Introduction to Hosea (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Hosea has come down through history as the prophet deceived by his wife whom he never stopped loving, in spite of her infidelities. God, who called him to speak on his behalf to an idolatrous and materialistic people, wanted his prophet to experience the grief and the shame of a betrayed husband. The prophets reveal a God who feels a love so real and so personal for us that it can be expressed in human words. Hosea was about to carry the same cross as God’s: constantly loving and forgiving a fickle and unfaithful wife. Hosea will also shout God’s indignation at Israel because of their sins.

Hosea began to preach around the year 746, that is to say, at the end of the prosperous reign of Jeroboam II, in the northern kingdom of Israel. Right after that would begin the twenty years of decadence which would conclude with the capture of Samaria and the deportation of its inhabitants (721).

Hosea rises to accuse and threaten the people who are unconcerned. He continues to preach while the kingdom is collapsing and predicts the punishment of the people who are irresponsible and unfaithful to the covenant with their God. He understands that God is an educator and does not allow the misfortunes and even the destruction of the nation without his reasons. Through such means, Israel will again become what they once were when the Lord took them by the hand and brought them out of Egypt: they will become a poor and humble people, able to follow their God with faith and love.

The book of Hosea begins with the story of the failure of his married life. From that he draws a lesson for Israel, unfaithful to the Lord (chapters 1-3).

Then in chapters 4–13 we have a mixture of reproaches, threats, invitations to conversion and predictions of the exile. The final passage 14:2-10 offers hope for the future, when the Lord will have taken away all the riches in which Israel had trusted.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

欧瑟亚在历史上是一位为妻子所负的先知，虽然妻子不忠，欧瑟亚却没有因此而不爱她。天主召唤了欧瑟亚，希望他代表天主对一群崇拜偶像、只重物质享受的人民说话，因此要先知经历被妻子背叛的悲哀和耻辱。先知们展示了一位对人类深怀真切亲密爱情的天主，以至于这种爱能以人类的语言来表达。先知受到天主召唤之后，享受到一种特权：那就是在看待和对待事物方面，他与天主的眼光和做法一致。欧瑟亚将和天主背负着同样的十字架：不断地热爱并且原谅一个善变不忠的妻子。由于以色列的罪，欧瑟亚也将对着以色列喊出天主极大的不满和愤怒。

欧瑟亚约从公元前746年开始宣道，也就是在北部的以色列王国，雅洛贝罕二世盛世的末期。紧接着是二十年的衰亡期，最终以撒玛利亚的沦陷以及居民遭放逐结束（公元前721年）。

欧瑟亚起而斥责恐吓那些麻木不仁的人们，当王国不断衰亡之际，他还是不停地布道：他预言对和天主所订的盟约既不负责、又不忠实的人将受到惩罚。他了解天主是位教育家，绝不会毫无理由地让这个民族遭受不幸，甚至毁灭。但是只有这么做，以色列才能回到上主带着他们出离埃及时的样子：他们将会变为穷困谦虚的民族，能够以信心和爱来追随他们的天主。

欧瑟亚书以叙述他婚姻生活失败的故事为开端，他希望以色列从中得到一个教训，因为以色列不忠于雅威（1-3章）。

而后，在4-13章，我们看到了混合着斥责、威胁、要求皈依以及预言流放的经文。最后在14:2-10提出了对未来的希望，在这之前，上主将会带走以色列深信不疑的一切财富。

Translation: Tagalog

Nakilala si Oseas sa kasaysayan bilang propetang niloko ng kanyang asawa na patuloy pa rin niyang minahal sa kabila ng mga kataksilan nito. Tinawag siya ng Diyos para magsalita sa ngalan niya sa isang bayang materyalista at maraming dinidiyos na iba. At nais ng Diyos na maranasan din ng kanyang propeta ang sakit at kahihiyan ng isang asawang kinaliwa. Isang Diyos na nakadarama ng pagmamahal sa tao ang ipinakikilala sa atin ng mga propeta; tunay at personal na pagmamahal kayat naipahahayag sa wika ng tao. Pagkatawag ng Diyos sa propeta, tinanggap niya ang pribilehiyong madama at makita ang mga bagay gaya ng Diyos: kayat papasanin din ni Oseas ang parehong krus ng Diyos -- ang laging mahalin at patawarin ang asawang salawahan at taksil. At sa kabilang dako naman, isisigaw rin ni Oseas ang galit ng Diyos sa Israel sa harap ng mga kasalanan nito.

Mga taong 746 nang magsimulang mangaral si Oseas, ibig sabihi’y sa dakong huli ng masaganang paghahari ni Yeroboam II sa hilagang kaharian ng Israel. Pagkatapos na pag-katapos nito’y agad na magsisimula ang dalawampung taon ng pagbagsak at kabulukan na magwawakas sa pagkabihag sa Samaria at pagdedeport sa mga tagaroon (taong 721).

Narito si Oseas para akusahan at babalaan ang bayang nabubuhay nang walang paki-alam. Patuloy siya sa pangangaral samantalang pabagsak naman ang kaharian: ipinahahayag niya ang parusa ng bayang iresponsable at taksil sa pakikipagtipan ng kanilang Diyos. Pero nauunawaan niya na tagapagturo ang Diyos at hindi nito pahihintulutan nang walang dahilan ang mga kapahamakan at kahit na ang pagkawasak ng bansa. Sa ganitong paraan, ang Israel ay magbabalik sa dati nitong kalagayan nang akayin siya ni Yawe at ilabas mula sa Ehipto: siya ay magiging dukha at abang bayan, kayang sundan ang kanyang Diyos nang may pananampalataya at pagmamahal.

Nagsisimula ang libro ni Oseas sa istorya ng kabiguan ng kanyang buhay may-asawa. Naglalahad siya mula rito ng aral sa Israel na taksil kay Yawe (kab. 1-3).

At sa mga kabanata 4-13 naman, sama-sama ang mga panunumbat, babala, paanyaya sa pagbabalik-loob at pagbabalita ng pagkatapon. Isang pag-asa sa kinabukasan ang binubuksan ng huling talata, 14:2-10, sa oras na alisin na ni Yawe sa Israel ang lahat ng kayamanang pinanghawakan nito.

Translation: Cebuano

Si Oseas naila sa kasaysayan nga propetang gibudhian sa asawa apan, wala niya hunongi sa paghigugma bisan pa sa mga kakulangan sa kamatinud-anon. Ang Ginoo nga nagtawag niya sa pagsulti sa Iyang ngalan sa mga matootoohon ug materyalista nga mga tawo, buot nga ang iyang propeta makasinati sa pag-antos ug kaulawan sa gibudhian nga bana. Ang mga propeta nagpadayag sa Ginoo nga mibatig gugma nga tiunay ug suod alang sa katawhan, nga mahimong mapadayag sa tawhanong pinulongan. Human tawga sa Ginoo, ang propeta nakadawat sa pribilihiyo nga mobati ug makakita sa mga butang sama sa Ginoo: Si Oseas magpas-an sa krus sama sa Ginoo: makanunayon sa iyang paghigugma ug pagpasaylo sa mabalhinon ug mabudhion nga asawa. Ug si Oseas sab mopalanog sa kasuko sa Ginoo ngadto sa Israel tungod sa ilang mga sala.

Si Oseas nagsugod sa pagwali sa mga tuig 746, sa ato pa, sa kataposan sa mauswagon nga paghari ni Jeroboam II, sa amihanang gingharian sa Israel. Human adto, nagsugod ang 20 ka tuig sa kadunot sa gingharian nga misangko sa pagkabihag sa Samaria ug sa pagpalagpot sa mga lumolupyo (721).

Si Oseas mibarog aron pagsudya ug paghulga sa mga tawo nga walay pagpakabana. Nagpadayon siya sa pagwali samtang ang gingharian nag-anam og kahugno; iyang gitagna ang pagsilot sa mga tawo nga iresponsabli ug dili matinud-anon sa kasabotan tali sa Ginoo. Apan, nakasabot siya nga ang Ginoo magtutudlo ug dili motugot sa kaalaot, bisan sa pagkabungkag sa nasod nga walay mga rason. Pinaagi ini, ang Israel mahisama na pod sa iyang pagkasiya adtong panahon nga gisapwang sila sa kamot sa Ginoo ug gidala gawas sa Ehipto; mahimo silang kabos ug mapaubsanon nga mga tawo, nga nagsunod sa ilang Ginoo uban ang pagtoo ug gugma.

Ang libro ni Oseas nagsugod sa sugilanon sa iyang pakyas nga kaminyoon. Gikan ini, nakakuha siyag pagtulun-an alang sa Israel nga wala magmatinud-anon sa Ginoo (kapitulo 1-3).

Dayon, sa kapitulo 4-13, anaay pagsagol sa panudya, panghulga, pagdapit sa pagbag-o, ug panagna bahin sa pagkabihag. Ang kataposan nga parapo (14:2-10) nagtanyag og paglaom alang sa umaabot, sa dihang gidala na sa Ginoo ang tanang bahandi nga gitagoan sa Israel.

Translation: Spanish

Oseas encabeza a los «Profetas Menores». Menores lo son si se mide por el largo de sus libros. Pero también es cierto que muchos de ellos no han tenido en la tradición el mismo peso que los tres «Grandes». Oseas ha tenido en contra suya que era de Israel, el Reino del Norte, y que todas sus profecías se referían a dicha nación; esto no facilitó su reconocimiento por los judíos de Jerusalén que reunieron los escritos proféticos. Merece, sin embargo, una mención muy especial por ser el primero que conoció a Yavé como el amante de Israel.

Dios lo llamó para advertir en su nombre a un pueblo idólatra y materializado, y le pidió hablar, no sólo el lenguaje de Dios Sabaot, Señor de Israel, sino también el del esposo traicionado. Esa era una gran novedad. Grandes profetas que vinieron después de Oseas: Jeremías, el Segundo-Isaías, Ezequiel iban a retomar esta primera proclamación de Dios-amante. Una nueva visión de la alianza, unión y comunión de Dios con la humanidad, saldría de ahí, pasando a ser uno de los rasgos más decisivos de la fe judía, y luego, cristiana.

Para un tal mensaje, no era suficiente que el profeta supiera expresar con figuras humanas la forma divina de mirar a los hombres. La profecía auténtica no es cosa de palabras y de literatura, y era necesario que el profeta hubiese experimentado en carne propia lo que Dios siente y vive, en cierto sentido, tan realmente como nosotros. El primer profeta de Dios-amante fue un profeta engañado por su esposa, a la que, a pesar de sus infidelidades, no dejó de amar.

Oseas empezó a predicar como en el año 746, es decir, al final del próspero reino de Jeroboam II, en Israel del Norte. Inmediatamente después iban a empezar los veinte años de decadencia que tendrían por conclusión la toma de Samaria y el destierro de sus habitantes (año 721).

— El libro de Oseas comienza con el relato de su problema conyugal. De allí saca una lección para Israel, infiel a Yavé (cc. 1-3).

— Después, en los capítulos 4-13, se mezclan reproches, amenazas, invitaciones a la conversión y anuncio del destierro. Oseas, sin embargo, comprende que Dios es un educador y que no permite sin razón las desgracias y aun la destrucción de la nación. Israel va a volver a ser lo que era cuando Yavé lo tomó de la mano al sacarlo de Egipto: será un pueblo pobre y humilde, capaz de seguir a su Dios con fe y amor: 14,2-10.

Introduction to Daniel (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

The Book of Daniel engages the reader’s imagination. We wonder how our ancestors could have been so naive as to believe that an old sage, called Daniel, had described centuries ahead of time all the ups and downs of history at the time of the Maccabees (Dn 11). But it is only an illusion. If we take the book to be historical, everything is unlikely and there are no links among the various chapters, nor any consistency in the person of Daniel, as a child (Dn 13), an adolescent (Dn 1), an adult (Dn 7) or when he is almost a hundred years old (Dn 5). Therefore, we have to find out what the author wanted to say.

The Hasidean Period

The Book of Daniel must have been written around 165 B.C. In all likelihood, its author belonged to the Hasidean (or Hasidim) movement, that began twenty or thirty years before. It was going to renew the Jewish faith and the author was its witness.

To begin with, it seems that religion and faith in Israel had become rigid around the year 200 B.C. For two centuries, there had been a theocracy (a social system led by priests) and people lived in the past: the patriarchs, especially Moses, the laws and a religion planned in every detail with the Temple and its liturgies at the center. Priests were at the top of the social pyramid. Their only concern was to maintain the established order. What about God’s promises and the expectation of a just world? The answer was that these promises had been fulfilled with the return from the Exile: the Temple had been rebuilt, the people observed the Law and there was nothing else to wait for.

However, the people were crushed by the large landowners who had undertaken to pass on the wealth of the country to the kings of Egypt. Yet, the people did not know how to react. Young people, especially priests, were looking for something new and they were only offered what came from Greek culture: sports, art and culture, international relations and money. Their Israelite heritage seemed passé and uninteresting to them. They became caught up in materialism and when the time of persecution came, they were ready to give up their now useless religious heritage.

It was then that the Hasideans (the pious ones) emigrated spiritually and went to the desert where they devoted themselves to praying and inner searching. They went straight to the prophetic books to discover the secrets of God’s work in the present and his plans for the future. Because the priests had forgotten the prophets and, in their eyes, the Scripture that consecrated their preeminence was totally found in the Law, the Canon of the time.

And people were relearning the art of hope. They yearned for revealed wisdom, rather than the wisdom taught in Proverbs and by sages. They cultivated the science of the periods of history. Wasn’t the time when God would reclaim the world at hand? They were no longer satisfied, like the prophets, with an era of justice but instead, they wanted another world, the only definitive world. They no longer accepted to disappear and they began to be interested in the fate of human beings, rather than just in the prosperity of Israel whose days have no end. Moreover, since they recalled the debates of the Greeks about the existence of the soul, they began to believe in the resurrection of the dead.

The Book of Daniel bears witness to this experience and it inaugurated the age of apocalyptic literature. Therefore, it contains secrets although they are not where readers are tempted to look for them. The title “son of man ” the Gospels use for Jesus has its origin from the Book of Daniel (Dn 7:13).

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

本书的作者必是一位律法教师，在玛加伯时代的大迫害期间，他激励同胞们以精神来抵抗，而且他一定将自己列入了天主将以特殊方式给予报偿的信仰导师之列（11:33和1:20）。玛加伯家族以武力来对抗压迫者，而律法宗师则对政治和武器持怀疑的态度，提出只要忠于天主的盟约和律法就够了。

本书作者的讯息核心在第7-12章，摘要如下：

1）对犹太人的大迫害是天主救恩计划的一部分；

2）迫害犹太人的列王，特别是安提约古，曾多次以象征手法被提及。虔诚的人民是毁灭不了的；

3）迫害之后，天主的国将来临。

在第1-6章中，作者也用了一些故事，为教导住在异国、侍奉当地君王的犹太人：对于信仰的要求和律法的实践不可有一丝妥协，不论是为求温饱（1:8），还是在拒绝拜偶像方面（第2、6章），都要坚定立场。

是否真有达尼尔此人？

犹太团体在编纂圣经时，没有将本书归入公元前二世纪（即达尼尔所处的时代）的先知书之列，而是放在公元前二世纪有关宗教教诲的书卷中。他们这样做是意识到达尼尔的故事和神视并非史实，只是文学虚构。

在公元前二世纪，这种以天主将当时发生的事件启示给以前的名人的叙述方式是很流行的。他们就这样述说此人的神视，预测发生在当时的事件，告诉我们这位见了异象的人是如何从天主处获得有关这一切的宗教诠释：这是在实现天主的救恩计划。

当时，利用象征性的数字和象征性的颜色（白色是胜利的标志）以及讲述天使干预一类的书籍被称为启示录或默示录。圣经中有两部：达尼尔和若望的默示录。

在东方的作品中，达尼尔是古代圣者的名字（则14:14），从此源头发展出达尼尔这个角色，他是先知，又是圣人，和被流放的人生活在巴比伦。他的言辞和典范是为启发生活在外邦人中间的犹太人的。

书中有三段很有名的经文：

7:9-14提到人子。耶稣说到自己为人子时，曾提及此经文（谷13:26和14:62）；

12:13宣告复活；

9:21-27的预言引发了许多对世界末日的看法，但是其中虽提到很多事，却没有真正有关世界末日的。

Translation: Tagalog

Malamang na isa sa mga guro ng Batas ang sumulat ng aklat ni Daniel. Siya ang nagpasigla sa espirituwal na oposisyon ng kanyang bayan sa mga araw ng matinding pag-uusig sa panahon ng mga Macabeo. At tiyak na ibinilang niya ang kanyang sarili sa mga gabay sa pananam¬palataya ng gagantimpalaan ng Diyos sa espesyal na paraan (Dn 11:33 at 12:3). Pinamumunuan ng mga Macabeo ang sandatahang panghihimagsik sa mga maniniil. Subalit dala ng kawalang-tiwala ng mga guro ng Batas sa pulitika at armas, nilimitahan naman ng mga ito ang kanilang sarili sa pagbibigay-halimbawa sa katapatan sa Tipan ng Diyos at sa kanyang mga batas.

Nasa mga kabanata 7-12 ang pinakasentro ng kanyang mensahe, at mabubuod ito sa mga sumusunod:

– bahagi ng planong pagliligtas ng Diyos ang matinding pag-uusig sa sambayanang Judio;

– hindi magtatagumpay sa pagwasak sa bayang sumasampalataya ang mga haring nag-uusig lalo na si Antioko Epifanes na madalas na ginigunita sa malarawang paraan.

Ngunit iniayon din ng may-akda sa kanyang mensahe ang mga kuwentong nasa mga kabanata 1-6. Itinuturo ng mga kuwentong ito sa mga Judiong nakatira sa ibang bansa, at kung minsa’y naglilingkod sa mga hari doon, na sa anumang kundisyo’y hindi nila makokompormiso ang mga hinihingi ng pananampalataya at ang mga kaugalian ng Batas maging tungkol man sa pagkain (1:8) o sa pagtatakwil sa pagsamba sa mga diyus-diyusan (2 of 6).

Totoo ba si Daniel?

Nang tipunin ng pamayanang Judio ang mga aklat ng Biblia, inilagay nila ang Aklat ni Daniel sa mga libro ng ikalawang dantaon bago kay Kristo at hindi sa mga propeta ng ikaanim na dantaon (ang panahon ni Daniel). Hindi isinama sa mga propeta ang libro kundi sa mga akda o sinulat tungkol sa aral panrelihiyon. Ganito ang ginawa nila dahil alam nila ang “kuwento” ni Daniel at ng kanyang mga pangitain ay hindi pagsasalaysay ng naganap na pangyayari kundi kathang pampanitikan.

Dapat nating malaman na sa dalawang dantaon bago kay Kristo, usung-uso ang paraang ito ng pagsasalita tungkol sa kasalukuyang mga pangyayari na para bang ibinunyag ng Diyos ang mga ito sa ilang kilalang tao ng lumipas na panahon. Kayat isasalaysay nila ang mga pangitain ng taong ito, ihuhula ang mga pangyayaring naga¬ganap na sa kasalukuyan, at sasabihin kung paano tinanggap ng nakakita ng pangitain mula sa Diyos ang panrelihiyong pagbibigay-kahulugan ng mga pangyayaring ito: nagkakaroong-katarungan ang planingpagliligtas ng Diyos.

Nang panahong iyon, mayroon silang sining ng paggamit ng mga bilang (tatlo at kalahati, anim, pito, sampu) at mga kulay (ang puti ay tanda ng tagumpay), na may kahulugan at ng pagtulong ng mga anghel. Tinatawag na apokalipsis o pagbubunyag ang klaseng ito ng mga libro. May dalawa nito sa Biblia: ang apokalipsis ni Daniel at ni Juan.

Sa mga akdang Silanganin, ang Daniel ay pangalan ng isang matandang pantas (Ez 14:14). Mula rito’y nabuo ang katauhan ni Daniel na propeta at pantas at nabuhay kasama ng mga ipinatapon sa Babilonia. Layunin ng kanyang mga salita at halimbawa na magbigay-liwanag sa mga Judiong nakikisalamuha sa mga pagano.

May tatlong tanyag na bahagi sa aklat na ito. Nasa 7:9-14 ang tekstong tumutukoy sa Anak ng Tao. Ang tekstong ito ang tinutukoy ni Jesus nang ipakilala niyang siya ang Anak ng Tao (Mc 13:26 at 14:62). Sa isa pang teksto, Dn 12:13, inilalahad naman ang pagbabalita sa pagkabuhay na muli ng mga patay. At pati na ang propesiya sa 9:21-27 na ginagamit sa maraming komentaryo tungkol sa katapusan ng mundo. Pero makikita natin na tumutukoy ito sa maraming bagay liban sa katapusan ng daigdig.

Translation: Cebuano

Dakog purohan nga ang nagsulat sa Daniel usa sa mga magtutudlo sa Balaod. Sa mga adlaw sa grabing panglutos sa panahon sa mga Macabeo, miawhag siya sa iyang katawhan sa espiritwal nga pagsupak. Sigurado nga giapil niya ang kaugalingon nga usa sa mga giya sa pagtoo nga gantihan sa Diyos sa espesyal nga paagi (Dn 11:33 ug 12:3). Gipangulohan sa mga Macabeo ang armadong pakigbisog batok sa mga madaugdaogon. Sa laing bahin, kining nga batid sa Balaod nga matahapon sa politika ug armas, mibutang og utlanan alang sa ilang kaugalingon. Kutob ra sila sa paghatag og panig-ingnan sa ilang kamatinud-anon sa Kasabotan sa Diyos ug sa iyang mga balaod.

Ang sentro sa iyang mensahe makita sa kapitulo 7-12 ug masumada ining paagiha:

– kabahin sa maluwasnong plano sa Diyos ang grabing panglutos batok sa mga Judio;

– dili molampos sa pagdaot sa katawhang matoohon ang mga haring nanglutos, ilabi na si Antioko Epifanes nga sa makadaghan gihinumdoman sa malarawanong paagi;

– paglabay sa taas nga panahon human ang panglutos, moabot ang gingharian sa Diyos.

Apan gipahaom sa mensahe sa nagsulat ang mga sugilanon nga makita sa kap. 1-6. Kining mga sugilanon nagtudlo sa mga Judio nga nagpuyo sa langyawng mga nasod, nga usahay mialagad sa mga hari didto, nga sa bisan unsang kahimtang dili gyod nila makompromiso ang pagtoo ug ang mga tulumanon sa Balaod, bisan kon kini may kalabotan sa pagkaon (1:8) ug sa pagsimba sa mga diosdios (kap 2 ug 6).

Tinuod ba si Daniel?

Ang mga Judio nga mitapok sa mga libro sa Biblia mibutang sa Daniel, dili uban sa mga propeta sa siglo 6 (ang panahon ni Daniel), kondili sa mga libro sa ikaduhang siglo sa wala pa si Cristo. Wala mabutang ang libro nga uban sa mga propeta, apan sa mga sinulat bahin sa relihiyosong pagtulon-an. Gihimo nila kini kay nasayod man sila nga ang “sugilanon” ni Daniel ug ang iyang mga panan-awon dili makasaysayanon, kondili literaryong sugilambong.

Angay natong masayran nga sa mga duha ka siglo sa wala pa si Cristo uso kining matanga sa paghisgot sa mga kasamtangang panghitabo nga daw ang Diyos mipadayag na ini sa usa ka bantogang tawo sa karaang panahon. Busa, ilang hisgotan ang mga panan-awon ining tawhana, tagnaon ang mga panghitabo nga sa kasamtagan nahinabo na, ug unya iasoy giunsa niya pagdawat sa relihiyosong kahulogan ining mga panghitabo gikan sa Diyos: ang maluwasnong plano sa Diyos natuman.

Niadtong mga adlawa, dinhay arteng migawas nga migamit og mga numero nga nagdalag mga simbolo (tulo og tunga, unom, pito, napulo), ug mga bulok nga may simbolo pod (ang puti timaan sa kadaogan), ug sa pag-apil-apil sa mga anghel. Kining matang sa mga libro gitawag og apokalipsis o rebelasyon. Duha ini ang naa sa Biblia: ang apokalipsis ni Daniel ug ni Juan.

Sa mga sinulat sa Silangan, ang Daniel pangalan sa usa ka karaang maalamon (Ez 14:14). Gikan didto mitumaw ang tawong Daniel, usa ka propeta ug maalamon, nga gitoohang nagpuyo uban sa mga bihag didto sa Babilonia. Ang iyang mga pulong ug panig-ingnan nakahatag og kahayag sa mga Judio nga nakiglambigit sa mga pagano.

Adunay tulo ka teksto ining libroha nga ilado kaayo. Sa 7:9-14 makita ang teksto nga naghisgot sa Anak sa Tawo (ang Tawhanong Linalang). Mihisgot si Jesus ining tekstoha dihang gipresentar niya ang kaugalingon nga ang Anak sa Tawo (ang Tawhanong Linalang) (Mc 13:26 ug 14:62). Sa laing teksto, (Dn 12:13), gihimo ang pahayag sa pagkabanhaw sa mga patay. Ang propesiya sa 9:21-27 nahimong dugokan sa daghang komentaryo bahin sa kataposan sa kalibotan. Hinuon, atong makita nga kini nagpasabot og daghang butang gawas sa kataposan sa kalibotan.

Translation: Spanish

El libro de Daniel juega con el lector. Uno se pregunta cómo nuestros padres han podido ser tan ingenuos como para creer que Daniel había descrito, muchos siglos antes, todas las peripecias de la historia en tiempo de los Macabeos (Dn 11). Pero eso no es más que un detalle. Si se lo toma por historia, todo es inverosímil, y no hay trabazón entre los diversos capítulos, ni coherencia en el personaje de Daniel, ya se trate de un niño (Dn 13), un adolescente (Dn 1), un adulto (Dn 7) o un casi centenario (Dn 5). Hay que buscar, por consiguiente, lo que quería decir el autor, y para empezar, las circunstancias que lo movieron a escribir.

Las historias contadas en los capítulos 1-6, que forman una primera parte, son ficticias, a pesar de que resumen y expresan con mucha veracidad experiencias parecidas de los creyenåtes perseguidos. Esta primera parte, como también el capítulo 7, está redactada en arameo, el lenguaje que los judíos adoptaron a partir del siglo IV. Y es imposible confundir estas historias con las visiones que forman los capítulos 7-12.

Esta segunda parte pertenece a la literatura apocalíptica floreciente en los dos siglos anteriores a Jesús. Esta clase de revelaciones siempre se atribuía a personajes famosos del pasado. Lo mismo que había un apocalipsis de Noé, otro de Henoc, otro de Isaías, también éste se atribuía a Daniel, un sabio famoso (Ez 14,14). Los maestros judíos de aquel tiempo, pues, no colocaron el libro entre los profetas antiguos, sino entre los últimos escritos de la Biblia.

Las controversias en torno al carácter propio del libro de Daniel se deben en parte a las teorías respecto a un tiempo “intertestamentario” entre el Antiguo y el Nuevo Testamento, teorías que ya no se pueden sostener sin negar las evidencias.

Si aceptamos que el libro fue escrito en tiempo de los Macabeos, poco antes de la paz provisoria que los judíos consiguieron en el año 171 antes de Cristo, debemos concluir que su mensaje, sus cifras, sus visiones, sus aparentes secretos se refieren a esos años. Y aquí surge otra dificultad con los párrafos 7,9-14 y 9,20-27, como lo notaremos en el comentario. Será ésta la ocasión para conocer mejor la profecía bíblica.

Los capítulos 13-14 de Daniel forman una tercera parte. Sólo se encuentran en la Biblia griega y fueron añadidos posteriormente. Los integraron sin dificultad en el libro, pues eran del mismo tenor que las historias que ocupan los capítulos 1-6: por ficticias que sean, nos ayudan sin embargo a reconocer la justicia de Dios en la realidad sucia de la vida diaria.

El autor de Daniel: el tiempo de los Asideos

Con mucha probabilidad el autor pertenecía al movimiento de los asideos (o Hassidim), nacido unos veinte o treinta años antes, que iba a renovar la fe judía. Y pintó a Daniel como un testigo de la fe de los asideos.

Desde hacía dos siglos (desde Esdras) la provincia de Judá vivía bajo un régimen político dirigido por sacerdotes y sólo se hablaba de mantener las instituciones del pasado. El cimiento de la comunidad era el culto del Templo. Los sacerdotes dominaban la pirámide social y sólo se pensaba en mantener el orden establecido.

Pero Dios ¿no había prometido tiempos nuevos, un mundo de justicia? La respuesta oficial se daba en las Crónicas: las promesas de Dios se habían cumplido con el regreso del exilio y la reconstrucción del Templo. ¿No se debía esperar un Mesías? Por supuesto que aguardaban tiempos mejores, pero dicha esperanza bien poco se traslucía en la vida religiosa.

Importantes cambios políticos y culturales, sin embargo, afectaban a la provincia judía. Los generales de Alejandro se habían repartido las provincias persas. Palestina constituía la parte norte del lote atribuido a los Lágidas de Egipto, a la frontera de las tierras de los Seléucidas de Siria. Mientras los grandes propietarios saqueaban las riquezas del país por cuenta de los soberanos de Egipto, los jóvenes, los sacerdotes sobre todo, se dejaban convencer por las novedades de la cultura griega: el deporte, el arte, las relaciones internacionales y el dinero. Su herencia israelita les parecía pasada de moda y se volvían materialistas..

Es entonces cuando los asideos (los piadosos) emigran espiritualmente o van al desierto. Allí se consagran a la oración y la búsqueda interior. Van a los libros proféticos para encontrar los secretos de la acción de Dios y sus proyectos para el porvenir. Porque los sacerdotes habían olvidado a los profetas y para ellos la Escritura estaba antes que nada en la Ley.

Los asideos aspiran a una sabiduría revelada, no a la que enseñan los sabios. Cultivan la ciencia de las épocas: ¿no está próximo el tiempo en que Dios volverá a tomar en sus manos las riendas de la historia? Ya no se contentan con la era de justicia a que aspiraban los profetas; quieren otro mundo, el único definitivo. No se interesan solamente por la prosperidad de Israel, sino por la suerte final de los individuos y, como han leído las discusiones de los griegos sobre la existencia del alma, se empieza a hablar de una resurrección de los muertos.

Éste es el momento en que los soberanos de Siria quieren imponer a sus pueblos una religión única y empiezan las persecuciones y la rebelión de los Macabeos. El autor del libro de Daniel ha sido testigo de estas tragedias y su fe lo mueve a escribir: escribirá un apocalipsis.

La hora de los apocalipsis

Los apocalipsis son una forma de literatura de la que se tienen ejemplos en la Biblia (Za 12-14), pero más todavía en los escritos judíos de los dos siglos anteriores al evangelio. Todos pretenden revelar el sentido de la historia que se está viviendo y la meta hacia la que se dirige. Al final, siempre hay un juicio de Dios que inaugura cielos nuevos y tierra nueva.

Apocalipsis quiere decir: revelación. Al autor no le parece malo o falso atribuir esa revelación a uno de los grandes profetas del pasado. Luego, hará lo necesario para que dicha revelación sea digna de Dios y de su contenido. Es divina, por eso todo será revelado por ángeles; habla de un juicio, por tanto habrá clamor de trompetas, truenos, fuego y granizo... Se transmiten misterios divinos, por eso será conveniente usar un lenguaje grandioso y expresar todo lo que se puede con figuras y símbolos: los colores, las cifras tendrán un valor simbólico.

Es necesario saber estas cosas para no buscar secretos donde no hay. El autor del presente libro lo dijo todo en algunos párrafos de los capítulos 7, 9 y 12, y los incrustó en las largas descripciones de los capítulos 7-12. Ahí dio a entender bajo diferentes formas que Dios había ordenado el curso de la historia; las persecuciones presentes eran las últimas antes de la venida del reino del Pueblo de Dios, y entonces habría una resurrección de los muertos. No pudo dar este mensaje sin que apareciera en su libro, especialmente en 7,14, el nombre y la personalidad divina de Cristo -- a pesar de que, seguramente, nunca tuvo una idea clara de quién sería el Mesías.

Introduction to Ezekiel (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

When Everything Is Falling Apart

“A third of the people will die by plague and famine; another third by the sword, and I will scatter the rest everywhere; these I will also pursue and pour out my anger on them.” These are God’s words which prompted Ezekiel to announce the destruction of a holy people. Do these also apply to the present crisis in the Church?

In many countries in a short time the Church has lost its imposing facade of well-attended temples and rituals, a practicing majority, a faithful clergy who were present everywhere, the security of unquestioned faith and the universal obedience to the center: Rome. All is collapsing. Many people hoped that the renewal begun at the Council would produce quick results. Yet, every day what seemed to promise a secure future is disappearing.

Other words from Ezekiel come to mind: “I will not allow you to be a people like the rest, rather I will rule over you by force. I will gather you from among the nations and I will confront you. You will be under my authority.” Could God be calling on destructive forces? Could God be the one breaking down the human structures we believed to be the Church? Of course, something will remain, a remnant as Ezekiel puts it. That is to say, those whose faith will have been purified through trial and in whom the Holy Spirit will act with more freedom.

What was just said is enough to help us understand the value of the Book of Ezekiel for today. He was God’s witness in the final years of the kingdom of Judah, though living among those exiled in Babylon.

We will surely be surprised at the language he attributes to God. He shows God as venting his resentment and jealousy by continually threatening his people and taking delight in their predicament and agony. Would it be possible, however, to speak about love without mentioning jealousy and violence?

We also find jealousy and violence when God comes to conquer a sinful people. The husband goes looking for his unfaithful wife among her lovers and brings her back by force. Ezekiel’s excessive words must not make us forget other pages of the Bible where God expresses himself tenderly, but we cannot ignore them either, under the pretext that God is a good daddy. We may have experienced in our own flesh the misery of the sinner challenging God. Ezekiel’s role was to express the bitterness of sin and the anger of God.

The Book of Ezekiel

Ezekiel may have been a young priest taken to Chaldea with the ten thousand exiles after the first siege of Jerusalem in 598 (see 2 K 24:14). There he was called by God as he tells us (chapters 1 and 2). The first part of his book (chapters 1–24) contains his discourses predicting the total destruction of his country.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

家国分崩离析之际

“三分之一的人会死于城内的瘟疫或饥荒，另外三分之一会战死在城外，我还要将另外的三分之一驱散到远方，用刀剑追杀他们。我的愤怒将倾泄而出……”以上是促使厄则克耳宣布这神圣民族之灭亡的天主的话。这番话是否也适用于教会当前的危机呢？

在许多国家，教会已在短期内失去了其备受重视的圣殿和仪式的堂皇外表，以及虔诚信教的大众和无所不在的忠诚教士，还有对天主教中心罗马的无庸置疑的信心和普世性的顺服，这一切都在动摇中。许多人曾希望大公会议的改革能迅速地解决问题。但是，日复一日，那些看起来似乎是最有保障的未来，却又一再地幻灭。

另外一些厄则克耳的言论，再次出现在脑海中：“我不允许你们变得和其他民族一样，我会以强力来统治你们。我将把你们从众民族中聚集起来，我将与你们对质。你们将生活在我的权威之下。”难道天主会召来毁灭的力量？难道天主会摧毁我们称为教会的这个人类组织吗？当然，总有些会幸免的，如同厄则克耳所称的遗民，也就是那些其信仰在考验中得到净化，而圣神也将以更大自由来对他们产生作用的人。

刚才所说的，足以使我们了解厄则克耳一书在今天的价值。厄则克耳虽然和那些被流放的人一起住在巴比伦，但却成为犹大王国末期天主的见证。

我们读到厄则克耳用来描述天主的语言，一定会感到惊讶，因为天主看起来似乎总是在威胁人们，且以子民的困境和痛苦为乐，并以此来发泄他的愤恨和嫉妒。但是，是否有可能说到爱而不提起嫉妒和暴力呢？

我们会发现，当天主征服罪民时，也含有嫉妒和暴力的成份。

这就有如丈夫到妻子的情人家中，寻找自己不贞的妻子，并强行把她带回家。我们不要因为厄则克耳的这些极端的言词，而忘了在圣经的其他地方，天主也曾表现得非常温和，但是我们也不要以天主是位好父亲为借口，而忽略了厄则克耳所说的话。我们可能亲身体验过，那些向天主挑战的人所遭受的苦难：厄则克耳的角色便是要揭发罪恶所带来的苦痛，以及天主的义怒。

厄则克耳书

厄则克耳可能是公元前598年耶路撒冷第一次沦陷之后，随同一万名遭流放的以色列人来到加色丁的一个年轻司祭（见列下24:14）。如同他告诉我们的，他在那里受到了天主的召唤（则1-2章）。

本书第一部分的内容是他宣告国家全然毁灭的言论（则1-24章）。

继反外邦的预言之后（则25-32章），则是本书的第三部分(则33-48章)，也就是对流放者的许诺：天主不希望他的子民灭亡。

我们知道，有些种族已在历史中消亡了，而有些民族的移民则因为在异乡找到工作，便忘了自己的土地，如此，犹太人在耶路撒冷沦亡的危机后，本该走上同样的绝路。在被流放到一个比自己的祖国更繁荣的巴比伦的犹太人中，老一辈的人还是渴望着自己的家乡，而年轻人则想在这种新情势中捞到油水。但是厄则克耳以他挑战性的教诲，不断地塑造那些有朝一日将回到犹大建造天主新王国的人的良知。（则33-29章）。

Translation: Tagalog

Kapag Nabubuwal ang Lahat

“Ikatlong bahagi ng bayan ang mamamatay sa salot at gutom; isa pang ikatlo ang mabubuwal sa tabak; at ang malalabi nama’y pangangalatin sa lahat ng dako at uusigin ko pa rin ang mga ito at pagbubuntunan ng aking poot.” Ito ang mga salita ng Diyos na sinabi ni Ezekiel sa pagkawasak ng Bayang Banal. Magagamit din kaya ito sa kasalukuyang krisis ng Iglesya?

Sa loob ng ilang taon, nawala na sa Iglesya ang kahanga-hangang panlabas na anyo ng mga templo at mga seremonya, ang pagkarelihiyoso ng nakararami sa sambayanan, ang katapatan ng mga pari nito na nasa lahat ng dako, ang katatagan ng isang pananampalatayang di mapag-alinlanganan at ang pagsunod ng lahat sa Roma. Nabubuwag ang lahat ng ito. Maraming umaasa na magbubunga kaagad ang pagpapanibagong sinimulan ng Konsilyo. Ngunit naglalaho sa bawat araw ang waring pinakamahalagang magbibigay-katiyakan sa hinaharap.

Magugunita ang iba pang mga salita sa aklat ni Ezekiel: “Hindi ko maipahihintulot na kayo’y maging isang bayang tulad lamang ng iba; kundi sapilitan akong maghahari sa inyo. Titipunin ko kayo mula sa mga bayan at haharapin ko kayo. Sasailalim kayo ng aking kapangyarihan.” Hindi kaya tinatawag ngayon ng Diyos ang mga puwersa ng pagkawasak? Ang Diyos kaya ang nagbubuwal sa mga gawa-ng-tao na sa akala naman nati’y siyang Iglesya? May maiiwan siyempreng labi gaya ng sabi ni Ezekiel – silang ang pananampalataya’y dinalisay ng pagsubok at mas malayang magagalawan ng Espiritu ng Diyos.

Ang kasasabi ay sapat na para maintindihan ang kahalagahan sa ngayon ng aklat ni Ezekiel. Siya ang saksi ng Diyos sa mga huling taon ng kaharian ng Juda, bagamat nasa piling ng mga ipinatapon sa Babilonia.

Tiyak na magtataka tayo sa lengguwaheng iniuukol niya sa Diyos na laging nagbababala at parang nalulugod pa sa kagipitan at pagdurusa ng kanyang bayan bilang pagbibigay-daan sa kanyang galit at selos. Pero puwede kayang mangusap tungkol sa pag-ibig nang hindi binabanggit ang mga salitang selos at karahasan?

May selos at karahasan din sa pagsakop ng Diyos sa mga taong makalaman at makasalanan. Hinahanap ng asawa ang kanyang taksil na maybahay sa piling ng mga mangingibig nito at ibinabalik niya sa dahas. Ang may kalabisang pananalita ni Ezekiel ay hindi dapat makapagpalimot sa atin sa iba pang pahina ng Biblia kung saan ipinahahayag ng Diyos ang kanyang karinyo. Pero hindi rin naman natin maisasaisantabi ang mga ito sa pagdadahilang mabait na tatay ang Diyos. Maaaring naranasan na natin sa ating sariling laman ang kapighatian ng makasalanang humahamon sa Diyos: tungkulin ni Ezekiel na ibunyag na lahat ang pait ng kasalanan at ipagsigawan ang galit ng Diyos.

Ang Aklat ni Ezekiel

Malamang na isang batang pari si Ezekiel na dinalang bihag sa Kaldea kasama ng sampung libong ipinatapon makaraan ang unang paglusob sa Jerusalem sa taong 598 (tingnan ang 2 H 24:14). Doon siya tinawag ng Diyos gaya ng kanyang ikinukuwento sa atin (kab. 1 at 2).

Ang unang bahagi ng kanyang aklat (kab. 1-24) ay naglalaman ng kanyang mga pahayag na nagbabalita sa ganap na pagkawasak ng kanyang bayan.

Kasunod ng mga propesiya laban sa mga banyagang bansa (kab. 25-32), nasa ikatlong bahagi naman ng aklat ang mga pangako sa mga itinapon. Sapagkat ayaw ng Diyos na mamatay ang kanyang bayan.

May alam tayong mga lahing naglaho at mga dayuhang nakalimot sa sariling bayan sapagkat nakakita sila ng trabaho sa ibang bansa. Sa ganito rin sana mamamatay ang sambayanang Judio pagkaraan ng krisis na nagwasak sa Jerusalem. Nang nasa Babilonia sila, sa pagkakadeport sa isang mas maunlad na bansa, pinananabikan ng matatanda ang kanilang lupang tinubuan habang walang iniisip ang mga kabataan kundi samantalahin ang bago nilang kalagayan. Ngunit sa kanyang mapanghamong pagtuturo ay patuloy na hinuhubog ni Ezekiel ang konsiyensiya ng mga magsisiuwi sa Judea balang araw para itayo ang bagong kaharian ng Diyos (kab. 33-39).

Translation: Cebuano

Inigkabungkag sa Tanan

“Ang ikatulo ka bahin sa imong katawhan mamatay sa katalagman. Mamatay sila sa gutom sulod sa imong mga paril. Ang laing ikatulo mamatay sa espada gawas sa syudad. Ang kataposang bahin akong isalibay sa hangin ug gukdon ko sa akong espada nga gikuha na sa sakoban.” Kining mga pulonga sa Diyos ang gigamit ni Ezekiel sa pagpahibalo sa pagkalaglag sa balaang katawhan. Ikasulti ba ni nato bahin sa krisis sa simbahan karon?

Sa daghang kanasoran ang simbahan nawad-an sulod sa dyotayng panahon sa iyang bayhon nga makapataha, sa mga templo ug ritwal nga daghang manambong, sa kadaghanan nga nagbansay, sa kapariang masinugtanon nga naa sa tanang lugar, sa siguridad sa pagtoo nga dili ikapangutana ug sa pagtahod nga unibersal alang sa sentro, Roma. Kining tanan naghinayhinayg kalumpag. May daghang katawhan nga naglaom nga ang pagbag-o sa simbahan nga gisugdan sa konsilyo Vatikano mamunga dayon. Apan kada adlaw, ang morag nakapakitag dakong purohan sa sigurong kaugmaon, nagkawala.

Ang laing mga pulong ni Ezekiel moabot sa atong panumdoman: “Tapokon gikan sa daghan nga katawhan. Himoon tamo nga usa ka pundok gikan sa kanasoran diin kamo makatagkatag. Hatagan tamo sa yuta sa Israel.” Nagtawag ba kaha ang Diyos sa mga pwersang manglalaglag? Ang Diyos ba kaha ang naggun-ob sa mga istruktorang tawhanon nga atong gitoohan nga simbahan? Sa walay duda, duna gyoy mahibilin, ang salin sumala sa gisulti ni Ezekiel, sa ato pa, kadtong katawhan kansang pagtoo lunsayon pinaagi sa pagsulay, ug kang kinsa ang Espiritu Santo makahimo sa iyang gimbuhaton nga mas gawasnon.

Ang bag-o lang natong gisulti dili paigo aron pagtabang sa pagsabot sa bili sa libro ni Ezekiel alang karong panahona. Saksi siya sa Diyos sa kataposang katuigan sa gingharian sa Juda, bisag nagpuyo siya uban sa mga bihag didto sa Babilonia. Sigurado gyod nga mahibulong ta sa pinulongan nga iyang gibutang sa baba sa Diyos. Kay gipakita man niya nga ang Diyos mipahamtang sa iyang kasuko ug pangabugho pinaagi sa kanunay niyang paghulga sa katawhan ug sa kalipay nga iyang gipakita. Hinuon, dili ba posibli ang pagsulti mahitungod sa gugma nga dili maghisgot sa pangabugho ug kabangis?

Ato pod nga makita ang pangabugho ug kabangis diha nga ang Diyos moabot na aron pagbuntog sa makasasalang katawhan. Ang bana mangita sa mabudhiong asawa taliwala sa mga kabit nga dad-on pagbalik ginamit ang kusog. Ang sobra kaayong sinultihan ni Ezekiel kinahanglang magpahinumdom sa ubang panid sa Biblia diin ang Diyos nagpadayag sa kaugalingon sa tumang kalumo, apan dili ta makasalikway sa maong sinultihan, ubos sa pasangil nga ang Diyos maayong amahan. Tingali atong nasinati sa kaugalingon natong unod ang kaalaot sa makasasala nga naghagit sa Diyos: papel ni Ezekiel mao ang pagpadayag sa kapait sa sala ug sa kasuko sa Diyos.

Ang Ezekiel

Si Ezekiel batan-on tingling pari nga gidala sa Caldea uban sa mga 10,000 ka bihag human sa unang pagsulong sa Jerusalem sa tuig 598 (tan-awa 2 H 24:14). Didto gitawag siya sa Diyos ingon sa iyang gisulti kanato (Mga kapitulo 1 ug 2).

Ang unang bahin sa libro (kapitulo 1-24) nagdala sa mga diskurso nga nanagna sa hingpit nga pagkalaglag sa iyang nasod.

Human sa mga panagna batok sa langyawng kanasoran, naa ang ikatulong bahin sa libro, ang mga saad ngadto sa mga bihag: ang Diyos dili buot nga ang iyang katawhan mamatay.

Nasayod ta nga dunay mga rasa nga nangawala ug dunay milangyaw nga nalimot sa ilang yutang natawhan kay nakakita man sila og trabaho sa laing nasod. Niining paagiha ang katawhang Judio mawala na unta human sa krisis kanus-a ang Jerusalem nagun-ob. Samtang didto sila sa Babilonia, mga binihag sa usa ka nasod nga mas malamboon kaayo, ang gulanggulang nga katawhan nangandoy sa ilang yutang natawhan, samtang ang mga batan-on naghunahuna lang sa pagpahimulos sa bag-ong kahimtang. Apan si Ezekiel, sa iyang mahagitong pagpanudlo mipadayon pag-umol sa mga konsensya adtong katawhan nga sa usa ka adlaw mobalik sa Juda aron pagtukod sa bag-ong gingharian sa Diyos (mga kapitulo 33-39).

Translation: Spanish

A este profeta se suele recordarlo como se recuerda a la Cuaresma. Vivió y profetizó en el exilio, y si bien anunció un futuro prometedor para su pueblo arruinado, lo hizo después de haber denunciado, durante años, las falsas esperanzas a las que se aferraban sus compañeros. Dios mismo le ha impuesto largos ayunos y pruebas, además de la humillación de pertenecer a grupos marginales, en una ciudad segura de sí misma. Mientras que el “segundo Isaías” parece contemplar la tropa de los exiliados desde la altura que le inspiran sus grandes perspectivas, Ezequiel comparte la vida de un suburbio escuálido donde se enfrenta cada día a las miradas escépticas u hostiles de los exiliados

Ezequiel es sacerdote y Dios sale a su encuentro cuando tenia treinta años, la edad legal para comenzar su servicio en el templo. Como Jeremías, Ezequiel será a la vez sacerdote y profeta, lo que nos invita a no oponer demasiado estas dos funciones complementarias. El ministerio del sacerdote no se agota en el templo; el sacerdote enseña, juzga y precisa la aplicación de las leyes. El profeta, por su parte, es un carismático capaz de discernir a través de sueños, visiones y signos diversos, la palabra más actual de Dios. Los profetas que Dios ha llamado de una manera especial suelen tener su personalidad propia. Jeremías, por ejemplo, es un solitario y apenas se percibe en él al sacerdote, fuera de su primera predicación. Ezequiel, por el contrario, sigue muy preocupado acerca de lo puro y lo impuro; ejerce una actividad pastoral, y la restauración del templo constituye para él un elemento esencial del nuevo Israel.

Ezequiel ha estado entre los primeros grupos de deportados, en el 597, y toda su vida conocida la pasó en Babilonia. Algunos comentaristas han pensado que la llamada de Dios la recibió estando aun en Jerusalén y que esta llamada, que se puede leer en 2,9 - 3,9, habría sido fusionada después con la visión del capítulo 1. Se trata, sin embargo, de una hipótesis más que de una conclusión bien fundada. La gran visión del Nuevo Israel (caps. 40-48) es del 572, es decir, 25 años posterior.

La predicación de Ezequiel se ha conservado mejor que las de otros profetas bíblicos ya que se desarrolló en una comunidad viva cuya condición de exiliada en una ciudad prospera, ha protegido las enseñanzas del profeta. El hablaba a “ancianos” de los que la mayoría debían ser conocidos suyos, preocupándose de darles una formación adecuada. Sin lugar a duda, los primeros que regresaron del Exilio habían tomado su enseñanza como regla de vida y no tenían razón alguna para revisarla.

Ezequiel en nuestra historia

Tanto Ezequiel como Jeremías han dejado en la Biblia una de las más altas perspectivas desde la que contemplar la historia del pueblo de Dios. Ser infiel y rebelde parece que forma parte de la vocación de este pueblo. Es asimismo parte de la acción de Dios el destruir lo que se había construido con él, desde el momento en que el pueblo quiere instalarse en este mundo, siguiendo las huellas de los otros pueblos.

Hay períodos de la historia en que todo parece derrumbarse y sólo se ve a la muerte campeando por doquier. Es, sin embargo, en estos momentos en los que Dios alumbra una nueva etapa de su plan siempre imprevisible. Aunque es arriesgado hacer aplicaciones demasiado particularizadas a la época en que vivimos, es ahora presente, especialmente en la Iglesia Católica, la sensación de un derrumbamiento que afectaría a sectores aparentemente esenciales de la misma Iglesia, y que nos haría recordar la época en que desapareció el reino de Judá. Para muchos creyentes, el tiempo del Exilio ha comenzado ya, sea que se refieran a la Babilonia de este mundo, ciego a la verdad, o bien a la Iglesia convertida ella misma en Babilonia. En consecuencia, muchos miran por doquier, a la espera de un profeta o de un rayo de luz.

Jeremías y Ezequiel se complementan. Jeremías pertenecía al grupo de judíos que habían tenido la suerte de escapar a la deportación y sabía que nada se podía esperar de ellos. Por esta razón, desconoce la etapa siguiente, la del regreso y va directamente a lo esencial, es decir, a la alianza nueva. Ésta estará siempre más allá del mañana y más allá de las instituciones. Ezequiel, por el contrario, acompaña a los exiliados que constituirán el retoño del nuevo Israel. El profeta está bien anclado en su tarea pastoral y prepara la etapa siguiente. Con esto corre el riesgo tal vez de creer que los regresados del exilio serán mejores que sus predecesores y que se construirá un pueblo de Dios con leyes o con piedras y cemento. Esdras y Nehemías serán los herederos de Ezequiel y construirán el Judaísmo.

Jeremías se ha convertido en la gran figura del profeta perseguido, Ezequiel en cambio no tiene brillo ni belleza, y a veces desearíamos que fuera un poco menos excesivo y grosero, pero esto no puede disimular la fuerza que lo anima. El Espíritu lo llenó, igual que a Elías, de un amor celoso al Dios no reconocido.

Esto libro se divide fácilmente en seis secciones:

1. La vocación del profeta : 1,1—3,27

2. Actividad profética antes del segundo sitio de Jerusalén : 4,1—24,27

– el sitio y el juicio (4,1—8,2)
– las abominaciones en el templo (8,3—11,25)
– mentiras de los profetas y responsabilidad personal (12,1—14,23)
– los pecados acumulados de la historia de Israel (15,1—24,27).

3. Profecías contra las naciones : 25,1—32,32

4. La salvación de Israel : 33,1—37,28

5. Gog y Magog : 38,1—39,29

6. La visión del nuevo Israel : 40,1—48,30

– el nuevo templo (40,1—43,27)
– el nuevo culto (44,1—46,24)
– el nuevo Israel (47,1—48,35)

Introduction to Baruch (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

The book of Baruch was among the last books of the Bible to be written. It was written during the last century before Christ, in one of the Jewish communities outside of Palestine.

It includes several texts helpful to the dispersed Jews:

– a “prayer of the exiles” which intensified their longing for the Holy Land;
– a beautiful poem about wisdom (3:9—4:4);
– several texts inspired by the prophets of the exile;
– a “letter from Jeremiah,” which is a controversial text against idols (Bar 6).

Because it included some paragraphs written in Jeremiah’s style, it was attributed to Baruch, the prophet’s secretary (see Jer 36).

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

巴路克书是圣经中最晚完成的著作之一，大致成书时间是公元前一世纪，地点在巴勒斯坦境外的一个犹太人团体内。

书中的几段经文，对散居的犹太人很有助益：

一首“流放中的祷告”，加强了他们对圣地的渴望；

一首优美的智慧诗篇（3:9-4:4）；

受流放先知们启发的几段经文；

一封反对偶像的“耶肋米亚书信”，这是一段具有争议的经文（第6章）。

因为书中有些章节颇具耶肋米亚的风格，所以本书被视为是这位先知的秘书：巴路克的作品（耶36章）。

Translation: Tagalog

Kabilang ang aklat ni Baruc sa mga huling isinulat na mga aklat ng Biblia. Sinulat ito sa huling dantaon bago kay Kristo sa isa sa mga pamayanan ng mga Judiong nasa labas ng Palestina.

Tinitipon nito ang ilang tekstong maaaring makatulong sa mga Judiong nagkawatak-watak:

– isang “panalangin ng mga itinapon” na nagpasidhi sa kanilang pananabik sa Lupang Banal.
– isang magandang tula tungkol sa karunungan (3:9-4:4)
– ilang mga inspiradong teksto mula sa mga propeta ng pagkatapon
– isang “sulat ni Jeremias”, na kontrobersiyal na teksto laban sa mga diyus-diyusan (Bar 6).

Dahil may ilang talata ritong nasusulat sa estilo ni Jeremias, ipinalagay na si Baruc na sekretaryo (tingnan ang Jer 36) ni Jeremias ang sumulat ng aklat na ito.

Translation: Cebuano

Ang Baruc usa sa mga basahon nga kaulahian nang nasulat sa Daang Testamento. Nasulat ni sa kataposang siglo sa wala pa si Cristo, sa usa ka katilingban sa mga Judio gawas sa Palestina.

Naglakip nig pipila ka teksto nga makatabang sa nagkatibulaag nga mga Judio:
– sa “pag-ampo sa mga binihag” nga nagpakita sa mainiton nilang pangandoy sa Balaang Yuta;
– sa nindot nga balak mahitungod sa kaalam (3:9-4:4);
– sa pipila ka teksto nga dinasig sa nabihag nga mga propeta;
– sa “sulat ni Jeremias”, ang gikasumpaki-an nga teksto batok sa mga diosdios (kapitulo 6).

Kay naglakip man nig pipila ka parapo nga gisulat subay sa estilo ni Jeremias, gidala ining basahona ang ngalan ni Baruc, ang kalihim sa propeta (basaha sa Jer 36).

Translation: Spanish

Este librito fue puesto bajo el nombre de Baruc, el “secretario” del rey Joaquim, que se hizo discípulo y secretario del profeta Jeremías (Jer 36; 45,1). De hecho es una obra tardía, compuesta probablemente un siglo antes de nuestra era, en la que se han reunido algunas piezas dirigidas a los judíos dispersos fuera de Palestina. Ver al respecto la introducción a Tobías.

El primer punto sobre el que había que insistir era su condición de extranjeros: no debían acostumbrarse ni dejarse asimilar. Por eso se les pone aquí oraciones de los judíos deportados a Babilonia seis siglos antes: ellos también serán espiritualmente exiliados.

Una primera parte (1,1—3,8) es una oración de penitencia. Sostiene que las tragedias del pasado fueron consecuencia de las faltas a la Ley y pide a Dios que mantenga las promesas hechas a su pueblo: al final, lo reunirá.

Una segunda parte trae dos poemas. El primero (3,9—4,4) se inspira en los textos de Job 38, Pro 8,20-36 y Sir 24,23. Es un llamado a escuchar la Ley, la única revelación de la sabiduría divina. El segundo (4,5—5,9) traza el camino que Dios ofrece a su pueblo exiliado en tierra extranjera. Después de haber sido despreciado, verá el castigo de sus enemigos, y Jerusalén será la luz de las naciones. Aquí se copian textos de Is 60-62.

El libro de Baruc existe sólo en griego. En la Biblia de los Setenta no comprende más que estas dos primeras partes, pero va seguido por una “Carta de Jeremías” que estaba dirigida a los mismos lectores y que las Biblias católicas han incluido comúnmente en el libro de Baruc del cual forma el capítulo 6.

Introduction to Lamentations (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Following the fall of Jerusalem and the horrendous things that took place there, believers try to understand. They are not complaining; they see the ruins as deserved punishment for their many excesses and constant rejection of God’s warnings. Yet, they know that the Lord loves his people: they believe this, feel it and proclaim it.

When the exiles returned to Jerusalem, they may have gathered to pray together on the ruins of what had been the Temple, and taken turns with these laments. Later they continued yearly to pray them on the date of the catastrophe, and much later the Church adopted the custom of using them in the days she remembers the death of Jesus.

In the Lord’s Passion, the believer sees the sum total of the suffering and anxiety of humankind. These poems help us to look with the same compassion on the suffering of Christ and the suffering of the destitute. They will help us to unite the vision of universal pain with the sense of human sinfulness and responsibility.

A Jewish tradition attributes these poems to Jeremiah. They do seem to manifest a spirit very similar to his.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

哀歌：引言

在耶路撒冷沦陷、恐怖惊人的事相继发生后，信徒们试着想要理解其中的原因。他们并没有抱怨，他们知道圣城的毁灭是因为自己过度的放纵，而且不断地拒绝天主的警告所应得的惩罚。他们知道雅威爱祂的子民：他们相信这点，感受这点，并宣告雅威的爱。

在流放者返回耶路撒冷后，他们可能聚集在曾经是圣殿的废墟上祷告，并轮流使用这些哀歌为祷文。后来，他们每年在灾难日都祈祷纪念，再后来，教会则习惯使用这些哀歌来纪念耶稣的圣死。

信徒从雅威的受难中看到了人类苦难和焦虑的极限。这些诗歌帮助我们将耶稣的受苦和许多遭受折磨的人的苦难联系起来。同时也有助于我们将普世痛苦的景象和人类的罪恶及责任结合起来。

犹太传统认为这些诗是耶肋米亚所作，这些作品在精神上确实非常接近耶肋米亚的作品。

Translation: Tagalog

Sinisikap unawain ng mga nananampalataya ang pagkawasak ng Jerusalem at ang kasunod nitong mga kakila-kilabot na mga pangyayari. Hindi sila nagrereklamo. Itinuturing nilang karapat-dapat na kaparusahan ito para sa marami nilang kaguluhan at sa patuloy na pagtanggi sa mga babala ng Diyos. Gayon pa man, alam nilang mahal ni Yawe ang kanyang bayan. Pinaniniwalaan nila ito, nararamdaman, at ipinahahayag.

Nang bumalik sa Jerusalem ang mga itinapon, malamang na nagtipon sila para manalangin nang sama-sama sa guho ng dating Templo at halinhinan nilang binigkas ang mga panaghoy na ito. Pagkatapos, ipinagpatuloy nila ang pagdarasal nito taun-taon sa petsa ng malaking kapahamakang iyon. At nang lumaon, nakaugalian na ng Simbahang gamitin ang mga Panaghoy para gunitain ang pagkamatay ni Jesus.

Sa Pasyon ng Panginoon, nakikita ng nananampalataya ang pagkakatipon ng mga pagdurusa at dalamhati ng sangkatauhan. Tinutulungan tayo ng mga tulang ito na pagbuklurin sa iisang pagdamay ang mga pagdurusa ni Kristo at ang matinding paghihirap ng napakaraming nagdurusa. Tutulungan din tayo nitong pag-isahin ang pananaw sa paghihirap ng santinakpan at ang kahulugan ng kasalanan at responsibilidad ng tao.

Ipinapalagay ng isang tradisyon ng mga Judio na galing kay Jeremias ang mga tulang ito. At nalalahad nga sa mga ito ang isang diwa na katulad ng sa kanya.

Translation: Cebuano

Human sa pagkapukan sa Jerusalem ug sa makahadlok nga panghitabo, ang mga magtotoo naningkamot sa pagsabot ining tanan. Wala sila magreklamo; gitan-aw nila ang mga kadaot isip silot sa daghan nilang kalapasan ug sa makanunayon nilang pagsalikway sa mga pahimangno sa Ginoo. Gani, nasayod sila nga ang Diyos nahigugma sa iyang katawhan: mitoo sila, mibati, ug misangyaw ini.

Sa pagbalik sa mga bihag didto sa Jerusalem, tingali nagkatapok sila sa pag-ampo sa naguba nga Templo, ug nagpulipuli sa pagpadayag sa mga pagbangotan. Sa kadugayan, ila kining gipadayon sa matag tuig sa petsa sa pagkapukan, ug sa kadugayan, ang Simbahan naanad sa kustombre sa paggamit ini sa paghinumdom sa kamatayon ni Jesus.

Sa Pasyon sa atong Ginoo, may magtotoo nga nakakita sa kinatibuk-an nga pag-antos ug kahingawa sa katawhan. Kining maong mga balak makatabang sa paghiusa sa kasakit ni Cristo ug sa kakabos sa kadaghanan nga nag-antos, sa susamang pagbati. Makatabang ni sa pakighiusa sa panan-awon sa kalibutanong kasakit ug sa diwa sa tawhanong kasal-anan ug katungdanan.

Adunay tradisyon sa Judio nga nagpunting kang Jeremias ining maong mga balak. Nagpadayag ni sa espiritu nga pareho sa iyaha.

Translation: Spanish

Después de la ruina de Jerusalén y de las cosas horrendas que sucedieron en esta ocasión, los creyentes tratan de comprender. No se quejan, ven la ruina como castigo merecido por los muchos desórdenes y por el constante rechazo de las advertencias de Dios. Y, sin embargo, saben que Yavé ama a su pueblo, lo creen, lo sienten y lo afirman.

Cuando los desterrados volvieron a Jerusalén, muy posiblemente se reunían para orar en común en los escombros de lo que había sido el Templo, y juntos alternaban estos lamentos. Después siguieron rezándolos cada año en la fecha que recordaba la catástrofe, y más tarde la Iglesia se acostumbró a usarlos para recordar la muerte de Jesús.

En la Pasión del Señor, el creyente ve la acumulación de los sufrimientos y de las angustias de la humanidad. Estos poemas le ayudan a unir en una misma compasión los dolores de Cristo y la miseria inmensa de la muchedumbre de los que sufren, así como la visión del dolor universal y el sentido del pecado y de la responsabilidad de los hombres.

Una tradición judía atribuye a Jeremías estos poemas, que revelan un espíritu bien parecido al suyo.

Introduction to Isaiah (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Israel’s period of glory and prosperity was very short indeed. The kingdom of David, the kingdom of God among the people of Israel, had become a very small nation, no different from the rest of the small nations that were trying to survive in the midst of powerful neighbors. The Israelites believed in their mission as long as good fortune was on their side. When it became obvious that they could no longer maintain their privileged situation, the Israelites lost the sense of their own destiny and began to live like the rest.

Israel knew that Yahweh, their God, is the “God of gods” because of their books and because the old people told their children; the Israelites go up to Jerusalem to offer sacrifices and follow the religious customs of their elders. But, as Isaiah will reproach them, all of this is nothing more than human laws, a religion that is learned and does not spring from the heart. The processions are well attended, the clergy is powerful, but behind this facade life is absent and a godless king is able to destroy everything (2 K 21).

Actually, faith is without power unless it relies on an “experience” of God. If we have not had that experience, if the faithful as a whole have not had it, if they are taught only the religious experience of their forebears, all will die little by little. Isaiah is the man who at this time lived this experience and encountered the living God. This young man, of noble birth “had seen Yahweh” (chapter 6) and never ceased to speak in the name of God present in Israel, but whom Israel did not know.

What do we find in the following poems?

– Echoes of days of anguish. Judah, quite small, is squeezed in between two great nations, Ashur (Assyria) and Egypt, and the politicians wonder which of the two they must allow to swallow them up. Isaiah responds: “Seek first the kingdom of God and see to it that you practice justice among yourselves. God will make you stronger than the powerful.”
– A persevering struggle to arouse faith in those deprived of vision. The externals of religion abound, but there is very little sense of responsibility, not much love for God, and little concern about doing his will. Isaiah will repeat: “Believe in him, he is among you, and if you do not become strong by relying on him, he will crush you.”
– God’s promises to David’s descendants. Whether the rulers are good like Hezekiah or estranged like Ahaz, they are mediocre men not to be trusted with such great promises. Yet, in the darkest hours, Isaiah will declare that the Lord has chosen Jerusalem and David, his king. From David’s line, Christ, the king of Peace, will be born.

Some Facts About Isaiah’s Time

Beginning in the year 740, the northern nation of Ashur rises up and begins its conquests. All the peoples of the Middle East are afraid and try to resist, with the encouragement of Egypt, another great power. In this conflict the northern nation of Israel disappears; Samaria, its capital, is captured and its residents deported in 720.

In 736, northern Israel and their neighbors from Aram try to force the kingdom of Judah to join them against Ashur. Then Ahaz, the king of Jerusalem, calls for the help of the Assyrian armies, in spite of Isaiah’s warnings. The Assyrians destroy both Israel and Aram, and plunder the land of Judah.

In the years 701-691 Sennacherib, king of Assyria, comes to subdue Judah. King Hezekiah, encouraged by Isaiah, resists the enemy, and the famous liberation of Jerusalem takes place.

The Book of Isaiah

The Book of Isaiah and his disciples is the most important of the prophetic books. Jesus and his apostles will often quote it. Isaiah’s words are found in chapters 1–39 of the book bearing his name. The second and the third parts of the book, namely, chapters 40–66, bring together the words of other prophets who wrote a century and a half later.

Book of Isaiah chapters 40-55

The book of Isaiah ended with the deliverance of Jerusalem. Once more there was a manifestation of God’s Providence: a spectacular miracle. Sennacherib chose to invade the Holy City and flout the God of Israel, but the following day he hastily decamped, returned home and was assassinated by his son.

Yet a century later, Nabuchodonosor took possession of Jerusalem, left the Temple in flames and set off for Babylon dragging behind him a troop of captives. With everything in shambles, faith was called into question to its very roots, for. if Yahweh, the Savior God was powerless, he was but nothing.

The prophet Ezekiel, who was among the deportees, affirms that the captives, converted as a result of their trials, would return to their country and rebuild their nation in justice.
Yet after this exile, should they expect a coming back to the happy times Israelites had known during the reign of David (or rather: as they were imagined with an aureole of times past)? What was it that God, so mysterious, had in store for Israel?

It was then that there arose a prophet who has remained anonymous. He was not one to preach and dispute like the great prophets of the past whose oracles were written later, but a man who wrote his poems and exclamations. His name fell into oblivion and tradition has placed his writings into Isaiah’s book where they form chapters 40-55.

Four parts of these poems have attracted most attention: 42:1-9; 49:1-7; 50:4-11; 52:13-53:12. They are not detached sections drowned in a body foreign to them. They are highlights of a vision or of a meditation which develops the mystery of God’s relationship with his people throughout the book. The Servant of God is Israel, without doubt, but it is a very poor servant of God: for the most part a people “incapable of seeing and understanding”. Nevertheless there are among them genuine faithful believers, true disciples; God has “opened their ears”, enabling them to grasp what he wants them to understand. From among them God chooses his servants, the prophets who are in the vanguard and whose example will benefit the rest. Again and again the prophet spoke of the Servant; in the first time this term was certainly applicable to all Israel but in the end the prophet is taken over by this image and lets it embodied in the portrait of Christ the Redeemer.

Finished are the images of the divinity that the religious person has sketched from the beginning attributing all that in this world breathes power and greatness: gold, marble and cedar for temples, bulls and goats consumed on the brasiers of altars… embroidered tunics… turbans and tiaras for priestly robes…. In the crucible of the Exile the prophet received a strange revelation from the Spirit: the God who saves is the God who loves, and he loves the humble.

Third part of the book of Isaiah

The Jews have come home, but the miracles announced in chapters 40—55 of this book have not occurred. A poor community tries to organize itself and to solve all kinds of problems stemming from the fact that during the seventy years of exile, others had taken their place.

A prophet, whose name we do not know, witnesses these beginnings. He announces that God comes to take revenge on his enemies, both those within Israel who do not want to give up their sins, and those outside. Above all God comes to save those who return to him. not only the members of the Israelite community, but strangers as well. In his own style this prophet continues the enthusiastic description of Zion-Jerusalem, and the Messiah: she is God’s beloved and the wedding feast will be soon. The Messiah will come with the Spirit of Yahweh to deliver his Gospel to the poor.

The poems of this prophet are in chapters 56-66 of the book of Isaiah, there is a metrical arrangement of the poems with the announcement of the new Zion at the center:

56:1-8       The people of God welcome everyone       66:18-24.
56:9-58     Reproaches, warnings and promises         65 and 66:1-17.
59:1-4       Confession of sins                                          63:7-64:11.
59:15-20   God’s vengeance                                            63:1-6.
60              The new Jerusalem                                         62.
61              The Spirit of the Lord is upon me

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

以色列光荣昌盛的时光，事实上非常的短暂。达味的王国，天主在以色列子民中的国度，已经变成一个非常小的国家，跟那些想要在大国之间求生存的其他小国毫无差别。以前，只要好运跟着自己，以色列人就一直相信自己的使命。但是，一旦他们不能再控制其他民族，或无法维持自己特权地位的事实变得很明显时，以色列人便丧失了对自己特殊身份的意识，不得不像近东的其他民族那样过日子了。

以色列人知道雅威，他们的天主，是“众神之神”，因为他们的典籍如此记载，而且老一辈的人也如此告诉子孙。以色列人继续前往耶路撒冷庆祝节期，供奉牺牲。但是，正如依撒意亚斥责他们的：所有这一切不过是教导人的法规，是学得到的，并不是发自于内心的宗教。诫律被很好地遵守，司祭们掌有强权，但在这表象的背后是空洞的生活，一个离弃天主的国王轻而易举地就可使他们丧失一切（列下21）。

信仰只有植根于与天主的“交往”，才会具有力量。如果我们从未经历过这种“交往”，如果整个信仰不扎根于此，而只是因循遵照前人教导的宗教信仰，那么所有的一切将日渐消亡。依撒意亚是这一时期具有这种“交往”经验，并且与永生的天主相遇的一位人物。这位来自贵族家庭的年轻人“曾见过雅威”（第6章）。虽然以色列人没有认识天主，祂却从没有停止以临在于以色列中间的天主的名而说话。

我们在下面的诗歌中发现了什么？

痛苦岁月的回声。犹大王国，原本已经很小了，加上夹在亚述和埃及两大王国之间，政客们又不断地在想，他们应该依附哪一国才能使伤害减至最低。依撒意亚的回答是：“首先要寻求天主的国度，要行正义。如此天主会使你们比强国更强盛。”

坚韧不拔的奋斗激起丧失前途的人的信仰。宗教不乏外在的繁文缛节，鲜有责任感，以及对天主的爱，不关心是否遵照天主的旨意行事。依撒意亚重复说道：“相信祂，祂是圣的，祂是磐石，是世上最大的隐藏在耶路撒冷的力量。如果你不想因信靠祂而变得强壮，祂便会粉碎你。”

天主对达味子孙的许诺。不管是像希则克雅这样的好国王，还是像阿哈次这样的坏君主，他们都只不过是被托以重大许诺的平凡人罢了。在最黑暗的时刻，依撒意亚宣布：上主已拣选了耶路撒冷，并使达味为其君王。和平君王－－基督即生于达味这一支。

依撒意亚时代的一些史事

从公元前740年开始，北方的亚述王国崛起，并开始其征服行动。中东的所有民族在另一强国埃及的鼓动之下，试着想要抵抗。在这种冲突之下，以色列的北方王国将消失，首都撒玛利亚将沦陷，而其居民则在720年遭到放逐。

公元前736年，北方的以色列和邻国阿兰试图强迫犹大王国加入反抗亚述的阵线。于是，耶路撒冷王阿哈次不顾依撒意亚的警告，召亚述军队前来协助。亚述摧毁了以色列和阿兰，但同时也蹂躏了犹大国土。

公元前701-691年，亚述国王散乃黑黎布前来征服犹大。希则克雅王受到依撒意亚的鼓励，起而抵抗敌军，因而发生了著名的耶路撒冷得解放这一奇迹。

依撒意亚书

依撒意亚和其门徒的书卷（见下段）是先知书里最重要的部分。耶稣和宗徒们时常回忆并引用这卷书。

依撒意亚的言论见于1-39章，这些都是出自他的名下。另外归在依撒意亚名下的40-66章，可以分为第二部分（依40-55章）和第三部分（依56-66章）。第二部分依40-55章也被称为“安慰书”，写于犹太子民流放时期；第三部分依56-66章收集了流放后多位先知的言论。

Translation: Tagalog

Napakaikli ng panahon ng kaluwalhatian at kasaganaan ng Israel. Ang kaharian ni David na kaharian ng Diyos sa piling ng mga anak ng Israel, ay naging napakaliit na bansa. Ni wala itong ipinag-iba sa iba pang maliliit na bansang nagsisikap mabuhay sa gitna ng malalakas na kalapit nila. Naniwala ang Israel sa sarili nitong misyon habang maganda ang kapalaran nito. Ngunit nang mapatunayan na hindi siya makapangyayari sa ibang mga bayan, nawalang-katuturan ang natatangi nilang katayuan at nagsimula silang mamuhay gaya ng iba.

Alam ng Israel na si Yaweng Diyos nila ang Diyos ng mga diyos dahil meron itong mga libro at dahil ito ang itinuturo ng mga matatanda sa kanilang mga anak. Umaahon ang mga Israelita sa Jerusalem para mag-alay ng mga handog, ngunit gaya ng ipapamukha sa kanila ni Isaias, “lahat ng ito’y mga kautusan lamang ng tao, isang relihiyong natutuhan at di bukal sa puso.” Mahaba ang mga prusisyon, makapangyarihan ang mga pari, ngunit walang buhay sa likod ng palabas na ito at nawasak ng haring walang diyos ang lahat (2 H 21).

Sa katunayan, walang lakas ang pananampalataya kung hindi ito nakasalig sa “karanasan” ng Diyos. At kung hindi pa natin ito nararanasan, gayundin ang karamihan ng mananampalataya, kung ipinangangaral lamang sa kanila ang mga karanasang panrelihiyon ng kanilang mga ninuno, lahat ay unti-unting mamamatay. Nang panahong iyon, binigyan si Isaias ng karanasang ito at natagpuan niya ang Diyos na Buhay. “Nakita si Yawe” (kabanata 6) ng binatang ito na galing sa isang maharlikang pamilya, at hindi na siya huminto ng pagsasalita sa ngalan ng Diyos na kapiling ng Israel pero hindi nito nakilala.

Ano’ng nakikita natin sa sumusunod na mga tula?

– Alingawngaw ng panahon ng kapighatian. Ang lumiit na bayan ng Juda ay napapagitnaan ng dalawang makapangyarihang bansa, ang Asur (Asiria) at ang Ehipto, at itinatanong ng mga pulitiko kung alin sa dalawa ang papayagang sumagpang sa kanila. Narito ang sagot ni Isaias: “Hanapin muna ang kaharian ng Diyos at bigyang-katarungan ang isa’t isa. At mas palalakasin kayo ng Diyos kaysa mga makapangyarihan.”
– Isang matiyagang pagpupunyaging pukawin ang pananampalataya ng mga taong walang direksyon. Marami ang mga seremonya ng relihiyon, pero halos walang pag-ako ng responsabilidad, napakaliit ng pag-ibig sa Diyos, at kakatiting ang malasakit na isagawa ang kanyang kalooban. Uulitin ni Isaias: “Manalig sa kanya, kapiling ninyo siya, at kung hindi kayo magiging malakas sa pag-asa sa kanya, dudurugin niya kayo.”
– Mga pangako ng Diyos sa mga haring inapo ni David. Pero mabuti man ang mga hari tulad ni Ezekias, o masama tulad ni Ahaz, mahihinang klase ng tao sila na pagkakatiwalaan ng napakadakilang mga pangako. Gayunpaman, sa napakadilim na mga sandali, ipahahayag ni Isaias na pinili ng Diyos ang Jerusalem at si David na kanyang hari. Mula kay David isisilang si Kristong Hari ng Kapayapaan.

Ilang Bagay-bagay sa Kapanahunan ni Isaias

Mula sa taong 740, nagising sa hilaga ang bansang Asur at sinimulan nito ang kanyang pananakop. Natakot ang lahat ng bayan sa Gitnang Silangan at sinikap nilang lumaban sa pag-asang tutulungan sila ng Ehipto na isa ring makapangyarihang bansa. Sa pakikipaglabang ito, maglalaho ang hilagang bansang Israel, babagsak ang Samaria na kabisera nito at ipatatapon ang mga mamamayan nito sa taong 720.

Sa taong 736, sinikap ng hilagang Israel at ng kalapit na Aram na obligahin ang kaharian ng Juda na kumampi sa kanila laban sa Asur. Kaya naman humingi ng tulong sa hukbong Asirio si Ahaz na hari ng Jerusalem sa kabila ng mga babala ni Isaias. Winasak ng mga Asirio ang Israel at ang Aram pero sinamsaman din nila ang lupain ng Juda.

Nang mga taong 701-691, dumating si Senakerib na hari ng Asiria para sakupin ang Juda. Sa pagbibigay-sigla ni Isaias, lumaban si Haring Ezekias, at noon naganap ang tanyag na mahimalang pagpapalaya sa Jerusalem.

Ang Aklat ni Isaias

Ang aklat ni Isaias at ng kanyang mga alagad (tingnan ang sumusunod na talata) ang pinakamahalaga sa mga aklat ng mga propeta. Ito ang laging aalalahanin at babanggitin ni Jesus at ng kanyang mga apostol.

Matatagpuan ang mga salita ni Isaias sa mga kabanata 1-39 ng aklat na nagtataglay ng kanyang pangalan. Tinitipon naman ng ikalawang bahagi ng aklat o ng mga kabanata 40-66 ang mga salita ng iba pang mga propeta na nagsulat makaraan ang isa at kalahating dantaon.

Translation: Cebuano

Ang panahon sa himaya ug kauswagan alang sa Israel mubo ra. Ang Gingharian ni David nga mao ang Ginghrian sa Diyos alang sa mga anak sa Israel, nahimong gamayng nasod nga walay kalainan sa ubang gagmayng nasod nga naningkamot nga mabuhi taliwala sa mga gamhanan nga silingang nasod. Ang mga Israelita mitoo sa ilang misyon samtang maayo pa ang ilang pagkabutang. Apan kon klaro na gani nga dili na sila makadominar sa ubang tawo ug magpabilin ang ilang pinalabi nga kahimtang, ang mga Israelita mawala sa ilang pagkapinili ug magsugod pagpuyo sama sa uban.

Ang Israel nasayod nga si Yahweh, ang ilang Ginoo mao ang “Ginoo sa mga ginoo” tungod sa ilang mga libro, ug tungod sa mga Israelita nga moadto sa Jerusalem aron paghalad og mga sakripisyo ug pagsunod sa kustombreng relihiyoso sa ilang katigulangan. Apan, sama nga sudyaan sila ni Isaias, kining tanan walay kalainan sa mga balaod sa tawo, usa ka relihiyon nga nakat-onan ug wala maggikan sa kasingkasing. Daghan ang manambong sa mga prosesyon, gamhanan ang kaparian, apan luyo ining pasundayag, walay kinabuhi; ug sa gamay lang nga pagtukmod, ang opisyal nga relihiyon mabungkag.

Nahitabo ni kay ang mga tawo nagkinahanglan og “kasinatian” sa Ginoo aron makakab-ot sa tinuod nga pagtoo. Kon ang mga tawo kanunay lang mag-istorya ug magbalikbalik pagsugilon sa kasinatian sa ilang katigulangan, magkaluya ang ilang pagtoo. Niadtong panahona, tawo si Isaias nga nakapuyo sa maong kasinatian ug nakahimamat sa Buhing Diyos. Kining batan-on nga gikan sa hamiling banay “nakakita ni Yahweh” (kapitulo 6), ug wala na siya mohunong paghisgot sa ngalan sa Ginoo nga buhi diha sa Israel, bisag wala siya ilha sa Israel.

Unsay atong makita sa mosunod nga mga balak?

– “Mga lanog sa mga adlaw sa Kahingawa”.

Ang Juda, gamay kaayo ug nataliwad-an sa duha ka dagkong nasod – ang Asur (Asiria) ug ang Ehipto. Ang mga politiko naglibog unsa sa duha ang ilang tugtan pagdominar nila. Si Isaias mitubag: “Unaha pagpangita ang Gingharian sa Diyos ug paningkamot nga nagmakiangayon mo sa usag usa. Ug ang Diyos maghimo ninyo nga labawng lig-on kay sa mga gamhanan.”

– “Usa ka malahutayong pakigbisog aron pagpukaw sa pagtoo sa katawhan nga gihikawan sa panglantaw.”

Ang mga butang nga makita sa gawas sa usa ka relihiyon daghan kaayo, apan dyotay ra ang diwa sa responsabilidad, wala kaayoy gugma sa Diyos, ug dyotay ang pagtagad sa pagbuhat sa Iyang kabubut-on. Si Isaias mousab sa pag-ingon: “Too mo Niya, Siya balaan. Siya ang Bato, ang labing gamhanan sa kalibotan nga gitago sa Jerusalem, ug kon dili mo mahimong lig-on pinaagi sa pagsalig Niya, Iya mong pokanon.”

– “Ang mga saad sa Diyos ngadto sa mga kaliwat ni David.”

Apan, bisan kon ang mga hari maayo sama ni Ezequias, o daotan sama ni Ahaz, sila yano lang nga mga tawo nga angay saligan sa dagkong saad. Sa panahon sa kangitngit, si Isaias nagpahayag nga ang Diyos nagpili sa Jerusalem ug ni David nga hari. Gikan sa linya ni David, si Cristo, ang hari sa Kalinaw, mahimugso.

Pipila ka Kasayoran bahin sa panahon ni Isaias

Sugod sa tuig 740, ang amihanang nasod sa Asur miuswag pag-ayo ug nagsugod sa pagpamuntog. Ang tanang katawhan sa Tungatungang Silangan nangahadlok ug misulay pagsupak, uban sa pagdasig sa Ehipto, laing gamhanang nasod. Unya, si Ahaz, ang hari sa Jerusalem, nanawag sa tabang sa mga sundalo sa Asiria, bisan pa sa pahimangno ni Isaias. Ang mga Asiryano miguba sa Israel ug sa Aram, ug nanamastamas sa yuta sa Juda.

Sa mga tuig 701-691, si Senaquerib, ang hari sa Asiria, miulipon sa Juda. Si Hari Ezequias, dinasig ni Isaias, mibatok sa kaaway, ug nahitabo ang nainila nga milagrosong kalingkawasan sa Jerusalem.

Ang Libro ni Isaias

Ang basahon ni Isaias ug sa iyang mga sumusunod (tan-awa ang mosunod nga parapo) mao ang labing importanti sa tanang libro sa mga propeta. Mao ni ang kanunayng hi-numdoman ug isaysay ni Jesus ug sa iyang mga apostol.

Ang mga pulong ni Isaias makita sa kapitulo 1-39 sa libro nga nagdala sa iyang ngalan. Ang ikaduhang bahin sa libro, ang kapitulo 40-66, nagtipon sa mga pulong sa ubang propeta nga ulahing nasulat – mga 100 ug tunga katuig ang milabay.

Translation: Spanish

Muy corto ha sido el período de gloria y de prosperidad de Israel. El reino de David, Reino de Dios entre los hijos de Israel, ha pasado a ser una nación pequeña, en nada diferente de las demás naciones pequeñas que en ese tiempo tratan de sobrevivir entre sus poderosos vecinos. Israel había creído en su propia misión mientras la suerte lo favorecía. Cuando se comprobó que ya no podría dominar a los demás pueblos, perdió el sentido de su propia identidad y se puso a vivir como los demás.

Israel sabe, porque tiene libros, y porque los ancianos se lo cuentan a sus hijos, que Yavé, su Dios, es el Dios de los dioses; los israelitas suben a Jerusalén para ofrecer sacrificios, y siguen las costumbres religiosas de sus mayores. En realidad, como Isaías se lo echará en cara, «todo esto no es más que mandatos de hombres, religión aprendida que no brota del corazón». Las procesiones son concurridas, y el clero, poderoso, pero detrás de esa fachada, ninguna vida, y bastaría con la hostilidad del poder para echar abajo la religión oficial (2 R 21).

Es porque la fe no tiene fuerza si no se apoya en una experiencia de Dios. Y si no hemos hecho esta experiencia, si el conjunto de los fieles no la hubiera hecho, si uno se contenta con repetirles las experiencias religiosas de sus mayores, todo muere poco a poco.

Isaías fue, en aquel tiempo, el hombre que hizo nuevamente esta experiencia y encontró a Dios vivo. Este joven de noble familia, que «había visto a Yavé» (c.6), habló sin cesar en nombre del Dios presente en Israel y al que Israel desconocía.

¿Qué encontramos en los poemas que siguen?

— Los ecos de un período de angustia. La pequeña nación de Judá está apretada entre dos grandes naciones, Asur y Egipto, y los políticos se preguntan por cuál de las dos hay que dejarse devorar. Isaías contesta: «Busquen primeramente el Reino de Dios y procuren establecer su justicia entre ustedes. Y él les hará más fuertes que los pode rosos.»
— Una lucha perseverante para despertar la fe de hombres sin horizontes. Hay mucha religión exterior, pero muy poca responsabilidad, muy poco cariño a Dios, poca inquietud por hacer su voluntad. Isaías repetirá: «Crean en él, él es Santo, él está aquí entre ustedes, y si no se hacen firmes apoyándose en él, los aplastará.»
— Las promesas de Dios a los reyes descendientes de David. En realidad, sean buenos o malos, son hombres bien mediocres para ser depositarios de promesas tan trascendentales. Isaías, sin embargo, afirmará en las horas más sombrías que Yavé ha escogido a Jerusalén y a David su rey. De él nacerá Cristo, rey de la Paz.

Algunos datos sobre los años en que vivió Isaías

A partir del año 740 despierta en el norte la nación de Asur y empieza sus conquistas. Todos los pueblos del Medio Oriente se asustan y tratan de resistir, animados por el otro grande, Egipto. En este conflicto desaparecerá Israel del Norte; Samaria, su capital, será tomada y su población desterrada en el 720.
En el año 736, Israel del Norte y sus vecinos de Aram tratan de obligar al reino de Judá a que se una a ellos contra Asur. Entonces Ajaz, rey de Jerusalén, a pesar de las advertencias de Isaías, llama a los ejércitos de Asur. Estos destruyen a Israel y a Aram, pero también saquean el país de Judá.
En los años 701-691, Senaquerib, rey de Asur, viene a someter a Judá. El rey Eze quías, animado por Isaías, le resiste, y sucede la célebre liberación milagrosa de Jerusalén.

El Libro de Isaías

El libro de Isaías y de sus discípulos (ver párrafo siguiente) es el más importante de los libros proféticos, que recordarán y citarán constantemente Jesús y sus apóstoles.

Las palabras de Isaías están contenidas en los capítulos 1-39 del libro que lleva su nombre. La segunda parte del libro, o sea, los capítulos 40-66, reúne las palabras de otros profetas que escribieron siglo y medio más tarde.
La primera parte se puede dividir en cinco secciones:
— Capítulos 1-6, los grandes temas de la predicación de Isaías.
— Capítulos 7-12, la crisis del año 736.
— Capítulos 13-23, profecías contra las naciones paganas.
— Capítulos 24-36, textos varios.
— Capítulos 37-39, la crisis de los años 701-691.

Introduction to Sirach (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

This book is known by its two names: Sirach and Ecclesiasticus. The first one recalls its author, Jesus, the son of Sirach and the second name refers to its welcome by Christians for centuries. It was considered as the epitome of practical wisdom, more elaborate and more “religious” than the Book of Proverbs.

Written in Hebrew, it was later translated into Greek by the grandson of the author (see the preface of the book). In Jesus’ time, the book existed in the two languages although it was especially used by Greek synagogues and a few years later, Jews did not accept it as “Scripture.” The Church used the book although it only knew the Greek version and it was only in the 19th century that part of the Hebrew text was found. It is slightly different from the Greek translation that sometimes added a few verses and the different numbering of the verses added to the confusion. The Hebrew versions are not necessarily older or more faithful to the original than the Greek text. In that regard, we have made our choices without prejudice or absolute rule.

This book consists of two main parts:

– Chapters 1–42 include seven series of maxims. Each one starts with the praise of wisdom. The poem on wisdom in chapter 24 is particularly interesting.
– Chapters 43–51 begin by praising God whose wisdom shines in the order of the universe and continue with a description of God’s wise activity through the great people of the Old Testament.

This book is one of the deuterocanonical books.

Foreword by the translator from Hebrew to Greek

The Law, the Prophets and the other Writings which came later have transmitted to us so many and such great lessons that it seems fitting to praise Israel for its reputation in knowledge and wisdom. But it would not be enough to keep these truths for our own instruction: those who love wisdom want to be helpful in what they say and write to those who are not so familiar with her teachings.

My grandfather, Jesus, who devoted himself constantly to the reading of the Law, the Prophets and the later Writings of our fathers and had acquired a thorough familiarity with them, began himself to write something about their teachings and wisdom, in order that those people desiring to gain knowledge might take advantage of his writings and make even greater progress in living according to the Law.

You are therefore invited to read this book with kind consideration and attention, and to show indulgence where, in spite of my painstaking efforts in interpretation, I may appear to have badly conveyed the meaning. Those things, which in this book are written in Hebrew, lose their force when they are translated into another language. In fact, not only this book but the Law itself, the Prophets and the other Writings differ considerably from the original text.

When I went to Egypt in the thirty-eighth year of King Euergetes and settled there, I found an example of this important teaching and I judged it very necessary to exercise great care and make serious efforts in translating this book.

I have therefore, during this time, devoted many sleepless nights and much study in order to finish this book and to publish it for the use of those who, though they live outside Palestine, wish to become lovers of wisdom and to conform their manner of living to the Law.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

公元前两世纪，息辣之子耶稣写了本书。本书是集“贤人”的传统和教诲之大成。

耶稣家境良好，也受过很好的教育，他是一个仆从众多的重要家族的大家长。他交往的人很多，所经营的工厂和生意也不错。最后这位贤人坦白地表明，他是从圣典中学到了成功的秘诀。他写作本书的目的，是想要和别人分享他从圣典中所学到的，以及从自己的经验中所得到的一切。

《玛加伯书》中提到过宗教危机，本书则成于那次宗教危机的前几年。当时的犹太人认为犹太教已显陈旧，比不上希腊文明更吸引他们。作者于是要向他们提出以色列信仰的新表现。没有任何一个国家的智慧超越于天主子民的智慧，因为按神圣者的旨意，智慧只居住在他子民中间。本书展示了天主的律法是如何引导子民，走向更人性化、更明智、更负责任的个人与社会生活的。

本书包括两大部份：

第一部分：1-42章包含了七大系列，每个系列以赞美智慧为开端。第24章的诗歌尤其生动。

第二部分：43-51章，它们都以赞美天主的智慧为开端。天主的智慧，在宇宙中的一切秩序中闪耀，在旧约时代的伟人中运作。

希腊译本序言

法律书、先知书以及以后的写作传给了我们诸多有益的教训，因此应该称赞以色列的知识和智慧的盛名。如果只为我们自己保留这些指示则不可取：热爱智慧者要在演讲和写作中教导那些尚未受到教诲之人。

我的祖父，耶稣，在热心钻研了法律书、先知书和祖辈的文献之后，得到了深厚的造诣，于是就他们的教导和智慧著书立说，为了能让那些渴望知识者从中受益，依据律法更完善地生活。

所以敬请读者以善意和谨慎的态度来读本书，还请各位宽容，因我虽极尽努力，仍不能完美翻译表述原意。以希伯来文写成的书翻译为其他语言后，往往会失去其原有的威力。实际上不只是本书，其他诸如法律书、先知书和文献在被翻译后，都不免有差异。

在厄威革特王执政的第三十八年，我来到埃及居住。我发现了这本重要的著作，我认为翻译此书是一件必行之事，且应倾全力而为之。

于是为完成此书的翻译工作，我日以继夜、不辞辛劳地钻研。等本书出版之时，热爱智慧、身居巴勒斯坦境外的人们，也能依据律法改善自己的生活道路。

Translation: Tagalog

Dalawang dantaon bago kay Kristo, isinulat ni Jesus na anak ni Sirac ang aklat na ito na isang paglalagom ng mga tradisyon at mga aral ng mga “pantas”.

Maykaya siya sa buhay at may mataas na pinag-aralan. Malamang na ama siya ng isang kilalang sambahayan na may mga utusan. Nakiharap siya sa maraming tao at iniukol ang sarili sa trabaho at negosyong naging maunlad. Sa dakong huli, ipinagtatapat ng pantas na ito na ang mga sagradong aklat ang nagturo sa kanya ng sekreto ng tagumpay. Sa pagsulat niya ng aklat na ito, gusto niyang ibahagi sa iba ang nabasa niya sa mga sagradong aklat at napatunayan sa sarili niyang karanasan.

Nagsulat siya mga ilang taon bago dumating ang krisis sa relihiyon na isinasalaysay sa mga aklat ng mga Macabeo. Marami sa kanyang mga kapanahon ang nagpaakit sa kulturang Griyego. At parang wala na sa panahon ang relihiyon ng mga Judio para sa kanila. Sinikap niyang ilahad sa bagong paraan ang pananampalataya ng Israel. Wala nang iba pang bansang may karunungang higit sa karunungan ng bayan ng Diyos sapagkat sa talaga ng Panginoon, doon dumating ang Karunungan para manahan. Ipinakikita ng aklat na ito kung paanong naghahatid ang Batas ng Diyos sa mas makatao, mas matalino at mas responsab-leng buhay personal at panlipunan.

May dalawang malaking bahagi ang aklat na ito:

– Binubuo ng pitong serye ng mga kasabihan ang mga kabanata 1-42. Nag-uumpisa ang bawat isa sa parangal sa karunungan. Talagang kapansin-pansin ang tula tungkol sa karunungan sa kabanata 4.
– Nag-uumpisa naman ang mga kabanata 43-51 sa papuri sa Diyos na ang karununga’y nagniningning sa kaayusan ng sanlibutan. Nagpapatuloy ang mga ito sa paglalarawan ng matalinong pagkilos ng Diyos sa mga dakilang tao ng Matandang Tipan.

Translation: Cebuano

Mga duha ka siglo sa wala pa si Cristo, may ginganlag Jesus, anak ni Sirac, nga misulat ining basahon nga sumada sa mga tradisyon, ug mga pagtulun-an sa mga “Manggialamon.”

Edukado siya ug maayog kahimtang. Malagmit pangulo sa pamilya nga dunay mga sulugoon. Nakahimamat siyag daghang tawo. Duna siyay maayong trabaho ug negosyo nga mauswagon. Iyang giangkon sa kataposang bahin nga siya nakakat-on sa sikreto sa kalamposan gikan sa balaang mga basahon. Sa iyang pagsulat ining basahona, buot niyang ipaambit ang iyang nakat-onan gikan sa balaang mga basahon pinasikad sa kaugalingong kasinatian.

Gisulat ni pipila ka tuig sa wala pa kadtong grabing panglutos nga gisaysay sa mga Macabeo. Daghang tawo sa iyang panahon mibati nga ang Judiong tinoohan nabiyaan na sa panahon, mao nga dali ra silang nadani sa Griyegong kultura. Gisulayan ining maong tagsulat ang paghan-ay og bag-ong pamaagi sa pagpatin-aw sa pagtoo sa Israel. Walay laing nasod nga makahatag og kaalam nga labaw kay sa kaalam sa katawhan sa Diyos, kay gimbut-an sa Diyos nga ang kaalam mopuyo sa taliwala nila. Gipakita ining basahona unsang paagiha nga ang Balaod sa Diyos midala sa katawhan aron mahimo ning mas tawhanon, mas lantip ug mas responsabli; sa tinagsa ug sa kinabuhing katilingbanon.

Gilangkoban kining basahona sa duha ka dagkong bahin:

– Ang mga ulohan 1 ngadto sa 42, naglakip sa pito ka sunodsunod nga panultihon. Ang matag usa gisugdan og pagdayeg sa kaalam. Ang balak bahin sa kaalam sa ulohan 24 makapaikag kaayo.

– Ang mga ulohan 43 ngadto sa 51 nagsugod sa pagdayeg sa Diyos, kinsang kaalam misanag sa tibuok uniberso, ug gipadayon uban sa paghulagway sa maalamong kalihokan sa Diyos pinaagi sa mga iladong tawo sa Daang Testamento.

Translation: Spanish

Dos siglos antes de Cristo, Jesús, hijo de Sirac, escribió este libro que es una síntesis de las tradiciones y de las enseñanzas de los «sabios».

Era un hombre acomodado y de buena educación. Parece haber estado al frente de una casa importante y con servidumbre. Trató con mucha gente, se dedicó a trabajos y negocios que le resultaron bien y, al final, este sabio confiesa que los libros sagrados le enseñaron los secretos del éxito. Al escribir el presente libro, quiso compartir con otros lo que había leído en aquéllos y comprobado con su propia experiencia.

Escribe algunos años antes de la crisis religiosa de que se habla en los libros de los Macabeos. Muchos de sus contemporáneos se dejaban atraer por la cultura griega y su religión judía les parecía anticuada. El autor quiere mostrarles lo que significa la fe para el que vive en el mundo y se enfrenta con los mil problemas de la vida práctica. En ninguna otra nación hay una sabiduría superior a la del pueblo de Dios, porque ahí es donde la Sabiduría ha venido a habitar por orden divina. El presente libro muestra cómo la Ley de Dios lleva a una vida personal y social más humana, más inteligente y más responsable.

El libro del Sirácida o del Eclesiástico

Este libro es conocido con dos nombres. El primero recuerda a su autor, Jesús, hijo de Sirac; el segundo, la acogida que le ha dispensado el pueblo cristiano a lo largo de los siglos: se le consideraba como un compendio de sabiduría práctica, más elaborada y más «religiosa» que el libro de los Proverbios. El Eclesiástico significaba “el Libro de la Iglesia”.

Este libro fue escrito en hebreo y traducido después al griego por el nieto del autor (véase el prólogo del libro). En el tiempo de Jesús existía en ambas lenguas, pero lo usaban sobre todo las sinagogas griegas, por lo que algunos años más tarde no fue reconocido como «Escritura» por los judíos. La Iglesia lo utilizaba, pero sólo en griego; únicamente al final del siglo XIX se encontró una gran parte del hebreo, el cual difiere muy poco de su traducción griega. Ésta ha añadido algunas veces versículos, y su diferente numeración ha provocado confusión. Los ejemplares del texto hebreo no son necesariamente más antiguos ni más fieles al original que el texto griego. En este aspecto hemos actuado sin prejuicios ni reglas absolutas.

Hay dos grandes partes en este libro que pertenece a los «Deuterocanónicos»:

– los capítulos 1-42 comprenden siete series de sentencias. Cada una empieza por un elogio de la sabiduría. Es especialmente notable el poema sobre la sabiduría del capítulo 24.
– los capítulos 43-51 empiezan por alabar a Dios, cuya sabiduría resplandece en el orden del universo, y siguen con la descripción de la sabia actuación de Dios a través de los grandes personajes del Antiguo Testamento.

Prólogo del traductor griego

La Ley, los Profetas y los demás Escritos que los han seguido nos han dado tantas excelentes enseñanzas que, al parecer, se debe felicitar a Israel por su doctrina y su sabiduría. Pero no bastaría con guardar esas verdades para nuestra instrucción personal, pues los que aman la sabiduría tratan de ayudar, por medio de sus palabras y de sus escritos, a los que están menos familiarizados con ella, es decir, con sus enseñanzas. Así fue como mi abuelo Jesús se aplicó durante toda su vida al estudio de la Ley, de los Profetas y de los demás Libros de nuestros antepasados. Después de haber adquirido un gran dominio de ellos, se decidió también a escribir algo sobre estos temas de doctrina y de sabiduría, para que los amantes del saber pudiesen a su vez dedicarse a éste y llevar una vida mucho más conforme a la Ley. Están pues invitados a leerlos con benevolencia y atención; sean indulgentes con aquellos lugares donde, a pesar de todos nuestros esfuerzos para traducir bien, pareciera que no logramos acertar en tal o cual expresión. En realidad, las cosas que se dicen en hebreo pierden a menudo su fuerza cuando se las traduce a otro idioma. Por lo demás, esto no sólo es problema de este libro, pues aun las traducciones de la Ley, de los Profetas y de los otros Escritos difieren a veces considerablemente del texto primitivo. El año treinta y ocho del rey Evergetes, habiéndome trasladado a vivir a Egipto, descubrí un ejemplar de esta instrucción de tan elevada sabiduría. Inmediatamente me sentí obligado a traducir el presente libro lo más cuidadosamente posible, aun al precio de grandes esfuerzos. Desde entonces, y por mucho tiempo, consagré a este trabajo muchos estudios y noches sin dormir; quería traducir todo este libro y publicarlo para uso de los que, viviendo fuera de Palestina, aspiran a ser amantes de la sabiduría y a vivir más conforme a la Ley.

Introduction to Wisdom (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

In the last centuries before Christ, Greek culture, spread by Alexander, penetrated into the countries of the Middle East (see introduction to Maccabees). The Greeks had a new way of viewing the freedom of the individual and nobility of spirit. They promoted scientific research and esteemed highly physical beauty, etc.

The Jews had to be open to this new way of thinking: when a people encloses itself in its national culture, without looking beyond it, it ends up being asphyxiated. Their culture was intimately linked to the words of God they had received for centuries, but the revelation of God was not finished and could no longer enclose itself within the molds of Hebraic culture.

The Book of Wisdom is the first important effort to express the faith and wisdom of Israel, not only in Greek, but also in a form adapted to Greek culture.

It gives an answer to the crucial questions of evil, pain and death; it sketches a proof of the existence of God that will inspire Paul and shows that God’s mercy extends to all beings without exception.

Note especially the magnificent chapters 3–5 concerning the death of the just and hope in eternal life and also the hymn to wisdom in chapter 7.

The Book of Wisdom was written in Egypt between 80 and 50 before Christ by one of the many Jews who were living in the Greek world. It is one of the deuterocanonical books.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

公元前几世纪，亚历山大大帝将希腊文化扩张并渗透至中东国家（见玛加伯引言）。希腊人所到之地，将自己对“个人的自由、精神的高贵、科学的寻觅及身体之美”的新观念，也随之带去。

犹太人必须面对并接纳这一新的思维方式：因为一个民族若只看到自己国家的文化，眼光不能有所超越，最终会窒息而亡。犹太文化在过去几世纪中始终与他们领受的天主圣言紧密相联，而且正是因了天主的圣言，文化才得以发展。但是，天主对犹太人的启示并未受到限定，也不会一直封闭于希伯来文化的模式当中，必将以新的方式启示呈现给思想言行都和犹太人不同的其他民族。

《智慧篇》是为表达以色列信仰与智慧所作的第一次尝试，作者是在希腊环境里成长起来的一位犹太人同胞。本书不仅以希腊文写作，也采用了希腊文化的形式。这可以从侧面帮助中国人利用中华民族传统的文献作品，无论是儒家的伦理性智慧书，还是道家或僧侣的自然神秘性智慧著作，或是民间多样化的格言和谚语，进行对比阅读和欣赏。

本书回答了有关罪恶、痛苦和死亡这些令人感到困扰的问题，对天主的存在提出了证明：以后，保禄即从中得到鼓舞。书中还表达了天主的仁慈普及万物，无一例外。

请特别注意3-5章中关于义人之死的句子，对永生的期望，以及第7章的智慧颂。

《智慧篇》是公元前八十年至五十年之间在埃及写成的，因本书是用希腊语写成，故此书被犹太人列入“次经”书目。但我们圣教会的传统，承认本书是在天主默感下写成，仍将本书列为正经书目内。

Translation: Tagalog

Sa mga huling dantaon bago kay Kristo, ang mga bansa ng Gitnang Silangan ay napasok ng kulturang Griyegong dala ng mananakop na Alejandro (tingnan ang Introduksyon sa Mga Macabeo). Dala ng mga Griyego ang isang bagong pang-unawa sa kalayaan ng tao, sa kadakilaan ng espiritu, sa interes sa siyentipikong pananaliksik, sa kahulugan ng pisikal na kagandahan, atbp.

Kinailangan nilang maging bukas sa ibang paraan ng pag-iisip: kapag nananatiling sara ang alinmang sambayanan sa sarili nitong pambansang kultura na wala nang nakikita pang iba bukod dito, di-magtatagal at namamatay ito. Matalik ang kaugnayan ng kanilang kultura sa mga salita ng Diyos na tinanggap nila sa loob ng maraming siglo, pero hindi pa natatapos ang pagbubunyag ng Diyos at hindi na nito maikulong ang sarili sa balangkas ng kulturang Hebreo.

Ang aklat ng Karunungan ang unang importanteng pagsisikap para maipahayag ang pananampalataya at karunungan ng Israel hindi lamang sa wikang Griyego kundi maging sa kaayusang angkop sa kulturang Griyego.

Sinasagot nito ang lumiligalig na katanungan tungkol sa kasamaan, pagdurusa at kamatayan. Binabalangkas nito ang isang patunay na mayroon ngang Diyos, na magbibigay-inspirasyon naman kay Pablo. Ipinapakita rin nito na iginagawad ng Diyos ang Kanyang awa sa lahat ng nilalang nang walang itinatangi.

Isa ito sa mga aklat na deuterocanonical.

Pansining mabuti ang napakagandang mga kabanata 3-5 tungkol sa kamatayan ng makatarungan at pag-asa sa buhay na walang hanggan, pati na rin ang awit sa karunungan sa kabanata 7.

Translation: Cebuano

Sa ulahing mga siglo sa wala pa si Cristo, ang Griyegong kultura nga gisabwag ni Alejandro nakatuhop na pag-ayo sa mga nasod sa Tungatungang Silangan (basaha ang pasiuna sa Macabeo). Ang mga Griyego dunay bag-o ug kinaugalingong panglantaw bahin sa kagawasan sa tawo, sa kahamili sa espiritu, sa pagdukiduki sa syensya, sa kahulogan sa mga butang nga nindot, ug daghan pa. Kining tanan ilang nakab-ot ginamit ang kalantip sa hunahuna ug salabotan.

Ang kultura sa Judio lahi. Milambo ni samtang namalandong sila sa kalihokan sa Diyos diha sa ilang kinabuhi ug sa dagan sa ilang kasaysayan. Angay silang pasalamatan ining tanan. Hinuon mas makatabang kon sila bukas ug gawasnon sa pagdawat sa mga bag-ong panghunahuna, imbis mosira sa bisag unsang kultura nga dili ilaha. Diha nga ang katawhan magapos pagtan-aw sa ila rang kaugalingon ug dili makalantaw latas sa kultura sa uban, nan, sa dili madugay, mahimo silang hiktin, pinugngan ug madudahon. Ang diyosnong pagpadayag sa kamatuoran sa mga Judio wala pa matapos, ug kinahanglan nga ipakita ni sa bag-o nga paagi sa tanang katawhan, nga wala maghunahuna ni magsulti sama sa mga Judio.

Ang Kaalam unang dakong paningkamot aron ang pagtoo ug kaalam sa Israel ikapadayag, dili lang sa Griyego, apan sa pamaagi sab nga gipahaom sa Griyegong kultura.

Misulay ni pagtubag sa makapahasol nga mga pangutana bahin sa kadaotan, sa sakit ug kamatayon; naghatag sab og lakbit nga kapasikaran nga dunay Diyos, kamatuoran nga makadasig ni San Pablo; nagpadayag sab nga ang kaluoy sa Diyos nakakaylap na sa tanang tawo sa walay pagpinig.

Ang Kaalam nasulat sa Ehipto taliwala sa katuigan 80 ug 50 sa wala pa si Cristo. Gisulat kini sa usa sa kapid-an ka Judio nga nanimuyo sa kalibotan nga naghupot sa Griyegong kultura.

Ayoha pagbasa ang nindot nga mga kapitulo 3 ngadto sa 5, mahitungod sa kamatayon sa mga tarong ug ang paglaom sa kinabuhing dayon, ingon man ang himno sa kaalam sa kapitulo 7.

Translation: Spanish

El libro de la Sabiduría se presenta como obra del rey Salomón, pero esto no es más que una ficción literaria. En realidad fue escrito mucho más tarde, hacia el año 50 a.C.

Su autor pertenecía a la comunidad judía de Alejandría, importante colonia en la ciudad más poblada del mundo grecorromano. No había biblioteca que se igualase a la de Alejandría; según se decía albergaba 700.000 volúmenes. Dos siglos antes, su director había ordenado una traducción griega de la Biblia, la que fue llamada de los "Setenta".

El autor, pues, está en el punto en que se entrelazan dos culturas y dos lenguas, el hebreo y el griego. Ahí se enfrentan dos mundos religiosos, el de la Biblia y el de los griegos, con sus dioses, sus poetas y sus filosofías. Por lo demás, Égipto acaba de cambiar de dueños y los judíos de Alejandría que se consideraban vejados por la administración egipcia, esperan que los romanos, ahora dueños de Oriente Medio, les sean más favorables.

Este es el marco en que nace el Libro de la Sabiduría. En la primera parte (capítulos 1-5), el autor se dirige a creyentes algo desanimados por las pruebas que su pueblo sufrió durante el transcurso del siglo. Más que todo la fe se viene abajo porque los tiempos han cambiado. En Palestina, la vida religiosa de los judíos se encontraba intimamente ligada a su tierra; la fe se arraigaba en la vida nacional más que en las personas, y los individuos no contaban mucho. Hoy, en cambio, viven en medio de los paganos, y los desafíos de la vida obligan a cada cual a que se haga responsable de su propio destino.

El autor planteará, pues, el problema de la sabidauría sobre bases nuevas: la cuestión esencial es saber en qué desemboca la vida presente. Existe un juicio y otra vida, y mientras no se lo haya comprendido, nada se puede juzgar bien. Estos capítulos se cuentan entre los más bellos de la Biblia, especialmente los textos que se refieren a la inmortalidad, la resurrección y el desquite de los justos y los mártires.

En la segunda parte del libro (capítulos 6-10) el autor expone los diversos aspectos de la presencia divina en el universo. Esta cuestión era fundamental para los griegos; muchos confundían a Dios, alma del mundo, con un universo divinizado, y sus respuestas eran muy a menudo próximas a las que circulan hoy bajo la etiqueta de la New Age. El libro de la Sabiduría retoma aquí las fórmulas y las aspiraciones del mundo griego, pero aporta las precisiones necesarias para que Dios, presente y activo por doquier, siga siendo Dios, el único Santo y Glorioso.

La tercera parte de la obra (capítulos 11-19) intenta mostrar cómo Dios hace justicia a su pueblo, y en esto expresa muchas verdades, pero en ella no faltan la agresividad y las rencillas políticas y en más de un lugar echaremos de menos esta sabiduría más profunda que revela el evangelio.