Introduction to Isaiah (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Israel’s period of glory and prosperity was very short indeed. The kingdom of David, the kingdom of God among the people of Israel, had become a very small nation, no different from the rest of the small nations that were trying to survive in the midst of powerful neighbors. The Israelites believed in their mission as long as good fortune was on their side. When it became obvious that they could no longer maintain their privileged situation, the Israelites lost the sense of their own destiny and began to live like the rest.

Israel knew that Yahweh, their God, is the “God of gods” because of their books and because the old people told their children; the Israelites go up to Jerusalem to offer sacrifices and follow the religious customs of their elders. But, as Isaiah will reproach them, all of this is nothing more than human laws, a religion that is learned and does not spring from the heart. The processions are well attended, the clergy is powerful, but behind this facade life is absent and a godless king is able to destroy everything (2 K 21).

Actually, faith is without power unless it relies on an “experience” of God. If we have not had that experience, if the faithful as a whole have not had it, if they are taught only the religious experience of their forebears, all will die little by little. Isaiah is the man who at this time lived this experience and encountered the living God. This young man, of noble birth “had seen Yahweh” (chapter 6) and never ceased to speak in the name of God present in Israel, but whom Israel did not know.

What do we find in the following poems?

– Echoes of days of anguish. Judah, quite small, is squeezed in between two great nations, Ashur (Assyria) and Egypt, and the politicians wonder which of the two they must allow to swallow them up. Isaiah responds: “Seek first the kingdom of God and see to it that you practice justice among yourselves. God will make you stronger than the powerful.”
– A persevering struggle to arouse faith in those deprived of vision. The externals of religion abound, but there is very little sense of responsibility, not much love for God, and little concern about doing his will. Isaiah will repeat: “Believe in him, he is among you, and if you do not become strong by relying on him, he will crush you.”
– God’s promises to David’s descendants. Whether the rulers are good like Hezekiah or estranged like Ahaz, they are mediocre men not to be trusted with such great promises. Yet, in the darkest hours, Isaiah will declare that the Lord has chosen Jerusalem and David, his king. From David’s line, Christ, the king of Peace, will be born.

Some Facts About Isaiah’s Time

Beginning in the year 740, the northern nation of Ashur rises up and begins its conquests. All the peoples of the Middle East are afraid and try to resist, with the encouragement of Egypt, another great power. In this conflict the northern nation of Israel disappears; Samaria, its capital, is captured and its residents deported in 720.

In 736, northern Israel and their neighbors from Aram try to force the kingdom of Judah to join them against Ashur. Then Ahaz, the king of Jerusalem, calls for the help of the Assyrian armies, in spite of Isaiah’s warnings. The Assyrians destroy both Israel and Aram, and plunder the land of Judah.

In the years 701-691 Sennacherib, king of Assyria, comes to subdue Judah. King Hezekiah, encouraged by Isaiah, resists the enemy, and the famous liberation of Jerusalem takes place.

The Book of Isaiah

The Book of Isaiah and his disciples is the most important of the prophetic books. Jesus and his apostles will often quote it. Isaiah’s words are found in chapters 1–39 of the book bearing his name. The second and the third parts of the book, namely, chapters 40–66, bring together the words of other prophets who wrote a century and a half later.

Book of Isaiah chapters 40-55

The book of Isaiah ended with the deliverance of Jerusalem. Once more there was a manifestation of God’s Providence: a spectacular miracle. Sennacherib chose to invade the Holy City and flout the God of Israel, but the following day he hastily decamped, returned home and was assassinated by his son.

Yet a century later, Nabuchodonosor took possession of Jerusalem, left the Temple in flames and set off for Babylon dragging behind him a troop of captives. With everything in shambles, faith was called into question to its very roots, for. if Yahweh, the Savior God was powerless, he was but nothing.

The prophet Ezekiel, who was among the deportees, affirms that the captives, converted as a result of their trials, would return to their country and rebuild their nation in justice.
Yet after this exile, should they expect a coming back to the happy times Israelites had known during the reign of David (or rather: as they were imagined with an aureole of times past)? What was it that God, so mysterious, had in store for Israel?

It was then that there arose a prophet who has remained anonymous. He was not one to preach and dispute like the great prophets of the past whose oracles were written later, but a man who wrote his poems and exclamations. His name fell into oblivion and tradition has placed his writings into Isaiah’s book where they form chapters 40-55.

Four parts of these poems have attracted most attention: 42:1-9; 49:1-7; 50:4-11; 52:13-53:12. They are not detached sections drowned in a body foreign to them. They are highlights of a vision or of a meditation which develops the mystery of God’s relationship with his people throughout the book. The Servant of God is Israel, without doubt, but it is a very poor servant of God: for the most part a people “incapable of seeing and understanding”. Nevertheless there are among them genuine faithful believers, true disciples; God has “opened their ears”, enabling them to grasp what he wants them to understand. From among them God chooses his servants, the prophets who are in the vanguard and whose example will benefit the rest. Again and again the prophet spoke of the Servant; in the first time this term was certainly applicable to all Israel but in the end the prophet is taken over by this image and lets it embodied in the portrait of Christ the Redeemer.

Finished are the images of the divinity that the religious person has sketched from the beginning attributing all that in this world breathes power and greatness: gold, marble and cedar for temples, bulls and goats consumed on the brasiers of altars… embroidered tunics… turbans and tiaras for priestly robes…. In the crucible of the Exile the prophet received a strange revelation from the Spirit: the God who saves is the God who loves, and he loves the humble.

Third part of the book of Isaiah

The Jews have come home, but the miracles announced in chapters 40—55 of this book have not occurred. A poor community tries to organize itself and to solve all kinds of problems stemming from the fact that during the seventy years of exile, others had taken their place.

A prophet, whose name we do not know, witnesses these beginnings. He announces that God comes to take revenge on his enemies, both those within Israel who do not want to give up their sins, and those outside. Above all God comes to save those who return to him. not only the members of the Israelite community, but strangers as well. In his own style this prophet continues the enthusiastic description of Zion-Jerusalem, and the Messiah: she is God’s beloved and the wedding feast will be soon. The Messiah will come with the Spirit of Yahweh to deliver his Gospel to the poor.

The poems of this prophet are in chapters 56-66 of the book of Isaiah, there is a metrical arrangement of the poems with the announcement of the new Zion at the center:

56:1-8       The people of God welcome everyone       66:18-24.
56:9-58     Reproaches, warnings and promises         65 and 66:1-17.
59:1-4       Confession of sins                                          63:7-64:11.
59:15-20   God’s vengeance                                            63:1-6.
60              The new Jerusalem                                         62.
61              The Spirit of the Lord is upon me

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

以色列光荣昌盛的时光，事实上非常的短暂。达味的王国，天主在以色列子民中的国度，已经变成一个非常小的国家，跟那些想要在大国之间求生存的其他小国毫无差别。以前，只要好运跟着自己，以色列人就一直相信自己的使命。但是，一旦他们不能再控制其他民族，或无法维持自己特权地位的事实变得很明显时，以色列人便丧失了对自己特殊身份的意识，不得不像近东的其他民族那样过日子了。

以色列人知道雅威，他们的天主，是“众神之神”，因为他们的典籍如此记载，而且老一辈的人也如此告诉子孙。以色列人继续前往耶路撒冷庆祝节期，供奉牺牲。但是，正如依撒意亚斥责他们的：所有这一切不过是教导人的法规，是学得到的，并不是发自于内心的宗教。诫律被很好地遵守，司祭们掌有强权，但在这表象的背后是空洞的生活，一个离弃天主的国王轻而易举地就可使他们丧失一切（列下21）。

信仰只有植根于与天主的“交往”，才会具有力量。如果我们从未经历过这种“交往”，如果整个信仰不扎根于此，而只是因循遵照前人教导的宗教信仰，那么所有的一切将日渐消亡。依撒意亚是这一时期具有这种“交往”经验，并且与永生的天主相遇的一位人物。这位来自贵族家庭的年轻人“曾见过雅威”（第6章）。虽然以色列人没有认识天主，祂却从没有停止以临在于以色列中间的天主的名而说话。

我们在下面的诗歌中发现了什么？

痛苦岁月的回声。犹大王国，原本已经很小了，加上夹在亚述和埃及两大王国之间，政客们又不断地在想，他们应该依附哪一国才能使伤害减至最低。依撒意亚的回答是：“首先要寻求天主的国度，要行正义。如此天主会使你们比强国更强盛。”

坚韧不拔的奋斗激起丧失前途的人的信仰。宗教不乏外在的繁文缛节，鲜有责任感，以及对天主的爱，不关心是否遵照天主的旨意行事。依撒意亚重复说道：“相信祂，祂是圣的，祂是磐石，是世上最大的隐藏在耶路撒冷的力量。如果你不想因信靠祂而变得强壮，祂便会粉碎你。”

天主对达味子孙的许诺。不管是像希则克雅这样的好国王，还是像阿哈次这样的坏君主，他们都只不过是被托以重大许诺的平凡人罢了。在最黑暗的时刻，依撒意亚宣布：上主已拣选了耶路撒冷，并使达味为其君王。和平君王－－基督即生于达味这一支。

依撒意亚时代的一些史事

从公元前740年开始，北方的亚述王国崛起，并开始其征服行动。中东的所有民族在另一强国埃及的鼓动之下，试着想要抵抗。在这种冲突之下，以色列的北方王国将消失，首都撒玛利亚将沦陷，而其居民则在720年遭到放逐。

公元前736年，北方的以色列和邻国阿兰试图强迫犹大王国加入反抗亚述的阵线。于是，耶路撒冷王阿哈次不顾依撒意亚的警告，召亚述军队前来协助。亚述摧毁了以色列和阿兰，但同时也蹂躏了犹大国土。

公元前701-691年，亚述国王散乃黑黎布前来征服犹大。希则克雅王受到依撒意亚的鼓励，起而抵抗敌军，因而发生了著名的耶路撒冷得解放这一奇迹。

依撒意亚书

依撒意亚和其门徒的书卷（见下段）是先知书里最重要的部分。耶稣和宗徒们时常回忆并引用这卷书。

依撒意亚的言论见于1-39章，这些都是出自他的名下。另外归在依撒意亚名下的40-66章，可以分为第二部分（依40-55章）和第三部分（依56-66章）。第二部分依40-55章也被称为“安慰书”，写于犹太子民流放时期；第三部分依56-66章收集了流放后多位先知的言论。

Translation: Tagalog

Napakaikli ng panahon ng kaluwalhatian at kasaganaan ng Israel. Ang kaharian ni David na kaharian ng Diyos sa piling ng mga anak ng Israel, ay naging napakaliit na bansa. Ni wala itong ipinag-iba sa iba pang maliliit na bansang nagsisikap mabuhay sa gitna ng malalakas na kalapit nila. Naniwala ang Israel sa sarili nitong misyon habang maganda ang kapalaran nito. Ngunit nang mapatunayan na hindi siya makapangyayari sa ibang mga bayan, nawalang-katuturan ang natatangi nilang katayuan at nagsimula silang mamuhay gaya ng iba.

Alam ng Israel na si Yaweng Diyos nila ang Diyos ng mga diyos dahil meron itong mga libro at dahil ito ang itinuturo ng mga matatanda sa kanilang mga anak. Umaahon ang mga Israelita sa Jerusalem para mag-alay ng mga handog, ngunit gaya ng ipapamukha sa kanila ni Isaias, “lahat ng ito’y mga kautusan lamang ng tao, isang relihiyong natutuhan at di bukal sa puso.” Mahaba ang mga prusisyon, makapangyarihan ang mga pari, ngunit walang buhay sa likod ng palabas na ito at nawasak ng haring walang diyos ang lahat (2 H 21).

Sa katunayan, walang lakas ang pananampalataya kung hindi ito nakasalig sa “karanasan” ng Diyos. At kung hindi pa natin ito nararanasan, gayundin ang karamihan ng mananampalataya, kung ipinangangaral lamang sa kanila ang mga karanasang panrelihiyon ng kanilang mga ninuno, lahat ay unti-unting mamamatay. Nang panahong iyon, binigyan si Isaias ng karanasang ito at natagpuan niya ang Diyos na Buhay. “Nakita si Yawe” (kabanata 6) ng binatang ito na galing sa isang maharlikang pamilya, at hindi na siya huminto ng pagsasalita sa ngalan ng Diyos na kapiling ng Israel pero hindi nito nakilala.

Ano’ng nakikita natin sa sumusunod na mga tula?

– Alingawngaw ng panahon ng kapighatian. Ang lumiit na bayan ng Juda ay napapagitnaan ng dalawang makapangyarihang bansa, ang Asur (Asiria) at ang Ehipto, at itinatanong ng mga pulitiko kung alin sa dalawa ang papayagang sumagpang sa kanila. Narito ang sagot ni Isaias: “Hanapin muna ang kaharian ng Diyos at bigyang-katarungan ang isa’t isa. At mas palalakasin kayo ng Diyos kaysa mga makapangyarihan.”
– Isang matiyagang pagpupunyaging pukawin ang pananampalataya ng mga taong walang direksyon. Marami ang mga seremonya ng relihiyon, pero halos walang pag-ako ng responsabilidad, napakaliit ng pag-ibig sa Diyos, at kakatiting ang malasakit na isagawa ang kanyang kalooban. Uulitin ni Isaias: “Manalig sa kanya, kapiling ninyo siya, at kung hindi kayo magiging malakas sa pag-asa sa kanya, dudurugin niya kayo.”
– Mga pangako ng Diyos sa mga haring inapo ni David. Pero mabuti man ang mga hari tulad ni Ezekias, o masama tulad ni Ahaz, mahihinang klase ng tao sila na pagkakatiwalaan ng napakadakilang mga pangako. Gayunpaman, sa napakadilim na mga sandali, ipahahayag ni Isaias na pinili ng Diyos ang Jerusalem at si David na kanyang hari. Mula kay David isisilang si Kristong Hari ng Kapayapaan.

Ilang Bagay-bagay sa Kapanahunan ni Isaias

Mula sa taong 740, nagising sa hilaga ang bansang Asur at sinimulan nito ang kanyang pananakop. Natakot ang lahat ng bayan sa Gitnang Silangan at sinikap nilang lumaban sa pag-asang tutulungan sila ng Ehipto na isa ring makapangyarihang bansa. Sa pakikipaglabang ito, maglalaho ang hilagang bansang Israel, babagsak ang Samaria na kabisera nito at ipatatapon ang mga mamamayan nito sa taong 720.

Sa taong 736, sinikap ng hilagang Israel at ng kalapit na Aram na obligahin ang kaharian ng Juda na kumampi sa kanila laban sa Asur. Kaya naman humingi ng tulong sa hukbong Asirio si Ahaz na hari ng Jerusalem sa kabila ng mga babala ni Isaias. Winasak ng mga Asirio ang Israel at ang Aram pero sinamsaman din nila ang lupain ng Juda.

Nang mga taong 701-691, dumating si Senakerib na hari ng Asiria para sakupin ang Juda. Sa pagbibigay-sigla ni Isaias, lumaban si Haring Ezekias, at noon naganap ang tanyag na mahimalang pagpapalaya sa Jerusalem.

Ang Aklat ni Isaias

Ang aklat ni Isaias at ng kanyang mga alagad (tingnan ang sumusunod na talata) ang pinakamahalaga sa mga aklat ng mga propeta. Ito ang laging aalalahanin at babanggitin ni Jesus at ng kanyang mga apostol.

Matatagpuan ang mga salita ni Isaias sa mga kabanata 1-39 ng aklat na nagtataglay ng kanyang pangalan. Tinitipon naman ng ikalawang bahagi ng aklat o ng mga kabanata 40-66 ang mga salita ng iba pang mga propeta na nagsulat makaraan ang isa at kalahating dantaon.

Translation: Cebuano

Ang panahon sa himaya ug kauswagan alang sa Israel mubo ra. Ang Gingharian ni David nga mao ang Ginghrian sa Diyos alang sa mga anak sa Israel, nahimong gamayng nasod nga walay kalainan sa ubang gagmayng nasod nga naningkamot nga mabuhi taliwala sa mga gamhanan nga silingang nasod. Ang mga Israelita mitoo sa ilang misyon samtang maayo pa ang ilang pagkabutang. Apan kon klaro na gani nga dili na sila makadominar sa ubang tawo ug magpabilin ang ilang pinalabi nga kahimtang, ang mga Israelita mawala sa ilang pagkapinili ug magsugod pagpuyo sama sa uban.

Ang Israel nasayod nga si Yahweh, ang ilang Ginoo mao ang “Ginoo sa mga ginoo” tungod sa ilang mga libro, ug tungod sa mga Israelita nga moadto sa Jerusalem aron paghalad og mga sakripisyo ug pagsunod sa kustombreng relihiyoso sa ilang katigulangan. Apan, sama nga sudyaan sila ni Isaias, kining tanan walay kalainan sa mga balaod sa tawo, usa ka relihiyon nga nakat-onan ug wala maggikan sa kasingkasing. Daghan ang manambong sa mga prosesyon, gamhanan ang kaparian, apan luyo ining pasundayag, walay kinabuhi; ug sa gamay lang nga pagtukmod, ang opisyal nga relihiyon mabungkag.

Nahitabo ni kay ang mga tawo nagkinahanglan og “kasinatian” sa Ginoo aron makakab-ot sa tinuod nga pagtoo. Kon ang mga tawo kanunay lang mag-istorya ug magbalikbalik pagsugilon sa kasinatian sa ilang katigulangan, magkaluya ang ilang pagtoo. Niadtong panahona, tawo si Isaias nga nakapuyo sa maong kasinatian ug nakahimamat sa Buhing Diyos. Kining batan-on nga gikan sa hamiling banay “nakakita ni Yahweh” (kapitulo 6), ug wala na siya mohunong paghisgot sa ngalan sa Ginoo nga buhi diha sa Israel, bisag wala siya ilha sa Israel.

Unsay atong makita sa mosunod nga mga balak?

– “Mga lanog sa mga adlaw sa Kahingawa”.

Ang Juda, gamay kaayo ug nataliwad-an sa duha ka dagkong nasod – ang Asur (Asiria) ug ang Ehipto. Ang mga politiko naglibog unsa sa duha ang ilang tugtan pagdominar nila. Si Isaias mitubag: “Unaha pagpangita ang Gingharian sa Diyos ug paningkamot nga nagmakiangayon mo sa usag usa. Ug ang Diyos maghimo ninyo nga labawng lig-on kay sa mga gamhanan.”

– “Usa ka malahutayong pakigbisog aron pagpukaw sa pagtoo sa katawhan nga gihikawan sa panglantaw.”

Ang mga butang nga makita sa gawas sa usa ka relihiyon daghan kaayo, apan dyotay ra ang diwa sa responsabilidad, wala kaayoy gugma sa Diyos, ug dyotay ang pagtagad sa pagbuhat sa Iyang kabubut-on. Si Isaias mousab sa pag-ingon: “Too mo Niya, Siya balaan. Siya ang Bato, ang labing gamhanan sa kalibotan nga gitago sa Jerusalem, ug kon dili mo mahimong lig-on pinaagi sa pagsalig Niya, Iya mong pokanon.”

– “Ang mga saad sa Diyos ngadto sa mga kaliwat ni David.”

Apan, bisan kon ang mga hari maayo sama ni Ezequias, o daotan sama ni Ahaz, sila yano lang nga mga tawo nga angay saligan sa dagkong saad. Sa panahon sa kangitngit, si Isaias nagpahayag nga ang Diyos nagpili sa Jerusalem ug ni David nga hari. Gikan sa linya ni David, si Cristo, ang hari sa Kalinaw, mahimugso.

Pipila ka Kasayoran bahin sa panahon ni Isaias

Sugod sa tuig 740, ang amihanang nasod sa Asur miuswag pag-ayo ug nagsugod sa pagpamuntog. Ang tanang katawhan sa Tungatungang Silangan nangahadlok ug misulay pagsupak, uban sa pagdasig sa Ehipto, laing gamhanang nasod. Unya, si Ahaz, ang hari sa Jerusalem, nanawag sa tabang sa mga sundalo sa Asiria, bisan pa sa pahimangno ni Isaias. Ang mga Asiryano miguba sa Israel ug sa Aram, ug nanamastamas sa yuta sa Juda.

Sa mga tuig 701-691, si Senaquerib, ang hari sa Asiria, miulipon sa Juda. Si Hari Ezequias, dinasig ni Isaias, mibatok sa kaaway, ug nahitabo ang nainila nga milagrosong kalingkawasan sa Jerusalem.

Ang Libro ni Isaias

Ang basahon ni Isaias ug sa iyang mga sumusunod (tan-awa ang mosunod nga parapo) mao ang labing importanti sa tanang libro sa mga propeta. Mao ni ang kanunayng hi-numdoman ug isaysay ni Jesus ug sa iyang mga apostol.

Ang mga pulong ni Isaias makita sa kapitulo 1-39 sa libro nga nagdala sa iyang ngalan. Ang ikaduhang bahin sa libro, ang kapitulo 40-66, nagtipon sa mga pulong sa ubang propeta nga ulahing nasulat – mga 100 ug tunga katuig ang milabay.

Translation: Spanish

Muy corto ha sido el período de gloria y de prosperidad de Israel. El reino de David, Reino de Dios entre los hijos de Israel, ha pasado a ser una nación pequeña, en nada diferente de las demás naciones pequeñas que en ese tiempo tratan de sobrevivir entre sus poderosos vecinos. Israel había creído en su propia misión mientras la suerte lo favorecía. Cuando se comprobó que ya no podría dominar a los demás pueblos, perdió el sentido de su propia identidad y se puso a vivir como los demás.

Israel sabe, porque tiene libros, y porque los ancianos se lo cuentan a sus hijos, que Yavé, su Dios, es el Dios de los dioses; los israelitas suben a Jerusalén para ofrecer sacrificios, y siguen las costumbres religiosas de sus mayores. En realidad, como Isaías se lo echará en cara, «todo esto no es más que mandatos de hombres, religión aprendida que no brota del corazón». Las procesiones son concurridas, y el clero, poderoso, pero detrás de esa fachada, ninguna vida, y bastaría con la hostilidad del poder para echar abajo la religión oficial (2 R 21).

Es porque la fe no tiene fuerza si no se apoya en una experiencia de Dios. Y si no hemos hecho esta experiencia, si el conjunto de los fieles no la hubiera hecho, si uno se contenta con repetirles las experiencias religiosas de sus mayores, todo muere poco a poco.

Isaías fue, en aquel tiempo, el hombre que hizo nuevamente esta experiencia y encontró a Dios vivo. Este joven de noble familia, que «había visto a Yavé» (c.6), habló sin cesar en nombre del Dios presente en Israel y al que Israel desconocía.

¿Qué encontramos en los poemas que siguen?

— Los ecos de un período de angustia. La pequeña nación de Judá está apretada entre dos grandes naciones, Asur y Egipto, y los políticos se preguntan por cuál de las dos hay que dejarse devorar. Isaías contesta: «Busquen primeramente el Reino de Dios y procuren establecer su justicia entre ustedes. Y él les hará más fuertes que los pode rosos.»
— Una lucha perseverante para despertar la fe de hombres sin horizontes. Hay mucha religión exterior, pero muy poca responsabilidad, muy poco cariño a Dios, poca inquietud por hacer su voluntad. Isaías repetirá: «Crean en él, él es Santo, él está aquí entre ustedes, y si no se hacen firmes apoyándose en él, los aplastará.»
— Las promesas de Dios a los reyes descendientes de David. En realidad, sean buenos o malos, son hombres bien mediocres para ser depositarios de promesas tan trascendentales. Isaías, sin embargo, afirmará en las horas más sombrías que Yavé ha escogido a Jerusalén y a David su rey. De él nacerá Cristo, rey de la Paz.

Algunos datos sobre los años en que vivió Isaías

A partir del año 740 despierta en el norte la nación de Asur y empieza sus conquistas. Todos los pueblos del Medio Oriente se asustan y tratan de resistir, animados por el otro grande, Egipto. En este conflicto desaparecerá Israel del Norte; Samaria, su capital, será tomada y su población desterrada en el 720.
En el año 736, Israel del Norte y sus vecinos de Aram tratan de obligar al reino de Judá a que se una a ellos contra Asur. Entonces Ajaz, rey de Jerusalén, a pesar de las advertencias de Isaías, llama a los ejércitos de Asur. Estos destruyen a Israel y a Aram, pero también saquean el país de Judá.
En los años 701-691, Senaquerib, rey de Asur, viene a someter a Judá. El rey Eze quías, animado por Isaías, le resiste, y sucede la célebre liberación milagrosa de Jerusalén.

El Libro de Isaías

El libro de Isaías y de sus discípulos (ver párrafo siguiente) es el más importante de los libros proféticos, que recordarán y citarán constantemente Jesús y sus apóstoles.

Las palabras de Isaías están contenidas en los capítulos 1-39 del libro que lleva su nombre. La segunda parte del libro, o sea, los capítulos 40-66, reúne las palabras de otros profetas que escribieron siglo y medio más tarde.
La primera parte se puede dividir en cinco secciones:
— Capítulos 1-6, los grandes temas de la predicación de Isaías.
— Capítulos 7-12, la crisis del año 736.
— Capítulos 13-23, profecías contra las naciones paganas.
— Capítulos 24-36, textos varios.
— Capítulos 37-39, la crisis de los años 701-691.

Introduction to Sirach (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

This book is known by its two names: Sirach and Ecclesiasticus. The first one recalls its author, Jesus, the son of Sirach and the second name refers to its welcome by Christians for centuries. It was considered as the epitome of practical wisdom, more elaborate and more “religious” than the Book of Proverbs.

Written in Hebrew, it was later translated into Greek by the grandson of the author (see the preface of the book). In Jesus’ time, the book existed in the two languages although it was especially used by Greek synagogues and a few years later, Jews did not accept it as “Scripture.” The Church used the book although it only knew the Greek version and it was only in the 19th century that part of the Hebrew text was found. It is slightly different from the Greek translation that sometimes added a few verses and the different numbering of the verses added to the confusion. The Hebrew versions are not necessarily older or more faithful to the original than the Greek text. In that regard, we have made our choices without prejudice or absolute rule.

This book consists of two main parts:

– Chapters 1–42 include seven series of maxims. Each one starts with the praise of wisdom. The poem on wisdom in chapter 24 is particularly interesting.
– Chapters 43–51 begin by praising God whose wisdom shines in the order of the universe and continue with a description of God’s wise activity through the great people of the Old Testament.

This book is one of the deuterocanonical books.

Foreword by the translator from Hebrew to Greek

The Law, the Prophets and the other Writings which came later have transmitted to us so many and such great lessons that it seems fitting to praise Israel for its reputation in knowledge and wisdom. But it would not be enough to keep these truths for our own instruction: those who love wisdom want to be helpful in what they say and write to those who are not so familiar with her teachings.

My grandfather, Jesus, who devoted himself constantly to the reading of the Law, the Prophets and the later Writings of our fathers and had acquired a thorough familiarity with them, began himself to write something about their teachings and wisdom, in order that those people desiring to gain knowledge might take advantage of his writings and make even greater progress in living according to the Law.

You are therefore invited to read this book with kind consideration and attention, and to show indulgence where, in spite of my painstaking efforts in interpretation, I may appear to have badly conveyed the meaning. Those things, which in this book are written in Hebrew, lose their force when they are translated into another language. In fact, not only this book but the Law itself, the Prophets and the other Writings differ considerably from the original text.

When I went to Egypt in the thirty-eighth year of King Euergetes and settled there, I found an example of this important teaching and I judged it very necessary to exercise great care and make serious efforts in translating this book.

I have therefore, during this time, devoted many sleepless nights and much study in order to finish this book and to publish it for the use of those who, though they live outside Palestine, wish to become lovers of wisdom and to conform their manner of living to the Law.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

公元前两世纪，息辣之子耶稣写了本书。本书是集“贤人”的传统和教诲之大成。

耶稣家境良好，也受过很好的教育，他是一个仆从众多的重要家族的大家长。他交往的人很多，所经营的工厂和生意也不错。最后这位贤人坦白地表明，他是从圣典中学到了成功的秘诀。他写作本书的目的，是想要和别人分享他从圣典中所学到的，以及从自己的经验中所得到的一切。

《玛加伯书》中提到过宗教危机，本书则成于那次宗教危机的前几年。当时的犹太人认为犹太教已显陈旧，比不上希腊文明更吸引他们。作者于是要向他们提出以色列信仰的新表现。没有任何一个国家的智慧超越于天主子民的智慧，因为按神圣者的旨意，智慧只居住在他子民中间。本书展示了天主的律法是如何引导子民，走向更人性化、更明智、更负责任的个人与社会生活的。

本书包括两大部份：

第一部分：1-42章包含了七大系列，每个系列以赞美智慧为开端。第24章的诗歌尤其生动。

第二部分：43-51章，它们都以赞美天主的智慧为开端。天主的智慧，在宇宙中的一切秩序中闪耀，在旧约时代的伟人中运作。

希腊译本序言

法律书、先知书以及以后的写作传给了我们诸多有益的教训，因此应该称赞以色列的知识和智慧的盛名。如果只为我们自己保留这些指示则不可取：热爱智慧者要在演讲和写作中教导那些尚未受到教诲之人。

我的祖父，耶稣，在热心钻研了法律书、先知书和祖辈的文献之后，得到了深厚的造诣，于是就他们的教导和智慧著书立说，为了能让那些渴望知识者从中受益，依据律法更完善地生活。

所以敬请读者以善意和谨慎的态度来读本书，还请各位宽容，因我虽极尽努力，仍不能完美翻译表述原意。以希伯来文写成的书翻译为其他语言后，往往会失去其原有的威力。实际上不只是本书，其他诸如法律书、先知书和文献在被翻译后，都不免有差异。

在厄威革特王执政的第三十八年，我来到埃及居住。我发现了这本重要的著作，我认为翻译此书是一件必行之事，且应倾全力而为之。

于是为完成此书的翻译工作，我日以继夜、不辞辛劳地钻研。等本书出版之时，热爱智慧、身居巴勒斯坦境外的人们，也能依据律法改善自己的生活道路。

Translation: Tagalog

Dalawang dantaon bago kay Kristo, isinulat ni Jesus na anak ni Sirac ang aklat na ito na isang paglalagom ng mga tradisyon at mga aral ng mga “pantas”.

Maykaya siya sa buhay at may mataas na pinag-aralan. Malamang na ama siya ng isang kilalang sambahayan na may mga utusan. Nakiharap siya sa maraming tao at iniukol ang sarili sa trabaho at negosyong naging maunlad. Sa dakong huli, ipinagtatapat ng pantas na ito na ang mga sagradong aklat ang nagturo sa kanya ng sekreto ng tagumpay. Sa pagsulat niya ng aklat na ito, gusto niyang ibahagi sa iba ang nabasa niya sa mga sagradong aklat at napatunayan sa sarili niyang karanasan.

Nagsulat siya mga ilang taon bago dumating ang krisis sa relihiyon na isinasalaysay sa mga aklat ng mga Macabeo. Marami sa kanyang mga kapanahon ang nagpaakit sa kulturang Griyego. At parang wala na sa panahon ang relihiyon ng mga Judio para sa kanila. Sinikap niyang ilahad sa bagong paraan ang pananampalataya ng Israel. Wala nang iba pang bansang may karunungang higit sa karunungan ng bayan ng Diyos sapagkat sa talaga ng Panginoon, doon dumating ang Karunungan para manahan. Ipinakikita ng aklat na ito kung paanong naghahatid ang Batas ng Diyos sa mas makatao, mas matalino at mas responsab-leng buhay personal at panlipunan.

May dalawang malaking bahagi ang aklat na ito:

– Binubuo ng pitong serye ng mga kasabihan ang mga kabanata 1-42. Nag-uumpisa ang bawat isa sa parangal sa karunungan. Talagang kapansin-pansin ang tula tungkol sa karunungan sa kabanata 4.
– Nag-uumpisa naman ang mga kabanata 43-51 sa papuri sa Diyos na ang karununga’y nagniningning sa kaayusan ng sanlibutan. Nagpapatuloy ang mga ito sa paglalarawan ng matalinong pagkilos ng Diyos sa mga dakilang tao ng Matandang Tipan.

Translation: Cebuano

Mga duha ka siglo sa wala pa si Cristo, may ginganlag Jesus, anak ni Sirac, nga misulat ining basahon nga sumada sa mga tradisyon, ug mga pagtulun-an sa mga “Manggialamon.”

Edukado siya ug maayog kahimtang. Malagmit pangulo sa pamilya nga dunay mga sulugoon. Nakahimamat siyag daghang tawo. Duna siyay maayong trabaho ug negosyo nga mauswagon. Iyang giangkon sa kataposang bahin nga siya nakakat-on sa sikreto sa kalamposan gikan sa balaang mga basahon. Sa iyang pagsulat ining basahona, buot niyang ipaambit ang iyang nakat-onan gikan sa balaang mga basahon pinasikad sa kaugalingong kasinatian.

Gisulat ni pipila ka tuig sa wala pa kadtong grabing panglutos nga gisaysay sa mga Macabeo. Daghang tawo sa iyang panahon mibati nga ang Judiong tinoohan nabiyaan na sa panahon, mao nga dali ra silang nadani sa Griyegong kultura. Gisulayan ining maong tagsulat ang paghan-ay og bag-ong pamaagi sa pagpatin-aw sa pagtoo sa Israel. Walay laing nasod nga makahatag og kaalam nga labaw kay sa kaalam sa katawhan sa Diyos, kay gimbut-an sa Diyos nga ang kaalam mopuyo sa taliwala nila. Gipakita ining basahona unsang paagiha nga ang Balaod sa Diyos midala sa katawhan aron mahimo ning mas tawhanon, mas lantip ug mas responsabli; sa tinagsa ug sa kinabuhing katilingbanon.

Gilangkoban kining basahona sa duha ka dagkong bahin:

– Ang mga ulohan 1 ngadto sa 42, naglakip sa pito ka sunodsunod nga panultihon. Ang matag usa gisugdan og pagdayeg sa kaalam. Ang balak bahin sa kaalam sa ulohan 24 makapaikag kaayo.

– Ang mga ulohan 43 ngadto sa 51 nagsugod sa pagdayeg sa Diyos, kinsang kaalam misanag sa tibuok uniberso, ug gipadayon uban sa paghulagway sa maalamong kalihokan sa Diyos pinaagi sa mga iladong tawo sa Daang Testamento.

Translation: Spanish

Dos siglos antes de Cristo, Jesús, hijo de Sirac, escribió este libro que es una síntesis de las tradiciones y de las enseñanzas de los «sabios».

Era un hombre acomodado y de buena educación. Parece haber estado al frente de una casa importante y con servidumbre. Trató con mucha gente, se dedicó a trabajos y negocios que le resultaron bien y, al final, este sabio confiesa que los libros sagrados le enseñaron los secretos del éxito. Al escribir el presente libro, quiso compartir con otros lo que había leído en aquéllos y comprobado con su propia experiencia.

Escribe algunos años antes de la crisis religiosa de que se habla en los libros de los Macabeos. Muchos de sus contemporáneos se dejaban atraer por la cultura griega y su religión judía les parecía anticuada. El autor quiere mostrarles lo que significa la fe para el que vive en el mundo y se enfrenta con los mil problemas de la vida práctica. En ninguna otra nación hay una sabiduría superior a la del pueblo de Dios, porque ahí es donde la Sabiduría ha venido a habitar por orden divina. El presente libro muestra cómo la Ley de Dios lleva a una vida personal y social más humana, más inteligente y más responsable.

El libro del Sirácida o del Eclesiástico

Este libro es conocido con dos nombres. El primero recuerda a su autor, Jesús, hijo de Sirac; el segundo, la acogida que le ha dispensado el pueblo cristiano a lo largo de los siglos: se le consideraba como un compendio de sabiduría práctica, más elaborada y más «religiosa» que el libro de los Proverbios. El Eclesiástico significaba “el Libro de la Iglesia”.

Este libro fue escrito en hebreo y traducido después al griego por el nieto del autor (véase el prólogo del libro). En el tiempo de Jesús existía en ambas lenguas, pero lo usaban sobre todo las sinagogas griegas, por lo que algunos años más tarde no fue reconocido como «Escritura» por los judíos. La Iglesia lo utilizaba, pero sólo en griego; únicamente al final del siglo XIX se encontró una gran parte del hebreo, el cual difiere muy poco de su traducción griega. Ésta ha añadido algunas veces versículos, y su diferente numeración ha provocado confusión. Los ejemplares del texto hebreo no son necesariamente más antiguos ni más fieles al original que el texto griego. En este aspecto hemos actuado sin prejuicios ni reglas absolutas.

Hay dos grandes partes en este libro que pertenece a los «Deuterocanónicos»:

– los capítulos 1-42 comprenden siete series de sentencias. Cada una empieza por un elogio de la sabiduría. Es especialmente notable el poema sobre la sabiduría del capítulo 24.
– los capítulos 43-51 empiezan por alabar a Dios, cuya sabiduría resplandece en el orden del universo, y siguen con la descripción de la sabia actuación de Dios a través de los grandes personajes del Antiguo Testamento.

Prólogo del traductor griego

La Ley, los Profetas y los demás Escritos que los han seguido nos han dado tantas excelentes enseñanzas que, al parecer, se debe felicitar a Israel por su doctrina y su sabiduría. Pero no bastaría con guardar esas verdades para nuestra instrucción personal, pues los que aman la sabiduría tratan de ayudar, por medio de sus palabras y de sus escritos, a los que están menos familiarizados con ella, es decir, con sus enseñanzas. Así fue como mi abuelo Jesús se aplicó durante toda su vida al estudio de la Ley, de los Profetas y de los demás Libros de nuestros antepasados. Después de haber adquirido un gran dominio de ellos, se decidió también a escribir algo sobre estos temas de doctrina y de sabiduría, para que los amantes del saber pudiesen a su vez dedicarse a éste y llevar una vida mucho más conforme a la Ley. Están pues invitados a leerlos con benevolencia y atención; sean indulgentes con aquellos lugares donde, a pesar de todos nuestros esfuerzos para traducir bien, pareciera que no logramos acertar en tal o cual expresión. En realidad, las cosas que se dicen en hebreo pierden a menudo su fuerza cuando se las traduce a otro idioma. Por lo demás, esto no sólo es problema de este libro, pues aun las traducciones de la Ley, de los Profetas y de los otros Escritos difieren a veces considerablemente del texto primitivo. El año treinta y ocho del rey Evergetes, habiéndome trasladado a vivir a Egipto, descubrí un ejemplar de esta instrucción de tan elevada sabiduría. Inmediatamente me sentí obligado a traducir el presente libro lo más cuidadosamente posible, aun al precio de grandes esfuerzos. Desde entonces, y por mucho tiempo, consagré a este trabajo muchos estudios y noches sin dormir; quería traducir todo este libro y publicarlo para uso de los que, viviendo fuera de Palestina, aspiran a ser amantes de la sabiduría y a vivir más conforme a la Ley.

Introduction to Wisdom (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

In the last centuries before Christ, Greek culture, spread by Alexander, penetrated into the countries of the Middle East (see introduction to Maccabees). The Greeks had a new way of viewing the freedom of the individual and nobility of spirit. They promoted scientific research and esteemed highly physical beauty, etc.

The Jews had to be open to this new way of thinking: when a people encloses itself in its national culture, without looking beyond it, it ends up being asphyxiated. Their culture was intimately linked to the words of God they had received for centuries, but the revelation of God was not finished and could no longer enclose itself within the molds of Hebraic culture.

The Book of Wisdom is the first important effort to express the faith and wisdom of Israel, not only in Greek, but also in a form adapted to Greek culture.

It gives an answer to the crucial questions of evil, pain and death; it sketches a proof of the existence of God that will inspire Paul and shows that God’s mercy extends to all beings without exception.

Note especially the magnificent chapters 3–5 concerning the death of the just and hope in eternal life and also the hymn to wisdom in chapter 7.

The Book of Wisdom was written in Egypt between 80 and 50 before Christ by one of the many Jews who were living in the Greek world. It is one of the deuterocanonical books.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

公元前几世纪，亚历山大大帝将希腊文化扩张并渗透至中东国家（见玛加伯引言）。希腊人所到之地，将自己对“个人的自由、精神的高贵、科学的寻觅及身体之美”的新观念，也随之带去。

犹太人必须面对并接纳这一新的思维方式：因为一个民族若只看到自己国家的文化，眼光不能有所超越，最终会窒息而亡。犹太文化在过去几世纪中始终与他们领受的天主圣言紧密相联，而且正是因了天主的圣言，文化才得以发展。但是，天主对犹太人的启示并未受到限定，也不会一直封闭于希伯来文化的模式当中，必将以新的方式启示呈现给思想言行都和犹太人不同的其他民族。

《智慧篇》是为表达以色列信仰与智慧所作的第一次尝试，作者是在希腊环境里成长起来的一位犹太人同胞。本书不仅以希腊文写作，也采用了希腊文化的形式。这可以从侧面帮助中国人利用中华民族传统的文献作品，无论是儒家的伦理性智慧书，还是道家或僧侣的自然神秘性智慧著作，或是民间多样化的格言和谚语，进行对比阅读和欣赏。

本书回答了有关罪恶、痛苦和死亡这些令人感到困扰的问题，对天主的存在提出了证明：以后，保禄即从中得到鼓舞。书中还表达了天主的仁慈普及万物，无一例外。

请特别注意3-5章中关于义人之死的句子，对永生的期望，以及第7章的智慧颂。

《智慧篇》是公元前八十年至五十年之间在埃及写成的，因本书是用希腊语写成，故此书被犹太人列入“次经”书目。但我们圣教会的传统，承认本书是在天主默感下写成，仍将本书列为正经书目内。

Translation: Tagalog

Sa mga huling dantaon bago kay Kristo, ang mga bansa ng Gitnang Silangan ay napasok ng kulturang Griyegong dala ng mananakop na Alejandro (tingnan ang Introduksyon sa Mga Macabeo). Dala ng mga Griyego ang isang bagong pang-unawa sa kalayaan ng tao, sa kadakilaan ng espiritu, sa interes sa siyentipikong pananaliksik, sa kahulugan ng pisikal na kagandahan, atbp.

Kinailangan nilang maging bukas sa ibang paraan ng pag-iisip: kapag nananatiling sara ang alinmang sambayanan sa sarili nitong pambansang kultura na wala nang nakikita pang iba bukod dito, di-magtatagal at namamatay ito. Matalik ang kaugnayan ng kanilang kultura sa mga salita ng Diyos na tinanggap nila sa loob ng maraming siglo, pero hindi pa natatapos ang pagbubunyag ng Diyos at hindi na nito maikulong ang sarili sa balangkas ng kulturang Hebreo.

Ang aklat ng Karunungan ang unang importanteng pagsisikap para maipahayag ang pananampalataya at karunungan ng Israel hindi lamang sa wikang Griyego kundi maging sa kaayusang angkop sa kulturang Griyego.

Sinasagot nito ang lumiligalig na katanungan tungkol sa kasamaan, pagdurusa at kamatayan. Binabalangkas nito ang isang patunay na mayroon ngang Diyos, na magbibigay-inspirasyon naman kay Pablo. Ipinapakita rin nito na iginagawad ng Diyos ang Kanyang awa sa lahat ng nilalang nang walang itinatangi.

Isa ito sa mga aklat na deuterocanonical.

Pansining mabuti ang napakagandang mga kabanata 3-5 tungkol sa kamatayan ng makatarungan at pag-asa sa buhay na walang hanggan, pati na rin ang awit sa karunungan sa kabanata 7.

Translation: Cebuano

Sa ulahing mga siglo sa wala pa si Cristo, ang Griyegong kultura nga gisabwag ni Alejandro nakatuhop na pag-ayo sa mga nasod sa Tungatungang Silangan (basaha ang pasiuna sa Macabeo). Ang mga Griyego dunay bag-o ug kinaugalingong panglantaw bahin sa kagawasan sa tawo, sa kahamili sa espiritu, sa pagdukiduki sa syensya, sa kahulogan sa mga butang nga nindot, ug daghan pa. Kining tanan ilang nakab-ot ginamit ang kalantip sa hunahuna ug salabotan.

Ang kultura sa Judio lahi. Milambo ni samtang namalandong sila sa kalihokan sa Diyos diha sa ilang kinabuhi ug sa dagan sa ilang kasaysayan. Angay silang pasalamatan ining tanan. Hinuon mas makatabang kon sila bukas ug gawasnon sa pagdawat sa mga bag-ong panghunahuna, imbis mosira sa bisag unsang kultura nga dili ilaha. Diha nga ang katawhan magapos pagtan-aw sa ila rang kaugalingon ug dili makalantaw latas sa kultura sa uban, nan, sa dili madugay, mahimo silang hiktin, pinugngan ug madudahon. Ang diyosnong pagpadayag sa kamatuoran sa mga Judio wala pa matapos, ug kinahanglan nga ipakita ni sa bag-o nga paagi sa tanang katawhan, nga wala maghunahuna ni magsulti sama sa mga Judio.

Ang Kaalam unang dakong paningkamot aron ang pagtoo ug kaalam sa Israel ikapadayag, dili lang sa Griyego, apan sa pamaagi sab nga gipahaom sa Griyegong kultura.

Misulay ni pagtubag sa makapahasol nga mga pangutana bahin sa kadaotan, sa sakit ug kamatayon; naghatag sab og lakbit nga kapasikaran nga dunay Diyos, kamatuoran nga makadasig ni San Pablo; nagpadayag sab nga ang kaluoy sa Diyos nakakaylap na sa tanang tawo sa walay pagpinig.

Ang Kaalam nasulat sa Ehipto taliwala sa katuigan 80 ug 50 sa wala pa si Cristo. Gisulat kini sa usa sa kapid-an ka Judio nga nanimuyo sa kalibotan nga naghupot sa Griyegong kultura.

Ayoha pagbasa ang nindot nga mga kapitulo 3 ngadto sa 5, mahitungod sa kamatayon sa mga tarong ug ang paglaom sa kinabuhing dayon, ingon man ang himno sa kaalam sa kapitulo 7.

Translation: Spanish

El libro de la Sabiduría se presenta como obra del rey Salomón, pero esto no es más que una ficción literaria. En realidad fue escrito mucho más tarde, hacia el año 50 a.C.

Su autor pertenecía a la comunidad judía de Alejandría, importante colonia en la ciudad más poblada del mundo grecorromano. No había biblioteca que se igualase a la de Alejandría; según se decía albergaba 700.000 volúmenes. Dos siglos antes, su director había ordenado una traducción griega de la Biblia, la que fue llamada de los "Setenta".

El autor, pues, está en el punto en que se entrelazan dos culturas y dos lenguas, el hebreo y el griego. Ahí se enfrentan dos mundos religiosos, el de la Biblia y el de los griegos, con sus dioses, sus poetas y sus filosofías. Por lo demás, Égipto acaba de cambiar de dueños y los judíos de Alejandría que se consideraban vejados por la administración egipcia, esperan que los romanos, ahora dueños de Oriente Medio, les sean más favorables.

Este es el marco en que nace el Libro de la Sabiduría. En la primera parte (capítulos 1-5), el autor se dirige a creyentes algo desanimados por las pruebas que su pueblo sufrió durante el transcurso del siglo. Más que todo la fe se viene abajo porque los tiempos han cambiado. En Palestina, la vida religiosa de los judíos se encontraba intimamente ligada a su tierra; la fe se arraigaba en la vida nacional más que en las personas, y los individuos no contaban mucho. Hoy, en cambio, viven en medio de los paganos, y los desafíos de la vida obligan a cada cual a que se haga responsable de su propio destino.

El autor planteará, pues, el problema de la sabidauría sobre bases nuevas: la cuestión esencial es saber en qué desemboca la vida presente. Existe un juicio y otra vida, y mientras no se lo haya comprendido, nada se puede juzgar bien. Estos capítulos se cuentan entre los más bellos de la Biblia, especialmente los textos que se refieren a la inmortalidad, la resurrección y el desquite de los justos y los mártires.

En la segunda parte del libro (capítulos 6-10) el autor expone los diversos aspectos de la presencia divina en el universo. Esta cuestión era fundamental para los griegos; muchos confundían a Dios, alma del mundo, con un universo divinizado, y sus respuestas eran muy a menudo próximas a las que circulan hoy bajo la etiqueta de la New Age. El libro de la Sabiduría retoma aquí las fórmulas y las aspiraciones del mundo griego, pero aporta las precisiones necesarias para que Dios, presente y activo por doquier, siga siendo Dios, el único Santo y Glorioso.

La tercera parte de la obra (capítulos 11-19) intenta mostrar cómo Dios hace justicia a su pueblo, y en esto expresa muchas verdades, pero en ella no faltan la agresividad y las rencillas políticas y en más de un lugar echaremos de menos esta sabiduría más profunda que revela el evangelio.

Introduction to Song of Songs (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

The Song is a poem. Do not at first try to understand: let the text take hold and it will open up a universe to us.

The Song awakens our own experience, going straight to our heart since it is about the Lover and the Beloved. It is a poem about a love encounter. The author let this encounter happen as in a dream in order to unveil its mystery; the call of love comes from elsewhere. Search, meeting, flight are enchanting and are true inasmuch as they reveal a mystery: Someone else draws us. This explains the title of the book: The Song of Songs. In Hebrew, it is one of the forms of the superlative: The Song par excellence or The Sublime Song.

The Song is both the intuition and the experience of the search for the unique beyond every veil. He too is likewise fascinated searching for him or her whom he has chosen – one who is all for him and irreplaceable, this discovery of Yahweh, the fierce God as the spouse, is not entirely new in the Bible. The prophets relied on their conjugal experience to speak about the covenant of God with his people (Hos 1:2). Rather, they used the words of human love to express their special relationship with God. One day, this relationship was to be offered to all Israel.

While he lets the dream of love to unfold, the author of the Song relives the hope of the chosen people. God’s beloved is Israel with its land. Just like the most fervent minority in Israel, the author-poet waits for the coming of the Beloved as Messiah-King and Spouse of the chosen community. This background of the Song explains the use of comparisons which would seem strange in the case of ordinary engaged couples, but which are in fact allusions to the past in Israel, to its Temple and its land.

We must admit that, in seeing the connections between the Song and the love songs of the Middle East, today many biblicists think that the Song was at first one of them and that an image of God’s love for his people was only seen there at a later time. This hypothesis may sound reasonable, but it just seems that way. Unfortunately, it leaves nothing but platitudes or incoherence, precisely where we suspect that the clues of the poem are to be found.

Therefore, we have to go back to what tradition has always discerned: in the Song, just as in the great prophets, although with different words, the experience of God-Love is what inspired the entire dream and what invited human images. The Song is not a song about human love which was put in the bible after having received a religious interpretation: Jewish tradition considered it to be the song of divine love from the beginning. The fact that God is not mentioned is intentional: he is present from beginning to end, but this One Alone at the same time Love and Lover is far different from the “God” of human religions. The Author of the Song

The Song is presented as being the work of Solomon: it is only a borrowed name as is the case with other books in the Bible. The author was a “spiritual” and a sage of the third century before Christ, one of those who wrote the “Wisdom Books” of the Bible.

In Israel as in many countries, the marriage ritual included “the bridegroom’s song” and “the bride’s song” (Jer 7:34; 16:9; Rev 18:22). We know, for example, the Egyptian love poetry; but in Israel nothing remains of the popular songs of love. In fact, our author has done what the great musicians do in using popular melodies for the composition of their great works of art. The Song used expressions and even settings from traditional love songs in order to say what these did not say. Yet in speaking about Love the words used shed light on human love. The Song in Christian Countries

In Christian countries, the monks took possession of the Song. They who had given up human love passed over the mystery of the love encounter in ordinary life. They saw the song as an allegory, a picture of spiritual experience. The expressions of carnal love in no way embarrassed them: it helped them to understand how strong the love relationship with the One Alone can be, how heady and devouring.

In fact they were to give back to Christianity a treasure they had found. In the twelfth century in Europe there appeared the first signs of a recognition of human love which had been ignored during the barbaric centuries. It was then that the spiritual experience of a few great monks and hermits was decisive. The Song reread and commented by them gave rise to an awareness of the mystery of love. The love songs and stories, fairly crude in the beginning, were gradually replaced by the literature of “courtly love.” From then on, century after century, the primacy of married love would be affirmed.

At times, it is said rather cynically that love ends in marriage and that is what movies and televison never cease to repeat whenever a decadent culture only acknowledges love when it promises what it will not fulfill. The song put at the center of longings the aspiration to true love: this always irradiates from God and, like himself, is faithful until death and beyond.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

雅歌是首诗。它唤醒我们的个人经历，总是深入我们的内心，因为它写的是“爱”和“被爱”。作者将两者的相遇安排得如同在梦中，是为了揭开这一层神秘面纱。寻找、相遇、躲避，始终迷人并真实，因为被爱者发现自己面对的是“另一位”－“唯一者”。“爱人者”则专注于寻找她，她是他所选择的、唯一的、不可被取代的。所以书的标题是：雅歌－歌中之歌。在希伯来文中，这种组词结构是用于表述最高级的意义的：精粹之歌或至高之歌。

读者们仍要提出问题：难道我们不该给诗中表达的爱一个称谓吗？我们知道：天主是爱，那么，诗中表达的爱能否被称为天主？作者谈论、表现的难道不就是天主吗？因为在基督徒的语言中，天主不只是神圣的存在，祂还是人格化的。雅歌热情歌颂情人之爱－一种攫（jué）取全身心的爱，不由令人想到它确实是一曲爱情礼赞，并没有宗教倾向。在埃及和印度的文学中，也有大力歌颂爱情的诗篇，让人最终与“无限者”的神秘融合在一起。这种例证适用在此吗？

圣经文化有其独到的途径。在发现爱的道路上，首先有先知，他们被唯一者热烈的爱所吞噬（shì），从他们的经验开始，人类的爱情被提炼升华。先知们早就藉由他们体验到的婚姻关系，来述说天主和祂子民的盟约（欧1:2）。我们可以在欧瑟亚书的诗歌2:4-22中，找到同样的用语。两者的主要区别：欧瑟亚代表被淫乱的以色列抛弃的天主，“被爱者”以色列没有感受和激情；而雅歌所呈现的是“被爱者”的感受和思想，是她在说话、在感想、在分析。这种变化中有时间变迁的痕迹，就所有资料推断，雅歌成于公元前三至四世纪，当时的以色列有一小部分人，在尽一切可能爱、警醒、不放走任何灵感，他们是“以色列贞女”的代表。雅歌的作者无疑是其代言人。另外，他们还用了人类爱情的话语，来表达他们与天主之间一种特殊的关系。有一天，这种关系将延伸至整个以色列。

当雅歌的作者铺展爱之梦时，他再度体验了选民的希望。天主的最爱是以色列和她的土地。作者就像以色列最激进的少数人，等待热爱者以默西亚王和选民配偶的姿态降临。这种背景可以解释歌中所用的许多对比，如果它们被用于一般订婚情侣身上，将显得奇怪。实际上，这是引用过去以色列圣殿和民间的典故。

雅歌与伟大的先知书一样，虽然它们采用了不同的语言表达形式，但是都写出了对天主－爱的体验，正是天主－爱启发了整个梦境，借用了人的形象。

犹太传统把它当圣爱之歌看待。没有提到，天主其实是故意的，从头到尾祂都存在，同时是爱与爱人的“唯一者”。

雅歌的作者

雅歌被视为所罗门的作品：就像圣经中其他各书，这不过是借用其名而已。作者是公元前三世纪的一位圣人，也是圣经“智慧书”的作者之一。

以色列和许多其他国家一样，婚姻仪式包括“新郎之歌”和“新娘之歌”（耶7:34；16:9；默18:22）。但是就像我们从埃及的情诗中得知的一样，在以色列，这些通俗歌曲并没有留下什么痕迹。实际上，我们这位作者，无疑的是位圣人，所做的就像伟大的音乐家一样，利用通俗的旋律，来完成伟大的艺术作品。我们很容易就可以看出来，他为了要用诗意的方式来说他必须说的，采用了传统情歌的表现方式和外部架构。这是对作为《圣经》很重要一书《雅歌》之解释。

基督宗教国家中的雅歌

在基督教国家，拥有雅歌的是僧侣。他们放弃日常生活中爱的相遇，把雅歌视为一种寓言，一幅精神体验的画。肉体情爱的描写，一点没有攫（jué）取他们的心神，却帮助他们了解和唯一者的爱情，是可以如何强烈、如何急切、如何投入。

实际上，他们要把抓住的宝藏还给基督宗教。欧洲在十二世纪时出现了对人性之爱的认识的最初征兆，在野蛮人入侵的那几百年，这原是被忽略的。直到那时，几个伟大僧侣和隐士的精神体验才具有了决定性。经过他们重读和加注的雅歌，让人们对爱情的神秘有了认识。刚开始的情歌和故事是相当粗糙的，渐渐地它们被“宫廷爱情”文学所取代。自此以后，几百年来，婚姻爱情的重要性受到一再的肯定。

有时候，人们会灰心丧气地说婚姻是爱情的坟墓，电影和电视从来不忘重复堕落的文化，只表达承诺永不会实现的爱情。雅歌的中心即是表达了对真爱的渴求：它永远发自天主，而且就像天主一样忠贞不渝，超越死亡。

Translation: Tagalog

Ang Awit ay isang tula. Huwag muna nating intindihin: magpatangay tayo sa teksto at bubuksan nito sa atin ang isang sanlibutan.

Pinupukaw ng Awit ang ating sariling mga karanasan, dumederetso sa ating puso sapagkat tungkol ito sa Mangingibig at Iniibig. Ito’y isang tula tungkol sa pagtatagpo sa pag-ibig. Ngunit hinayaan ng awtor na mangyari ang pagtatagpong ito na parang sa isang panaginip upang hawiin ang tabing ng hiwaga nito: nagmumula sa ibang lugar ang panawagan ng pag-ibig. Nakabibighani ang paghahanap, pagtatagpo, paglayo at makatotohanan ang mga ito sa pagbubunyag ng isang misteryo: May ibang umaakit sa atin. Ito ang nagpapaliwanag sa pamagat ng aklat. Ang Dakilang Awit.

Ang Awit ay kapwa kaalaman at karanasan ng paghahanap sa kaisa-isahan sa kabilang ibayo ng bawat tabing: siya man ay nabibighani rin sa paghahanap sa kanyang hirang – ang buung-buong para sa kanya at di-mapapalitan. Posible ang ganitong relasyon at ito ang nasa puso ng Kristiyanong pag-asa.

Habang inilalahad ng awtor ang panaginip ng pag-ibig, muli niyang isinasabuhay ang pag-asa ng bayang hinirang. Ang kasintahan ng Diyos ay ang Israel at ang lupa nito. Gaya ng mga pinakataimtim na minorya sa Israel. Hinihintay ng makatang awtor ang pagdating ng Mangingibig bilang Haring Mesiyas at Asawa ng sambayanang hinirang. Ang nakaraang ito ng Awit ang nagpapaliwanag sa paggamit ng mga paghahambing na magiging kakatwa sa kaso ng mga karaniwang magkatipan, ngunit sa katunaya’y mga pahiwatig sa nakaraan ng Israel sa Templo at sa lupa nito.

Kaya hindi nagkataon lamang na natatagpuan sa Biblia ang Awit na ito ng mapagmahal na paghahanap. Hindi ito basta binigyan na lamang ng kahulugang panrelihiyon sa bandang huli, na wala rito sa simula: tinanggap ito ng tradisyong Judio kung ano talaga ito: ang awit ng pag-ibig ng Diyos. Ang hindi pagbanggit sa Diyos ay sinadya: naroon siya mula simula hanggang wakas, ngunit napakalayo sa mga “Diyos” ng relihiyong pantao ang Kaisa-isahang ito na sabay na Pag-ibig at Mangingibig.

Makapagtatapos tayo sa mga salita ng isang kilalang mistikong Muslim. Pag may binatilyong humihiling na siya’y gawing disipulo niya, ang sagot niya’y: “Nakaranas ka na bang umibig?” Kung “hindi” ang sagot, sinasabi niya: “Umalis ka muna at umibig, ngunit huwag magtagal doon. Saka ka pumarito at makipagtagpo sa akin.”

Ang Awtor ng Awit

Ang Awit ay ipinalalagay na gawa ni Solomon: hiniram lamang ang pangalang ito gaya rin sa ibang aklat sa Biblia. Ang awtor ay isang “espiritwal” at pantas ng ikatlong siglo bago kay Kristo. Isa sa mga sumulat ng “Mga Aklat ng Karunungan” ng Biblia.

Sa Israel gaya sa maraming bansa, ang ritwal ng kasal ay may “awit ng nobyo” at “awit ng nobya” (Jer 7:34, 16:9; Pag 18:22). Sa loob ng sanlinggo ng kasal, itinuturing silang hari at reyna at umaawit sila ng kagalakan sa pag-angkin sa isa’t isa. Ngunit gaya ng nalalaman natin mula sa mga tula ng pag-ibig ng Ehipto, walang nalabi sa mga popular na awit na ito sa Israel. Sa katunayan: ginawa ng ating awtor, na tiyak na isang pantas, ang ginagawa ng mga dakilang musikero sa paggamit ng mga popular na himig para sa pagbuo ng kanilang mga dakilang gawa ng sining. Madaling makita na ginamit niya ang mga pananalita at balangkas ng mga tradisyunal na awit ng pag-big upang maipahayag sa matulang paraan ang kailangan niyang sabihin. Ito ang nagpapaliwanag sa ating “Awit” na isang pangunahing aklat ng Biblia.

Ang Awit sa mga Bansang Kristiyano

Sa mga bansang Kristiyano, ang mga monghe ang umaangkin sa Awit. Isinaisantabi nila ang pantaong pag-ibig at nilampasan ang misteryo ng pakikipag-kaibigan sa ordinaryong buhay. Nakita nila ang awit bilang isang talinhaga, isang larawan ng karanasang espiritwal. Hindi nila ikinahiya ang pagpapahiwatig ng pagtatalik: bagkus tinulungan sila nito na maunawaan kung paano magiging napakatindi, napakasigla at nakauubos ang pakikipagmahalan sa Kanya, Ang Kaisa-isahan.

Sa katunayan, isinasauli nila sa Kristiyanismo ang kayamanang kinuha nila. Sa ikalabindalawang siglo sa Europa lumitaw ang mga unang palatandaan ng pagkakilala sa pantaong pag-ibig na hindi napansin sa mga siglong barbaro. Noon nagkabisa ang karanasang espiritwal ng ilang dakilang monghe at ermitanyo. Nagbigay-daan sa pagkamatay sa misteryo ng pag-ibig ang kanilang paulit-ulit na pagbasa at pagpapaliwanag sa Awit. Ang mga awit at kuwento ng pag-ibig na may kagaspangan sa simula, ay napalitan ng panitikan ng “magalang na pag-ibig.” Mula noon, sa lahat ng susunod na siglo, pagtitibayin na ang kahalagahan ng pag-ibig ng mag-asawa.

Kung minsan, masagwang sinasabi na ang pag-ibig ay nauuwi lamang sa pag-aasawa. At ganito ang palaging inuulit ng mga sine at telebisyon tuwing ang isang nabubulok na kultura ay kumikilala lamang sa pag-ibig kapag ipinangangako nito ang hindi nito matutupad. Inilalagay ng Awit sa sentro ng mga adhikain ang pagsisikap na makamit ang tunay na pag-ibig: laging sa Diyos galing ang ningning nito, at tulad niya, ito’y tapat hanggang kamatayan at sa kabilang buhay.

Translation: Cebuano

Ang Awit sa mga Awit talagsaong basahon sa Biblia: kundiman sa duha ka naghigugmaay: makilawasnon ug puno sa mga sambingay. Sa tanang basahon sa Biblia, ang Mga Awit ra ang wala maghisgot og Diyos. Nganong giapil man ni sa Biblia?

Daghan ang naghunahuna nga hinipos ni sa mga awit sa gugma tali sa pamanhonon ug pangasaw-onon sa ilang kasal, hangtod nga kining mga garay gihatagan og relihiyosong hubad. May daghang pangutana nga dili matubag ining maong pangagpas: walay sinulat nga sama ini sa bisag asang kultura sa Asia. Dili ni balak nga gipahaom sa panghunahuna sa katawhan ug walay hisgot dinhi sa paglaom sa kabataan, nga nasukwahi sa pagsabot sa mga Israelita bahin sa kaminyoon.

Klaro karon sa daghang tawo nga ang gugma unang masinati sa managtiayon ug ayha pa masabtan unsay Diyosnon nga gugma. Apan ang kasaysayan nagtug-an nga dili ingon ini ang pagsabot sa gugma. Ang tanang kultura sa kalibotan nagpakita nga ang gugma sa magtiayon nahamutang sa ubos ra kaayong ang-ang, layo kaayo sa kaisog, sa pakig-uban, sa katahom sa kalibotan, sa kalipay sa kinabuhi. Gani, ang mga tawo sa Biblia, nakaamgo na lang sa bili sa kaminyoon ug sa gugma, pinasikad sa relihiyosong kasinatian sa mga propeta: Si Oseas, si Jeremias, ug ang ikatulong Isaias.

Diha na sa ika-12 ka siglo human ni Cristo, sa Tungatungang Panahon nga ang pagbati sa gugma nalakip sa pamilya ug kultura. Nahitabo ni sa mga nasod nga kristyanos; ug nadiskobrehan, una sa tanan, gumikan sa mga mistikong kristyanos nga nakasinati sa gugma sa Diyos ug nagpuyo ini gikan sa napamalandongan nilang mensahe sa basahon sa Mga Awit nga naghisgot sa Diyos isip Gugma ug Hinigugma.

Mao nga mas sayon nato ang paghunahuna nga sukad pa sa sinugdan, ang Awit sa mga Awit sambingay sa gugma sa Diyos o ang lawom nga pangandoy sa gugma sa dyotay, apan mainitong pundok, nga naglaom sa pagbalik sa Diyos sa Israel. Mao ni ang paagi sa pagsabot alang sa mga Judio ug kristyanos.

Usa ka pangandoy ug subling paghibalag. Mao ni ang dobling kalihokan sa Awit sa mga Awit, nga dinasig sa unang mga sinulat sa mga propeta (Oseas) “Ang pamanhonon motago kon siya pangitaon, aron nga kon dili siya makit-an tinud-on pa siya pagpangita sa pangasaw-onon, ug langanon sa pangasaw-onon ang pagpangita sa pamanhonon aron mas maklaro pag unsay iyang gipangita.” (San Gregorio).

Busa, dili angay nga mangutana ta: kinsa kining Hari ug Magbalantay? Kinsa ang pangasaw-onon? Naghisgot ba ni sa gugmang Diyosnon o sa tawhanong gugma? Apan ang tanang matuod nga gugma naggikan sa Diyos ug iyaha sa Diyos:

– Ang diha kanunay sa hunahuna sa magbabalak ining basahon mao ang pagsinultihay nga mahigugmaon sa Ginoo ug sa iyang katawhan.
– Nagpadayag sab siyag kahingawa ug kalipay sa tawong nangita sa Diyos ug nangandoy nga mosinati sa iyang presensya ining kinabuhia.
– Naghisgot sab siya alang kang bisan kinsa nga nangita ug nakahibalag sa gugma. Diha sa pagtugyan sa kaugalingon sa pangasaw-onon o sa pamanhonon, makasinati siya uban niya sa “diyosnong gugma” nga mao ray makatagbaw sa iyang kinabuhi.

Translation: Spanish

El Cantar siempre sorprenderá a los que sólo han visto la Biblia como un libro de religión. El poema nos lleva mucho más allá: lo mejor de esta vida no es la religión sino el encuentro de Él y de ella. A Él ni siquiera se le atribuye un nombre: el autor deja que la búsqueda se desenvuelva en un sueño, para revelar mejor así su misterio. De ahí el título que el libro se da a sí mismo: «El Canto sublime.»

El Cantar es la intuición y la búsqueda del Único más allá de todas las apariencias; él, por su parte, está totalmente fascinado por la amada que, a sus ojos, es única e irreemplazable. Esta conversión de Yavé, el Dios guerrero, en «el Amado», no es totalmente nueva en la Biblia. Grandes profetas se habían apoyado en su experiencia conyugal para hablar de la alianza de Dios con su pueblo (Os 1-2; Ez 24). Más aún, usaban las palabras del amor humano para expresar su experiencia de una relación privilegiada con Dios, que algún día se concedería a todo Israel (Is 54; 61-62; Jer 2-3).

El lenguaje del Cantar no es más extraño que el de Oseas 2,4-22, pero aquí no es el mismo interlocutor quien tiene la palabra. Oseas desempeñaba el papel de Dios, indignado por las prostituciones de Israel; en el Cantar, es Israel, convertido en la Amada, quien vive y desarrolla todo el sueño. El diálogo no es más que apariencia: solamente ella se expresa para decirnos lo que siente, lo que desea, analizando sus contradicciones. En esto se nota que los tiempos han cambiado: en la época en que se escribe el Cantar, existe una minoría que ama, espera y aspira a lo imposible, y el poeta del Cantar se hace su intérprete. La Amada de Dios es Israel con su tierra, y el autor-poeta espera la venida del Único como rey-Mesías de la comunidad elegida.

El sentido o la ausencia de sentido

Muchos biblistas, al ver los puntos de contacto entre el Cantar y los versos de amor de Oriente Medio, piensan que es del mismo tenor y que solamente en una época posterior se quiso ver en él la imagen del amor de Dios por su pueblo.

Bien es cierto que el vocabulario del Cantar y las imágenes que utiliza poseen una his toria antiquísima. Pero, si se descompone el Cantar en pequeños fragmentos, y luego se compara cada uno de ellos con tal o cual fragmento de poesía egipcia, que rara vez pasaba del erotismo, los fragmentos no encajan entre sí y el poema queda vacío de sentido.

Tampoco se puede sostener que el Cantar fue al comienzo un "canto del novio y de la novia" (Jer 7,34; 16,9). Pues no tiene nada de literatura popular, y muchas estrofas serían extrañas si se tratara de novios corrientes; en cambio se explican como alusiones al pasado de Israel, al Templo y a su tierra. Tampoco se podría ver más que trivialidad e incoherencias en lugares en que precisamente sospechamos que el autor nos esperaba.

Esas teorías nunca convencerán al que ha compartido la experiencia del autor. Entonces los símbolos pierden su agresividad sensual; expresiones esparcidas a lo largo del poema se ordenan una tras otra en el marco de una interpretación que desvela el anhelo, las inquietudes y la espera de la comunidad para la cual fue escrito. Se le puede relacionar sin dificultad con la situación social y política de cierta época, y el poema entero afirma que la esperanza no se verá burlada: ¡El Amado vendrá para las nupcias!

Muchos se han preguntado cómo esta glorificación del amor libre pudo ser colocada tan rápidamente entre los libros sagrados. La respuesta es simple: porque los contemporáneos comprendían inmediatamente el propósito del autor y los que estaban familiarizados con la Biblia se reconocían en él. Este amor libre, más fuerte que la muerte, era lo que se esperaba de Dios, más allá de las obligaciones de la Ley. Y les resultaba fácil interpretar varios detalles del poema que, a los ojos del observador extraño, no serían más que banalidad o incoherencia, pero que entregaban las claves del poema: ver en particular 1,9; 2,17; 6,12; 7,6.

El Cantar se presenta como obra de Salomón. Esto no es más que un préstamo de nombre. El autor era un letrado con una fuerte experiencia espiritual; escribió con toda probabilidad en el siglo III, bajo la dominación egipcia: ver 1,9.

El Cantar en tierra cristiana

En la cristiandad fueron los monjes los que se adueñaron del Cantar. Pasaban sin problemas por encima de las expresiones del amor sensual e iban directamente a lo que había sido, en la partida, una experiencia espiritual.

De hecho iban a entregar al pueblo cristiano el bien del cual se habían adueñado. En la Europa del siglo XII aparecieron las primeras señales de un reconocimiento del amor, tan ignorado durante los siglos bárbaros. Es entonces cuando el Cantar, leído y comentado por algunos grandes espirituales ejerció una influencia determinante para la toma de conciencia del misterio del amor.

Introduction to Ecclesiastes (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Ecclesiastes perhaps summarized the essence of his thought in this verse in chapter 3: “God made everything fitting in its time; but he also set eternity in our hearts, though we are not able to embrace the work of God from the beginning to the end” (3:11-14; 8:16-17). Humankind, created in the image of God, is to rule the universe. Nevertheless, humans are no more than servants made of clay upon whom God imposed the laborious task of always searching.

Ecclesiastes lived in the third century before Christ, when Greek culture began to influence the Jewish people. The dynamism of the Greek civilization came from its confidence in the unlimited resources of human thinking. Greek philosophers strove to explain all the mysteries of human destiny (and it is known that this aim is still the core of western humanism). Ecclesiastes denies this optimism: we are in a world where all is disconcerting. Let us try to sense the mystery of God and the weight of his silence; the human person is a limited mortal being. Let us not take appearance for the reality of wisdom. Be satisfied with fully living the present moment, trying to solve the problems within our reach. Know how to profit by the joys that God has in store for us today, and leave the rest to his goodness.

Religion has always tried to explain, to give a more reassuring view of existence. Ecclesiastes does not ask this service. At that time, pious people affirmed that here below God rewarded the good and punished the wicked. Ecclesiastes remains doubtful. Although accepting that the commandments of God show us a way, he respects the silence and apparent absence of God.

The author of this book in the third century before Christ did what many writers and poets do now; he signed his work with a pseudonym, or a made-up name. He presented his teaching as if it were the work of King Solomon, David’s son. It is well known that Solomon had the reputation of being well-versed in human wisdom. As he himself was a man charged with the instruction of the assembly of believers (that is what the word Ecclesiastes means) those who published his book have used both words: Ecclesiastes and Solomon.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

训道篇：引言

训道者的思想精华可用书中之语来体现：天主使万物皆有时，但祂还使人心存永恒之念，而人却无法领会天主自始至终的神圣化工（3.11）。

人依天主之肖像而被造就，乃宇宙之主宰。但人也不过出自泥土，天主让他背负重担，终日探索不止。

训道者生活在耶稣降生前的三百年，当时希腊文化已影响了犹太人。继亚力山大大帝的征服之后，他的诸将领又瓜分土地，然后是埃及的拉基德占领了巴勒斯坦。所有这些国王只想尽可能地压榨被占区的人民，获得最大限度的利益。一些巴勒斯坦的大家族被迫交纳高税，于是他们便进一步剥削下层人民。就在这个时候，希腊语开始在当地撒播开了，古希腊文化嫁接上了当地的传统，希腊商人的入境，使得当地经济的发展突飞猛进起来。凡想求得职业的人，都跑进教授希腊语的学校。

耶路撒冷仍与此保持距离，由于政治上的重压，使得大司祭们不得不容忍大家族热衷于新文化——经济。圣殿的教育开始走下坡路，大家只是点评一下希伯来文的经文，重读一下箴言而已。内容一直是：好人有好报，恶人自食其果。以色列对天主的信仰日渐在希腊文化的冲击下，暗淡下去了。此时，一位熟知希腊作品的律法老师起来应战了。他以训道者自居，重新将希腊哲学中的肯定性置于案头：它似乎一直在探究生存的意义、人类无法得知的未来。是的，希腊文明的动力，来自于对人类思维无尽能源的自信，希腊哲学家曾经努力解释所有人类命运之谜（众所周知，这个目的依然是西方人文主义的核心）。

训道者说：人不是命运的主宰，所有一切都是天主的恩赐。年轻人不该迷失在行动主义及对金钱的追求上，而要学会怎样真正生活，享受天主在我们生命道路上所赐的一切欢乐。万事变幻不定，我们的理性每时每刻都会出错，谁不愿正视死亡，谁就是假智者。

但他却也轻易地放弃了宗教的答案：罪恶并不是一直在世上就受到惩罚。戒命为我们开辟了一条道路，但我们对天主的沉默，同样要怀着敬意。

作者的门徒们把他的作品冠以智王所罗门之名，他们对师傅的教导作了记叙和总结，可能是为了给圣殿的教育置备基础。本书大约著于公元前240-220年，另一书名“科厄肋特”是犹太名。

Translation: Tagalog

Ecclesiastes Introduksyon

Binuod marahil ni Eclesiastes ang diwa ng kanyang kaisipan sa bersikulong ito sa kabanata 3: “Ginawa ng Diyos ang bawat bagay na angkop sa kanyang kapanahunan; subalit inilagay din niya sa ating mga puso ang kawalang-hanggan, kahit na hindi natin kayang intindihin ang kabuluhan ng Diyos mula sa simula hanggang katapusan (3:11-14; 8:16-17).

Panginoon ng sansinukob ang taong nilikhang kalarawan ng Diyos. Gayunman, taga-paglingkod lamang siyang gawa sa putik na pinatawan ng mabigat na gawaing palaging maghanap. Hindi makatotohanang isipin na lubos na mabibigyang-linaw ng tao balang araw ang kahulugan ng kanyang buhay o ganap na malulutas ang mga tensiyon at mga proble-mang wumawasak sa sangkatauhan.

Nabuhay si Eclesiastes sa ikatlong dantaon bago kay Kristo, nang umabot ang kulturang Griyego sa bansang Judio. Ang patuloy na pag-unlad ng sibilisasyong Griyego ay bunga ng tiwala nito sa walang-hanggang kakayahan ng pag-iisip ng tao. Pinagsikapang ipaliwanag ng mga pilosopong Griyego ang lahat ng hiwaga ng kapalaran ng tao (at alam natin na ang layunin pa ring ito ang pinakapuso ng makataong pilosopiya ng Kanluran).

Hindi pinaniniwalaan ni Eclesiastes ang optimismong ito: tayo’y nasa mundong ang lahat ay nakaliligalig. Sikapin nating damhin ang misteryo ng Diyos at ang bigat ng kanyang katahimikan; ang tao ay nilalang na may hangganan at kamatayan.

Huwag nating ipagkamali ang itsura sa katunayan ng karunungan. Masiyahan sa ganap na pagsasabuhay ng kasalukuyan, sa pagsisikap na malutas ang mga suliranin sa abot ng ating makakaya. Matutunang pakinabangan ang mga kagalakang inilaan sa atin ng Diyos sa araw na ito at ipaubaya ang iba sa kanyang kagandahang-loob.

Laging sinisikap magpaliwanag ng relihiyon at magbigay ng mas nakakapanatag na pananaw kung bakit tayo umiiral. Hindi hinihingi ni Eclesiastes ang ganitong layunin. Nang panahong iyon, pinaniniwalaan ng mga relihiyosong tao na ginagantimpalaan ng Diyos ang mabubuti at pinarurusahan ang masasama dito sa ibaba. Nag-aalinlangan pa rin si Eclesiastes. Bagamat tinatanggap niya na ipinakikita ng mga utos ng Diyos ang daan, isinasaalang-alang niya ang katahimikan at waring pagkawala ng Diyos.

Ginawa ng sumulat ng aklat na ito sa ikatlong dantaon bago kay Kristo ang gaya ng ginagawa ngayon ng maraming manunulat at makata: ang paggamit ng pangalan sa panulat o inimbentong pangalan para sa kanilang mga sinulat. Inilahad niya ang kanyang aral na parang kay Haring Solomon na anak ni David. Kilala si Solomon sa pagkakaroon ng malawak na kaalaman sa karunungan ng tao. Pero yamang siya mismo’y binigyan ng tungkuling turuan ang nagkakatipong mga mananampalataya (ito ang kahulugan ng Eclesiastes), parehong ginamit ng mga naglimbag ng aklat na ito ang dalawang salita: Eclesiastes at Solomon.

Translation: Cebuano

Siguro, gisumada ni Eclesiastes ang dugokan sa iyang panghunahuna ining mosunod nga mga tudling. Ang Diyos nagpahigayon sa tanang butang sa hustong panahon. Gibutang sab niya ang walay kataposang mithi sa ilang kasingkasing bisag dili matugkad sa tawo ang gibuhat sa Diyos gikan sa sinugdan hangtod sa kataposan (3:11-14; 8:16-17).

Ang tawo gibuhat sa dagway sa Diyos ug magmando siya sa uniberso. Apan bisan pa ini, sulugoon lang siya inumol sa lapok nga gisangonan sa Diyos og bug-at nga tahas sa makanunayong pagpangita. Sayop ang panghunahuna nga may adlaw rang mahatagag katagbawan ang iyang pagpangita sa kahulogan sa kinabuhi, nga makit-an niya ang kasulbaran sa kasamok ug panagbangi ining nawataswatas nga kalibotan.

Si Eclesiastes nagpuyo sa ikatulong siglo sa wala pa si Cristo, ang pag-abot sa Griyegong Kultura sa nasod sa mga Judio. Ang naghatag og kinabuhi sa Griyegong buhilaman nagsukad sa iyang pagtoo sa walay kinutobang panghunahuna sa tawo. Ang makinaadmanong Griyego misulay pagtugkad sa lawom nga misteryo sa tumong ug padulngan sa tawhanong pagpakabuhi, (giingon nga bisan hangtod karon, kining Griyego nga panghunahuna mahitungod sa tawo, mao gihapon ang gisagop sa taga kasadpang bahin sa kalibotan).

Si Eclesiastes misupak ining maong panglantaw. Hinuon iyang gipakita ang daghang kakulangan sa tawhanong kahimtang ug ang daghang malinglahong bahin sa kinabuhi. Dili tuyo niya nga maghunahuna na lang ta sa mga butang langitnon kondili, gitudloan ta nga kining daghang “apan” sa kinabuhi sangpotanan sa lintunganay nga kamatuoran: ang tawo mamatay ug may kinutoban. Wala sab siya moingon nga tungod ini angay tang mangyugpos ug magpaabot sa badlis sa kapalaran; giaghat hinuon ta sa dili pag-usik sa kusog ug panahon sa mga damgo ug ilusyon. Nagdasig siya nga puy-an sa kinatibuk-an ang kinabuhi karon, pinaagi sa pag-atubang ug pagsulbad sa mga problema sa matag adlaw, paglipay uban sa mga kaayohan nga nadawat karong adlawa ug pagpiyal sa ubang butang sa Diyos.

Ang relihiyon: Wala ba ni makapasabot nato sa tanang butang? Kini dili maoy panghunahuna ni Eclesiastes. Bisan kon ang sugo sa Diyos nagtudlo nato sa sigurong pamaagi, wala ni magsulbad sa daghang problema ni magtubag sa daghang pangutana. Niadtong panahona, ang mga tumotoo nag-ingon nga ang Diyos nagpahalipay sa tarong ug nagsilot sa daotan ining kinabuhia. Gipanghimakak ni ni Eclesiastes pinaagi sa makitang kamatuoran. Susama sab ang makita karon: adunay makahupay ug makalukmay nga tubag alang sa tumotoo nga walay klaro kon atong ayohon pagtuki ang mga kamatuoran.

Ang nagsulat ining basahon sa ikatulong siglo una matawo si Cristo nagbuhat sama sa atong manunulat ug magbabalak karong panahona. Ilang gilagdaan ang ilang mga sinulat dili sa matuod kondili, sa minugna nilang ngalan. Gipadayag niya nga daw mga pagtulon-an ni hari Solomon nga anak ni David. Dayag ang kamatuoran nga si Solomon nabantog sa iyang kaalam. Dinhi, gitawag si Solomon nga Eclesiastes o ang panagtipon o panagtagbo aron pagtudlo sa kaigsoonan.

Translation: Spanish

El Eclesiastés vivió en el siglo III a.C. Palestina estaba dominada por los dueños de Egipto a los que sólo les interesaba obtener riquezas a costa de sus súbditos. Era el momento en que se imponían por todas partes la lengua griega y el helenismo, es decir, la cultura griega. Jerusalén se salvó por un tiempo de esta invasión cultural, pero luego el peso de la política obligó a los sumos sacerdotes a concertarse con las familias que tenían el manejo de los negocios.

Había una verdadera invasión de comerciantes griegos. Aquellos que querían hacer carrera frecuentaban las escuelas en donde se enseñaba a los autores griegos. Aparentemente no había quien pudiera hacer frente al helenismo, la fe en el Dios de Israel se perdía día tras día.

Es entonces cuando un maestro de la Ley acepta el desafío. Predicador, polemista (este es el sentido de la palabra “eclesiastés”, en hebreo qohelet: el que convoca, que interpela, pone en tela de juicio las certezas de la filosofía griega. Esta pretendía desvelar las incógnitas de la existencia.

Dice el Eclesiastés que el hombre no es el dueño de su destino: todo es don de Dios. En lugar de caer en el activismo y de pensar sólo en el dinero, los jóvenes deberían aprender a vivir y a disfrutar de las alegrías que Dios nos regala a lo largo de nuestra existencia. Todo es incierto y nuestra razón se ve superada a cada instante. Aquel que rehúsa mirar de frente a una muerte cierta, sólo posee una sabiduría aparente.

El Eclesiastés tal vez resumió lo esencial de su pensamiento en esta sentencia: «Toda obra de Dios llega a su tiempo, pero ha puesto la eternidad en el corazón de los hombres; y éstos no encuentran el sentido de la obra divina desde el principio al fin» (Qo 3,11; 8,16). Tendrán, pues, que cargar con su destino, tomándolo a la vez como una misión y un enigma, dando gracias por lo que cada cual ha recibido.

Al Eclesiastés le gusta la repetición de las mismas palabras, pero procurando que cada vez expresen nuevos significados. Así, el enigmático “Esto no tiene sentido, esto no tiene sentido...nada a qué aferrarse” que aparece al inicio del libro (1,2), revela todo su significado al final, cuando el autor ha mostrado las limitaciones del conocimiento humano y la necesidad de aprender a vivir la alegría cotidiana (12,8).

Los discípulos de este desconocido publicaron su obra atribuyéndosela a Salomón, el rey que se ganó la reputación de sabio. Resumieron las enseñanzas de su maestro en este breve escrito que tal vez sirvió para la enseñanza en la escuela del Templo. Parece haber sido redactado hacia los años 240-220 a.C.

Hoy el Eclesiastés es nombrado preferentemente Qohelet, según el nombre hebreo, para distinguirlo del libro de Ben Sirac, llamado tradicionalmente Eclesiástico. Por esta razón lo citaremos con la abreviatura Qo.

Introduction to Proverbs (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Proverbs and Wisdom

The word of God came to the people of Israel in different ways. We have already dealt with the origin of the prophetic and historical books: they arose from the prophets’ preaching and from the reflection of religious circles on the history of Israel.

However, other believers preferred to meditate on human behavior, the vicissitudes of life, the different fortunes of those who are irresponsible and those who control their desires. In particular, they wanted to understand God’s justice in this world.

The wisdom of people of all times has developed around these themes. We hear about Chinese wisdom, Hindu wisdom… Yet, the wisdom of the Middle East may have come first. There had been an abundance of wisdom writings for almost thirty centuries before Christ both in Egypt and Mesopotamia (as we know, Palestine is between the borders of these two countries).

The Jewish people were profoundly marked by this wisdom which shines through almost all the parables and’“sayings” of Jesus who was formed at that school.

This literature, what the religious community has preserved and accepted, is no less the word of God than the prophetic books. Even if, at times, this wisdom seems a bit pedestrian and utilitarian, it does attest to many convictions of the Jewish and the Christian faiths, namely, as human beings, we are responsible for our actions; experience is a teacher of truth and it is the touchstone of what sages have declared; God created the world and he reveals himself in his creation. Finally, our wisdom has its limits and beyond that, we can only put our trust in the justice and the providence of God.

The greater part of the Book of Proverbs is very old (chapters 10–31). The first section (chapters 1–9), however, is much more recent, around the second century before Christ. There we find a meditation on the Wisdom of God, from which all human wisdom proceeds. The height of this contemplation on divine Wisdom is found in the famous eighth chapter.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

天主的圣言以各种不同的方式传达给以色列子民，我们已经说过先知书和历史书的来由：前者起自先知的布道，而后者则是源于对以色列宗教历史的回顾。

但另有一些人从不同的角度出发，对反思人类本身的行为表示了更大的兴趣：人生的辗转起落，财富的得与失，丧失责任的人和克己的人命运各有不同。他们最关心的是：这个世界上到底有没有正义？

世世代代，各民族的智慧书大多是围绕着这些主题。我们听说过中国的和印度的智慧书，但中东的智慧书应是最古老的。在埃及和美索不达米亚两地（巴勒斯坦正处在这两国的边端），智慧书籍的写作远在公元前三千年就已开始。后来以色列的智慧书也出现在这个文学潮中。所罗门王召集了第一批“智者”。他们的首批作品在很大程度上（如书中10-30章）受到埃及和其它邻国文化的影响。

谈及这些章节的作者，我们必须记住：他们只是把当时流行的“箴言”加以编辑而已。但这些著作对后代道德观念的发展及道德构架的形成起了决定性的作用。这些智慧通过耶稣的比喻和讲道深深影响了那个时代的犹太人。

由宗教团体保存并整理出来的这些书，与先知书一样是天主的工程：是另一种圣言，它从另外一个角度表达了生命和信仰。

《箴言》中的精彩部分已相当古老（10-31章）。第一部分（1-9章）是较后期的作品，成于公元前二世纪左右。我们从这部分可以发现对天主智慧的默想，人类所有的智慧都是由此诞生并发展的。对这神圣智慧的沉思，在最著名的第8章中，达到最高点。

Translation: Tagalog

Mga Kasabihan Introduksyon

Ang salita ng Diyos ay dumating sa bayan ng Israel sa iba’t ibang paraan. Nasabi na natin na nagsimula ang mga aklat ng mga propeta at mga aklat ng kasaysayan sa pangangaral ng mga propeta at sa pagninilay sa kasaysayan ng Israel ng mga mulat sa kalagayan ng relihiyon.

Subalit may mga tao ring may kakaibang saloobin. Mas interesado silang pagnilayan ang asal ng tao, ang pakikipagsapalaran sa buhay, ang papel ng kayamanan, at ang magkaibang kapalaran ng iresponsable at ng nakapangyayari sa kanyang mga pagnanasa. Higit sa lahat, pinakamahalaga sa kanila ang malaman kung may katarungan nga sa mundong ito.

Sa ganitong mga paksa nabuo ang pangmadlang karunungan ng lahat ng bayan ng anumang panahon. May nababalitaan tayong karunungang Intsik, karunungang Hindu… Tiyak na nauna ang karunungan ng Gitnang Silangan kung panahon ang pag-uusapan. Tatlumpung siglo bago kay Kristo, laganap na ang mga kasulatan tungkol sa karunungan sa Ehipto at Mesopotomia (at alam nating ang Palestina’y nasa pagitan ng mga hangganan ng dalawang bansang ito). Mahabang panahon pa ang lumipas bago tumubog ang mga Israelita sa ganitong agos ng panitikan na tinatawag na “pangkarunungan”: tinipon ni Haring Solomon ang mga unang “pantas”. Ang mga unang gawa nila (tulad din ng Mga Kabanata 10-30 ng Kasabihan) ay maraming hiniram sa mga naunang gawa ng mga taga-Ehipto at sa iba pa.

Walang gaanong ginawa ang mga manunulat na ito kundi i-edit ang mga “kasabihan” o “salawikain” ng pangmadlang karunungan. Ngunit ang kanilang mga sinulat ay tutulong sa pagsisikap na mapalago ang kaalaman at kamalayan sa kagandahang-loob ng mga salinlahing darating. Sa panahon ni Jesus, nakakintal na sa isipan ng bayang Judio ang karunungang ito na ang ningning ay nakikita sa lahat ng mga talinghaga at kasabihan ni Jesus.

Kung paanong salita ng Diyos ang mga aklat ng mga propeta, gayon din ang literaturang ito na iningatan at kinilala ng sambayanang panrelihiyon. Ibang klase lamang ito ng salita na nagbibigay ng ibang liwanag sa buhay.

Napakatanda na ang mas malaking bahagi ng aklat (kab. 10-31). Mas huli naman ang unang bahagi (kab. 1-9), mga ikalawang dantaon bago kay Kristo. Napapaloob dito ang pagninilay sa Karunungan ng Diyos, na siyang bukal ng lahat ng karunungan ng tao. Nasa tanyag na ika-8 kabanata ang pinakasukdulan ng pagninilay na ito.

Translation: Cebuano

Ang pulong sa Diyos nakutlo sa katawhan sa Israel sa lainlaing paagi. Napadayag kanato sa unsang paagi nagsugod ang mga basahon sa propeta ug kasaysayan. Nagsukad ni sa wali sa mga propeta ug sa pamalandong sa kasaysayan sa Israel sa matoohon.

Apan may mga tawo sab, nga lahig nadawat nga mga gasa, kinsa may dakong kaikag sa pagpamalandong sa mga gawi sa tawo; sa iyang kalamposan ug kapakyasan, sa iyang panglantaw sa bahandi, sa lainlaing padulngan adtong mapasagaron ug mapugnganon sa ilang mga tinguha. Ang unang gihatagag pagtagad mao ang pagtuki kon naa bay hustisya ining kalibotana.

Ang kaalam nga motumaw sa tanang katawhan sa bisag unsang panahon, naglibot ining maong mga tema. Ingon sab ini ang mga Israelita. Sa nahamutang na sila sa pagpuyo sa ilang yuta, may migula sab nga mga magsusulat sa panahon ni Solomon, ug nakahimog unang mga basahon sa mga sanglitanan ug mga panultihon. Dinhi nagsugod ang mga basahon sa Kaalam diha sa Biblia.

Sama sa mga basahon sa mga propeta, kining matanga sa mga sinulat pulong gihapon sa Diyos: lahi nga matang sa pagtan-aw sa kinabuhi. Wala ni maghisgot sa kaugmaon ug sa padulngan sa katawhan sa Diyos, apan naghatag og giya ug kahayag alang sa mas husay ug hataas nga ang-ang sa pagpuyo sa kinabuhi.

Ang mas taas nga bahin sa basahon sa mga Panultihon, karaan na kaayo (mga kapitulo 10-31). Ang unang bahin hinuon (mga kapitulo 1-9) bag-o pa lang nga nasulat, mga duha ka siglo sa wala pa si Cristo. Diha makita ang pamalandong sa Kaalam sa Diyos, diin nagsukad ang tanang kaalam nga tawhanon. Ang kinatumyan ining pamalandong sa diyosnong Kaalam mabasa sa nabantog nga ikawalong kapitulo.

Translation: Spanish

El libro de los Proverbios es, junto con el de Qohelet, el testimonio más característico de la “sabiduría” hebrea. Es uno de los que mejor encarna un espíritu opuesto o complementario al que inspiró los libros de los profetas o de los sacerdotes. Puede causar admiración o indiferencia; pero ha gozado siempre de una popularidad excepcional tanto en el mundo monástico como en el pueblo cristiano más sencillo.

Los Proverbios no son extraños a la literatura profética; en Jeremías especialmente, pero también en Isaías y Amós, muchos pasajes son del mismo tenor: véase Jer 17,1-18. Los Salmos, a su vez, se alimentan tanto de la corriente profética como de la tradición de los sabios. No obstante, uno se siente aquí en otro mundo y la oposición de esas dos corrientes nos ayuda a captar mejor aspectos esenciales de la Biblia.

En primer lugar hay que recordar que la cultura hebrea era esencialmente oral, y así fue hasta la época del Evangelio, aun cuando fueran incontables los documentos escritos. Para nosotros lo oral es algo frágil y deformable; decir que la tradición se transmitió oralmente antes de la redacción de lo escrito, es como poner en duda su veracidad. No pasaba lo mismo en la cultura hebrea en la que las formas de la poesía, de la declamación, o de la memorización permitían fiarse de lo oral.

En tales condiciones, si bien el estudio de los proverbios de la Biblia pone de manifiesto puntos de contacto con tal o cual escrito de sabiduría de los pueblos vecinos, especialmente de Egipto, no llega sin embargo a lo esencial. La base de los proverbios es una sabiduría popular en la que desaparecen los autores. Sirac lo recalca: “El hombre instruido entiende una palabra sabia, la aprecia y le agrega otra” (Si 21, 15).

El pueblo tiene su propia experiencia de Dios y de la vida, que no es la de los sacerdotes ni la de los profetas. Aquí no hay necesidad de ellos, y aun cuando se crea en su inspiración, se ve la vida y la relación con Dios sin depender siempre de la alianza de Dios y sus oráculos. Estamos en un mundo laico en el que se sabe que la piedad no basta, que la estupidez es una gran miseria, que en la vida hay que saber defenderse, que el hombre es reconocido por sus cualidades humanas, y que la nobleza del alma vale más que todos los discursos.

No hay que extrañarse, pues, si los libros de sabiduría de la Biblia coinciden a menudo con la sabiduría de otros pueblos de todos los tiempos y parece que no se elevan mucho, religiosamente hablando. Esto no impide que expresen las certidumbres fundamentales de la fe judía y cristiana: el hombre es responsable de sus actos; la experiencia es la que nos lleva a la verdad y es la piedra de toque de lo que afirman los sabios; Dios ha ordenado el mundo y se revela en la creación; nuestra sabiduría tiene límites y más allá de su dominio sólo podemos confiar en la justicia y en la providencia de Dios.

Introduction to Psalms (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

The five books of the Psalms

The Psalms come from the collections of songs used in the Temple of Jerusalem. Although tradition has it that David regulated the liturgy just as he composed all the psalms, it is more likely that the Levites — the “Sons of Asaph and Yedutun” – who were in charge of the sacred music of the Temple, had a greater role in the writing and selection of the psalms. With the passage of time, the psalms took on an overlay of personal piety, collective lamentations and the expressions of another era.

As the prayer book of ancient Israel, the psalms fed Jewish piety as they did the prayer of Jesus. To this day, they form the foundation of Christian liturgical prayer used by countless religious, priests and deacons as well as an increasing number of laity.

Not all Christians may find in the psalms the fulfillment of their own aspirations, but adapting them for prayer, or better still, allowing them to educate and form one’s spiritual life may prove to be more valuable. If we are to enter into a conversation with God, we would benefit more by listening to Him and meditating his inspired words than by speaking of our own worries.

The Psalms have come through the ages as a powerful means of prayer. If they do not always satisfy our own sense of prayer, it is not necessarily a bad thing. If they manage to unbalance even slightly our ingrained habits of piety, that is not a small gift. These psalms may be capable of renewing our language and symbolism in a world where God is often a stranger and people would prefer to be left alone, to pursue their own interests.

The Psalms have been collected into five books as one can see from the endings of each book (cf Ps 41, 72, 106). Within different collections one sometimes finds nearly identical Psalms and we can consider them as pairs.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

让我们以圣咏来祈祷

祈祷是圣神的大能，

我们不知道求什么，怎么求，于是圣神在我们内向天主呼求，诚挚之情由心中涌出（罗8:26）。事实上，祈祷不只是求，还有发自内心的感激，默想上主的德能。我们与祂倾心交谈，想与祂更为接近。圣神启示每一个人，让他们的内心流淌出向天主潺(chán)潺而言的情感及语言。有时没必要使用一定的形式和祷词，只要像一个孩子一样简简单单地呼唤一声“我父”或“阿爸”即可（罗8:15）。

祈祷需要指引，

我们的灵魂也需要一个肉体，所以我们需要以准备好的祷辞作指引，告诉我们天主子女应怀有的感情和态度。

这就是圣咏集的意义所在，由受天主感召的大量祷辞集成。

以新的基督徒的方式理解和诵唱圣咏。电台有时播放一些熟悉的乐曲，人们很快记起它们，但只是它们已不是原曲的重复，而是加入了新的旋律，曲调有所更改，成为一支新曲。圣咏也一样，虽然成于过去，用的是古人的言词，表达的是古人的情感，我们却能自由地融入，即时即地的有感而诵。当读到一位犹太信徒充满义愤，要求天主处死迫害他的对手；当读到有人告诉天主“我没罪”时，我们可能会说：“这与我无关”。但后来在经历了非正义及暴力后，我们会向天主诉说愤怒，求祂摧毁人间罪恶，我们会记得基督站在我们一边，祂是“正义者”，“无罪者”，为我们代祷的那一位。

耶稣懂得如何用圣咏祈祷，我们应学习以圣咏祈祷。在谙熟了一切旧程式后，我们会发现圣咏集通篇都是在讲述基督，同时也是祂的回声。

圣咏的篇数

天主教会的圣经并不完全依照希伯来圣经。圣咏中第一个数字是希伯来版本的数字，括号中的数字则是依照拉丁版本的。

许多诗咏的第一节都有其功用：或提到诗歌的来源；或指出诗歌的咏唱法；或表明达味是在何种场景下作了这些诗歌。虽然并无历史依据，传统上还是认为大多数圣咏皆出自达味之手。当圣咏提到“达味诗歌”，那只不过意味着这些诗歌曾由圣殿的古代藏书库保存。

Translation: Tagalog

MANALANGIN TAYO SA PAMAMAGITAN NG MGA SALMO

Ang panalangin ay gawa ng Espiritu Santo. Hindi natin alam kung ano ang hihingin o kung paano ito hihingin. Kaya ang Espiritu ang nananalangin sa atin. Tumatawag siya sa Diyos sa pamamagitan ng mga hinaing na bumubuka sa ating puso (Rom 8:26). Sa katunayan, hindi lamang paghingi ang panalangin; nagpapasalamat din tayo, nagninilay sa mga gawa ng Panginoon, ipinagtatapat natin sa kanya ang ating pananabik na mas mapalapit sa kanya. Pinupukaw ng Espiritu sa bawat tao ang mga damdamin at salitang ipangungusap sa Diyos. Hindi na kailangang gumamit pa ng mga pormula at dasal. Sapat na ang magsalita nang simple, tulad ng batang nagsasabing “Abba,” na ibig sabihi’y, “Tatay” (Rom 8:15).

Gayunpaman, ang panalangin ay nangangailangan ng patnubay sa kaparehong paraan na ang espiritu natin ay nangangailangan ng katawan. Kailangan natin ang mga naihanda nang mga panalangin bilang patnubay para turuan tayo ng mga paraan at damdamin ng mga anak ng Diyos.

May bago at Kristiyanong paraan ng pag-unawa at pagdarasal ng Mga Salmo. Kung minsan, nagsasahimpapawid ang mga programa sa radyo ng pinaghalong musika na ibinase sa mga pamilyar na himig. Nakikilala ang ritmo ng himig, ngunit hindi na ito ang lumang kanta, kundi isang bagong himig na malayang nabubuo. Nangyayari ito sa mga salmo. Mga lumang dasal ang mga ito na nagbibigay ng mga salita o mga damdaming malaya nating binubuo habang iniaangkop natin sa ating kalagayan. Kung minsan, hindi nauukol sa akin ang galit ng isang mananampalatayang Judio sa isang salmo na hinihiling sa Diyos ang kamatayan ng mga naghahangad na pumatay sa kanya; hindi ko rin aangkinin ang pahayag ng taong nagsasabi sa Diyos: “Wala akong kasalanan.” Ngunit lahat ng ito’y magpapasigla sa aking panalangin. Sasabihin ko sa Diyos ang galit ko sa kawalang-katarungan at karahasan. Hihilingin ko sa kanyang wasakin ang kasamaan, at gugunitain kong kakampi ko si Kristo, “ang siyang makatarungan” na walang kasalanan at nananalangin para sa akin.

Si Jesus ay marunong manalangin sa pamamagitan ng mga salmo; dapat din nating matutunan ang pananalangin sa pamamagitan ng mga ito. Pagkatapos nating masanay sa mga lumang pormulang ito, malalaman nating sa kalahatan, nangungusap ang mga salmo tungkol kay Kristo at inuulit ang kanyang tinig.

Translation: Spanish

Los salmos tienen su origen en la recopilación de los cánticos del Templo de Jerusalén. La tradición quiso pensar que el rey David había fijado las normas de esta liturgia y le atribuyó un gran número de salmos, al igual que atribuyó a Salomón los libros de la Sabiduría. Es probable que los levitas, a cargo de los cantos y melodías, «hijos de Asaph» o «hijos de Yedutum», jugaran un papel importante en su composición o en su selección. En el transcurso del tiempo las recopilaciones se enriquecieron con oraciones personales o lamentaciones colectivas, expresión de otra época donde la piedad personal y las vicisitudes de la comunidad creyente cobraron matiz diverso.

Los salmos han alimentado la piedad popular y han sido la oración de Jesús. Son todavía la base del oficio litúrgico que recitan hoy en día varios centenares de miles de religiosos, religiosas, sacerdotes, diáconos y laicos.

Los salmos desconciertan a muchos cristianos, porque en ellos no encuentran sus propias aspiraciones. Pero somos nosotros los que debemos adaptarnos, o mejor dicho, dejarnos educar y formar por ellos. Si deseamos estar en sintonía con Dios, no podemos aferrarnos indefinidamente a nuestra propia forma de ver y sentir los hechos. Hay que saber escuchar su palabra y abrirnos al Otro.
Estos salmos, que han sido transmitidos a través de los siglos, son un buen medio para esto. Si no dan plena satisfacción a nuestra sensibilidad, no resultará un hecho grave. En cambio nos será de gran beneficio para romper nuestros esquemas y costumbres piadosas. Quizás sean capaces de oxigenar y renovar nuestro lenguaje, sujeto a un mundo donde Dios es un desconocido, donde se busca, ante todo, vivir sin problemas a nuestro antojo.

Los salmos estaban distribuidos en cinco libros, y encontramos trazas del final de esos libros (confrontar el final de los salmos 41, 72, 106). Algunos salmos aparecieron casi idénticos en distintas recopilaciones, y por eso los tenemos duplicados.

Introduction to Job (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Job：Introduction

The Book of Job is much more than a “story.” It deals in depth with the major questions of the human condition. The misfortunes of Job –after having been abundantly blessed all his life, he is reduced to utmost misery — are merely a pretext to have us reflect on this reality: human life on earth is not satisfying. Suffering and death would not be so dark if it were not for this malaise or scandal that comes from the absence of God in our world.

Job only needs to contemplate nature to believe in God and divine providence. However, his misfortunes bring him to reconsider the concept he had of a tacit agreement between the just man, himself and the just God.

Job accuses and cries out to God with all the force of his thwarted hope and, in the end, God will have to intervene.

The Book of Job

The starting point of this book is a popular tale found in the first and last pages (1:1—2:13 and 42:10-17): the story of the holy man Job. Yahweh had tested him by taking everything away from him but in spite of that, Job remained faithful. In the end, God gave everything back to him.

The moral was somewhat simplistic. Then, an unknown author wrote the poems of chapters 3—41. There, a very different Job from the first one accuses the human condition and his three friends confront him with the answers of traditional wisdom.

These chapters constitute the most sizable collection of sapiential literature in the Bible. It may be helpful to recall that this new section presents a view of life that is very different from the view proposed in the books of the Law and the prophetic books. These were mostly interested in the history of Israel, the ups and downs of the Sinai covenant that had transformed Israel into a people set apart and the bearer of a universal mission.

On the other hand, here the history and vocation of Israel are forgotten (seemingly, at least). The author has returned to what constitutes the lives of all humans, whatever their countries or religions may be. Human beings are before their destiny with no other revelation than what nature is telling them in a thousand ways, what the tradition of their ancestors has handed down to them and has interpreted for them. Human beings are not in a world without God. On the contrary, they see God’s presence everywhere. Yet, they are first conditioned by their material existence and the fact that so many people live in inhuman conditions raises questions about God’s honesty and the way God treats human beings.

Job’s discourses are strongly marked by the culture of his time. Above all, he insists on being known as a just man: honor and shame are decisive criteria for tribes. Hence, the need to appeal to an arbitrator or a tribunal to clear his good name when his misfortunes have made him look guilty. The book is going to show that there is no answer: God’s intervention in chapters 38—42 moves in a different direction from the conclusion in 42:10-17. We remain with our malaise and we will not be healed before we see God.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

约伯书列于圣经智慧书的首篇，它远超越了历史范畴(chóu)：人类自身的局限性这个大问题，在此有最深刻的探讨。

约伯的不幸，从原先荣华富贵的生活，落到最悲惨的境地，不过是让我们有机会反省一个现实：人类在世上的生命是不圆满的。苦难和死亡隐含了更为深重的罪恶，一旦人类对自身的命运有所意识，他便会无所适从。

约伯是胡兹地方的人，而非天主的子民，先知尚未把这个地方列入希望之地，这样的安排绝非偶然。约伯被设定为一个既不知道梅瑟，也不知道先知的外邦人，他以人性之名说话，不仅仅禁锢在信徒的圈子里。就约伯而言，对大自然的默观，就足以使他相信天主以及主的眷顾，虽然他从未见过天主，天主也不曾亲自对他说话。约伯感到自己是属于天主的。他了解到唯有与他的创造者对话，他才能将自己定位。然而，他曾竭力寻找永恒的天主及其真理，却并无所得。

故事分析

本书的开端，从前后看来（1:1-2:13和42:10-17），实是一个不折不扣的通俗故事，即义人约伯的故事。上主用夺走他的一切这种方式来试探他，但约伯依然坚定，相信天主总会给义人以报酬。最后，天主终于又把一切归还给他。

这种道德教诲显然太简单。而后，一位轶名作者将约伯的故事发展成3-41章的对话。约伯在此对人类的困境发出愤怒的咆哮，而其三位友人则以当时智者的话来回答他。

Translation: Tagalog

Nangunguna sa mga Aklat ng Karunungan ng Biblia ang kasaysayan ni Job. Dito lubos na tinatalakay ang mahahalagang katanungan ng kalagayan ng tao.

Ang mga kasawian ni Job -- matapos puspusin ng biyaya, isinadlak siya sa lubos na pagdurusa -- ay paraan lamang para papagnilayin tayo sa katotohanang walang kasiyahan ang buhay ng tao sa lupa. Ang pagdurusa at kamatayan ay mga pagpapahayag ng isang mas malalim na kasamaan, ang pagkabalisa ng taong alam ang kanyang kapalaran.

Hindi nagkataon lamang ang pagpapakilala kay Job bilang isang mayaman ng Us, isang lupaing di-kabilang sa bayan ng Diyos. Inaakalang hindi kilala ni Job si Moises o ang mga propeta: magsasalita siya sa ngalan ng buong sangkatauhan at hindi lamang para sa mga mananampalataya. Sapat na para kay Job ang pagnilayan ang kalikasan para manampalataya sa Diyos at sa kalinga nito. Ngunit hindi pa niya nakikita ang Diyos na ito, at hindi naman ipinaaabot sa kanya ng Diyos ang kanyang Salita. Gayunman, nararamdaman ni Job at kinikilala niyang gawa siya ng Diyos. At alam niyang tanging pakikipag-usap lamang sa kanyang Maykapal ang makapaglalagay sa kanya sa dapat niyang kalagyan. Subalit sa kabila ng kanyang paghahanap, wala siyang makitang puwang.

Translation: Cebuano

Ang istorya ni Job nag-una sa Mga Basahon sa Kaalam sa Biblia: lawom dinhi nga gitandog ang dagkong pangutana bahin sa tawhanong kahimtang! Ang kasakitan nga iyang naangkon, diin ginudnod siya sa hilabihang pag-antos, human sa kaharuhay, plan-talya lang, aron makapamalandong ta nga dili pa igo ang kinabuhi dinhi sa kalibotan. Ang pag-antos ug kamatayon mga timailhan sa mas lawom pa nga kadaotan nga angay hinuktokan sa mga tawong nakamatngon sa ilang padulngan.

Dili sulagma nga gipaila si Job isip tawo gikan sa yuta sa Uz. Dapit ni nga wala masakop sa katawhan sa Diyos ug wala malakip sa gisaad sa mga propeta. Ang pagtoo ni Job sa Diyos ug sa iyang Kaayo, nagsukad sa pagpamalandong niya sa kinaiyahan. Wala gyod siya makakita sa Diyos ug wala gani ang Diyos mamulong diretso niya. Bisan pa ini, gibati ni Job nga binuhat siya sa Diyos. Iyang naamgohan nga diha lang sa pakig-ambitay uban sa iyang Magbubuhat nga siya mismo mahamutang sa iyang dapit, apan bisag unsa-on niya pagpangitag lutsanan, wala siyay nakit-an.

Ang mga sumbong ni Job sa Diyos pamaagi niya sa pagsinggit taman sa iyang mahimo aron ipahungaw ang walay katagbawan niyang paglaom. Sa kataposan ang Diyos nanggilabot.

Ang Job

Ang sinugdan ining libroha mao ang nabantog nga istorya nga mabasa sa una ug sa kataposang mga pahina(1:1-2;13 ug 42:10-17), ang istorya sa balaang tawo, si Job. Gisulayan siya ni Yahweh pinaagi sa pagsakmit sa tanan niyang katigayonan, ug bisan pa ini, nagpabilin si Job nga lig-on ug puno sa pagsalig sa Diyos kinsa moganti sa mga tarong. Sa kataposan, gibalik sa Diyos sa paghatag kaniya ang tanan nga nawala.

Ang moralidad klaro nga dunay pagkasimpli. Apan ang tagsulat, nga wala nato mailhi, mipalambo ining panig-ingnan ni Job, sa mga pakigpulong nga mabasa sa mga ulohan 3-41. Dinhi gisinggit ni Job ang iyang kapungot tungod sa iyang gidangatang kahimtang ug gitubag siya sa tulo niya ka higala. Sila ang mga maalamong tawo sa maong panahon.

Translation: Spanish

Este libro es mucho más que una “historia”. Las desventuras de Job, que, después de colmado por la existencia, se ve reducido a la más extrema miseria, son sólo un pretexto para manifestar lo insatisfactoria que es la vida humana. El sufrimiento y la muerte no serían tan oscuros si no hubiera el resentimiento o el escándalo de la ausencia de Dios: él huye de nuestra mirada, y pareciera que se niega a hacer justicia en el mundo.

Job no necesita más que contemplar la creación para creer en Dios y su providencia, pero su infortunio lo lleva a reconsiderar la idea que se hacía de un acuerdo entre el Dios justo y el justo que es él mismo. Job acusa y clama a Dios con toda la fuerza de una esperanza insatisfecha y, al final, Dios tendrá que manifestarse. Pero no puede hacerlo sin echar por tierra las pretensiones de Job y demostrar la vanidad de sus lamentos.

El punto de partida del libro es un cuento popular que encontramos en las primeras y últimas paginas: la historia del santo varón Job. Yavé lo había probado privándole de todo, a pesar de lo cual Job permaneció fiel. Al final Dios le restituye todo.

La moral era un poco simplista. El autor, pues, echó mano de la historia para justificar los largos diálogos de los capítulos 3-41; allí un Job bien diferente, reclama a Dios por la injusticia de la condición humana mientras que sus tres amigos le aconsejan y contradicen con argumentos tomados de la sabiduría convencional.

Este libro inicia la literatura sapiencial de la Biblia. Esta nueva sección arroja sobre la existencia humana una mirada muy diferente de la que ofrecen los libros de la Ley y los libros proféticos. A éstos parece que sólo les interesan la vocación particular de Israel y la fidelidad a la alianza de Dios. Aquí, en cambio, no por casualidad Job es presentado como un hombre del país de Us, que no pertenece al pueblo de Dios, así que puede hablar a nombre de la humanidad entera, y no solamente de los creyentes.

El hombre no se encuentra en un mundo vacío de Dios, al contrario, percibe su presencia por doquier. El hecho, sin embargo, de que tantas personas vivan en dramáticas situaciones, pone en entredicho la honestidad y la sabiduría de Dios.

El libro demostrará que no hay respuesta satisfactoria. La intervención de Dios en los capítulos 38-42 sigue derroteros distintos de la conclusión de 42,10-17. El ser humano continúa con su angustia y no se verá libre de ella antes de que haya visto a Dios.