon.
– Ang propeta namalandong sa himaya sa Diyos nga maoy mohukom sa kataposan.

Si Habakuk nagsulti sa mga tubag sa Ginoo sa tuig 605-600, diha nga si Nabucodonosor nga bag-o lang miguba sa Asiria, nag-anam kagamhanan ug nangilog sa Israel.

Translation: Spanish

Desde siglos atrás, la fe proclamaba que Yavé hace justicia. Esta justicia, sin embargo, no siempre es clara. Después de muchos que callaron sus dudas, Habacuq es el primero de los escritores de la Biblia que pregunta con osadía: ¿por qué deja Yavé que triunfe la injusticia?, ¿por qué, al castigar al opresor, lo reemplaza por otro peor?

La respuesta es doble:

— Yavé guarda el secreto de su manera de gobernar al mundo y solamente pide que nos mantengamos fieles: El justo vivirá por su fidelidad.
— El profeta contempla la Gloria de Yavé, que juzgará al final.

Habacuq pronunció sus oráculos en los años 605-600, cuando Nabucodonosor, después de destruir a la cruel Asiria, se volvía prepotente a su vez y saqueaba la tierra de Israel.

Introduction to Nahum (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Nahum prophesied when the Assyrian power was collapsing, at the death of Ashurbanipal, the last king in 626. In 612 the Medes and Babylonian allies attacked and destroyed Nineveh, the capital of the Assyrians. Even before that, however, the Assyrians were losing their control over the people whom they had enslaved and who thoroughly hated them. The Jews were among them. Nahum’s poems show the heart of a patriot who believes that the Lord governs the history of the nations.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

纳鸿在亚述面临灭亡，也就是在末代君王亚述巴尼帕耳（公元前626年）过世时作出预言。公元前612年玛待和巴比伦联军攻打并摧毁了亚述人的首都尼尼微。但是早在被毁灭之前，亚述人已经不再能控制他们所奴役的人民，这些人也都恨透了亚述人，其中也有犹太人。纳鸿的诗歌表现出一位爱国主义者的内心，他相信天主统治着子民的历史。

Translation: Tagalog

Nagpropesiya si Nahum habang pabagsak na ang kapangyarihang Asirio, sa pagkamatay ni Asurbanipal na pinakahuling hari nila sa taong 626. Sa taong 612 naman, nilusob ng mag-kakamping mga Babilonio at mga Medo ang Ninive na kapitolyo ng mga Asirio, at winasak iyon. Pero bago pa man ito nangyari, unti-unti nang nawawala ang paghahari ng mga Asirio sa mga bayang kanilang inalipin at may matinding galit sa kanila. Kasama sa mga bayang ito ang mga Judio. Masasalamin sa mga tula ni Nahum ang puso ng isang makabayan na naniniwalang ang Panginoon ang namamahala sa kasaysayan ng mga bayan.

Translation: Cebuano

Si Nahum nanagna diha nga ang gahom sa Asiria nagkahugno, sa kamatayon ni Ashurbanipal, ang kataposang hari sa tuig 626. Sa tuig 612, ang alyansa sa taga Media ug taga Babilonia misulong ug miguba sa Ninive, ang kapital sa Asiria. Hinuon, bisan sa wala pa ni moabot, ang mga Asirio nawad-an na sa gahom pagkontrolar sa mga tawo nga ilang giulipon, ug nasilag nila pag-ayo. Ang mga Judio usa nila. Ang mga balak ni Nahum nagpakita sa kasingkasing sa bayani nga nagtoo nga ang Diyos ang nagmando sa kasaysayan sa katawhan.

Translation: Spanish

Nahúm profetizó cuando el poderío asirio se venía abajo, a la muerte de Asurbanipal, su último rey, el año 626. En el año 612 los aliados medos y babilonios atacaron y destruyeron a Nínive, capital de los asirios. Pero ya antes de esa fecha los asirios habían ido perdiendo su dominio sobre los pueblos que esclavizaban y que les tenían odio profundo. Entre esos pueblos estaban los judíos. Los poemas de Nahúm reflejan el corazón de un patriota que cree que el Señor gobierna la historia de los pueblos.

Introduction to Micah (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Micah was Isaiah’s contemporary. He spoke about the same situation, and yet it is easy to see a striking contrast between the two: Micah, a man from the country; Isaiah, distinguished and learned.

Micah was from Moresheth, a village at the edge of the lowland through which all the armies of Assyria and Egypt passed. He was well acquainted with the suffering and the destruction of war and with the exploitation of the peasants as well. One day God called him and gave him strength, justice and courage to go and denounce Israel’s sins. He spoke in the name of a God whom no one loved and violently denounced the injustices which were practiced everywhere.

Some of the words which Micah addressed to Israel, whose ruin was imminent, were later modified to adapt them to the situation of Jerusalem and of the kingdom of Judah, when they were undergoing a similar crisis.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

米该亚和依撒意亚是同时代的人。他和依撒意亚提到相同的情况，但是这两个人是很容易分辨的：米该亚来自乡间，而依撒意亚则是有名望、有学问的。

米该亚是摩肋舍特人，这个村庄位于低地的边缘，这是亚述和埃及所有敌人的必经之地。他深知战争所造成的苦难和破坏，也了解农民们所受的剥削。有一天，天主召唤了他，赐给他力量、正义和勇气去揭发以色列的罪恶。他以人人敬而远之的天主之名发言，并大力地斥责随处可见的不公情形。和依撒意亚一样，在指责他所处的社会的同时，他也宣告了未来的耶路撒冷和犹大王国的情况，因为他们也面临了相似的危机。

Translation: Tagalog

Kapanahon ni Isaias si Mikeas. Nagsalita siya tungkol sa parehong mga sitwas¬yon, pero madali pa ring paghambingin ang dalawa: tagabukid si Mikeas at may pinag-aralan naman at kilala si Isaias.

Taga-Moreset si Mikeas, isang nayon sa may hangganan ng kapatagan na dinaraanan ng lahat ng hukbo ng Asiria at Ehipto. Alam niya ang mga paghihirap at mga pagkawasak na hatid ng digmaan, pati ang pagsasamantala sa mga magbubukid. Isang araw, tinawag siya ng Diyos at binigyan ng lakas, katarungan at tapang para simulang ilantad at tuligsain ang mga kasalanan ng Israel. Nagsalita siya sa ngalan ng Diyos na walang sinumang nagmamahal, at buong dahas na inilantad at binatikos ang ginagawang mga pang-aapi sa lahat ng lugar.

Ilan sa mga salitang sinabi ni Mikeas para sa Israel na nalalapit na ang pagkawasak, ang binago paglipas ng ilang panahon para iayon sa kalagayan ng Jerusalem at ng kaharian ng Juda nang ang mga ito ay nahaharap din sa katulad na krisis.

Translation: Cebuano

Si Mikeas katalirongan ni Isaias. Naghisgot siya sa susamang sitwasyon, apan dali ra sab nga mailhan ang kalainan sa duha: Si Mikeas gikan sa baryo; samtang si Isaias, inila ug maalamon nga tawo.

Si Mikeas gikan sa Moreset, balangay daplin sa kapatagan, diin ang kasundalohan sa Asiria ug Ehipto molabay. Sinati kaayo niya ang kalisod ug kadaot sa gubat, ug ang panglupig nga naangkon sa mga mag-uuma. Usa ana ka adlaw, ang Ginoo nagtawag niya ug gihatagan siyag kalig-on, hustisya, ug kaisog sa pag-adto ug pagpanghimaraot sa mga sala sa Israel. Nagsulti siya sa ngalan sa Ginoo, nga walay nahigugma, ug maisogon niyang gipanghimaraot ang mga inhustisya nga gibuhat bisag asa. Sama ni Isaias, diha sa pagpanghimaraot sa katilingban nga iyang gipuy-an, nagbalita siya sa kauswagan nga gitapigan sa Ginoo alang sa Jerusalem sa umaabot nga mga adlaw.

Ang ubang pulong ni Mikeas nga gipadayag sa Israel, kang kansang pagkabungkag umaabot na, gipangusab sa kadugayan aron pagpahaom ini sa situwasyon sa Jerusalem ug sa gingharian sa Juda, dihang miagi sab sila sa susamang krisis.

Translation: Spanish

Miqueas es exactamente contemporáneo de Isaías y habló respecto a las mismas situaciones. Era de Moreset, pueblo a orillas de la llanura por donde pasaban todos los ejércitos de Asiria o Egipto. Conocía los sufrimientos y destrucciones de la guerra y también la explotación del campesino. Un día Dios lo llamó y le dio «fuerza, justicia y valentía» para que fuera a denunciar los pecados de Israel. Habló en nombre de un Dios a quien nadie amaba y denunció con suma violencia las injusticias que se cometían por todas partes. Como Isaías, al condenar la sociedad en que vivía, anunció la prosperidad que Yavé reservaba a Jerusalén en tiempos futuros.

Algunas de las palabras que Miqueas dirigió al pueblo de Israel, cuya ruina era inminente, fueron más tarde modificadas para adaptarlas a la situación de Jerusalén y del Reino de Judá, cuando éstos pasaron por una crisis semejante.

Introduction to Jonah (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Few people today misunderstand the nature of this story. The two questions often raised about it in the past are no longer heard: Did Jonah really exist? Did he really stay in the belly of a fish for three days?

The book of Jonah is a story, but the author deserves to be considered a prophet because he very clearly underscored some truths which his contemporaries had forgotten.

This delightful narrative criticizes, not the idolatrous or godless people, but the pious Jews themselves who, locked in their nationalism, easily forget that God is the God of all peoples.

God, the savior of all people

Jonah does not like pagans and if God saves them, Jonah does not feel like paying the price for it. This kind of pettiness, characteristic of an average believer, merely covers up another, much greater scandal for which God is responsible. How are we to understand that God saves everyone if, at the same time, he repeats throughout the bible that Israel alone was chosen, that it alone has the word of life, it alone has a Savior, that all that God demands (circumcision, or later, baptism, or the Eucharist, or sexual prohibitions) is absolutely necessary in order to be saved?

This scandal has always been at the heart of Christianity just as it was with the Jews. Does God speak two languages? Or should we believe that Christian salvation is only one among all those that are offered to peoples from different cultures and religions? This question was so formidable that Christians often tried to dismiss it without even naming it. Thus, following Saint Augustine, the Western Church locked itself in the doctrine of original sin as if in a fortress. We used to assert without batting an eye that after Mr. Adam’s sin, all people were condemned to hell, except for those who were baptized, or at least desired baptism. We have said and preached that until the middle of the twentieth century. This is the reason why still-born babies were not buried on Christian ground. It is also the reason why many missionaries would have given their lives just to baptize a single pagan child.

Saint Augustine kindly contended that hell would be considerably softened for unbaptized children. At the same time, he felt bound to show that all the “virtues of pagans,” all the good we see in them, was totally worthless before God: these virtues were a way of seeking their own perfection without God and therefore, were the product of pride. This denunciation by Augustine of many people (Christians or not) who act and live beyond reproach in the eyes of others or in their own, was certainly insightful; but he would not have gone to such extremes if it had not been necessary to exorcise the famous question: does not God save non-Christians just as he saves us? This would definitely have dampened the enthusiasm of Christians.

To those asking about the will of God that all people be saved the answer was: “God wants to save all human beings provided they believe and become Roman Catholic.” This wall officially began to crack only in the first half of the twentieth century. Throughout the three previous centuries, this concealed violence of the Christian doctrine (a condemnation without appeal of all religions and most of humanity that did not embrace Christianity) scandalized countless open-minded people, opening a path to Western atheism, yet the Church (we should say: the churches) did not budge. Therefore, we should not be surprised if as soon as God’s will to save everyone was acknowledged most Christians began to question their faith. They were not denying it and even conceded that it may have been the best, but thought that all religions were equally valid. Some went farther and thought that everything was optional in this matter and we all save ourselves as best as we can.

So, now we must rethink our Christian identity: what are we in the midst of humanity? What are we saying when we profess that we are only saved by Christ? What does this salvation brought by Christ have to do with the rest of humanity?

No wonder that today countless Christians are perplexed about the subject. They should not be condemned instantly if they feel such a need to be in solidarity with the rest of humanity that they sell off the treasures God entrusted to them: they did not see that the call they received to be the people of Christ entrusts them a unique mission which is necessary for the salvation of the world. It is impossible to overcome such a drastic change in a few years, or even in a hundred years, and perhaps for a long time to come we will be incapable of understanding how God loves and saves everyone and at the same time how the call to the faith that we have received is an exceptional grace.

At least let us recall what the whole Bible tells us, namely, that God is “predilection and fidelity.” It is by the path of fidelity, rather than by the path of reasoning or feelings, that we will enter into this God who is truth.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

约纳书是篇故事，但是作者值得被称为先知，因为他非常清楚地指出一些他同时代人正渐渐遗忘的真理。这个美丽的故事所批评的并非崇拜偶像或无信仰的民族，而是虔诚的犹太人，因为他们封闭在自己的民族主义中，很容易就忘记天主是万民的天主。

天主拯救所有人

约纳不喜欢外邦人，即使天主要拯救他们，他也不觉得自己该为此付出什么代价。我们不禁要问：难道天主对这种“小心眼”思想的形成完全不负责任吗？圣经告诉我们：以色列是唯一的选民；只有耶稣是生命的食粮；不经洗礼，我们不能得救；但是我们又一直听到：天主拯救所有人。这岂不是矛盾吗？难道天主在讲两种完全不同的语言？或者这么认为：天主提供给不同文化的不同民族以不同的救赎方式，而基督宗教只是其中之一？

在首先提出这一系列问题的先人中，有一位哲学家和殉道者——圣朱斯坦，他说道：在圣言耶稣亲自降临人间、成为世上的一粒“种子”之前，他已经启发了各宗教的智者。然而，圣奥古斯丁撷取（谷16:16）“不信者将被判罪”，认为有必要表明：所有非基督徒的善行皆是骄傲的表现。他偏激的理论鼓励了多少虔诚的受洗者！教会也即刻接受了……使得我们便毫不犹豫地相信：由于始祖亚当的罪，所有人都该下地狱，除非那些领受了洗礼的，或者至少怀此意愿的人。

直至二十世纪初，这堵“墙”倒塌了。前三百年中，“不信者被判罪”的结论无视其他宗教，无视“基督徒领地”之外的大多数人类，从而激发了无数的新思潮，为西方无神论开辟了途径。但教会并没有丝毫改变。所以我们不要惊奇于天主的救援计划：祂要救赎所有的人，不光是那些罗马天主教徒。许多基督徒开始怀疑他们的信仰了。我们不否认：基督教是认识天主的最好方法，但同时，其他的宗教都有其价值所在。一切都不该是强制性的，每人都有选择权，正如每人都可谈论救赎与被救赎一样。

教会要最终回归她的净配——基督，因为他是唯一的救主。教会愿作中间者，为使所有人因成为她的一部分而得救。在天主的计划中，教会的神秘在于她怀抱全人类，但我们不要混淆两个问题：“教会对人类的救赎是必需的吗？”和“除了成为基督徒，就别无它路得救赎？”

我们不可能一下子就明白神秘与丰富的救赎计划的细节，天主是怎样爱和拯救所有的人，我们的受召为什么是独一无二的圣宠。我们要好好读一读天主雅威给约纳上的这一课，也不要忘记：因着耶稣，我们胜过约纳、所罗门，以及无论哪一位先知、东方或西方的智者。因为我们得到了神圣者之“名”，因着这“名”，人类得以救赎（宗4:12）。

Translation: Tagalog

Sa kasalukuyan nating panahon, kakaunti lamang ang nagkakamali tungkol sa uri ng aklat na ito at nagtatanong kung nabuhay nga bang talaga si Jonas, at kung tatlong araw nga siya sa tiyan ng isang isda.

Isang kuwento ang libro ni Jonas, pero marapat na ituring na propeta ang sumulat nito dahil maliwanag na nabigyang-diin niya rito ang ilang katotohanan na nalilimutan na ng kanyang mga kasamahan.

Pinupuna ng kawili-wiling salaysay na ito hindi ang mga dumidiyos sa iba o ang mga di makadiyos kundi ang mga relihiyosong Judio mismo na sa pagkakulong sa kanilang nasyona¬lismo ay madali nilang nalilimutan na ang Diyos ay Diyos ng lahat ng tao.

Translation: Cebuano

Adunay pipila sa atong panahon karon nga masayop bahin sa kinaiya ining maong libro, ug mangutana kon tinuod ba nga nabuhi si Jonas, ug nga nakapuyo sa sulod sa tiyan sa isda sa tulo ka adlaw.

Ang Jonas istorya, apan ang tagsulat angayan lang nga ilhon nga propeta kay klaro kaayo nga nagpadayag siya sa mga kamatuoran nga nalimtan na sa iyang katalirongan.

Kining makalingaw nga sugilanon wala magsaway sa mga nagsimba sa diosdios o sa mga tawo nga wala magtoo og Ginoo kondili, nagsaway sa diyosnon nga mga Judio, kinsa midukot sa ilang nasyonalismo (paghigugma sa nasod), ug dali nga nakalimot nga ang Ginoo, Ginoo sa tanang katawhan.

Translation: Spanish

En el presente siglo son bien pocos los que se equivocan sobre la naturaleza de este libro y que preguntan si realmente Jonás estuvo tres días en el vientre de un pez.

El libro de Jonás es una narración, cuya héroe es un profeta del Reino del Norte, del cual sólo se recuerda el nombre, junto con una promesa de misericordia de Dios en 1 Reyes 14,25. Pero su autor mereció haber sido profeta, puesto que enfatizó aquí con mucha claridad algunas verdades que olvidaban los de su tiempo.

Esta narración graciosa critica, no a los idólatras o a los impíos, sino a los mismos judíos piadosos, que, encerrados en su nacionalismo, olvidan fácilmente que Dios es el Dios de todos los hombres.

La historia de Jonás se hizo inmediatamente popular y Jesús la mencionará:

— La conversión de los ninivitas (Lc 11,30).

— La comparación con los tres días que pasó Jonás en el pez (Mt 12,40)

Introduction to Obadiah (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Obadiah probably wrote after 500 and before the conquest of Edom in 312. His work is filled with calls for revenge which, deep down, shows his faith in God’s justice.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

亚北底亚的写作时间可能是在公元前500年后，和公元前312年的征服厄东之前。亚北底亚的作品充满了复仇的召唤，而这正显示出他对天主正义的信心。

Translation: Tagalog

Maaaring nagsulat si Abdias pagkatapos ng taong 500 at bago nasakop ang Edom sa taong 312. Puno ng mga sigaw ng paghihiganti ang kanyang mga tula, na sa pinakapuso ng mga ito ay nagpapakita ng pananampalataya niya sa katarungan ng Diyos.

Translation: Cebuano

Si Obadias nagsulat tingali sa mga tuig human sa 500, ug sa wala pa ang pagbuntog sa Edom sa tuig 312. Ang iyang sinulat puno sa panawagan sa panimalos, nga sa kailadman, nagpakita sa iyang pagtoo sa hustisya (katarong) sa Ginoo.

Translation: Spanish

Abdías escribió probablemente después del año 500 y antes de la conquista de Edom, el año 312. Sus poemas están llenos de gritos de venganza que en el fondo demuestran su fe en la justicia de Dios.

Introduction to Amos (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Towards the middle of the eighth century before Christ, the kingdom of Israel was rich and prosperous. Small properties were disappearing and wealth was in the hands of a few rich people, while the poor increased in number. The luxury of the few was an insult to the destitute.

Unexpectedly, Yahweh roars from Zion. His voice thunders from Jerusalem through Amos, a shepherd from Tekoa, a little village located about nine kilometers south of Bethlehem, in the land of Judah.

God takes him from his flock and sends him to the neighboring land, to Israel in the north. So the prophet traveled through the cities of Israel, denouncing the social injustices and a religion which was satisfied with external practices only. He warned of God’s punishment and the deportation of Israel, and in the end, he predicted happy days.

Amos is the prophet of social justice. He reveals to us a God who defends the rights of the poor

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

公元前八世纪中叶，以色列王国似乎相当富庶繁荣。小康之家渐渐消失，财富集中在少数人手中，而穷人的数目也随之增加。少数人的奢华生活，对于穷无立锥之地的民众无异是一种侮辱。

但是雅威在熙雍怒吼，从耶路撒冷传来祂的震怒声。

亚毛斯是特科亚的一位牧人。科特亚这个小村庄位于犹大国内白冷以南约九公里处。天主将他从牧羊人中选出来，派遣他到邻近的地方，也就是北边的以色列。因此，先知开始走遍以色列的各个城市，斥责社会的不公以及只注重外在仪式的宗教。

他宣告天主的惩罚，以色列的流放，最后也预言了快乐的日子。亚毛斯是社会正义的先知，他启示给我们的是：维护穷人权益的天主。

Translation: Tagalog

Sa bandang gitna ng ikawalong dantaon bago kay Kristo, waring mayaman at napakasagana ng kaharian ng Israel. Nagsimulang mangawala ang maliliit na mga ari-arian at nasa kamay lamang ng ilang mayayaman ang kayamanan, habang parami naman nang parami ang mga dukha. Insulto sa pagdarahop ng mga dukha ang luho ng iilan.

Di inaasaha’y sumisigaw si Yawe mula sa Sion, dumadagundong ang kanyang tinig mula sa Jerusalem sa pamamagitan ni Amos na katutubong pastol na taga-Tekoa, maliit na nayong mga siyam na kilometro sa timog ng Betlehem sa lupain ng Juda.

Kinuha siya ng Diyos mula sa kanyang kawan at ipinadala sa karatig na lupain, ang Israel sa hilaga. Kayat sinimulan ng propeta ang paglilibot sa mga siyudad sa kaharian ng Israel, at mahigpit na tinutuligsa ang mga panlipunang pang-aapi at ang relihiyong kuntento na sa mga panlabas na seremonya lamang. Ibinabalita niya ang parusa ng Diyos at ang pagkatapon ng Israel, at sa dakong huli’y inihuhula niya ang masasayang araw.

Si Amos ang propeta ng katarungang panlipunan. Isang Diyos na nagtatanggol sa karapatan ng mga pobre ang ipinakikilala niya sa atin.

Translation: Cebuano

Padulong sa tungatunga ug ikawalong siglo sa wala pa si Cristo, ang gingharian sa Israel daw adunahan ug mauswagon kaayo. Ang mga gagmayng propeta nangawala ug ang bahandi naa sa kamot sa pipila ka adunahang tawo, samtang nagkadaghan ang kabos. Ang kaharuhay sa pipila insulto sa naalaot nga kabos.

Sa wala damha, si Yahweh nagdahunog gikan sa Sion, ang iyang tingog midalugdog gikan sa Jerusalem pinaagi kang Amos, usa ka magbalantay sa karnero gikan sa Tekoa, ang gamayng balangay nga may gilay-ong mga 9 ka kilometro sa habagatang bahin sa Betlehem, sa yuta sa Juda.

Ang Ginoo “nagkuha niya gikan sa panon” ug nagpadala niya sa silingang yuta, sa Israel, sa amihanan. Busa, ang propeta nagsugod pagsuroy sa mga syudad sa Israel, nanghimaraot sa mga inhustisya sa katilingban ug sa relihiyon nga kontento lang sa panggawas nga mga buhat. Iyang gibalita ang silot sa Ginoo sa pagpalagpot sa Israel, sa kataposan, nagtagna sab siya og mga malipayong adlaw.

Si Amos propeta sa hustisya sa katilingban. Gipadayag niya diha nato ang Diyos nga nanalipod sa mga katungod sa kabos.

Translation: Spanish

Hacia la mitad del siglo VIII antes de Cristo, el Reino de Israel aparece rico y muy próspero. La pequeña propiedad ha ido despareciendo y las riquezas se concentran en unos pocos ricos, mientras por otra parte crece el proletariado; el lujo de unos pocos insulta la miseria de los pobres.

Inesperadamente, el Eterno ruge desde Sión y de Jerusalén hace oír su voz por medio de Amós, pastor natural de Tecoá, pueblecito situado a unos nueve kilómetros al sur de Belén, en el país de Judá. Dios lo saca «de detrás de su rebaño» y lo envía hacia el país vecino, Israel del Norte.

El profeta comienza entonces a recorrer las ciudades del Reino de Israel, denunciando las injusticias sociales y la religión que se contenta sólo de ritos externos. Anuncia el castigo de Dios y el destierro de Israel poco antes de que Oseas proclame el mismo mensaje; al fin predice también tiempos felices.

Amós es el profeta de la justicia social; nos revela a un Dios que defiende el derecho de los pobres.

Introduction to Joel (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

The Biblical prophets knew that everything is temporary in our world. In every event threatening the lives of the people, they saw the coming of the Lord who judges this world in order to establish the final world.

Joel speaks when the land is invaded by locusts. The people are looking at their ruined fields and their lost crops. Joel looks beyond: The day of Yahweh is exceedingly great, terrible and dreadful — who can endure it?

Along with the promise of freedom from this plague, God also promises a happy age in which there will be neither grief nor fear. A day is announced when God will give the Spirit of the prophets to all his children: for the church, Joel is the prophet who announced Pentecost, as Peter said on that day (see Acts 2:17).

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

圣经中的先知明白这个世界一定会过去。先知在每一件威胁人们生命的事件中，看到上主的来临，祂为建立最终的永恒秩序要来审判此世。

岳厄尔借大地饱受蝗灾之时说话了。人们难过的是自己的田地和谷物受损，岳厄尔则看得更远：雅威的日子实在伟大，令人震撼，谁能抵挡？在这次灾难中天主除了许诺解除灾害之外，还宣布了将会有一个没有忧愁恐惧的快乐年代。岳厄尔宣告有一天，天主将把本来只保留给先知的灵性也赐给所有子民。对于教会来说，宣布五旬节的先知正是岳厄尔，伯多禄只是将之记载下来而已（宗2:17）。

Translation: Tagalog

Alam ng mga propeta sa Biblia na pansamantala lamang ang lahat sa mundong ito. Sa bawat pangyayaring nagbabanta sa buhay ng kanilang bayan, nakita nila ang pagdating ni Yawe na naghuhukom sa mundong ito para maitatag ang walang-hanggan at ganap na daigdig.

Nangungusap si Joel samantalang nilulusob ng mga balang ang lupain. Tinitingnan ng mga tao ang mga wasak nilang bukirin at nasirang pananim. Sa mas malayo naman nakatingin si Joel: Ipinaririnig ni Yawe ang kanyang tinig, sino ang makatatagal sa kanyang pagdating?

Kasabay ng pangako ng pagpapalaya mula sa salot na ito, ibinabalita rin ng Diyos ang masayang panahon na di na magkakaroon pa ng pighati ni takot. Ibinabalita ang araw na ibibigay ng Diyos sa lahat niyang mga anak ang Espiritu ng mga propeta: para sa Iglesya, si Joel ang propetang nagbabalita sa Araw ng Pentekostes (tingnan ang Mga Gawa 2:17).

Translation: Cebuano

Ang mga propeta sa Biblia nasayod nga ang tanang butang lumalabay lang sa atong kalibotan. Sa matag hitabo nga naghulga sa kinabuhi sa katawhan, ilang makit-an ang pag-abot sa Ginoo nga naghukom ining kalibotana aron pagtukod sa tiunay nga kalibotan.

Si Joel naghisgot sa yuta nga gihugpaan sa mga dulon. Ang katawhan naglantaw sa nadaot nga kaumahan ug sa nangawala nga abot. Si Joel naglantaw sa labaw pa ini: Walay makatupong sa kainila, kagrabi, ug kamakahahadlok sa adlaw ni Yahweh – kinsa ang makaagwanta ini?

Dungan sa panaad sa kagawasan gikan ining maong kalaglagan, ang Ginoo nagbalita sab sa malipayong tuig kanus-a wala nay kaguol, ni kahadlok. Ang adlaw gibalita na kanus-a ang Ginoo mohatag sa Espiritu sa mga propeta ngadto sa tanan niyang mga anak: alang sa Simbahan. Si Joel propeta nga nagbalita sa Pagkunsad sa Espiritu Santo (tan-awa ang Buhat 2:17)

Translation: Spanish

Los profetas de la Biblia sabían que todo es provisorio en el mundo actual. En cada acontecimiento que amenazaba la vida de su pueblo, reconocían la venida de Yavé, que juzga al mundo presente para instaurar lo definitivo.

Joel habla con ocasión de una invasión de langostas. La gente contempla sus campos devastados y las cosechas perdidas. Joel ve más allá: Yavé hace oír su voz, ¿quién podrá soportar su venida? Y también Dios, al prometer la liberación de dicha plaga, anuncia el tiempo feliz en que no habrá ya ni dolor ni temor. Se anuncia el día en que Dios dará a todos sus hijos el Espíritu de los profetas. Para la Iglesia, Joel es el profeta que anunció el día de Pentecostés (ver He 2,17).