Introduction to Acts (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

During the three years of public life, Jesus set down the foundations of the Church: he gathered his first disciples and associated them with his mission (Mk 3:13-16). He put Peter in charge of the community (Mt 16:18) and made him the guardian of the faith (Lk 22:31) within the new People of God. He made the twelve apostles and the disciples a community of witnesses (Jn 15:16) and promised them the gift of the Spirit who would help them come to know the fullness of the Light which Jesus came to bring into the world (Jn 16:13).

Now, the Lord is risen, and from the pierced side of Jesus, a new people, a new world is born, like the child coming to life in the blood and water flowing from its mother’s womb (Jn 19:34). This gospel community, enlightened by the word of Jesus, enlivened by his Spirit, sets out to announce God’s marvelous deeds to the ends of the earth and to gather together in unity, the scattered children of God (Jn 11:52).

Two great giants stand out in this evangelization: Peter and Paul. Peter will devote himself in particular to the evangelization of the Jews, while Paul will become the apostle to the Gentiles (Gal 2:7-8).

Luke, the author of the third gospel, writes about this nascent Church in the book of the Acts of the Apostles, which was probably first called Acts of Apostles. If, as in the case of the gospels, earlier accounts of the Acts existed which Luke would have drawn upon to write his text, the harmony achieved in editing these various texts is indeed remarkable since it is very difficult to identify these different texts today.

Certain scholars believe that at the outset the Acts of the Apostles and the third gospel were one and the same text that was only divided up later. One point is certain, however: by the beginning of the second century, the Acts of the Apostles were already a separate text. However, the testimony concerning the beginnings of the Church has come down to us in two different forms: the “current text,” coinciding with the majority of ancient manuscripts of Syrian and Egyptian origin, and the said “Western text,” which is longer and where the disputes between the Jews and the first Christians are more in evidence.

The Book of the Acts does not follow a rigorous outline. One can, however, pick out some clear-cut divisions in the text which allow us to glimpse Luke’s project. Without focusing exclusively on Peter and Paul, Luke devoted the greater part of his work to them. In spite of many exceptions, Peter dominates the first twelve chapters, while Paul dominates the second part of the book.

From the geographical point of view, one can notice that the Acts bring us from Jerusalem, through Judea and Samaria, to Rome, thus following the mission to which Jesus appointed his apostles on ascension day (Acts 1:8). In the first seven chapters we are in Jerusalem, then in chapter 8 and those following, we see – of course, with some exceptions – the Church taking root in Judea, in Samaria and along the coastal plain; from chapter 13 onwards, we accompany Paul to Asia Minor and to Greece and finally, in chapter 28, to Rome, to the Palace of the Emperor, that is to say, to the heart of the pagan world.

There, the Book of the Acts ends abruptly, as if Luke, like the runner whose job is to accompany the Good News of salvation as it is spreading out from Jerusalem to the ends of the earth, has achieved his goal and thus fulfilled his contract. This in itself is sufficient to remind us that the Acts, no more than the gospels, do not pretend to be a biography of Peter and Paul, or a detailed history of the early Church, but a testimony to the work of the Holy Spirit.

Indeed, the Holy Spirit is the veritable actor in the birth of the Church: this is the reason why many commentators, ever since the first Christian centuries, have not hesitated to call this book “The Gospel of the Holy Spirit.” With only slight modification we could use here the words of John in Jn 20:3: “The Spirit has accomplished many other signs which have not been written of in this book. These have been recorded so that you may believe that the Spirit is at work in the Church of Jesus Christ.”

Luke’s intention in the Acts is to highlight, in particular through the diverse preaching of Peter and Paul, how the mystery of Christ and of the Church has been announced and prepared for in the Old Testament, but also how this double mystery — Christ and the Church — fulfills the Old Testament.

In this perspective, Luke readily highlights the parallels between Jesus and his Church, and also between the people of the Old Testament and the Church: by way of example, let us mention the parallels between the death of Stephen and that of Christ, between the journey to Jerusalem of Paul and that of Christ, but also the opposition between the Tower of Babel and Pentecost.

Continuing in this same line of inquiry, Jerusalem constantly flows from the pen of Luke, (58 times). As he has done in his gospel, where the Holy City is mentioned 30 times, Luke points to Jerusalem as the place where salvation is accomplished and from where the Good News is to be taken to all nations.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

在三年的传教生活中，耶稣奠定了教会的基础：他召集了第一批门徒，以他的使命把他们联结在一起（谷3:13-16）。他立伯多禄掌管整个团体（玛16:18），并让他在天主的新子民中做信仰的守卫者（路22:13）。耶稣以十二宗徒和许多门徒组成的团体作见证（若15:16），许诺他们圣神的恩赐，帮助他们懂得他带到世上来的光明的完满性（若16:13）。

现在，主已升天，从耶稣被刺穿的肋旁，诞生了一群新的子民和一个新的世界，正如婴儿伴著血和水从母腹中出生一样（若19：34）。这个被耶稣之言启发、被圣神赋予活力的福音团体从此出发，遍走世界，宣扬天主的奇异事迹，将分散的天主儿女聚集于一体（若11：52）。

在教会这个“新以色列”中，有两位突出的巨将：伯多禄和保禄。伯多禄献身于向犹太人宣讲福音，而保禄则成为非犹太人的宗徒（迦2：7-8）。

路加，第三部福音书的作者，将这新生的教会记载在《宗徒大事录》一书中。如果像福音那样在撰写《宗徒大事录》前早已存在某些有关宗徒事迹的文献，而路加选取了其中一些来编写此书的话，那我们要说这项编辑工作实在了不起，因为此书充满和谐，文意连贯，毫无破绽。至今仍无法说此书有抄袭之嫌。

某些学者认为《宗徒大事录》的开头与第三部福音书是相连的，两者可合二为一，只是后来对其相同的内容有所划分。然而有一点是可以肯定的：公元二世纪初，《宗徒大事录》已经自成一书了，只是有关教会形成的证明以两种不同的方式流传下来：一是“通行版本”，与叙利亚和古埃及的大量古代手抄本一致；二是人们所说的“西方版本”，它比较长，而且其中犹太人和早期基督的争论相当明显。

《宗徒大事录》并没有按严密的架构撰写。但人们仍能从书中找到一些鲜明的个人看法，从而得以一瞥路加设计的规划。路加几乎把全部注意力集中在伯多禄和保禄身上，作品的绝大部分是对这两位宗徒的极力刻划。尽管有些其他插曲，伯多禄仍是前十二章的主角，后半本书中保禄则成为主人公。

从地理角度看，我们可以看出《宗徒大事录》把读者从耶路撒冷带出，经过犹太和撒玛利亚到达罗马，引出耶稣升天之日指令他的宗徒要完成的使命（宗1：8）。前七章的事发生在耶路撒冷，在第八章及以后的章节中，我们读到（当然除了一些例外）教会在犹大、撒玛利亚和沿海平原上扎下了根；从十三章起，我们伴随著保禄去小亚细亚和希腊；最后在二十八章时到达罗马，到了皇宫，即当时所谓异教世界的心脏。

《宗徒大事录》在那里突然停笔，好像路加是一个马拉松运动员，任务是陪伴救赎的福音，从耶路撒冷一直传播到世界的尽头。既然他已到达目的地，便意味著完成了合约。我们从这里足以认识到：《宗徒大事录》与福音书一样，并没有假托为伯多禄和保禄的个人传记，也非早期教会的详细史籍，而是对圣神工作的一个证明。

事实上，圣神才是教会诞生名副其实的行动者：这就是为什么自早期起，众多的评注者已毫不犹豫地称此书为“圣神的福音”。只需少许的更改，我们可引用若望的话来表述：“圣神完成了其他许多神迹，只是这些神迹并没都被记载在这本书中。凡被记载下来的无非是要你们相信圣神在耶稣基督的教会内工作。”

路加《宗徒大事录》中是想特别通过伯多禄和保禄各不相同的传道，来强调基督和教会的奥秘神迹是如何被宣传，又是如何被安排在旧约的预言中，连贯地也强调了这双重的奥秘是如何在以色列历史中具有意义了。

从这一观点出发，路加机敏地强调了耶稣和他的教会之间的对比，以及旧约子民和教会子民之间的对比：例如，斯德望和耶稣的死亡的对比；保禄和耶稣赴耶路撒冷的旅程的对比;保禄和约纳的海上行程的对比，甚至巴贝耳塔与圣神降临的对比也可作为例证。

再继续同样的探究，我们可发现“耶路撒冷”不时出现在路加笔下，前后共五十八次。就像他在福音书中共提到过三十次“圣城”一样，路加指出耶路撒冷是完成救赎的所在，是福音向全世界传扬的出发地。

Translation: Tagalog

Maliwanag na sinasabi sa atin ng Ebanghelyo na sa kabila ng pagpapahayag ni Jesus ng pagdating ng Paghahari ng Diyos sa kanyang maliit na bansa, binigyang-pansin din niya ang paghubog sa mga “apostol” o mga isinugo niya upang palaganapin ang mensahe sa buong daigdig dahil sila ang pundasyon ng kanyang Iglesya.

Ano ang nangyari mula sa mga apostol hanggang sa atin? Mangangailangan tayo ng maraming libro para maisalaysay ang buhay ng ating mga kapatid sa pananampalataya sa loob ng dalawampung dantaong pagpapatuloy ng Iglesyang itinatag ni Kristo. Huwag tayong magtaka na walang sigla ang maraming Kristiyano: ito ang kalagayan ng tao. Ang mga karanasan at mga gawa ng mga tunay na sumasampalataya, ang mga apostol at mga martir, ang talagang mahalaga sa atin. Ang Mga Gawa ng mga Apostol ang unang aklat na nagsasabi sa atin tungkol dito. Sinulat ito mismo ng ebanghelistang si Lucas. Dito sinasabi sa atin ni Lucas ang tungkol sa mga unang yugto ng Iglesya sa mga taong kasunod ng muling pagkabuhay ni Kristo.

Interesado rin tayo sa aklat ng Mga Gawa sa isa pang dahilan: sa kasalukuyang mga taon, nasasaksihan natin ang pagbagsak ng maraming istrukturang dahilan ng pagiging malaking-malaking institusyon ng Iglesya. At may kutob tayo na muli lamang magkakaroong-sigla ang napakalaking katawang ito sa pamamagitan ng pagyabong at pagdami ng mga tunay na pamayanang Kristiyano. Itinuturo mismo sa atin ng aklat ng Mga Gawa kung paanong lumitaw ang mga unang komunidad sa pamamagitan ng paggawa ng mga apostol at pagkilos ng Espiritu Santo.

Hindi nasaksihan ni Lucas ang simula dahil pagano pa siya noon at nakatira sa labas ng Palestina sa Antiokiya. Ngunit nang maging Kristiyano siya, sumama siya kay Pablo sa mga misyon nito mula sa taong 50. Kayat parang may dalawang bahagi ang aklat ng Mga Gawa. Sa unang bahagi, mga kabanata 1-15, tinipon ni Lucas ang lahat ng puwede niyang malaman tungkol sa unang dalawampung taon ng Iglesya. Sa ikalawang bahagi naman, mga kabanata 15-28, iniwan niya sa atin, higit sa lahat, ang ulat tungkol sa nakita niyang ginagawa ng kanyang gurong si Pablo. Nagtatapos ang aklat sa taong 62.

Translation: Cebuano

Ang Ebanghelyo tatawng nagsulti nga samtang gisangyaw ni Jesus ang pag-abot sa gingharian sa Diyos sa gamay niyang nasod, mas nabalaka siya sa pag-umol sa “apostoles”, ang iyang gipadala aron pagsangyaw sa mensahe sa tibuok kalibotan, kay silay mahimong sukaranan sa iyang simbahan.

Unsay nahitabo gikan sa panahon sa mga apostol hangtod karon? Nagkinahanglan tag daghang libro nga makaasoy sa kinabuhi sa kauban natong magtotoo sulod ining 20 ka siglo sa kinabuhi sa simbahan ni Cristo. Ang importanti ining kasaysayana dili ang pagkaalang-alang ra sa mga kristyanos: kondisyon ning tawhanon. Ang tinuod nga makapainteres nato mao ang kahibawo sa kasinatian ug binuhatan sa matuod nga magtotoo nga mga apostoles ug martir. Ang unang libro nga naghisgot nila mao ang mga Buhat, sinulat ni Lucas, ang ebanghelista. Si Lucas nag-asoy dinhi sa unang mga ang-ang nga giagian sa simbahan sa katuigan human sa pagkabanhaw ni Cristo.

Interesado pod ta sa Mga Buhat tungod sa laing rason: sa dili pa dugay atong nakita ang pagkawagtang sa daghang istruktora nga naghimo sa simbahan nga institusyong dako kaayo, ug nagtoo ta nga kining dakong buok makakuhag balik sa iyang kusog kon ang tinud-anayng kristohanong katilingban motubo ug molambo. Ang Mga Buhat nagtudlo nato sa insakto giunsa sa unang katilingban pagkatukod: pinaagi sa trabaho sa mga apostoles ug sa paglamdag sa Espiritu Santo.

Si Lucas wala makasaksi sa sinugdan sa simbahan, kay pagano man siya nga nagpuyo gawas sa Palestina, sa Antioquia. Apan human siya makabig, miuban siya sa mga misyon ni Pablo, gikan sa tuig 50. Busa, may duha ka bahin ang Buhat. Sa una, mga kapitulo 11-15, gipundok ni Lucas ang tanan nga iyang nahibaw-an mahitungod sa unang 20 ka tuig sa simbahan. Sa ikaduha, mga kapitulo 15-28 nag-asoy si Lucas sa espesyal nga paagi sa kalihokan sa iyang maestro, si Pablo. Ang libro nahuman sa tuig 62.

Translation: Spanish

Durante los tres años de la vida pública, Jesús puso las bases de su Iglesia: reunió a sus primeros discípulos y los asoció a su misión (Mc 3,13-16); constituyó a Pedro como responsable de la «comunión» (16,18) y guardián de la fe (Lc 22,31) en este nuevo pueblo de Dios; hizo de los Doce y los discípulos un pueblo de testigos (Jn 15,16) y les prometió el don del Espíritu que les descubriría la plenitud de esa luz que había venido a traer a la tierra (Jn 16,13).

Hoy el Señor ya está resucitado; un pueblo nuevo y un mundo nuevo ha nacido del costado abierto de Jesús, como el niño nacido en la sangre y el agua que se escurren del vientre de su madre (Jn 19,34). Iluminado por la palabra de Jesús y animado por su Espíritu, este pueblo se pone en camino para anunciar a todas las naciones las maravillas de Dios y para reunir en la unidad a los hijos dispersos (Jn 11,52).

En esta hazaña apostólica se destacarán dos grandes figuras: Pedro y Pablo. Pedro se dedicará en especial a la evangelización de los Judíos, Pablo será puesto aparte para anunciar la Buena Nueva de la salvación a los paganos (Gal 2,7- 8).

Lucas, autor del tercer Evangelio, dará testimonio de ese nacimiento de la Iglesia en el libro llamado Los Hechos de los Apóstoles, o probablemente en su origen Hechos de Apóstoles. Si existieron para esta obra, como para los Evangelios, relatos más antiguos que Lucas utilizó para redactar su texto, la armonización de esos diversos documentos fue hecha de una forma tan notable que hoy resulta muy difícil distinguirlos. Algunos especialistas piensan que en un principio Los Hechos de los Apóstoles formaban un mismo y único libro con el tercer Evangelio, y que habría sido dividido posteriormente. Sin embargo se da por seguro que desde principios del segundo siglo, Los Hechos de los Apóstoles aparecen como un texto independiente.

Este testimonio sobre el nacimiento de la Iglesia nos ha llegado bajo dos formas diferentes: el texto «corriente», representado por la mayoría de los manuscritos antiguos de origen sirio y egipcio, y el texto llamado «occidental», más largo y muy marcado por las querellas que enfrentaban a los judíos y a los primeros cristianos. Pero realidad las diferencias se notan tan sólo en un número bastante reducido de versículos.

El libro de Los Hechos parece que no se desarrolla según un plan riguroso, pero se pueden distinguir algunas grandes divisiones de la obra, en que se resalta el proyecto de Lucas. Ciertamente Lucas ha asignado la mejor parte a Pedro y a Pablo, pero no se refiere a ellos en exclusividad. A pesar de numerosas excepciones, la figura de Pedro domina en los doce primeros capítulos, y la de Pablo en la segunda parte de la obra.

En el plano geográfico se puede advertir que Los Hechos de los Apóstoles nos conducen desde Jerusalén, pasando por Judea y Samaría, hasta Roma, siguiendo así la misión que Jesús fijó a sus apóstoles el día de su Ascensión (Hech 1,8). Los siete primeros capítulos nos sitúan en Jerusalén, después, en los capítulos ocho y siguientes, y siempre dando lugar a las excepciones, nos presenta la Iglesia que se desarrolla en Judea, en Samaría y en la llanura costera. A partir del capítulo 13, nos trasladan con Pablo a Asia Menor y a Grecia, para situarnos en el capítulo 28 en Roma, en el tribunal del emperador, es decir, en el corazón mismo del mundo pagano. Ahí se detiene bruscamente el libro de Los Hechos como si Lucas, cual si fuera un corredor encargado de acompañar la irradiación de la Buena Nueva de Salvación desde Jerusalén a los confines de la tierra, hubiese alcanzado su objetivo y cumplido su contrato.

Basta esto para darnos a entender que los Los Hechos, como tampoco los Evangelios, no se presentan como una historia detallada de la Iglesia primitiva o una biografía de Pedro o Pablo, sino como un testimonio de la obra del Espíritu Santo.

En efecto, el Espíritu Santo es el verdadero «Hechor» del nacimiento de la Iglesia, por lo que muchos comentaristas, ya desde los primeros siglos cristianos, no han vacilado en llamar a este libro como «El Evangelio del Espíritu Santo». Se podrían retomar aquí, pero modificándolas, las palabras de Juan: «El Espíritu llevó a cabo muchos otros signos que no han sido mencionados en este libro, pero estos han sido puestos por escrito para que ustedes crean que el Espíritu está actuando en la Iglesia de Jesucristo».

En este libro de Los Hechos aparecen además otros rasgos importantes, y en primer lugar que la Iglesia está enraizada en la experiencia y en la tradición de la fe de Israel. Se manifiesta la misma convicción que ya encontramos en los Evangelios: «Jesús cumplió las Escrituras», es decir, llevó a su plenitud y transfiguró en su propia persona todas las realidades del Antiguo Testamento: la realeza de David, la predicación de los profetas, el Templo, el maná, el cordero, etc. etc.

En Los Hechos de los Apóstoles, a través de las diversas predicaciones de Pedro, y en particular de Pablo, Lucas se dedica a señalar cómo el misterio de Cristo y de la Iglesia fueron anunciados y preparados en el Antiguo Testamento, pero también e inseparablemente, cómo este doble misterio devuelve todo su sentido a la historia de Israel.

En esta perspectiva Lucas destaca expresamente los paralelos entre Jesús y su Igle sia, pero también entre el pueblo del Antiguo Testamento y la Iglesia; citemos, a manera de ejemplo, los paralelos entre la muerte de Esteban y la de Jesús, la subida de Pablo a Jerusalén y la de Jesús, o también el contraste entre la torre de Babel y Pentecostés.

Siempre en el mismo sentido, Jerusalén aparece a cada momento bajo la pluma de Lucas (58 veces). Tal como también lo hace en su Evangelio, donde la ciudad santa, a diferencia de los otros Evangelistas, es nombrada 30 veces, Lucas presenta a Jerusalén como el lugar donde se cumplió la salvación y de donde debe partir el anuncio de la Buena Nueva a todas las naciones.

Introduction to John (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

At the outset, the first three gospels may have us overlook the work and skills of its writers. Whatever vision they wanted to transmit about their Savior, they dealt so plainly with the witnesses that oftentimes we seem to have seen and heard Jesus himself.

Comparatively, John’s gospel is very different. This book has matured along with him in his life. His experience as an apostle moved him to constantly re-interpret the presence of the resurrected Jesus in the Church.

John does not let us ignore his purpose: “This has been recorded that you may believe that Jesus is the Son of God” (Jn 20:31). The faith of the Church proclaimed Jesus as the Son of God. But how should we understand this term? Though Jesus’ resurrection had manifested the divine character of his person, one could wonder how and from what moment was Jesus Son of God and to what extent was he identified with God. John’s Gospel clearly asserts that Jesus’ existence was forever in God. This assertion on Jesus’ origin helps us understand the range of his work. The eternal Son-of-God-become-human did not only come to teach us the way of amending ourselves, but also to transform the whole creation.

John did not create his gospel from nothing. Here we find quite a number of precise witnesses including more confirmed details than the other gospels. However, he did not confine himself to his own remembrances. As time passed, he expressed and developed Jesus’ words by crafting discourses in which Jesus, “with the help of John”, actually talks to us.

John’s Gospel is controversial because the purer and harder a truth is, the lesser are those who are able to receive it. This is why this gospel raised controversies within the very Church but was later acknowledged as word of God and as apostolic witness.

So it is that John’s Gospel was written and re-written and was most probably published only after the death of his author, about the year 95, as a small paragraph added at the end let it understand. In this last composition it seems that John organized it around the three Passovers which mark out Jesus’ public ministry.

Here we find an important element to understand John’s mind. He finished writing twenty years after the destruction of Jerusalem and the Temple by the Roman armies. John knows as well as Paul that Jesus’ resurrection originated a new age. The revelation to the Jewish people and the great liturgies in the Temple belong to a certain extent to the past, but in this first covenant that has become the old covenant are found the keys to the understanding of Jesus’ achievements. This is why John will call to mind the Jewish feasts and religious symbols such as the water, the palms, the lamb… and he will show how these are transfigured in the Christian life and liturgy.

This is why three sections can be gleaned after an opening that we call the week of discovery (till 2:16). These are:

– In 2:17 Jesus goes up to the Temple for the Passover: chapters 2–5 develop the sign of the Temple.
– In 6:4 the Passover is mentioned again and John develops the sign of bread.
– In 13:1 we find the third Passover, when Jesus is put to death at the moment in which the lambs are sacrificed in the Temple. The lamb will be the third sign.

This question is very difficult to answer. There are many reasons to doubt authorship of the apostle John, but there can be found as many reasons to vindicate the traditional attribution to John.

As we said in the Introduction to the gospels, an unavowed reason leads some persons to look for other authors than the very apostles. John’s message is clear and it hurts. Must we accept that the One who marked him forever and probably loved him more than the other apostles was the eternal Word of God, God born from God? What a stunning assertion! Perhaps we would prefer that this kind of things were not said by a direct witness but added later by some theologian. This would have easier idealized the person of Jesus because, by looking from afar he would not have borne the full weight of his human presence: his way of looking, of eating, of washing, and the scent of his sweat…

We must however recognize that strong arguments move us to doubt John indeed as the author, and for many scholars the primary point is this: dozens of years went by between the first and so fresh accounts about the doings of Jesus, and the discourses which were built later from them and which seem to sometimes forget the original tradition. Is it possible that one of the first witnesses of Jesus have ran such a long tread?

The one who shaped John’s Gospel discourses in the 70ths, most probably near Ephesus where according to a very ancient tradition John withdrew and died, was a theologian. His interest for the liturgy and the Temple lets us think that he was a priest. Can this fit with the person of John, Zebedee’s son, a fisherman of Tiberiadis? Is it possible that such a vision of Jesus, the Messiah, and then the Son of God, Savior of the world, had been borne in him and that he has expressed it in his gospel?

The answer to such questions depend mostly from each one’s experience. We may have met believers who are deeply and truly theologians though they have not passed through university. They encountered some outstanding personality and this was enough to awaken their gifts. Later they became one of these few apostles who continually go over the events and the discoveries of this ministry, always eager to understand the ways of God. Do they need some books, some friends to help them to mature in their thinking? The same God who pours in them wisdom will direct to them this kind of help.

Can’t this be the case of John, so close to Jesus and then apostle for some sixty years? He did not go, as Paul did through rabbinical schools, and this is why he does not use sophisticated arguments, but ever so, couldn’t he be a Theologian, this someone who knows God?

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

前三部福音有可能使我们忽略撰写者的工作和才干。不管他们想要给我们一个怎样的救主形象，他们的见证是如此简洁明了，使我们常常感到好似在亲眼目睹耶稣的行为，亲耳聆听他的教诲。

从这个意义上来讲，若望福音是全然不同的。若望在其整个宗徒生涯中，随著他对与耶稣经历的深入探究，不断地在编纂和重整这部福音，作为宗徒和见证人，最终呈现给教会。若望的目的非常明确：“这些记载下来，要你们信耶稣是基督，天主的儿子。”（若20:31）。

教会的信德宣称耶稣是天主子，但我们该怎样理解这个称呼呢？耶稣的复活已显示了他的神性；但他是从何时成为天主子，又在哪种程度上是天主呢？若望福音清楚地肯定了耶稣从起初就存在于天主内，这对耶稣起源的阐明也解释了他传教的广泛性。天主的永恒圣子降生为人，他的来临不仅仅是为帮助我们变得更好，而是为了更新“创造”，使我们成为天主真正的儿女。

并不是整部若望福音都是创作性的。我们在若望福音中发现了一些非常精确的见证，其中包含了比另外三部福音更多的真实细节。但他并没有受自己记忆的限制，随著他的思路或经历的推移，他发展和重新组织了耶稣的训导，使我们感到实际上是耶稣自己在向我们说话。

若望福音具有论战性：它是完美而不容置疑的道理，但文句让人很难理解。在早期教会公布这部福音时不可能不引起争议，但很快它就被确认为是天主和宗徒的言语。

经过不断地修改重组，大约在公元95年，作者死后，若望福音公开发表了，福音中最后那段经文是后人加上去的。在最后的定稿中，标志著耶稣公开生活的三次逾越节看来被重新安排过了。

有一个重要事实可帮助我们理解若望的意图。他结束写作时，耶路撒冷和圣殿被毁已有二十年了。正像保禄一样，他知道耶稣的复活开创了世界的新纪元，对犹太民族的默示和圣殿的重大仪式已属于过去，但正是在这已成为旧约的第一个盟约中，仍可找到理解耶稣教诲的答案。因此，若望常常回到犹太庆典和宗教象征上：水、棕榈枝、羔羊……他向我们显示了这些是如何被变更，以重新存在于基督徒的生活和新仪式中的。

因此，在我们称之为“发现的一周”（从1章到2:16）之后，便有了以下这三部分：

2:17耶稣上圣殿为过逾越节：第2-5章发展了圣殿的象征性；

6:4第二个逾越节，若望发展了饼的象征意义；

13:1第三个逾越节，在圣殿奉献逾越节羔羊，耶稣将被处死。羔羊是第三个象征。

若望是此部福音的作者吗？

这是一个难以解答的问题：若望是本书的作者吗？怀疑者不无道理，但同时也有相当的论据确认其为本书的真正撰写者。

我们在“福音介绍”中已说过，一种确实存在的忧虑促使我们去寻找在宗徒以外是否还有其他作者。若望传达的信息太清楚了，以至使我们感到难以接受。他说那标志永生、爱人也被人爱的正是天主永恒的圣言……正是这一点使我们震惊不已。我们更希望这不是由一位直接见证人，而是一位神学家作出的结论：他没有亲眼目睹耶稣的行为举止和生活方式，因此就更容易把耶稣理想化。

怀疑者的主要论点如下：关于耶稣行为举止的首批见证人与后来书上组织的言论间隔了几十年，难道若望就不会忘记耶稣原先所说的某些话吗?这位耶稣的早期见证者之一有能力完成所有这些吗？

于70-80年间，在厄弗所附近（非常古老的传说证实若望在此处隐居并去世），最终编辑耶稣言论的可能是一位神学家，而且从他对所有圣殿事务的兴趣中可看出他很有可能是位司祭。我们能把他与提庇黎雅的渔夫、载伯德的儿子等同视为一个人吗？耶稣、基督、天主子和救世主这一形象可能诞生于他的笔下并在他的福音中得到发展。

这问题只能让个人根据自己的经历去思考解答了。我们可能会遇见一些信徒，他们没有上过神学院，却有著从某种意义上来说非常真切深奥的神学知识。只需有一次幸运的神遇就足以唤起他们内在的禀赋，成为不断在祈祷和共同默想中，重复述说自己在教会中的行为和发现以理解天主之道的宗徒中的一员。是书本和人使他们思想得以成熟的吗？不！是天主将智慧倾注给他们，给了他们外在的帮助。

难道与耶稣关系密切而后成为其宗徒的若望就不可能在六十岁左右经历这样的神遇吗？他不像保禄那样曾受教于犹太律法学者门下，因此，他没有运用世故的论据，但他确实是一位神学家：一位天主的行家。

Translation: Tagalog

Sa unang tingin, maaaring hindi natin mapansin sa tatlong ebanghelyo ang gawa at galing ng mga sumulat ng mga ito. Anumang pananaw na gusto nilang iparating tungkol sa kanilang Tagapagligtas ay ginawa nila sa pamamagitan ng mga nakasaksi sa mga pangyayari na para bang tayo mismo ang nakakakita at nakakarinig kay Jesus.

Ibang-iba naman ang ebanghelyo ni Juan; nabuo ang aklat na ito kasabay ng kanyang pagtanda. Ang karanasan niya bilang apostol ang nagtulak sa kanya na muli’t muling intindihin ang pamamalagi sa Iglesya ng muling-nabuhay na Jesus.

Ayaw ni Juan na mawaglit sa ating isipan ang kanyang layunin: “Isinulat naman ang mga ito upang maniwala kayo na si Jesus ang Kristo, ang Anak ng Diyos” (Jn 20:31). Ipinahayag ng pananampalataya ng Iglesya na si Jesus ang Anak ng Diyos. Ngunit paano natin ito uunawain? Ipinahayag nga ng muling-pagkabuhay ni Jesus ang kanyang pagkadiyos pero problema naman ng ilan kung paano at mula kailan naging Anak ng Diyos si Jesus, at hanggang kailan ang kanyang pagkadiyos. Kayat malinaw na sinasabi ng ebanghelyo ni Juan na mula sa simula at magpasawalang-hangga’y nasa Diyos si Jesus. Tulong sa atin ang pahayag na ito sa pinagmulan ni Jesus para maunawaan ang kanyang gawa. Dumating ang walang-hangggang Anak-ng-Diyos-na-nagpakatao hindi lamang para ituro sa atin ng daan ng pagbabagumbuhay kundi upang baguhin din ang sangkinapal.

Hindi basta na lamang sinulat ni Juan ang kanyang ebanghelyo nang walang anumang batayan. Hindi kaunting tiyakang patotoo ang matutunghayan natin dito, at may mas marami itong kumpirmadong detalye kaysa ibang ebanghelyo. Ngunit hindi siya nanatili sa sarili niyang alaala. Sa paglipas ng panahon, inilahad niya at binuo ang mga pananalita ni Jesus sa pagsulat ng mga diskurso; sa mga ito, “sa tulong ni Juan,” nakikipag-usap sa atin si Jesus.

Kontrobersyal ang ebanghelyo ni Juan dahil kung gaano kadalisay at katibay ang katotohanan, gayon naman kaunti ang mga nakatatanggap dito. Kaya naman lumikha ng mga kontrobersya ang ebanghelyong ito sa Iglesya na siya ring kumilala rito bilang salita ng Diyos at patotoo ng apostol.

Nalalahad sa maikling talatang idinagdag sa katapusan ng ebanghelyo kung paano ito sinulat at muling isinulat, at malamang na nalimbag lamang pagkamatay ng sumulat nito, mga taong 95 AD. Sa huling talatang ito, waring isinaayos ni Juan ang kanyang ebanghelyo ayon sa tatlong Paskuwa sa panahon ng pangangaral ni Jesus.

Mahalagang bagay ang matatagpuan natin dito para maunawaan ang isip ni Juan. Natapos niya ang kanyang sinusulat dalawampung taon matapos wasakin ng mga hukbong Romano ang Jerusalem at ang Templo. Alam ni Juan, tulad ni Pablo, na pinasinayaan ng pagkabuhay ni Jesus ang isang bagong panahon. Masasabing pangnagdaang panahon ang pagbubunyag sa sambayanan ng mga Judio at ang mariringal na mga pagdiriwang sa Templo. Ngunit nasa unang tipang ito na naging matandang tipan ang mga susi para maintindihan ang mga ginawa ni Jesus. Kaya ipaaalaala ni Juan ang mga piyesta ng mga Judio at ang mga sagisag ng relihiyon tulad ng tubig, mga salmo, kordero... at ipakikita niya kung paano nagbabagong-anyo ang mga ito sa buhay at liturhiya ng mga Kristiyano.

Kayat may tatlong bahaging kasunod ang panimula na tinatawag nating “Sanlinggong Pagdiskubre” (hanggang 2:16):

– Sa 2:17, umakyat si Jesus sa Templo para sa Paskuwa: inilalahad ng mga kabanata 2–5 ang tanda ng Templo.

– Sa 6:4, muling binabanggit ang Paskuwa at inilalahad naman ni Juan ang tanda ng tinapay.

– Sa 13:1 natin matutunghayan ang ikatlong Paskuwa – ang pagpatay kay Jesus sa mismong oras ng pagsasakripisyo sa mga kordero sa Templo. Ang kordero ang ikatlong tanda.

Si Juan ba mismo ang sumulat sa ebanghelyong nagtataglay ng kanyang pangalan?

Mahirap sagutin ang tanong na ito. Kung gaano karaming dahilan meron para pagdudahan na ang Apostol Juan nga ang sumulat nito, gayon din naman karami meron para itaguyod ang tradisyunal na pagsasabing si Juan nga ang may-akda.

Tulad ng nabanggit na natin sa Introduksyon sa mga ebanghelyo, ipinapalagay ng ilan, bunga ng kung anong dahilan, na iba ang sumulat ng mga ito at hindi ang mga apostol. Maliwanag ang mensahe ni Juan. Dapat ba nating tanggapin na ang pumili sa kanya at malamang na nagmahal sa kanya nang higit sa ibang mga apostol ay ang walang-hanggang Salita ng Diyos, na Diyos mula sa Diyos? Mabigat, di ba? Marahil ay mas maalwan para sa ating tanggapin ang ganitong mga bagay hindi mula sa mismong nakasaksi ng mga ito kundi kung ipagpapalagay nating dagdag lamang ang mga ito ng isang teologo. Sa gayo’y isang makalangit na Jesus ang ating makikita dahil kung mula sa malayo siya titingnan, hindi na masyadong kailangang isaalang-alang ang pagiging tao niya: ang pagtingin niya sa mga bagay-bagay, pagkain, paliligo, at ang pagiging amoy-pawis....

Ngunit dapat din nating tanggapin na may mabibigat na argumento para pagdudahan na si Juan nga sumulat ng ebanghelyo. At para sa maraming dalubhasa, narito ang pangunahing punto: kung ilang pung taon ang agwat ng unang mga salaysay at ng pinakabagong paglalahad tungkol sa mga gawa ni Jesus at sa mga diskursong nabuo pagkatapos mula sa mga ito at kung minsa’y parang nakalimutan na ang orihinal na tradisyon. Puwede kayang nabuhay nang gayon katagal ang isa sa mga unang nakasaksi kay Jesus?

Isang teologo ang nagbigay-anyo sa mga diskurso ng ebanghelyo ni Juan, mga taong 70. Malamang na sa Efeso niya ito ginawa, kung saan tumira si Juan hanggang mamatay, ayon sa matandang tradisyon. Mula sa kanyang interes sa liturhiya at sa Templo, maiisip natin na pari siya. Akma ba ito sa katauhan ni Juang anak ni Zebedeo, na isang mangingisda sa Tiberias? Posible kayang magkaroon sila ng gayong pagkakilala kay Jesus na Mesiyas bilang Anak ng Diyos at Tagapagligtas ng mundo, na siya niyang inilahad sa kanyang ebanghelyo?

Depende sa karanasan ng bawat isa ang sagot sa mga tanong na ito. Maaaring may kakilala tayong mga karaniwang Kristiyano na para sa ati’y talagang mga teologo gayong hindi sila nag-aral sa anumang unibersidad. Nadebelop ang kanilang mga kakayahan mula sa pagkakilala nila sa isang natatanging tao. At pagkatapos ay napabilang sila sa ilang “apostol” na laging sinasariwa ang mga nangyari at ang mga nadiskubre nila sa gayong gawain, laging masigasig na maunawaan ang mga paraan ng Diyos. Kinailangan ba nila ang kung anong libro o mga kaibigan para madebelop ang kanilang pag-iisip? Sa Diyos galing ang kanilang karunungan, at siya rin ang aakay sa kanila na madebelop ito.

Puwede kayang ganito ang nangyari kay Juan, na naging napakalapit kay Jesus at apostol sa loob ng mga animnapung taon? Hindi siya tulad ni Pablo na nag-aral sa paaralan ng mga rabbi kayat hindi siya gumagamit ng magagaling na argumento. Pero hindi kaya siya puwedeng maging Teologo, siya na nakakakilala sa Diyos?

Translation: Spanish

Los tres primeros Evangelios reproducen documentos redactados en Palestina a la vista de los mismos Apóstoles. El Evangelio de Juan va dirigido a la siguiente generación y su autor es un “profeta” de la Iglesia; es uno de los que interpretaban las palabras de Jesús para las nuevas comunidades.

Si bien el autor ha sido, según toda probabilidad, testigo directo de la mayoría de los hechos que nos transmite, prefirió ceñirse a algunos episodios que podría desarrollar conforme a su carisma profético, para bien de la Iglesia.

De ahí proviene esa alternancia entre hechos y discursos. Los hechos son narrados en un estilo breve y preciso, mientras que los “discursos de Jesús” resultan a veces repetitivos y es fácil deducir que aun cuando fueran construidos en base a palabras auténticas de Jesús, son obra de “Juan el profeta”, como se le ha llamado.

Los discursos atribuidos a Jesús la tarde de la Última Cena ocupan un lugar destacado. Con ellos estamos tan lejos de la proclamación de Jesús a las muchedumbres como de las advertencias dirigidas al pueblo judío para persuadirlo a que se convirtiera. En estas páginas parece que la Iglesia entera y todo el porvenir del cristianismo se identifican con esos discípulos que él eligió y a los que prepara para la efusión del Espíritu.

Las grandes líneas del Evangelio de Juan

Juan nos dice en el último capítulo cuál fue su objetivo: “Esto fue escrito para que ustedes crean que Jesús es el Hijo de Dios” (Jn 20,31).

¿Hijo de Dios? Si bien los apóstoles lo proclamaron como tal, ¿cómo entendían estas palabras? ¿En qué sentido era de naturaleza divina? Juan afirma la existencia del Hijo en Dios desde el Principio, y esta luz sobre el origen de Jesús ilumina toda su obra. Hijo eterno de Dios hecho hombre, no vino sólo para enseñar, sino para transformar la creación.

El Evangelio de Juan es polémico. Había llegado el momento de clarificar la fe cristiana ante el judaísmo, y Juan se dirige a cristianos o a catecúmenos que tienen que elegir entre pertenecer a la sinagoga de su ciudad o entrar en la Iglesia que se ha constituido frente a ella.

El Evangelio de Juan lo acompañó a lo largo de toda su vida; lo retocó más de una vez y lo dejó con un cierto desorden aparente, donde sin embargo no faltan estructuras y puntos de referencia (por ejemplo las palabras repetidas siete veces). El último párrafo del libro da a entender que fue publicado después de la muerte de su autor, que según afirma san Ireneo, vivió hasta el reinado de Trajano (98-117).

Con cierta probabilidad la estructura de este evangelio se ordena en torno a la oposición de las fiestas judías que jalonan la vida de la sinagoga, entre las cuales se encuentra la Pascua, y la “hora” de Jesús que abre los tiempos nuevos. Esa es la hora de la pasión y de la resurrección de Jesús, y será mencionada al comienzo de nuestras tres secciones, en 2,4; 7,6; 13,1.

Es de notar la importancia que el autor atribuye a los ritos y símbolos litúrgicos: el agua de Siloé, el cordero de la Pascua, las purificaciones... Demostrará que tales ritos judíos son sólo la figura y el anuncio de otros ritos decisivos en la iniciación cristiana: el bautismo, la Eucaristía y el lavado de los pies. Las leyes del pueblo judío y las liturgias del Templo pertenecen al pasado, pero todo ha sido transfigurado en la vida y la nueva liturgia de los cristianos.

El discípulo que Jesús amaba

Desde siempre se ha pensado que la mención, repetida catorce veces (2x7) en la última parte del Evangelio, de la expresión “el discípulo que Jesús amaba”, indicaba a su autor. El último versículo (21,24) lo dice expresamente. Sería difícil negar que ese discípulo, del que no se dice su nombre, haya sido junto con Andrés uno de los dos primeros discípulos mencionados en Jn 1,35. Y también parece haber sido uno de los “dos discípulos” que tampoco se nombran en 21,2.

Entra en escena en el momento de la Última Cena, colocado en el lugar de honor que correspondía por derecho al huésped; ¿no sería el dueño de casa que acogió a Jesús y a los suyos (Lc 22,12)? Y desde ese momento acompaña a Pedro. Puede permitirse estar al pie de la cruz mientras el grupo galileo sólo piensa en escapar de las represalias. Jesús le confía a María, y momentos después lo comprende todo.

Hablamos del “Evangelio de Juan” como lo ha hecho toda la tradición desde los primeros años, y para la gran mayoría el autor sería Juan, hermano de Santiago, uno de los Doce de Jesús, aunque esta atribución suscita serios problemas.

En primer lugar, el Evangelio dice muy pocas cosas sobre la actividad de Jesús en Galilea, en la que tomaron parte los hijos de Zebedeo, y que ocupa la mayor parte de los sinópticos; casi todo transcurre en Jerusalén, donde el autor observa la crecida de los conflictos entre Jesús y las autoridades judías. Da la impresión de estar ahí en casa, y sabe lo que está pasando entre los bastidores del poder, es decir, entre los sacerdotes.

Hay otros interrogantes que arrojan una sombra de duda sobre la atribución del Evangelio a este Juan. El apóstol, un pescador galileo, ¿podía ser el autor de los discursos teológicos y místicos que caracterizan a este Evangelio? Además, quien diera su forma definitiva al Evangelio entre los años 70-90, quizás cerca de Efeso, lugar a donde se retiró según una tradición muy antigua, no era sólo un teólogo sino que también parece haber sido sacerdote (18,15). Y Juan el apóstol, ¿pertenecía a una familia de sacerdotes? Es dudoso.

El autor del evangelio

Sería fácil atribuir el Evangelio a otro Juan, un joven sacerdote de Jerusalén distinto del hijo de Zebedeo, si no estuvieran los textos del comienzo de los Hechos (3,1; 4,13; 8,14) en que se nota una relación muy especial entre Pedro y Juan, como la había habido algunas semanas antes entre Pedro y el discípulo amado según el cuarto Evangelio. Además, el apóstol Juan es enviado por Jesús junto con Pedro a preparar la Última Cena (Lc 22,8).

A pesar de que no faltan indicios que permitirían atribuir este Evangelio al hijo de Zebedeo, son muy numerosos los que se inclinan en favor de otro Juan, sacerdote de Jerusalén. La hipótesis de un “discípulo amado” distinto de Juan, hermano de Santiago, nos llevará a varios descubrimientos, en especial sobre las relaciones entre Juan y María, la Madre del Señor.

Introduction to Luke (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Luke, a Syrian doctor, was converted to Christianity when the first missionaries left the Jerusalem and Caesarea communities to take the Gospel beyond the borders of the Jewish country. Luke then left his homeland to accompany the Apostle Paul.

He arrived in Rome, the capital of the then known world, where he stayed for at least two years. There he met Peter and Mark who were preaching among the Christians in Rome.

When he wrote his Gospel, various texts containing deeds and miracles of Jesus were available to him, the same texts which Mark and Matthew had used. In his travels, he had also picked up other stories that came from Jesus’ first disciples. These stories were preserved in the oldest churches of Jerusalem and Caesarea.

On this we have the witness of his first paragraph (1:1-4): he was concerned with finding the testimonies of the first ministers of the Word, this is the apostles.

Then it would be wrong to think that Luke wrote long after the events, as some people say, and elaborates on things he doesn’t know. Though the last corrections to his gospel were done about the year 70, the bulk is much older. This is the case specially for the first two chapters of Luke’s Gospel telling us about Jesus’ infancy. They are the translations almost word to the word of a Hebrew or Aramaic writing from the first Christian generation based on information which his mother Mary must have supplied.

Luke’s cultural background was Greek and he was writing for Greek people. He omitted several Marcan details, dealing with Jewish laws and customs which would have been hard for his readers to understand.

Luke saw in the Gospel the power reconciling people with God and with one another. Therefore, he was concerned about giving us the parables of mercy and the words condemning money — a divisive factor between people. Likewise, Luke showed the very natural way Jesus treated women, who were completely marginalized by the world.

The Gospel of Luke has three sections (see Introduction to the New Testament):

– Jesus’ ministry in Galilee, 3:1–9:56;
– the journey to Jerusalem, 9:57–18:17;
– the arrival in Jerusalem and the passion, 18:18–23.

The last chapter on the apparitions of the risen Jesus will serve as an invitation to read the Book of Acts, which is a continuation of Luke’s Gospel.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

第三部福音由保禄的一个门徒所撰写，他是一位原籍叙利亚的医生（哥4：14）。公元40年左右，他拥有了基督信仰。当时正值受迫害的基督徒离开耶路撒冷和凯撒勒雅，在巴勒斯坦境外避难，传播福音。从50年起，他就跟随保禄开始了传教工作（宗6：10）。路加很有可能在希腊撰写了福音及宗徒大事录－－一部作品的两个部分，然后在64-65年间于罗马完稿。

路加说到他曾经去寻找圣言的最初见证人，即宗徒们（1：1－5）。实际上，他跟保禄不止一次去过耶路撒冷和凯撒勒雅－－在巴勒斯坦的教会的两个中心。在那里，初期教会团体保留的材料给前三部福音的撰写提供了素材。路加所采用的主要材料也被马尔谷采纳，我们可以在后者的福音中读到许多相同的章节。

路加保存记叙了两大部分内容：耶稣在加里利的活动；他在耶路撒冷的最后时日。在此基础上，教会最初的教义得以形成。路加在这两部份内容之间插上了另外一段材料，内有耶稣的言语，被设想成是他从加里利前往耶路撒冷的途中所宣讲的。路加还采用了巴勒斯坦初期教会的文件，是用希伯来文写成的。这些材料构成了路加福音首二章有关耶稣童年的记叙，并且从一开始就赋予整部福音与众不同的特色，那就是最具人情味。

路加深深的人性化意识，可以从他描写耶稣面对妇女的态度中发现：耶稣并不赞同置妇女于下等地位的大众偏见。之后，由于路加追随传教者保禄，生活始终不稳定、前途不可知，所以，他更著重强调福音精神和个人占有之间的不可相容性。

路加从保禄那里学到了很多，他懂得如何表达对耶稣的言语的理解，从而开启读者的心智：救赎的意义远远胜於只是对个人功劳的酬报，那全属天主的无限仁慈。在第15章中可见这些难忘的话语。

路加福音包含三部分：

耶稣在加里利传教3：1-9：56

前往耶路撒冷的行程9：57-18：17

到达耶路撒冷和受难18：18-23

最后一章有关复活的耶稣的显现，可作为《宗徒大事录》的引子。

Translation: Tagalog

Naging Kristiyano si Lucas na isang doktor na taga-Siria nang magpadala ang mga pamayanan ng Jerusalem at Cesarea ng mga unang misyonero para ihatid ang Ebanghelyo sa labas ng lupain ng mga Judio. Hindi nagtagal, nilisan niya ang bayang sinilangan para sumama kay apostol Pablo.

Nakarating siya sa Roma, ang kapitolyo ng mundo noon. Mga dalawang taon siya roon at nakilala niya sina Pedro at Marcos na nangangaral sa mga Kristiyano sa Roma.

Sa pagsulat ng kanyang ebanghelyo, mga taong 70 noon, pinagbatayan niya ang iba’t ibang tekstong naglalaman ng mga gawa at himala ni Jesus na ginamit din nina Marcos at Mateo. Nakatulong din sa kanya ang iba pang mga kuwentong galing sa mga unang alagad ni Jesus na iningatan ng mga kauna-unahang Iglesya ng Jerusalem at Cesarea. Nalaman niya sa kanyang mga paglalakbay ang mga ito.

Sa mga ito hinango ni Lucas ang unang dalawang kabanata ng kanyang Ebanghelyo na nagsasalaysay ng kamusmusan ni Jesus. Hindi malayong si Maria mismo na ina ni Jesus ang nagbigay ng mga impormasyon ng nasabing mga kuwento.

Laki sa kulturang Griyego si Lucas at nagsulat siya para sa mga Griyego. Kaya naman di niya inuulit ang ilang detalyeng binabanggit ni Marcos tungkol sa mga batas at mga kaugaliang Judio na hindi gaanong maiintindihan ng kanyang mga mambabasang Griyego.

Nakita ni Lucas sa ebanghelyo ang kapangyarihang muling nagbubuklod sa mga tao at sa Diyos, at sa mga tao sa isa’t isa. Kaya binigyang-diin niya na maihatid sa atin ang mga talinhaga ng awa at ang mga salitang laban sa pera na dahilan ng pagkakawatak-watak ng mga tao. Ipinakita rin ni Lucas ang makataong pakikitungo ni Jesus sa mga babae na lubhang binabale-wala noon.

Translation: Cebuano

Si Lucas mananambal nga Sirio. Nakristyano siya sa pagbiya sa Jerusalem ug Caesarea sa unang mga misyonaryo aron pagsangyaw sa Ebanghelyo latas sa mga utlanan sa nasod sa mga Judio. Sukad adto, mibiya siya sa ila ug miuban ni Pablo, ang Apostol.

Miabot siya sa Roma, ang naila kaniadto nga ulohang syudad sa kalibotan, ug mipuyo didto mga duha ka tuig. Gikahinagbo niya didto si Pedro ug Marcos nga ining panahona, nagwali sa mga kristyano sa Roma.

Sa pagsulat niya sa Ebanghelyo, duna nay mga sinulat bahin sa mga buhat ug mga milagro ni Jesus nga iyang magamit nga gigamit sab ni Marcos ug Mateo. Apan sa iyang mga panaw, nakapanghagdaw pod siyag ubang istorya gikan sa unang mga tinun-an ni Jesus. Kining mga istoryaha hinipos gikan sa karaan na kaayong mga simbahan sa Jerusalem ug Caesarea.

Ingon ini ang unang duha ka ulohan sa Ebanghelyo ni Lucas nga naghisgot sa pagkatawo ni Jesus, nga tingali naggikan sa mga taho ni Maria mismo, ang inahan ni Jesus.

Si Lucas nagtubo sa Griyegong kultura ug nagsulat alang sa mga Griyego. Wala niya ilakip ang pipila ka detalye sa Ebanghelyo ni Marcos, labi na ang naghisgot sa mga balaod ug kostumbre sa mga Judio nga lisod sabton sa iyang magbabasa.

Sa Ebanghelyo nakita ni Lucas ang gahom sa pagpasig-uli sa katawhan ngadto sa Diyos ug sa usag usa. Mao nga gihatagan niyag gibug-aton ang mga sambingay sa pasaylo ug kaluoy. Gipanghimaraot niya ang salapi nga hinungdan sa pagkabahinbahin sa katawhan. Sa samang pagkaagi, gipakita ni Lucas ang talagsaong pagtagad nga gihatag ni Jesus sa kababayen-an, sa mga kabos ug sa tanang sinalikway sa kalibotan.

Translation: Spanish

El tercer Evangelio es obra de un discípulo de Pablo, un médico (Col 4,14) probablemente de origen sirio, que acompañó a Pablo en sus misiones (He 16,10). Tal vez fue en Grecia donde redactó su Evangelio y el libro de los Hechos. Para él eran dos partes de una misma obra, y tal vez tanto la una como la otra fueron terminadas el año 63 o 64.

Lucas conservó los dos grandes bloques de la catequesis primitiva de la Iglesia, que también conservó el Evangelio de Marcos: la actividad de Jesús en Galilea y sus últimos días en Jerusalén; pero insertó entre medio el contenido de otro documento que contenía muchos discursos de Jesús. Los colocó durante la subida de Jesús de Galilea a Jerusalén, para mostrar que la vida cristiana se desarrolla bajo el signo de la cruz.

Otro documento le proporcionó el contenido de sus dos primeros capítulos, consagrados a la infancia de Jesús. Tal documento conservaba el testimonio de la comunidad primitiva, de la que formaba parte María. Esos dos capítulos otorgan de partida al Evangelio de Lucas su carácter propio; si hubiera que caracterizarlo en pocas palabras, se podrían citar estas líneas que se leen en las Cartas pastorales:

“Acaba de manifestarse la bondad de Dios, nuestro Salvador, y su amor a los hombres... Él quiere que todos los hombres se salven y lleguen al conocimiento de la verdad” (Ti 2,11 y 1Tim 2,3).

Lucas se propuso manifestar ante todo la incomprensible “humanidad” de Dios que Jesús vino a revelarnos, y con esta convicción nos dio un evangelio que es el más humano de los cuatro. Se notará, por ejemplo, el cuidado que puso para recordar la actitud de Jesús con respecto a las mujeres: no compartió el prejuicio universal que las discriminaba.

Lucas recibió mucho de su maestro Pablo; puso de relieve las palabras de Jesús que recuerdan que la salvación es siempre y ante todo, no la recompensa por nuestros méritos, sino un don personal de Dios. Por eso quiso salvar las parábolas del capítulo 15 que ilustran la tan asombrosa misericordia de Dios

Después del evangelio de la infancia (1–2) se notan tres secciones:

– El ministerio de Jesús en Galilea: 3,1–9,56
– El viaje a Jerusalén atravesando Samaria: 9,57–18,17
– Los acontecimientos de Jerusalén: 18,18–23.

El último capítulo sobre las apariciones de Jesús es como una invitación a leer el libro de los Hechos, que es la continuación del Evangelio de Lucas.

Introduction to Mark (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Since the end of the first century or at the beginning of the second century after Christ, there were texts stating that the second Gospel was the work of Mark. He had accompanied Peter to Rome where he also met Paul and he faithfully put Peter’s teaching into writing.

Any reader comparing this gospel with those of Matthew and Luke will see immediately Mark does not say anything about the birth of Jesus and the years he spent in Nazareth. If we look carefully at the last paragraph of the gospel (Mk 16:9-20), we will be surprised to see that Mark’s early text concluded with the discovery of the empty tomb and it did not mention the appearances of the risen Jesus. In other words, Mark’s gospel seem to be stripped of its beginning and normal end.

However, this is not the case. Mark gave his work the same perimeters that the apostles had assigned to the first documents that determined the catechesis of the Church. Believers were not told all that they would have liked to know but they were given the essence of what Jesus had said and done (Acts 1:21-22).

The Gospel of Mark consists of two parts. Each one of them starts with a divine manifestation: in the first one, it is the word of God at Jesus’ baptism by John and in the second one, it is the Transfiguration. The first part of the Gospel unfolds in Galilee, the province of Jesus and the second one takes us to Judea and Jerusalem, the heart of the Jewish nation. These two parts are like the two sides of the same adventure. The first part shows us the power and the newness of Jesus: the impact of his teachings on the crowds. Then disillusionment sets in and we have the second part. The crowds are no longer following as Jesus refuses to be what they wanted him to be. Finally, we have his death on the cross that seems to cancel his entire mission.

When Jesus died on the cross, the Roman officer admitted that the crucified one was truly the Son of God (Mk 15:39). And this is all that Mark says. It is now up to the evangelizer to give witness to the resurrection and proclaim Jesus Christ as savior, beginning with the scandal of the cross.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

无论哪一位读者都会发现：马尔谷福音比其他几部都要短。有关这点，请参看新约介绍。读者们还发现：马尔谷福音没有提到耶稣的诞生，也没提他在纳匝肋生活的日子。如果读者继续读下去（16:9-20），会更加惊奇地看到：马尔谷的原文中没有写到复活的耶稣的显现，而是在写到坟墓空了时，猛然停笔。读者觉得这部福音书像是被删减过似的。

然而这都无关紧要。像其他几部福音书一样，马尔谷福音也是在口头叙述的传统中诞生的，有关纳匝肋的耶稣的事情，通过口耳相传，渐渐地被白纸黑字地记录下来。这些片段性的文章从一个团体传到另一个团体，它并没有详述人们想要知道的细节，而是给了大家一个基础——我们以此为起点，传播信仰讯息，这些讯息都是跟随耶稣的宗徒们的见证。《宗徒大事录》给我们指出了一个出发点，比如在1:21-22中，伯多禄就有类似的见证，说到代替犹达斯的人选：“所以，必须从这些自主耶稣在我们中来往的所有时期内，从若翰给他施洗开始直到他被举扬升天为止，始终都和我们在一起的人当中选出一位，与我们一起为耶稣的复活作见证。”

马尔谷是怎样将传统陈述和宗徒们的见证紧密联系在一起的呢？他的福音书包括两部分，每一部分都以神圣的显现为开始，第一部分：若翰给耶稣施洗时，来自空中的神圣话语；第二部分：耶稣显圣容。福音的第一部分在加里利地区展开，是耶稣所在的省区；第二部分在犹大和耶路撒冷展开，犹太民族的心脏和圣经历史的中心。马尔谷福音的两部分犹如一座山峰的两个坡面，第一个坡面是上坡面，展现了耶稣的力量：他的教导、所行的奇迹，震惊和警醒了人们以及他的对手；人们便把对默西亚的期盼寄托在他身上。接着是第二个坡面，下坡面：人们不再跟随耶稣；耶稣拒绝成为人们想像中的救世主（犹太人的君王）；在世间的权威下，耶稣显得那样无助无力，最后，在十字架上的死亡似乎埋葬了他的使命。

我们可以说，马尔谷福音不只是为了大力展现天主圣子的伟力，它更是为了突出看似葬于墓穴的人类的大盼望。在福音的结尾处，凡怀着信心的读者都会惊讶万分，就像耶稣同时代的许多人，还有那些没有最终跟随他到底的人们一样，他们会问：“这怎么可能？天主怎能允许这个人被钉上十字架？”就在这一引起公愤的事件发生后不久，在五旬节时，伯多禄开始宣告复活的基督了（宗2:23和5:30）。马尔谷在此结束了他的文书式记载，写道：罗马官员认出被钉十字架的是真正的天主子（15:39）。然后开始了作为福音作者和宗徒的见证宣讲。是他自己见证耶稣的复活；发现贯穿整个事件的线索；由十字架的羞辱，宣告救世主基督，正如伯多禄所做的一样。

Translation: Tagalog

Pasalita lamang unang inilahad ng mga apostol sa daigdig ang mensahe ni Jesus. Ipinahayag nila ang kanilang nakita at narinig sa kanya. Wala sa kanilang nakaisip magsulat ng isang “Buhay ni Jesus”. Hindi pa nga sila siguro marunong sumulat. Subalit may lumabas din sa iba’t ibang lugar na mga isinulat na mga pahayag, talinhaga at mga gawa ni Jesus.

Binuo ni Marcos na kasama nina Pedro at Pablo sa Roma ang kanyang Ebanghelyo mula sa mga salaysay na ito. At idinagdag niya rito ang maraming detalyeng alam ni Pedro tungkol kay Jesus.

Higit sa lahat, ipinakikita sa atin ng Ebanghelyo ni Marcos ang isang Jesus na kumikilos. Wala itong sinasabi tungkol sa kamusmusan ni Jesus o sa kanyang buhay sa Nazaret. Hindi rin ito naglalahad ng mahahaba niyang pagtuturo. Pero mabigat ang dating nito dahil nakikita natin si Jesus sa lahat niyang pagpapahayag bilang tunay na tao at tunay na Diyos.

Si Jesus ang Anak ng Diyos. Ito ang ipinahahayag sa huling pahina ng Ebanghelyo ng opisyal na Romanong nakasaksi sa pagkamatay ni Jesus.

Ngunit ano ang ibig sabihin ng “Anak ng Diyos”? Ang tanong na ito ang gustong sagutin ng buong Ebanghelyo ni Marcos sa pagsasalaysay ng mga kilos ni Jesus.

Translation: Cebuano

Sa pagpadayag sa mga Apostol sa mensahe ni Jesus, gigamit nila ang wali, gisangyaw ang nakita ug nadungog bahin niya. Walay nakahunahuna pagsulat sa “Kinabuhi ni Jesus”. Gani may pipila tingali nga dili makamaong mosulat. Hinuon, sa lainlaing dapit, may migula nga mga sinulat sa mga wali, sambingay ug buhat ni Jesus.

Si Marcos nga kauban ni Pedro ug Pablo sa Roma, naghipos sa iyang Ebanghelyo ining mga sinulat ug gipun-ag mga detalye bahin ni Jesus nga nadawat niya gikan ni Pedro.

Labaw sa tanan, ang Ebanghelyo ni Marcos nagpakita natog Jesus nga buhi ug aktibo. Wala ni maghisgot sa pagkahimugso ni Jesus o sa kinabuhi niya sa Nazaret. Wala sab maglakip sa tag-as niyang wali, apan gisulayan pagpakita sa kinatibuk-an og kinsa si Jesus.

...ang Anak sa Diyos. Gimatuod ni sa unang tudling sa Ebanghelyo ug sa Romanong Opisyal nga nakasaksi sa kamatayon ni Jesus nga mabasa sa ulahing bahin sa Ebanghelyo.

Apan unsay kahulogan sa Anak sa Diyos? Gisulayan ni pagtubag sa Ebanghelyo ni Marcos pinaagi sa pagsaysay sa mga buhat ni Jesus.

Translation: Spanish

Desde finales del siglo primero o comienzos del segundo después de Cristo, existen textos que afirman que el segundo Evangelio es obra de Marcos, quien acompañó a Pedro a Roma, donde también se encontró con Pablo, y que puso por escrito con fidelidad la enseñanza de Pedro.

El lector que compare este evangelio con los de Mateo y de Lucas quedará extrañado de no encontrar nada sobre el nacimiento de Jesús y sobre los años vividos en Nazaret. Y si lee el comentario de Mc 16,9, se sorprenderá al ver que el texto primitivo de Marcos se detenía en el descubrimiento de la tumba vacía. En otras palabras, recibirá la impresión de que el evangelio de Marcos está amputado de su comienzo y de su final normal.

Y sin embargo tiene sus razones. Marcos dio a su Evangelio los mismos límites que los apóstoles habían asignado a la catequesis primitiva. Los apóstoles no se proponían dar todo lo que los creyentes querían saber, sino que querían transmitir lo esencial de lo que Jesús había dicho y hecho (He 1,21-22).

Con toda probabilidad Marcos trató de armonizar dos documentos paralelos en hebreo o en arameo, que habían traducido al griego la catequesis primitiva, insertando además detalles que recordaba de la predicación de Pedro. Debe haber publicado su Evangelio después de Mateo y Lucas, en los años 65-68

El Evangelio de Marcos comprende dos partes, y cada una comienza con una manifestación divina: en la primera es la palabra divina con ocasión del Bautismo de Jesús por Juan, y en la segunda la Transfiguración. La primera parte del Evangelio se desarrolla en Galilea, la provincia de Jesús; la segunda en Judea y en Jerusalén, el corazón de la nación judía. La primera parte muestra la novedad de Jesús, el impacto de su enseñanza sobre las multitudes. Pero luego viene la desilusión, y es la segunda parte. Jesús se niega a ser lo que la gente quería que fuera, y la muchedumbre ya no lo sigue. Y para terminar, su muerte en la cruz, que parece enterrar toda su misión.

Cuando Jesús muere, el oficial romano reconoce que el crucificado era el Hijo de Dios (Mc 15,39). Marcos no va más allá y deja el lugar al evangelizador que dará su testimonio sobre la Resurrección y que proclamará a Cristo Salvador a partir del escándalo de la cruz.

Introduction to Matthew (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Who was Matthew, known also as Levi? We read in the Bible that he was a tax collector and that Jesus called him to be one of his apostles (Mt 9:9 and Mk 2:13). Yet we know for certain that the Gospel under his name was drawn up in its actual form towards the year 80 CE that is after his death. Could the author have been one of his disciples and used a first draft compiled by Matthew? Most probably this Gospel was written in a Christian community of both Jews and Greeks, possibly at Antioch (see Acts 12:19 and 13). It was a time deeply marked by conflict between Jews and Christians, when the Jewish community – suffering terribly from the war with Rome that destroyed the nation – was reorganizing itself under the direction of the Pharisees. These latter had only recently decided to exclude all Jews who believed in Jesus and were members of a Christian community.

This Gospel intends to assure Christians that they have no reason to be troubled even if their own people reject them. The very fact that the Jewish community did not recognize its Messiah resulted in the loss of its right to speak and to decide about God’s promises. Matthew refers to numerous texts in the Old Testament to prove that Christians are the true heirs of the people of the covenant.

In this perspective the whole history of Jesus is presented as a conflict, ending in a separation. The turning point corresponds with the end of chapter 13 where Jesus no longer speaks to the crowd, but to his disciples.

Matthew was impressed by the fact that Jesus during his two or three years of ministry presented himself most often as a preacher, as a teacher of Scripture. He therefore insists on the words of Jesus, which are more numerous in his Gospel than in the others.

It does not surprise us then that Matthew builds his gospel around five “discourses,” in which he has put together the words of Jesus spoken on different occasions. These discourses are:

– The New Law: 5–7.
– Instructions to Missionaries: 10.
– Parables of the Kingdom: 13.
– Admonitions for the Christian community: 18.
– The Future of the Church: 23–25.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

玛窦又叫做肋未的这人是谁？从圣经中我们了解到他曾是一位税吏，听从耶稣的召叫而成为他的门徒（玛9:9和谷2:14）。然而玛窦福音成书的年代大致在公元八十年，那时玛窦已不在人世了。因而我们猜测这本书的作者可能是玛窦的一位门徒，使用了玛窦留下的福音初稿（请看新约的引言）。

这部福音极有可能是在安提约基雅成书的，是由那里的犹太人及希腊人组成的基督徒团体完成的（宗12:19和13章）。那正是犹太人和基督徒严重冲突的时期。与罗马帝国的战争使犹太人民国破家亡，他们在水深火热的痛苦中，试图跟从法利塞人的指导重建家园。这些法利塞人将所有信耶稣而参加了基督团体的犹太人拒之门外。因而这部福音的旨意在确证基督徒的信念和信心，尽管他们为自己人抛弃，亦应泰然处之。玛窦在福音中多次引证旧约，以此来证实，基督徒是天主盟约的继承人。

从这点来看，耶稣的整个历史，是用冲突的方式表达出来的。十三章尾处是全书的转折点，耶稣问话的对象已不再是聚会的众人，而是他的门徒，伯多禄的回答将整本福音的旨意照亮。

耶稣在两、三年传教生涯中，总是以一位讲道人，一位经典讲师的形象出现，这给玛窦留下了深刻的印象。因而他在这本福音中多次强调“耶稣的言”，超过其它的福音。

很自然地，玛窦福音是以五篇“训道”为基础的。作者将耶稣在不同的场景下的讲话集中在其中，这五篇训道为：

山中圣训：5―7；

宗徒传教训导：10；

天国的比喻：13；

规劝基督徒团体：18；

教会的未来：23―25。

在首章，玛窦叙述了耶稣的诞生，但是，与路加福音的区别在于：玛窦以耶稣家谱为开端，突现耶稣是由童贞女受孕而诞生，着重于教会初期就有的信仰。

Translation: Tagalog

Sino ba si Mateo? Mababasa natin sa Ebanghelyo na maniningil ng buwis si Mateo na tinatawag ding Levi. Tinawag siya ni Jesus na maging isa sa labindalawang apostol (Mt 9:9 at Mc 2:13). Layunin ng Ebanghelyo ni Mateo na mailahad nang maayos ang aral ni Jesus. Hindi niya binanggit ang maraming detalye tungkol sa mga gawa ni Jesus na kanyang isinasalaysay, sa halip ay mga salita ni Jesus ang binigyang-pansin niya.

Bilang introduksyon, ilang istorya tungkol sa kamusmusan ni Jesus ang inilagay ni Mateo sa simula ng kanyang Ebanghelyo. Mahahati naman sa limang bahagi ang kabuuan ng Ebang¬-helyo; nagsisimula sa mga gawa ni Jesus ang bawat isa, at nagwawakas naman sa kanyang pananalita. Narito ang lima niyang diskursong ito:

Ang Bagong Batas: 5-7.

Mga tagubilin sa mga misyonero: 10.

Mga talinhaga ng Kaharian: 13

Mga salita tungkol sa pamayanang Kristiyano: 18.

Ang Kinabukasan ng Iglesya: 23-25.

Isinulat ang Ebanghelyo ni Mateo para gamitin ng mga pamayanang Kristiyano na mga Judio ang nakararami. Kaya ipinakikita nito na si Jesus ang Mesiyas na hinihintay ng mga Judio. Binigyang-diin nito na binigyang-kaganapan ni Jesus ang maraming propesiya ng Matandang Tipan tungkol sa Mesiyas at sa kanyang mga daan: Mt 4:14; 8:17; 12:17…

Maraming beses nitong inuulit ang mensaheng ito: dapat munang ipangaral sa mga Judio ang kaharian ng Diyos, pero alam ni Jesus na tatanggihan nila ito, kaya mga bansang pagano ang pagpapahayagan ng Iglesya.

Para sa Ebanghelyo ni Mateo, si Jesus ang Guro ng sangkatauhan. Isang daan ng kaganapan ang itinuturo sa atin ng kanyang aral at mga talinhaga, at ibinibigay ang mga panuntunan para sa sama-sama nating pamumuhay sa isang dukhang Iglesyang kung saan pantay-pantay ang lahat.

Sa edisyong ito, walang ibinibigay na mga paliwanag sa mga talatang halos kapareho ng nasa Ebanghelyo ni Marcos, at doon ipinapaliwanag.

Translation: Cebuano

Kinsa si Mateo? Sa Ebanghelyo si Mateo nga gitawag sab og Levi, mangungobrag buhis. Gitawag siya ni Jesus aron mausa sa 12 ka Apostol (Mt 9:9 ug Mc 2:13). Ang katuyoan ni Mateo sa ebanghelyo mao ang pagpaklaro sa mga pagtulon-an ni Jesus sa hapsayng paagi. Wala iapil ni Mateo ang daghang detalye sa mga buhat ni Jesus nga gihisgotan. Hinuon, gihatagag gibug-aton ang mga pulong ni Jesus.

Isip pasiuna, gihan-ay ni Mateo sa sinugdan sa Ebanghelyo ang pipila ka istorya sa pagkatawo ni Jesus. Ang uban, gibahin sa lima ka dagkong tema. Ang matag bahin nagsugod sa mga buhat ni Jesus ug ang wali. Kini ang mga wali:

Ang Wali sa Bukid: 5-7

Mga Awhag Alang sa mga Misyonaryo: 10

Mga Sambingay sa Gingharian: 13

Mga Pahimangno Alang sa Kristohanong Katilingban: 18

Ang Kaugmaon sa Simbahan: 23-25

Ang Mateo gisulat aron magamit sa mga Kristohanong Katilingban diin ang kadaghanan mga Judio. Tungod ini, gipaila ni Mateo nga si Jesus ang Mesiyas nga gipaabot sa mga Judio. Gikutlo niya ang daghang tudling gikan sa Daang Kasabotan diin gipanagna ang Mesiyas ug gihulagway ang iyang agianan: 4:14; 18:17; 12:17...

Sa makadaghan giingon: ang Gingharian sa Diyos kinahanglang isangyaw ngadto sa mga Judio, apan nasayod si Jesus nga ila ning isalikway. Busa, ang Simbahan angayng mowali sa paganong kanasoran.

Alang ni Mateo, si Jesus, una sa tanan, Magtutudlo sa katawhan. Ang iyang pagtulon-an ug sambingay nagpakita nato sa dalan sa kahingpitan ug nagbilig mga lagda sa katilingbanong pag-ambitay sa Simbahan sa mga kabos diin naay pag-angay-angay sa matag-usa.

Niining edisyona walay komentaryo nga gihimo sa susamang mga parapo nga makita sa Marcos diin gikomentaryohan ni.

Translation: Spanish

Quién era Mateo, llamado también Leví? Leemos en el Evangelio que era cobrador de impuestos y que Jesús hizo de él uno de sus apóstoles (Mt 9,9 y Mc 2,13). Los testigos más antiguos (Papías hacia el año 130; Ireneo hacia el 180; Orígenes hacia el 200) le atribuyen un Evangelio “escrito en letras hebraicas” que todavía era conocido en el tiempo de san Jerónimo (siglo cuarto). Nuestro Evangelio según Mateo, escrito posteriormente en griego, debe tal vez su nombre al hecho de que integró en su relato la traducción de la obra primitiva de Mateo: véase la Introduccion al Nuevo Testamento.

Con toda probabilidad este Evangelio fue escrito en una comunidad cristiana en la que había cristianos de origen judío y griego, tal vez Antioquía (véase He 12,1 y 13). Es el momento en que el sumo sacerdote Ananías hizo apedrear a Santiago, el obispo de Jerusalén (62). Entonces los cristianos son excluidos de la comunidad judía y ya no son protegidos por las leyes romanas que autorizaban a los judíos a que no sacrificaran a las divinidades romanas y un poco más tarde serán perseguidos por Nerón (64-65).

Este Evangelio trata de mostrar que los cristianos no deben preocuparse si por ahora los rechaza su pueblo. La comunidad oficial que no ha creído se ha quedado fuera del Reino, al que entraron los que han reconocido al Mesías. Esta minoría ha recibido los “bienes de la alianza” prometidos por los profetas. En adelante deben compartirlos con los creyentes de todo origen que querrán integrarse en la Iglesia.

Bajo esta perspectiva, toda la historia de Jesús es presentada como un conflicto que termina en una separación: véase el final del capítulo 13. En adelante Jesús no predicará ya a las muchedumbres sino sólo a sus discípulos.

Mateo destaca la figura de Jesús como predicador y Maestro de la Escritura. Se interesa en forma especial por las palabras de Jesús, que son más numerosas en su Evangelio que en los demás, y en cambio cuenta sus gestos y sus milagros del modo más esquemático posible.

No hay pues que extrañarse de que Mateo haya construido su Evangelio en torno a cinco “discursos”, en los que reunió palabras que Jesús pronunció en diferentes ocasiones. Estos discursos son:

– El Sermón de la montaña: 5, 6 y 7. Esta carta magna de los hijos de Dios se completa con diez signos de poder que anuncian nuestra liberación del pecado (c. 8 y 9).
– Las instrucciones a los misioneros: 10. Estas instrucciones son completadas por las controversias que enfrentan a Jesús con sus adversarios (c.11 - 12).
– Las Parábolas del Reino: 13. Los fariseos se ciegan, mientras que la fe de los Doce y de Pedro permite que Jesús funde su Iglesia.
– Las advertencias a la comunidad cristiana: 18. La ley funamental del perdón fraterno se completa con instrucciones diversas. Los guías del pueblo judío se cierran, mostrando por contraste lo que deberán ser los guías del pueblo cristiano.
– Cómo vivir a la espera del fin de los tiempos: 24 y 25.

A manera de introducción Mateo pone los dos primeros capítulos sobre la infancia de Jesús. Son relatos de un carácter especial, en los que se preocupa muy poco de la historicidad de los hechos, pues la intención es presentar a través de imágenes una enseñanza teológica.

Introduction to Malachi (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Shortly after Haggai and Zechariah, this prophet intervenes to correct several evil customs within the community. Through Malachi, the Lord argues with those who call him to account, but who do not acknowledge his love.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

继哈盖和匝加利亚之后不久，玛拉基亚纠正了好几项不良的习俗。上主借着玛拉基亚，同那些要求祂奖励、却不感谢祂的爱的人抗辩。

Translation: Tagalog

Hindi nagtagal at dumating ang propetang ito kasunod nina Ageo at Zacarias para iwasto ang maraming masamang kaugalian ng pamayanan. Sa pamamagitan ni Malakias, nakikipagtalo si Yawe sa mga nangangatwiran at nagpapapanagot sa kanya at di kumikilala sa kanyang pagmamahal: “Sinasabi ninyong...”

Translation: Cebuano

Human dayon ni Ageo ug Zacarias, kining maong propeta nangilabot aron pagtarong sa pipila ka hiwi nga kostumbre sulod sa katilingban. Pinaagi ni Malakias, ang Diyos mibarog atubangan adtong nanawagan kaniya sa pakighusay, apan wala moila sa Iyang gugma: “Miingon ka...”

Translation: Spanish

Poco después de Ageo y Zacarías, este profeta interviene para corregir varias costumbres malas de la comunidad. Por medio de Malaquías, Yavé discute con esos razonadores que le piden cuentas y no reconocen su amor.

Introduction to Zechariah (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Like Haggai, Zechariah took part in the “restoration” of God’s people and the Temple, when the Jews returned from Babylon (520 B.C.).

When they returned from exile, the fabulous promises of the prophets while they were captives in Babylon were not fulfilled (see Is 40-55). So they continued to hope. Zechariah sees their building of the Temple as a symbol: a new age has begun and the Lord is preparing for the day of his salvation. The visions found in the first six chapters teach the Jews who are gathered round their Temple, that they must be watchful and wait for the Day of the Lord.

The Second Part of the Book of Zechariah

Chapters 9–14 are the work of another prophet who lived two centuries later, possibly when the famous conqueror, Alexander, came to the Eastern countries. He teaches the Jews that they must not be afraid: the victory of God and the coming of his kingdom will take place in the midst of very painful events.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

在犹太人刚从巴比伦回国时（公元前520年），匝加利亚和哈盖一样参与了振兴天主的子民和圣殿的重建工作。

当他们被困巴比伦时，先知们作了美妙的许诺。流放归来后，这些许诺并没有实现（依40:55）。因此，他们继续期望着，匝加利亚将他们建圣殿看作一种象征：新的时代开始了，上主在为救赎的日子作准备。前六章的神视教诲聚在圣殿中的犹太人，要他们警醒着，等待雅威日子的到来。

匝加利亚书第二部

9-14章是另一位先知的作品，这位先知晚匝加利亚两百年，可能是在大名鼎鼎的征服者亚历山大到东方国家之时。他告诉犹太人不要害怕：天主的胜利和王国的来临将发生在非常痛苦的时刻。

Translation: Tagalog

Tulad ni Ageo, nakibahagi rin si Zacarias sa “muling pagtatayo” sa bayan ng Diyos at sa Templo, nang kauuwi pa lamang ng mga Judio mula sa Babilonia (520 bago kay Kristo).

Sa pag-uwi nila mula sa pagkatapon, hindi nagkatotoo ang kahanga-hangang mga pangakong binitiwan ng mga propeta sa panahon ng pagkabihag nila sa Babilonia (tingnan ang Is 40-55). Kaya patuloy silang umaasa, itinuring naman ni Zacarias bilang isang sagisag ang muling pagtatayo ng Templo: nagsimula na ang isang bagong panahon. at naghahanda si Yawe para sa araw ng kanyang ganap na pagliligtas. Ang mga pangitaing bumubuo sa unang anim na kabanata ay nagtuturo sa mga Judiong nagkakatipon sa kanilang Templo na kailangan silang maghintay at maging listo para sa Araw ni Yawe.

Ang Ikalawang Bahagi ng Lihro ni Zacarias

Ang mga kabanata 9-14 ay gawa ng ibang propeta na nabuhay makalipas ang dalawang dantaon, maaaring sa panahon ng pagdating ng kilalang mananakop na Alejandro sa mga bansa sa Silangan. Itinuturo ng propetang ito sa mga Judio na hindi sila dapat matakot: magaganap sa gitna ng napakasakit na mga pangyayari ang tagumpay ng Diyos at ang pagdating ng kanyang paghahari.

Translation: Cebuano

Sama ni Ageo, si Zacarias miapil sa pagtukod pag-usab sa katawhan sa Diyos ug sa Templo, dihang mibalik ang mga Judio gikan sa Babilonia (520 B.C.).
Dihang mibalik sila gikan sa pagkabihag, ang mga dagkong saad nga gihimo sa mga propeta samtang didto pa sila naulipon sa Babilonia, wala matuman (tan-awa ang Is 40:55). Busa, nagsigi silag paabot. Nakita ni Zacarias nga timaan ang ilang pagtukod pagbalik sa Templo: bag-ong panahon ang nagbanagbanag, ug ang Diyos nangandam sa adlaw sa Iyang talagsaong kaluwasan. Ang mga panan-awon nga makita sa unang 6 ka kapitulo, nagtudlo sa mga Judio nga nagtapok sa ilang Templo, nga magtukaw sila ug maghulat sa Adlaw sa Ginoo.

Ang Ikaduhang Bahin sa Libro ni Zacarias

Ang kapitulo 9-14, mga buhat sa laing propeta nga nagpuyo sa ulahing duha ka siglo – posibli sa panahon nga ang inila nga manggugubat, si Alejandro, miadto sa mga nasod sa Silangan. Nagtudlo siya sa mga Judio nga dili sila angayng mahadlok: ang kadaogan sa Ginoo, ug ang pag-abot sa iyang Gingharian mahitabo taliwala sa sakit nga mga hitabo.

Translation: Spanish

Al igual que Ageo, Zacarías participó en la «restauración» del pueblo de Dios y del Templo, cuando recién regresaban de Babilonia los judíos (520 antes de Cristo).

A su vuelta del destierro no se habían cumplido las estupendas promesas hechas por los profetas en el tiempo que estaban cautivos en Babilonia (ver Is 40-55). Por tanto, seguían esperando. Zacarías considera la reconstrucción del Templo como un símbolo: un tiempo nuevo ha empezado, y Yavé se prepara para el día de su trascendental sal vación.

Las visiones que ocupan los seis primeros capítulos enseñan a los judíos reunidos en torno a su Templo que deben esperar, atentos, el Día de Yavé.

La segunda parte del libro de Zacarías

Los capítulos 9-14 son obra de otro profeta que vivió dos siglos después, muy posiblemente cuando el célebre conquistador Alejandro llegó a los países de Oriente. El enseña a los judíos que no deben asustarse: la victoria de Dios y la venida de su Reino tendrán lugar en medio de acontecimientos muy dolorosos.

Introduction to Haggai (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Haggai is the first of the post-exilic prophets. These three: Haggai, Zechariah and Malachi proclaim the word of God in an entirely new age. The former prophets denounced Israel’s sins and announced the imminent Judgment. Now, after the trial of the destruction of Jerusalem and the Exile in Babylon, the Jewish community must rebuild the nation, and this is when the prophets demand that first, the Temple must be rebuilt. It is a fact that the Jews (and this is true for us, too) had to serve God before asking him for the solution to their problems.

Haggai’s message is prophetic in another sense: it initiates a new stage in Sacred History in which the growth of the Jewish people will depend on their faithfulness to the Law and on their worship. The Temple is already the Dwelling place of God among his people. They have to wait also for a mysterious coming of God: that day when he will come to visit his people.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

哈盖是放逐以后的第一位先知。哈盖、匝加利亚、玛拉基亚，还有依撒意亚56-66章的作者，这四位先知在一个全新的时代宣告了天主的圣言。以前的先知都是揭发以色列的罪恶，并指出它的毁灭。但是经过耶路撒冷灭亡的考验，以及巴比伦的流放之后，犹太人必须重建家园，先知便在此时指出当务之急是圣殿必须重建。

对犹太人，对我们都一样，在祈求天主解决问题之前，必须先侍奉天主。哈盖有先见之明，圣经历史到了新的阶段，犹太人以忠于法律和信仰为基础，将在此有所成长。圣殿原本是天主在子民间的居所，但是他们还必须等待天主神秘的来临，到那一天，祂将亲见子民。

Translation: Tagalog

Si Ageo ang nangunguna sa mga propeta pagkatapos ng Pagkatapon. Ipinahahayag ng tatlong propetang ito -- sina Ageo, Zacarias at Malakias -- ang salita ng Diyos sa isang ganap na bagong panahon. Inilantad at tinuligsa ng mga naunang propeta ang mga kasalanan ng Israel at ibinalita ang nalalapit na Paghuhukom. Pero ngayon, pagkatapos ng mga pagsubok sa pagka-wasak ng Jerusalem at ng Pagkatapon sa Babilonia, kailangang itayong muli ng pamayanang Judio ang kanilang bansa. At dito hinihingi ng mga propeta na ang Templo muna ang dapat na itayong muli.

Tiyak na kailangan munang paglingkuran ng mga Judio ang Diyos, at gayon din para sa atin, bago hingin sa kanya na lutasin ang kanilang mga problema. Pero propetiko sa ibang kahulugan ang mensahe ni Ageo: sinisimulan nito ang isang bagong yugto sa Banal na Kasaysayan kung saan lalago at magbubunga ang sambayanang Judio mula sa pagiging tapat nito sa Batas at sa pagsamba. Ang Templo na ang Tahanan ng Diyos sa gitna ng kanyang bayan, pero kailangan pa rin nilang hintayin ang mahiwagang pagdating ng Diyos sa araw na dumaan siya para dalawin ang kanyang bayan.

Translation: Cebuano

Si Ageo ang una sa tanang propeta human sa pagkabihag. Kining tulo: si Ageo, Zacarias, ug Malakias, nagsangyaw sa pulong sa Ginoo sa bag-o gyod nga panahon. Ang mga propeta kaniadto nagsalikway sa mga sala sa Israel, ug nagsangyaw sa umaabot nga Hukom. Apan karon, human sa mga pagsulay sa pagkaguba sa Israel, ug sa Pagkabihag didto sa Babilonia, ang katilingban sa mga Judio kinahanglan nga magtukod pag-usab sa nasod, ug dinhi ang mga propeta nag-ingon nga kinahanglan unahog tukod pag-usab ang Templo.

Namatud-an na nga ang mga Judio -- ug kita sab -- moalagad una sa Ginoo sa dili pa mangayo sa kasulbaran sa ilang mga suliran. Apan ang mensahe ni Ageo may pagkatagna sab; nagpasiugda ni og bag-ong lakang sa Balaang Kasaysayan diin ang kauswagan sa mga Judio makab-ot pinasikad sa kamatinud-anon sa Balaod ug sa pagsimba. Ang Templo mao na ang pinuy-anan sa Ginoo taliwala sa Iyang katawhan, apan maghulat sab sila sa misteryoso nga pag-abot sa Ginoo, sa adlaw nga Siya moanha sa Iyang katawhan.

Translation: Spanish

Ageo encabeza a los profetas posteriores al destierro. Estos tres, Ageo, Zacarías y Malaquías, transmiten la Palabra de Dios en un tiempo totalmente nuevo. Los antiguos profetas denunciaban los pecados de Israel y anunciaban el Juicio inminente. Pero ahora, pasadas las pruebas de la destrucción de Jerusalén y el destierro a Babilonia, la comunidad judía debe reconstruir su patria y es entonces cuando los profetas exigen que se reconstruya primeramente el Templo.

Bien es cierto que los judíos, como nosotros, debían servir a Dios antes que pedirle la solución de sus problemas. Pero el mensaje de Ageo es profético en otro sentido: inicia una nueva etapa de la Historia Sagrada en que la maduración del pueblo judío se haría a partir de la fidelidad a la Ley y al culto. El Templo ya es la Morada de Dios en medio de su pueblo, pero también queda en espera de una venida misteriosa de Dios, del día en que visitará a su pueblo.