Language-specific Insights

Introduction to 2 Chronicles (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

The book of Chronicles, now divided into two parts, was most probably written together with those of Ezra and Nehemiah in the fourth century before Christ, after the Jews came back from Exile: compare the last verses of Chronicles and the firsts of Ezra.

It was like a second attempt of telling the Sacred History from the beginning to the times of Judaism. The first attempt, much broader, had been carried out during the time of the Kings and Prophets and we find it in the previous books, from Genesis to Kings. Now, in taking again past events and memories, the author of Chronicles wanted to show that the future of the Jewish people depended on their faithfulness to the Law of Moses and to the prescriptions for worship.

In his time, the Jews were no longer an independent nation, but more or less an autonomous province of the Persian empire. There was a growing desire among them to become a “theocracy,” that is to say, a kingdom of God, ruled in God’s name by the priests. They were trying to forget the Persian administrators who left them quite free and they were organizing national life around the Temple and the law of Moses. They looked forward to the coming of “David’s son” and used to say: “If the Law were followed exactly throughout the country for one whole day, the Messiah would come.”

This is why the author is almost exclusively interested in the history of the kings of Judah, David’s descendants. While the author gives us a list of David’s ancestors all the way back to Adam, he does not say a word about the kingdom of Israel where most of the chosen people lived, because Israel had separated from the kingdom of David. The author gives us many colorful details not found in the books of Samuel and Kings, but generally speaking, his story seems unreal and uninteresting to us. Moreover, carried away by his enthusiastic faith, he delights in huge numbers and, at times, distorts reality to strengthen his point (compare 1 K 22:30 and 2 Chr 20:35; 2 S 12:31 and 1 Chr 20:3).

The author addresses Jewish people and strives to convince them that there is noblessing or future for them unless they remain strongly united around their faith, rooted in their land, obeying the Law and the priests and putting above all concerns the true worshipping in the temple of Jerusalem. The people of God must remain one and with a visible hierarchy.

How can we benefit from reading this book? On each page we will find the conviction that the believing people must have no other ambition but to fulfill the will of God; other victories will come as a gift. Moreover, it is a reminder that Christ’s people, even though they do not have visible borders now and do not live in isolation among other people, must not lose their uniqueness in an attempt to blend with the masses. Believers will never totally resemble those who do not believe, nor will they think in exactly the same way. They have their own mission and are concerned about the visible unity of the church, around those whom God placed among them as his representatives.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

编年纪下：引言

现在分为上下两篇的《编年纪》，很可能成书于公元前四世纪，在犹太人遭流放归来之后。与本书同时写成的有《厄斯德拉书》和《乃赫米雅书》，试比较《编年纪》最后几节的文字与《厄斯德拉书》的开篇叙述。

本书就如同第二次的尝试：再次讲述从元始到犹太王国时期的圣史。第一次的尝试已在列王和先知时代进行过了。本书囊括的范围更加广泛，我们可以在先前的几本书，从《创世纪》一直到《列王纪》中读到。《编年纪》的作者再一次叙述过去的事件和回忆，是为了告诉人们：犹太人民的未来取决于他们对梅瑟律法是否忠诚；对敬拜的法规是否遵循。

当时已不复存在一个独立的犹太国家，只能说它是波斯帝国里的一个自治省。人民对“神权统治”的渴望在升腾，也就是说，人民渴望天主的王国，一个由司祭借天主的名统治的国家。人民试图忘记给他们留有足够自由空间的波斯行政官员，而组织起一种围绕圣殿和梅瑟律法的国家生活。他们期待着“达味之子”的到来。他们说：“如果全国人民有条不紊地遵行律法，总有一天默西亚会来临。”

这就是作者为什么特别对达味后裔－犹大列王的历史感兴趣的原因。他给了我们一长串名单，追溯达味的祖先直到亚当，但只字未提大多数子民生活其间的以色列王国，因为那时以色列已从达味王国中分离出去了。作者给了我们许多色彩纷呈的细节，都是在《撒慕尔纪》和《列王纪》中找不到的内容。但总体看起来，他的故事似乎既虚假又乏味，更有甚者，作者受激情驱使，喜欢用庞大的数字，以致有时为了支持自己的观点，扭曲了真实（试比较列上22:30和编下20:35；撒下12:31和编上20:3）。

作者对犹太人民讲话，并竭力使之相信：除非他们紧密团结于信仰中，扎根于国土上，遵守律法，服从司祭，在耶路撒冷圣殿全身心地敬拜；否则，他们既得不到祝福，又没有未来。总之，天主子民必须统一，有着可见的等级制。

我们读此书能从中获得什么启示呢？那就是在每一页上都能找到的确信：信徒除了实现天主的意愿，不能有别的企望，然后胜利就会赐给你。这对基督的子民更是一种提醒：虽然他们现在生活在芸芸众生之中，他们仍不该也不会抛弃使命，因为他们是天主在人前的代表。

Translation: Tagalog

2 Mga Kronika Introduksyon

Para sa mga may gusto sa atin na malaman ang kasaysayan ng Israel, walang itinuturong bago ang Mga Kronika. Muli lamang isinusulat dito ang naisalaysay na sa mga libro ni Samuel at ng Mga Hari. Nasa paraan lamang ng pagpili sa mga pangyayari at sa paglalahad ng mga ito ang kaibahan.

Gustong ipakita ng sumulat ng Mga Kronika na nakasalalay sa katapatan sa Batas ni Moises at sa mga kautusan sa pagsamba ang kinabukasan ng sambayanang Judio.

Dahil sa kanyang panahon, hindi isang bansang malaya ang mga Judio, kundi parang isang malayang probinsya na lamang ng imperyo ng Persia. At may lumalaking pagnanasa sa kanila na maging isang “teokrasya,” na ibig sabihi’y isang kaharian ng Diyos na pinamumunuan ng mga pari sa kanyang pangalan. Sinisikap nilang kalimutan ang mga Persianong tagapamahala na hinayaan silang magkaroon ng sapat na kalayaan, at inoorganisa nila ang buhay ng bansa na sa Templo at sa Batas ni Moises nakasentro. Sa paghihintay nila sa pagdating ng “Anak ni David,” nakagawian na nilang sabihin: “Kung sa buong maghapon ay ganap na susundin ang Batas sa buong bansa, tiyak na darating ang Mesiyas.”

Kaya halos sa kasaysayan lamang ng mga hari ng Juda na mga inapo ni David interesado ang awtor. Bagamat ibinibigay niya sa atin ang listahan ng mga ninuno ni David, na pabalik pa hanggang kay Adan, wala naman siyang binabanggit na kataga man lamang tungkol sa kaharian ng Israel kung saan nabuhay ang karamihan sa bayang pinili, dahil hiwalay ito sa kaharian ni David. Maraming makukulay na detalye ang ibinibigay sa atin ng awtor na wala sa mga libro ni Samuel at ng Mga Hari, pero sa kabuua’y para bang di kapani-paniwala at nakakasawa para sa atin ang kanyang salaysay. Isa pa’y nadadala siya ng masigasig niyang pananampalataya, mahilig siya sa malalaking numero at pagkaminsa’y iniiba niya ang katotohanan para bigyang-diin ang gusto niyang sabihin (paghambingin ang 1 H 22:50 at 2 Kro 20:35, 2 S 12:31 at 1 Kro 20:3).

Ano naman ang mapapala natin sa pagbasa sa aklat na ito? Matutunghayan natin sa bawat pahina ang katiyakan na hindi dapat magkaroon ng ano pa mang ambisyon ang bayang sumasampalataya liban sa pagtupad sa kalooban ng Diyos: darating na lang ang iba pang mga tagumpay bilang regalo. At ipinaaalaala rin nito sa atin na hindi dapat iwala ng bayan ni Kristo ang pagiging orihinal at bukod-tangi, sa kabila ng kawalan nito ng mga nakikitang hangganan at di pamumuhay nang hiwalay sa gitna ng ibang mga tao upang mapalahok sa masa. Hinding-hindi ganap na makakahawig sa di-sumasampalataya ang sumasampalataya, ni maging katulad na katulad sa takbo ng isip. May sarili siyang misyon at iniingatan niya ang nakikitang pagkakaisa ng Iglesya sa paligid ng mga inilagay ng Diyos sa kanila para maging mga kinatawan niya.

Translation: Cebuano

Kon gusto tag dugang pang kasayoran sa kasaysayan sa Israel, ang Kronikas dyotay rag ikatampo: halos tanan nga gisaysay dinhi nasulat na sa Samuel ug sa mga Hari. Ang kalainan lang mao ang paagi sa pagpili sa mga hitabo ug sa pagpadayag ini.

Buot ipadayag sa tagsulat ining basahona nga ang kaugmaon sa katawhang Judio nag-agad sa kamaunongon sa Balaod ni Moises ug sa gilatid nga tulumanon sa pasimba.

Niining panahona, ang mga Judio dili na gawasnong nasod, apan lalawigan sa Persianong imperyo, bisag gihatagan silag dyotayng awtonomiya. Dako kaayo ang ilang pangandoy nga mahimong “Teyokrasya,” sa ato pa, gingharian sa Diyos nga magmando sa ngalan sa Diyos pinaagi sa kaparian. Ilang gisulayan nga dili lang manumbaling sa Persianong administrador nga naghatag nilag kagawasan sa pagpalambo sa nasodnong kinabuhi alirong sa Templo ug sa mga balaod ni Moises. Kanunay silang naglantaw sa pag-abot sa “anak ni David” ug sagad moingon: “kon hingpit lang nga motuman ang tanang katawhan sa Balaod, bisag sa usa ra ka adlaw, nan, moabot gyod ang Mesiyas.”

Mao man gani nga interesado kaayo ang tagsulat sa paghatag og dakong gibug-aton sa kasaysayan sa gingharian sa Juda nga kaliwat ni David. Gihatag sa tagsulat ang taas nga talaan sa katigulangan ni David, sukad ni Adan, apan wala niya hisgoti ang gingharian sa Israel diin namuyo ang kadaghanan sa piniling katawhan, kay ang Israel mibulag man sa gingharian ni David.

Daghang mabulokan nga mga detalye ang gisaysay sa tagsulat nga dili mabasa sa Samuel ug sa Mga Hari, apan sa kinatibuk-an, ang iyang istorya morag sumada ug dili nato katoohan nga mosaysayg dagkong mga numero, usahay tuison ang panghitabo, aron lang paglig-on sa buot niyang ipasabot (itandi ang 1 H 22:30 ug 2 Kro 20:35; 2 S 12:31 ug 1 Kro 20:3).

Unsay makuha natong kaayohan pagbasa ining basahona? Sa matag panid, makita ang hugot nga pagtoo, nga ang matoohong katawhan kinahanglang walay laing tinguhaon gawas sa pagtuman sa kabubut-on sa Diyos; ang ubang kadaogan naangkon kay gihatag ni isip gasa. Dugang pa, nagpahinumdom ni natong kristyanos nga bisag wala tay makita nga mga utlanan karon, ug wala magpuyo nga himulag sa ubang katawhan, kinahanglang dili ta malimot sa atong sinugdan, aron masagol ta ug dili mahilayo sa katawhan. Kinahanglan nga ang mga magtotoo dili gyod hingpit nga mahisama sa walay pagtoo, ni hingpit nga mahisama ang ilang panghunahuna. Aduna silay kaugalingong misyon, ug maglantaw kanunay alang sa makitang kahiusa sa simbahan, diin gipahimutang sa Diyos ang iyang mga tinugyanan.

Translation: Spanish

INTRODUCCION A LAS CRÓNICAS

En un primer momento las Crónicas parecen no contener muchas cosas que no hayamos leído en los libros anteriores, especialmente en los libros de Samuel y de los Reyes. La diferencia está en la manera de presentar los hechos.
Cuando regresaron los judíos deportados a Babilonia, Judá no era más que una provincia del imperio persa, pero la reforma de Esdras había hecho de los sacerdotes la única autoridad de la provincia judía. Los sacerdotes ahora quieren una historia de Israel que conduzca a sus lectores desde Moisés, que lo ha previsto todo, hasta Esdras, que ha reformado todo, pasando por el santo rey David que ha organizado y codificado la liturgia. Todo gira en torno al templo de Jerusalén y la vocación única del pueblo judío. El autor no quiere negar las faltas del pasado, pero sobre todo se necesitan grandes ejemplos; la vida y la obra de David y de Salomón, pues, recibirán un trato especial y serán escritas como una “vida de santos”, quedándose como figuras ejemplares.
Éste es el marco en que se escribieron las Crónicas. Un libro plagado de genealogías, porque entre los sacerdotes la posición dependía de la familia donde uno había crecido. No deberían extrañarnos, por tanto, las genealogías fabulosas con que comienza la obra: la genealogía de David se remonta ¡hasta Adán! Un libro lleno de cifras fantásticas (como los Números o como los 600.000 hombres del Éxodo). Una historia que sólo se ocupa del reino de Judá, olvidando o condenando a priori todo lo que había pasado en las otras tribus de Israel: en cuanto se separaron del centro elegido por Dios, perdieron el beneficio de sus promesas.

Las Crónicas, redactadas con toda probabilidad al final del siglo cuarto, siempre han sido consideradas como un libro reservado a los estudiosos y apenas encontraron un lugar en la liturgia judía. Hoy en día, para el lector que se toma la libertad de pegar un triple o cuádruple salto por encima de las listas interminables de nombres, deben su sabor a las numerosas tradiciones curiosas que han sabido conservar.

El libro manifiesta a veces una estrechez de espíritu propia de personas que viven de uno o dos principios. Pero también nos ofrece una visión grandiosa del culto de Dios, de la oración de un pueblo, de la convicción que el pueblo elegido debe tener de su propia identidad. Insiste, entre otras cosas, en que la unidad es a la vez la riqueza y la obligación del pueblo de Dios, condición para que la obediencia a Dios sea auténtica. Para nosotros la ciudad de Jerusalén y el Templo único han sido sustituidos por la Iglesia única. Ninguno de los que se buscan iglesias a su gusto podrá leer este libro sin sentirse interpelado.

Introduction to Matthew (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Who was Matthew, known also as Levi? We read in the Bible that he was a tax collector and that Jesus called him to be one of his apostles (Mt 9:9 and Mk 2:13). Yet we know for certain that the Gospel under his name was drawn up in its actual form towards the year 80 CE that is after his death. Could the author have been one of his disciples and used a first draft compiled by Matthew? Most probably this Gospel was written in a Christian community of both Jews and Greeks, possibly at Antioch (see Acts 12:19 and 13). It was a time deeply marked by conflict between Jews and Christians, when the Jewish community – suffering terribly from the war with Rome that destroyed the nation – was reorganizing itself under the direction of the Pharisees. These latter had only recently decided to exclude all Jews who believed in Jesus and were members of a Christian community.

This Gospel intends to assure Christians that they have no reason to be troubled even if their own people reject them. The very fact that the Jewish community did not recognize its Messiah resulted in the loss of its right to speak and to decide about God’s promises. Matthew refers to numerous texts in the Old Testament to prove that Christians are the true heirs of the people of the covenant.

In this perspective the whole history of Jesus is presented as a conflict, ending in a separation. The turning point corresponds with the end of chapter 13 where Jesus no longer speaks to the crowd, but to his disciples.

Matthew was impressed by the fact that Jesus during his two or three years of ministry presented himself most often as a preacher, as a teacher of Scripture. He therefore insists on the words of Jesus, which are more numerous in his Gospel than in the others.

It does not surprise us then that Matthew builds his gospel around five “discourses,” in which he has put together the words of Jesus spoken on different occasions. These discourses are:

– The New Law: 5–7.
– Instructions to Missionaries: 10.
– Parables of the Kingdom: 13.
– Admonitions for the Christian community: 18.
– The Future of the Church: 23–25.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

玛窦又叫做肋未的这人是谁？从圣经中我们了解到他曾是一位税吏，听从耶稣的召叫而成为他的门徒（玛9:9和谷2:14）。然而玛窦福音成书的年代大致在公元八十年，那时玛窦已不在人世了。因而我们猜测这本书的作者可能是玛窦的一位门徒，使用了玛窦留下的福音初稿（请看新约的引言）。

这部福音极有可能是在安提约基雅成书的，是由那里的犹太人及希腊人组成的基督徒团体完成的（宗12:19和13章）。那正是犹太人和基督徒严重冲突的时期。与罗马帝国的战争使犹太人民国破家亡，他们在水深火热的痛苦中，试图跟从法利塞人的指导重建家园。这些法利塞人将所有信耶稣而参加了基督团体的犹太人拒之门外。因而这部福音的旨意在确证基督徒的信念和信心，尽管他们为自己人抛弃，亦应泰然处之。玛窦在福音中多次引证旧约，以此来证实，基督徒是天主盟约的继承人。

从这点来看，耶稣的整个历史，是用冲突的方式表达出来的。十三章尾处是全书的转折点，耶稣问话的对象已不再是聚会的众人，而是他的门徒，伯多禄的回答将整本福音的旨意照亮。

耶稣在两、三年传教生涯中，总是以一位讲道人，一位经典讲师的形象出现，这给玛窦留下了深刻的印象。因而他在这本福音中多次强调“耶稣的言”，超过其它的福音。

很自然地，玛窦福音是以五篇“训道”为基础的。作者将耶稣在不同的场景下的讲话集中在其中，这五篇训道为：

山中圣训：5―7；

宗徒传教训导：10；

天国的比喻：13；

规劝基督徒团体：18；

教会的未来：23―25。

在首章，玛窦叙述了耶稣的诞生，但是，与路加福音的区别在于：玛窦以耶稣家谱为开端，突现耶稣是由童贞女受孕而诞生，着重于教会初期就有的信仰。

Translation: Tagalog

Sino ba si Mateo? Mababasa natin sa Ebanghelyo na maniningil ng buwis si Mateo na tinatawag ding Levi. Tinawag siya ni Jesus na maging isa sa labindalawang apostol (Mt 9:9 at Mc 2:13). Layunin ng Ebanghelyo ni Mateo na mailahad nang maayos ang aral ni Jesus. Hindi niya binanggit ang maraming detalye tungkol sa mga gawa ni Jesus na kanyang isinasalaysay, sa halip ay mga salita ni Jesus ang binigyang-pansin niya.

Bilang introduksyon, ilang istorya tungkol sa kamusmusan ni Jesus ang inilagay ni Mateo sa simula ng kanyang Ebanghelyo. Mahahati naman sa limang bahagi ang kabuuan ng Ebang¬-helyo; nagsisimula sa mga gawa ni Jesus ang bawat isa, at nagwawakas naman sa kanyang pananalita. Narito ang lima niyang diskursong ito:

Ang Bagong Batas: 5-7.

Mga tagubilin sa mga misyonero: 10.

Mga talinhaga ng Kaharian: 13

Mga salita tungkol sa pamayanang Kristiyano: 18.

Ang Kinabukasan ng Iglesya: 23-25.

Isinulat ang Ebanghelyo ni Mateo para gamitin ng mga pamayanang Kristiyano na mga Judio ang nakararami. Kaya ipinakikita nito na si Jesus ang Mesiyas na hinihintay ng mga Judio. Binigyang-diin nito na binigyang-kaganapan ni Jesus ang maraming propesiya ng Matandang Tipan tungkol sa Mesiyas at sa kanyang mga daan: Mt 4:14; 8:17; 12:17…

Maraming beses nitong inuulit ang mensaheng ito: dapat munang ipangaral sa mga Judio ang kaharian ng Diyos, pero alam ni Jesus na tatanggihan nila ito, kaya mga bansang pagano ang pagpapahayagan ng Iglesya.

Para sa Ebanghelyo ni Mateo, si Jesus ang Guro ng sangkatauhan. Isang daan ng kaganapan ang itinuturo sa atin ng kanyang aral at mga talinhaga, at ibinibigay ang mga panuntunan para sa sama-sama nating pamumuhay sa isang dukhang Iglesyang kung saan pantay-pantay ang lahat.

Sa edisyong ito, walang ibinibigay na mga paliwanag sa mga talatang halos kapareho ng nasa Ebanghelyo ni Marcos, at doon ipinapaliwanag.

Translation: Cebuano

Kinsa si Mateo? Sa Ebanghelyo si Mateo nga gitawag sab og Levi, mangungobrag buhis. Gitawag siya ni Jesus aron mausa sa 12 ka Apostol (Mt 9:9 ug Mc 2:13). Ang katuyoan ni Mateo sa ebanghelyo mao ang pagpaklaro sa mga pagtulon-an ni Jesus sa hapsayng paagi. Wala iapil ni Mateo ang daghang detalye sa mga buhat ni Jesus nga gihisgotan. Hinuon, gihatagag gibug-aton ang mga pulong ni Jesus.

Isip pasiuna, gihan-ay ni Mateo sa sinugdan sa Ebanghelyo ang pipila ka istorya sa pagkatawo ni Jesus. Ang uban, gibahin sa lima ka dagkong tema. Ang matag bahin nagsugod sa mga buhat ni Jesus ug ang wali. Kini ang mga wali:

Ang Wali sa Bukid: 5-7

Mga Awhag Alang sa mga Misyonaryo: 10

Mga Sambingay sa Gingharian: 13

Mga Pahimangno Alang sa Kristohanong Katilingban: 18

Ang Kaugmaon sa Simbahan: 23-25

Ang Mateo gisulat aron magamit sa mga Kristohanong Katilingban diin ang kadaghanan mga Judio. Tungod ini, gipaila ni Mateo nga si Jesus ang Mesiyas nga gipaabot sa mga Judio. Gikutlo niya ang daghang tudling gikan sa Daang Kasabotan diin gipanagna ang Mesiyas ug gihulagway ang iyang agianan: 4:14; 18:17; 12:17...

Sa makadaghan giingon: ang Gingharian sa Diyos kinahanglang isangyaw ngadto sa mga Judio, apan nasayod si Jesus nga ila ning isalikway. Busa, ang Simbahan angayng mowali sa paganong kanasoran.

Alang ni Mateo, si Jesus, una sa tanan, Magtutudlo sa katawhan. Ang iyang pagtulon-an ug sambingay nagpakita nato sa dalan sa kahingpitan ug nagbilig mga lagda sa katilingbanong pag-ambitay sa Simbahan sa mga kabos diin naay pag-angay-angay sa matag-usa.

Niining edisyona walay komentaryo nga gihimo sa susamang mga parapo nga makita sa Marcos diin gikomentaryohan ni.

Translation: Spanish

Quién era Mateo, llamado también Leví? Leemos en el Evangelio que era cobrador de impuestos y que Jesús hizo de él uno de sus apóstoles (Mt 9,9 y Mc 2,13). Los testigos más antiguos (Papías hacia el año 130; Ireneo hacia el 180; Orígenes hacia el 200) le atribuyen un Evangelio “escrito en letras hebraicas” que todavía era conocido en el tiempo de san Jerónimo (siglo cuarto). Nuestro Evangelio según Mateo, escrito posteriormente en griego, debe tal vez su nombre al hecho de que integró en su relato la traducción de la obra primitiva de Mateo: véase la Introduccion al Nuevo Testamento.

Con toda probabilidad este Evangelio fue escrito en una comunidad cristiana en la que había cristianos de origen judío y griego, tal vez Antioquía (véase He 12,1 y 13). Es el momento en que el sumo sacerdote Ananías hizo apedrear a Santiago, el obispo de Jerusalén (62). Entonces los cristianos son excluidos de la comunidad judía y ya no son protegidos por las leyes romanas que autorizaban a los judíos a que no sacrificaran a las divinidades romanas y un poco más tarde serán perseguidos por Nerón (64-65).

Este Evangelio trata de mostrar que los cristianos no deben preocuparse si por ahora los rechaza su pueblo. La comunidad oficial que no ha creído se ha quedado fuera del Reino, al que entraron los que han reconocido al Mesías. Esta minoría ha recibido los “bienes de la alianza” prometidos por los profetas. En adelante deben compartirlos con los creyentes de todo origen que querrán integrarse en la Iglesia.

Bajo esta perspectiva, toda la historia de Jesús es presentada como un conflicto que termina en una separación: véase el final del capítulo 13. En adelante Jesús no predicará ya a las muchedumbres sino sólo a sus discípulos.

Mateo destaca la figura de Jesús como predicador y Maestro de la Escritura. Se interesa en forma especial por las palabras de Jesús, que son más numerosas en su Evangelio que en los demás, y en cambio cuenta sus gestos y sus milagros del modo más esquemático posible.

No hay pues que extrañarse de que Mateo haya construido su Evangelio en torno a cinco “discursos”, en los que reunió palabras que Jesús pronunció en diferentes ocasiones. Estos discursos son:

– El Sermón de la montaña: 5, 6 y 7. Esta carta magna de los hijos de Dios se completa con diez signos de poder que anuncian nuestra liberación del pecado (c. 8 y 9).
– Las instrucciones a los misioneros: 10. Estas instrucciones son completadas por las controversias que enfrentan a Jesús con sus adversarios (c.11 - 12).
– Las Parábolas del Reino: 13. Los fariseos se ciegan, mientras que la fe de los Doce y de Pedro permite que Jesús funde su Iglesia.
– Las advertencias a la comunidad cristiana: 18. La ley funamental del perdón fraterno se completa con instrucciones diversas. Los guías del pueblo judío se cierran, mostrando por contraste lo que deberán ser los guías del pueblo cristiano.
– Cómo vivir a la espera del fin de los tiempos: 24 y 25.

A manera de introducción Mateo pone los dos primeros capítulos sobre la infancia de Jesús. Son relatos de un carácter especial, en los que se preocupa muy poco de la historicidad de los hechos, pues la intención es presentar a través de imágenes una enseñanza teológica.

making implicit plural form explicit (Judges 8:13)

In many, if not most of the languages in the Philippines, proper nouns, such as personal names, are tagged with a marker that signals their grammatical role within a sentence. For Tagalog and the Visayan languages , this typically includes si to mark the proper noun as the actor or subject (nominative case), ni to mark the proper noun as an owner (genitive case), and kay to mark the proper noun as as an indirect object, i.e. the one to or toward whom an action is directed (dative case). All of these also have plural forms — sina, nina and kina respectively — and unlike in the biblical languages or in English, the plural form has to be used when only a single proper name is mentioned but implicitly that proper name includes more than just one.

In this verse, where English translates “Gideon (returned),” the Tagalog translation translates “sina Gideon” because the context of the text makes clear that Gideon was with 300 men. (Source: Kermit Titrud and Steve Quakenbush)

making implicit plural form explicit (1 Samuel 27:11)

In many, if not most of the languages in the Philippines, proper nouns, such as personal names, are tagged with a marker that signals their grammatical role within a sentence. For Tagalog and the Visayan languages , this typically includes si to mark the proper noun as the actor or subject (nominative case), ni to mark the proper noun as an owner (genitive case), and kay to mark the proper noun as as an indirect object, i.e. the one to or toward whom an action is directed (dative case). All of these also have plural forms — sina, nina and kina respectively — and unlike in the biblical languages or in English, the plural form has to be used when only a single proper name is mentioned but implicitly that proper name includes more than just one.

In this verse, where English translates “David (left neither man nor woman alive),” the Tagalog translation translates “nina David” because the context of the text makes clear that David and his soldiers killed those people. (Source: Kermit Titrud and Steve Quakenbush)

Introduction to Song of Songs (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

The Song is a poem. Do not at first try to understand: let the text take hold and it will open up a universe to us.

The Song awakens our own experience, going straight to our heart since it is about the Lover and the Beloved. It is a poem about a love encounter. The author let this encounter happen as in a dream in order to unveil its mystery; the call of love comes from elsewhere. Search, meeting, flight are enchanting and are true inasmuch as they reveal a mystery: Someone else draws us. This explains the title of the book: The Song of Songs. In Hebrew, it is one of the forms of the superlative: The Song par excellence or The Sublime Song.

The Song is both the intuition and the experience of the search for the unique beyond every veil. He too is likewise fascinated searching for him or her whom he has chosen – one who is all for him and irreplaceable, this discovery of Yahweh, the fierce God as the spouse, is not entirely new in the Bible. The prophets relied on their conjugal experience to speak about the covenant of God with his people (Hos 1:2). Rather, they used the words of human love to express their special relationship with God. One day, this relationship was to be offered to all Israel.

While he lets the dream of love to unfold, the author of the Song relives the hope of the chosen people. God’s beloved is Israel with its land. Just like the most fervent minority in Israel, the author-poet waits for the coming of the Beloved as Messiah-King and Spouse of the chosen community. This background of the Song explains the use of comparisons which would seem strange in the case of ordinary engaged couples, but which are in fact allusions to the past in Israel, to its Temple and its land.

We must admit that, in seeing the connections between the Song and the love songs of the Middle East, today many biblicists think that the Song was at first one of them and that an image of God’s love for his people was only seen there at a later time. This hypothesis may sound reasonable, but it just seems that way. Unfortunately, it leaves nothing but platitudes or incoherence, precisely where we suspect that the clues of the poem are to be found.

Therefore, we have to go back to what tradition has always discerned: in the Song, just as in the great prophets, although with different words, the experience of God-Love is what inspired the entire dream and what invited human images. The Song is not a song about human love which was put in the bible after having received a religious interpretation: Jewish tradition considered it to be the song of divine love from the beginning. The fact that God is not mentioned is intentional: he is present from beginning to end, but this One Alone at the same time Love and Lover is far different from the “God” of human religions. The Author of the Song

The Song is presented as being the work of Solomon: it is only a borrowed name as is the case with other books in the Bible. The author was a “spiritual” and a sage of the third century before Christ, one of those who wrote the “Wisdom Books” of the Bible.

In Israel as in many countries, the marriage ritual included “the bridegroom’s song” and “the bride’s song” (Jer 7:34; 16:9; Rev 18:22). We know, for example, the Egyptian love poetry; but in Israel nothing remains of the popular songs of love. In fact, our author has done what the great musicians do in using popular melodies for the composition of their great works of art. The Song used expressions and even settings from traditional love songs in order to say what these did not say. Yet in speaking about Love the words used shed light on human love. The Song in Christian Countries

In Christian countries, the monks took possession of the Song. They who had given up human love passed over the mystery of the love encounter in ordinary life. They saw the song as an allegory, a picture of spiritual experience. The expressions of carnal love in no way embarrassed them: it helped them to understand how strong the love relationship with the One Alone can be, how heady and devouring.

In fact they were to give back to Christianity a treasure they had found. In the twelfth century in Europe there appeared the first signs of a recognition of human love which had been ignored during the barbaric centuries. It was then that the spiritual experience of a few great monks and hermits was decisive. The Song reread and commented by them gave rise to an awareness of the mystery of love. The love songs and stories, fairly crude in the beginning, were gradually replaced by the literature of “courtly love.” From then on, century after century, the primacy of married love would be affirmed.

At times, it is said rather cynically that love ends in marriage and that is what movies and televison never cease to repeat whenever a decadent culture only acknowledges love when it promises what it will not fulfill. The song put at the center of longings the aspiration to true love: this always irradiates from God and, like himself, is faithful until death and beyond.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

雅歌是首诗。它唤醒我们的个人经历，总是深入我们的内心，因为它写的是“爱”和“被爱”。作者将两者的相遇安排得如同在梦中，是为了揭开这一层神秘面纱。寻找、相遇、躲避，始终迷人并真实，因为被爱者发现自己面对的是“另一位”－“唯一者”。“爱人者”则专注于寻找她，她是他所选择的、唯一的、不可被取代的。所以书的标题是：雅歌－歌中之歌。在希伯来文中，这种组词结构是用于表述最高级的意义的：精粹之歌或至高之歌。

读者们仍要提出问题：难道我们不该给诗中表达的爱一个称谓吗？我们知道：天主是爱，那么，诗中表达的爱能否被称为天主？作者谈论、表现的难道不就是天主吗？因为在基督徒的语言中，天主不只是神圣的存在，祂还是人格化的。雅歌热情歌颂情人之爱－一种攫（jué）取全身心的爱，不由令人想到它确实是一曲爱情礼赞，并没有宗教倾向。在埃及和印度的文学中，也有大力歌颂爱情的诗篇，让人最终与“无限者”的神秘融合在一起。这种例证适用在此吗？

圣经文化有其独到的途径。在发现爱的道路上，首先有先知，他们被唯一者热烈的爱所吞噬（shì），从他们的经验开始，人类的爱情被提炼升华。先知们早就藉由他们体验到的婚姻关系，来述说天主和祂子民的盟约（欧1:2）。我们可以在欧瑟亚书的诗歌2:4-22中，找到同样的用语。两者的主要区别：欧瑟亚代表被淫乱的以色列抛弃的天主，“被爱者”以色列没有感受和激情；而雅歌所呈现的是“被爱者”的感受和思想，是她在说话、在感想、在分析。这种变化中有时间变迁的痕迹，就所有资料推断，雅歌成于公元前三至四世纪，当时的以色列有一小部分人，在尽一切可能爱、警醒、不放走任何灵感，他们是“以色列贞女”的代表。雅歌的作者无疑是其代言人。另外，他们还用了人类爱情的话语，来表达他们与天主之间一种特殊的关系。有一天，这种关系将延伸至整个以色列。

当雅歌的作者铺展爱之梦时，他再度体验了选民的希望。天主的最爱是以色列和她的土地。作者就像以色列最激进的少数人，等待热爱者以默西亚王和选民配偶的姿态降临。这种背景可以解释歌中所用的许多对比，如果它们被用于一般订婚情侣身上，将显得奇怪。实际上，这是引用过去以色列圣殿和民间的典故。

雅歌与伟大的先知书一样，虽然它们采用了不同的语言表达形式，但是都写出了对天主－爱的体验，正是天主－爱启发了整个梦境，借用了人的形象。

犹太传统把它当圣爱之歌看待。没有提到，天主其实是故意的，从头到尾祂都存在，同时是爱与爱人的“唯一者”。

雅歌的作者

雅歌被视为所罗门的作品：就像圣经中其他各书，这不过是借用其名而已。作者是公元前三世纪的一位圣人，也是圣经“智慧书”的作者之一。

以色列和许多其他国家一样，婚姻仪式包括“新郎之歌”和“新娘之歌”（耶7:34；16:9；默18:22）。但是就像我们从埃及的情诗中得知的一样，在以色列，这些通俗歌曲并没有留下什么痕迹。实际上，我们这位作者，无疑的是位圣人，所做的就像伟大的音乐家一样，利用通俗的旋律，来完成伟大的艺术作品。我们很容易就可以看出来，他为了要用诗意的方式来说他必须说的，采用了传统情歌的表现方式和外部架构。这是对作为《圣经》很重要一书《雅歌》之解释。

基督宗教国家中的雅歌

在基督教国家，拥有雅歌的是僧侣。他们放弃日常生活中爱的相遇，把雅歌视为一种寓言，一幅精神体验的画。肉体情爱的描写，一点没有攫（jué）取他们的心神，却帮助他们了解和唯一者的爱情，是可以如何强烈、如何急切、如何投入。

实际上，他们要把抓住的宝藏还给基督宗教。欧洲在十二世纪时出现了对人性之爱的认识的最初征兆，在野蛮人入侵的那几百年，这原是被忽略的。直到那时，几个伟大僧侣和隐士的精神体验才具有了决定性。经过他们重读和加注的雅歌，让人们对爱情的神秘有了认识。刚开始的情歌和故事是相当粗糙的，渐渐地它们被“宫廷爱情”文学所取代。自此以后，几百年来，婚姻爱情的重要性受到一再的肯定。

有时候，人们会灰心丧气地说婚姻是爱情的坟墓，电影和电视从来不忘重复堕落的文化，只表达承诺永不会实现的爱情。雅歌的中心即是表达了对真爱的渴求：它永远发自天主，而且就像天主一样忠贞不渝，超越死亡。

Translation: Tagalog

Ang Awit ay isang tula. Huwag muna nating intindihin: magpatangay tayo sa teksto at bubuksan nito sa atin ang isang sanlibutan.

Pinupukaw ng Awit ang ating sariling mga karanasan, dumederetso sa ating puso sapagkat tungkol ito sa Mangingibig at Iniibig. Ito’y isang tula tungkol sa pagtatagpo sa pag-ibig. Ngunit hinayaan ng awtor na mangyari ang pagtatagpong ito na parang sa isang panaginip upang hawiin ang tabing ng hiwaga nito: nagmumula sa ibang lugar ang panawagan ng pag-ibig. Nakabibighani ang paghahanap, pagtatagpo, paglayo at makatotohanan ang mga ito sa pagbubunyag ng isang misteryo: May ibang umaakit sa atin. Ito ang nagpapaliwanag sa pamagat ng aklat. Ang Dakilang Awit.

Ang Awit ay kapwa kaalaman at karanasan ng paghahanap sa kaisa-isahan sa kabilang ibayo ng bawat tabing: siya man ay nabibighani rin sa paghahanap sa kanyang hirang – ang buung-buong para sa kanya at di-mapapalitan. Posible ang ganitong relasyon at ito ang nasa puso ng Kristiyanong pag-asa.

Habang inilalahad ng awtor ang panaginip ng pag-ibig, muli niyang isinasabuhay ang pag-asa ng bayang hinirang. Ang kasintahan ng Diyos ay ang Israel at ang lupa nito. Gaya ng mga pinakataimtim na minorya sa Israel. Hinihintay ng makatang awtor ang pagdating ng Mangingibig bilang Haring Mesiyas at Asawa ng sambayanang hinirang. Ang nakaraang ito ng Awit ang nagpapaliwanag sa paggamit ng mga paghahambing na magiging kakatwa sa kaso ng mga karaniwang magkatipan, ngunit sa katunaya’y mga pahiwatig sa nakaraan ng Israel sa Templo at sa lupa nito.

Kaya hindi nagkataon lamang na natatagpuan sa Biblia ang Awit na ito ng mapagmahal na paghahanap. Hindi ito basta binigyan na lamang ng kahulugang panrelihiyon sa bandang huli, na wala rito sa simula: tinanggap ito ng tradisyong Judio kung ano talaga ito: ang awit ng pag-ibig ng Diyos. Ang hindi pagbanggit sa Diyos ay sinadya: naroon siya mula simula hanggang wakas, ngunit napakalayo sa mga “Diyos” ng relihiyong pantao ang Kaisa-isahang ito na sabay na Pag-ibig at Mangingibig.

Makapagtatapos tayo sa mga salita ng isang kilalang mistikong Muslim. Pag may binatilyong humihiling na siya’y gawing disipulo niya, ang sagot niya’y: “Nakaranas ka na bang umibig?” Kung “hindi” ang sagot, sinasabi niya: “Umalis ka muna at umibig, ngunit huwag magtagal doon. Saka ka pumarito at makipagtagpo sa akin.”

Ang Awtor ng Awit

Ang Awit ay ipinalalagay na gawa ni Solomon: hiniram lamang ang pangalang ito gaya rin sa ibang aklat sa Biblia. Ang awtor ay isang “espiritwal” at pantas ng ikatlong siglo bago kay Kristo. Isa sa mga sumulat ng “Mga Aklat ng Karunungan” ng Biblia.

Sa Israel gaya sa maraming bansa, ang ritwal ng kasal ay may “awit ng nobyo” at “awit ng nobya” (Jer 7:34, 16:9; Pag 18:22). Sa loob ng sanlinggo ng kasal, itinuturing silang hari at reyna at umaawit sila ng kagalakan sa pag-angkin sa isa’t isa. Ngunit gaya ng nalalaman natin mula sa mga tula ng pag-ibig ng Ehipto, walang nalabi sa mga popular na awit na ito sa Israel. Sa katunayan: ginawa ng ating awtor, na tiyak na isang pantas, ang ginagawa ng mga dakilang musikero sa paggamit ng mga popular na himig para sa pagbuo ng kanilang mga dakilang gawa ng sining. Madaling makita na ginamit niya ang mga pananalita at balangkas ng mga tradisyunal na awit ng pag-big upang maipahayag sa matulang paraan ang kailangan niyang sabihin. Ito ang nagpapaliwanag sa ating “Awit” na isang pangunahing aklat ng Biblia.

Ang Awit sa mga Bansang Kristiyano

Sa mga bansang Kristiyano, ang mga monghe ang umaangkin sa Awit. Isinaisantabi nila ang pantaong pag-ibig at nilampasan ang misteryo ng pakikipag-kaibigan sa ordinaryong buhay. Nakita nila ang awit bilang isang talinhaga, isang larawan ng karanasang espiritwal. Hindi nila ikinahiya ang pagpapahiwatig ng pagtatalik: bagkus tinulungan sila nito na maunawaan kung paano magiging napakatindi, napakasigla at nakauubos ang pakikipagmahalan sa Kanya, Ang Kaisa-isahan.

Sa katunayan, isinasauli nila sa Kristiyanismo ang kayamanang kinuha nila. Sa ikalabindalawang siglo sa Europa lumitaw ang mga unang palatandaan ng pagkakilala sa pantaong pag-ibig na hindi napansin sa mga siglong barbaro. Noon nagkabisa ang karanasang espiritwal ng ilang dakilang monghe at ermitanyo. Nagbigay-daan sa pagkamatay sa misteryo ng pag-ibig ang kanilang paulit-ulit na pagbasa at pagpapaliwanag sa Awit. Ang mga awit at kuwento ng pag-ibig na may kagaspangan sa simula, ay napalitan ng panitikan ng “magalang na pag-ibig.” Mula noon, sa lahat ng susunod na siglo, pagtitibayin na ang kahalagahan ng pag-ibig ng mag-asawa.

Kung minsan, masagwang sinasabi na ang pag-ibig ay nauuwi lamang sa pag-aasawa. At ganito ang palaging inuulit ng mga sine at telebisyon tuwing ang isang nabubulok na kultura ay kumikilala lamang sa pag-ibig kapag ipinangangako nito ang hindi nito matutupad. Inilalagay ng Awit sa sentro ng mga adhikain ang pagsisikap na makamit ang tunay na pag-ibig: laging sa Diyos galing ang ningning nito, at tulad niya, ito’y tapat hanggang kamatayan at sa kabilang buhay.

Translation: Cebuano

Ang Awit sa mga Awit talagsaong basahon sa Biblia: kundiman sa duha ka naghigugmaay: makilawasnon ug puno sa mga sambingay. Sa tanang basahon sa Biblia, ang Mga Awit ra ang wala maghisgot og Diyos. Nganong giapil man ni sa Biblia?

Daghan ang naghunahuna nga hinipos ni sa mga awit sa gugma tali sa pamanhonon ug pangasaw-onon sa ilang kasal, hangtod nga kining mga garay gihatagan og relihiyosong hubad. May daghang pangutana nga dili matubag ining maong pangagpas: walay sinulat nga sama ini sa bisag asang kultura sa Asia. Dili ni balak nga gipahaom sa panghunahuna sa katawhan ug walay hisgot dinhi sa paglaom sa kabataan, nga nasukwahi sa pagsabot sa mga Israelita bahin sa kaminyoon.

Klaro karon sa daghang tawo nga ang gugma unang masinati sa managtiayon ug ayha pa masabtan unsay Diyosnon nga gugma. Apan ang kasaysayan nagtug-an nga dili ingon ini ang pagsabot sa gugma. Ang tanang kultura sa kalibotan nagpakita nga ang gugma sa magtiayon nahamutang sa ubos ra kaayong ang-ang, layo kaayo sa kaisog, sa pakig-uban, sa katahom sa kalibotan, sa kalipay sa kinabuhi. Gani, ang mga tawo sa Biblia, nakaamgo na lang sa bili sa kaminyoon ug sa gugma, pinasikad sa relihiyosong kasinatian sa mga propeta: Si Oseas, si Jeremias, ug ang ikatulong Isaias.

Diha na sa ika-12 ka siglo human ni Cristo, sa Tungatungang Panahon nga ang pagbati sa gugma nalakip sa pamilya ug kultura. Nahitabo ni sa mga nasod nga kristyanos; ug nadiskobrehan, una sa tanan, gumikan sa mga mistikong kristyanos nga nakasinati sa gugma sa Diyos ug nagpuyo ini gikan sa napamalandongan nilang mensahe sa basahon sa Mga Awit nga naghisgot sa Diyos isip Gugma ug Hinigugma.

Mao nga mas sayon nato ang paghunahuna nga sukad pa sa sinugdan, ang Awit sa mga Awit sambingay sa gugma sa Diyos o ang lawom nga pangandoy sa gugma sa dyotay, apan mainitong pundok, nga naglaom sa pagbalik sa Diyos sa Israel. Mao ni ang paagi sa pagsabot alang sa mga Judio ug kristyanos.

Usa ka pangandoy ug subling paghibalag. Mao ni ang dobling kalihokan sa Awit sa mga Awit, nga dinasig sa unang mga sinulat sa mga propeta (Oseas) “Ang pamanhonon motago kon siya pangitaon, aron nga kon dili siya makit-an tinud-on pa siya pagpangita sa pangasaw-onon, ug langanon sa pangasaw-onon ang pagpangita sa pamanhonon aron mas maklaro pag unsay iyang gipangita.” (San Gregorio).

Busa, dili angay nga mangutana ta: kinsa kining Hari ug Magbalantay? Kinsa ang pangasaw-onon? Naghisgot ba ni sa gugmang Diyosnon o sa tawhanong gugma? Apan ang tanang matuod nga gugma naggikan sa Diyos ug iyaha sa Diyos:

– Ang diha kanunay sa hunahuna sa magbabalak ining basahon mao ang pagsinultihay nga mahigugmaon sa Ginoo ug sa iyang katawhan.
– Nagpadayag sab siyag kahingawa ug kalipay sa tawong nangita sa Diyos ug nangandoy nga mosinati sa iyang presensya ining kinabuhia.
– Naghisgot sab siya alang kang bisan kinsa nga nangita ug nakahibalag sa gugma. Diha sa pagtugyan sa kaugalingon sa pangasaw-onon o sa pamanhonon, makasinati siya uban niya sa “diyosnong gugma” nga mao ray makatagbaw sa iyang kinabuhi.

Translation: Spanish

El Cantar siempre sorprenderá a los que sólo han visto la Biblia como un libro de religión. El poema nos lleva mucho más allá: lo mejor de esta vida no es la religión sino el encuentro de Él y de ella. A Él ni siquiera se le atribuye un nombre: el autor deja que la búsqueda se desenvuelva en un sueño, para revelar mejor así su misterio. De ahí el título que el libro se da a sí mismo: «El Canto sublime.»

El Cantar es la intuición y la búsqueda del Único más allá de todas las apariencias; él, por su parte, está totalmente fascinado por la amada que, a sus ojos, es única e irreemplazable. Esta conversión de Yavé, el Dios guerrero, en «el Amado», no es totalmente nueva en la Biblia. Grandes profetas se habían apoyado en su experiencia conyugal para hablar de la alianza de Dios con su pueblo (Os 1-2; Ez 24). Más aún, usaban las palabras del amor humano para expresar su experiencia de una relación privilegiada con Dios, que algún día se concedería a todo Israel (Is 54; 61-62; Jer 2-3).

El lenguaje del Cantar no es más extraño que el de Oseas 2,4-22, pero aquí no es el mismo interlocutor quien tiene la palabra. Oseas desempeñaba el papel de Dios, indignado por las prostituciones de Israel; en el Cantar, es Israel, convertido en la Amada, quien vive y desarrolla todo el sueño. El diálogo no es más que apariencia: solamente ella se expresa para decirnos lo que siente, lo que desea, analizando sus contradicciones. En esto se nota que los tiempos han cambiado: en la época en que se escribe el Cantar, existe una minoría que ama, espera y aspira a lo imposible, y el poeta del Cantar se hace su intérprete. La Amada de Dios es Israel con su tierra, y el autor-poeta espera la venida del Único como rey-Mesías de la comunidad elegida.

El sentido o la ausencia de sentido

Muchos biblistas, al ver los puntos de contacto entre el Cantar y los versos de amor de Oriente Medio, piensan que es del mismo tenor y que solamente en una época posterior se quiso ver en él la imagen del amor de Dios por su pueblo.

Bien es cierto que el vocabulario del Cantar y las imágenes que utiliza poseen una his toria antiquísima. Pero, si se descompone el Cantar en pequeños fragmentos, y luego se compara cada uno de ellos con tal o cual fragmento de poesía egipcia, que rara vez pasaba del erotismo, los fragmentos no encajan entre sí y el poema queda vacío de sentido.

Tampoco se puede sostener que el Cantar fue al comienzo un "canto del novio y de la novia" (Jer 7,34; 16,9). Pues no tiene nada de literatura popular, y muchas estrofas serían extrañas si se tratara de novios corrientes; en cambio se explican como alusiones al pasado de Israel, al Templo y a su tierra. Tampoco se podría ver más que trivialidad e incoherencias en lugares en que precisamente sospechamos que el autor nos esperaba.

Esas teorías nunca convencerán al que ha compartido la experiencia del autor. Entonces los símbolos pierden su agresividad sensual; expresiones esparcidas a lo largo del poema se ordenan una tras otra en el marco de una interpretación que desvela el anhelo, las inquietudes y la espera de la comunidad para la cual fue escrito. Se le puede relacionar sin dificultad con la situación social y política de cierta época, y el poema entero afirma que la esperanza no se verá burlada: ¡El Amado vendrá para las nupcias!

Muchos se han preguntado cómo esta glorificación del amor libre pudo ser colocada tan rápidamente entre los libros sagrados. La respuesta es simple: porque los contemporáneos comprendían inmediatamente el propósito del autor y los que estaban familiarizados con la Biblia se reconocían en él. Este amor libre, más fuerte que la muerte, era lo que se esperaba de Dios, más allá de las obligaciones de la Ley. Y les resultaba fácil interpretar varios detalles del poema que, a los ojos del observador extraño, no serían más que banalidad o incoherencia, pero que entregaban las claves del poema: ver en particular 1,9; 2,17; 6,12; 7,6.

El Cantar se presenta como obra de Salomón. Esto no es más que un préstamo de nombre. El autor era un letrado con una fuerte experiencia espiritual; escribió con toda probabilidad en el siglo III, bajo la dominación egipcia: ver 1,9.

El Cantar en tierra cristiana

En la cristiandad fueron los monjes los que se adueñaron del Cantar. Pasaban sin problemas por encima de las expresiones del amor sensual e iban directamente a lo que había sido, en la partida, una experiencia espiritual.

De hecho iban a entregar al pueblo cristiano el bien del cual se habían adueñado. En la Europa del siglo XII aparecieron las primeras señales de un reconocimiento del amor, tan ignorado durante los siglos bárbaros. Es entonces cuando el Cantar, leído y comentado por algunos grandes espirituales ejerció una influencia determinante para la toma de conciencia del misterio del amor.

Introduction to Colossians (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Towards the year 62, Paul, a prisoner in Rome, writes to the Christians of Colossae, who, without being aware of it, belittle Christ. They do not feel assured with only faith in Christ and they want to add some practices from the Old Testament. Or they try to include Christ in a board of celestial persons, or “angels” who are supposed to have the key to our destiny in hand.

Something was lacking in them and in the majority of their contemporaries. They were caught in the Roman Empire which had imposed its peace on the known world at that time, but also prevented them from living a life of their own. They fell back on the “spiritual.” Secret doctrines offered to lead their “perfect ones” to a higher state and theories called “gnosis” (that is, knowledge) were drawn up on the origin of the human and the world. According to them, all comes from a cosmic soup that had been boiling for ages, with impressive celestial families of angels or “eons”, male and female, who devour each other, couple and finally imprison sparks of spirit in material bodies. So people are manufactured who, after “putting on” a series of successive existences, may return to the kingdom of light.

Caught in the wind of these fine discourses, the Colossians went the way of certain Christians today who trust in their devotion to souls or who allow their life to be led by spiritualism, astrology and horoscopes. They no longer consider Christ as the only savior since they give the priority to others or to practices that are not of the Church.

This crisis in the Church of the first century gave us this letter of Paul where he establishes the absolute supremacy of Christ. As in other letters of Paul, the letter to the Colossians mentions that Timothy is with him (1:1). Paul chose him as assistant and looked on him as “his true Son in Christ.” Perhaps it was Timothy who wrote a fair part of this letter; it would explain the difference in style from the more authentic of Paul’s letters while its content – exceptionally rich – is constantly faithful to the inspiration of the apostle. On this subject see the Letter to the Ephesians which has the same themes as the one to the Colossians, but in a more developed way. In several passages of Colossians, relevant commentaries in Ephesians will be indicated.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

公元62年左右，保禄被囚于罗马时，写信给哥罗森的基督徒，因为他们正在不知不觉地贬低基督。他们觉得只信基督不够可靠，还要加进些旧约的宗教仪式：比如拒吃某些食物，拒喝某种酒等，为达到完美的境界。他们开始把基督看成掌握人类命运的“众天使”中的一员。

这些信徒和当时的大多数人一样，内在有所欠缺。那时罗马帝国强加给周围世界的升平景象攫住了他们，使他们不能拥有属于自己的生活，便转而依靠“精神”的支撑。有玄学教理说能引导他们中“完美的人”达到更高的境界；“诺斯士”（gnose即知识）的理论则解释人与世界的起源，比如：一切源于沸腾很久的宇宙液体，其中有引人注目的男女众神，他们互相融合，再将精神锁入物质体内，于是人被造了出来。经过一系列成功的生存形态之后，人回到光的王国中等等。受了这些学说的影响，他们不再视基督为唯一的救主，宁愿相信神秘奇迹或不着边际的怪诞言论。

公元一世纪教会的危机促使保禄这封信的写成。保禄在信中建立了基督绝对的超越性。哥罗森书，就像保禄的其他书信，提到弟茂德在他身边（1：1）。我们知道保禄一开始就选他当助手，并视他为“基督内的真儿子”。也许这封信的大部分内容由弟茂德写成，这可解释为什么此信文体和保禄最真实的书信有相当的差异，不过文章的内容非常丰富，且极其忠于保禄真正的精神。

有关这点，请参看厄弗所书，因其与本书具备相同的主题，只不过更深了一步。本书中的一些段落的注释，可在厄弗所书中找到。

Translation: Tagalog

Bandang taong 62, si Pablong nakabilanggo sa Roma ay sumulat sa mga Kristiyano ng Colosas, na humahamak kay Kristo nang di nila namamalayan.

Hindi na matatag ang kanilang pananampalataya kay Kristo at gusto nilang magdagdag ng mga gawaing panrelihiyon buhat sa Matandang Tipan: ang di-pagkain ng ilang mga ka-kanin, pati na marahil ang di-pag-inom ng alak, upang maging mas perpekto. Bukod dito, nagsisimula silang magpitagan sa “mga anghel”; ito ang tawag nila sa mga puwersang di-nakikita na, ayon sa kanila, ay nagtatakda ng kapalaran ng tao. Katulad nila ang mga ma-nanampalataya ngayon na may debosyon sa mga espiritu, o naniniwala sa astrolohiya, o sumasangguni sa horoskopyo para malaman ang kanilang kapalaran. Kaya hindi na nila itinuturing si Kristo bilang kaisa-isang Tagapagligtas, sa pagnanais nilang umasa sa kani¬lang sariling pagsisikap at pag-aalay, o sa mga bagay na hindi sa Iglesya.

Ang krisis ng Iglesya noong unang dantaon ang nagbigay sa atin ng sulat na ito, kung saan ipinaliwanag ni Pablo ang lubos na paghahari ni Kristo. Di ba’t katulad nito ang nangyayari ngayon? Mula sa mga nagliliyab na isyu tungkol sa karahasan at kapayapaan ngayon, nagi¬ging mas malalim at mas malinaw ang mensahe ni Kristo.

Tulad ng iba pang mga sulat ni Pablo, binabanggit ng sulat sa mga taga-Colosas si Timoteo na nasa tabi niya. Alam na natin na sa simula pa’y pinili na siya ni Pablo bilang katulong at itinuring siyang kanyang “tunay na anak kay Kristo.” Marahil ay mahalaga ang papel ni Timoteo sa pagkagawa ng sulat na ito. Maipaliliwanag din nito kung bakit lubhang naiiba ang estilo sa kay Pablo sa kanyang talagang mga sulat, at kung bakit, sa kabila nito, napakayaman ang nilalaman at palaging tapat sa tunay na diwa ni Pablo.

Translation: Cebuano

´Sa mga tuig 62, samtang napriso si Pablo sa Roma, nagsulat siya alang sa Kristyanos sa Colosas nga wala makaamgo nga dyotay na silag pagtoo ni Cristo.´

Wala na sila mobatig kasigurohan sa ilang pagtoo ni Cristo busa, gipun-an ni og mga relihiyosong tulumanon gikan sa Daang Kasabotan: may mga pagkaon nga gidili, lakip tingali ang pag-inom og bino, aron mas mahingpit sila. Dugang pa, nagsimba sila sa mga “angel”, nga gitawag og mga gahom nga natago, nga sumala nila, nagbuot sa kaugmaon sa mga tawo. Susama sila sa mga magtotoo nga nagsalig sa debosyon sa mga kalag o nagtoog panghimalad o nagbasag mga napta aron masayod sa kapalaran. Mao nga wala na maglantaw ni Cristo isip bugtong Manluluwas; nagsalig sila sa paningkamot ug sakripisyo o sa tulumanon nga dili sa Simbahan.

Kining sulata ni Pablo migula tungod sa krisis nga miabot sa Simbahan sa unang siglo; iyang gipatin-aw si Cristo isip kinalabwan sa tanan. Dili ba ni susama sa panghitabo karon? Sa nagbukal nga mga isyu, sama sa kagubot ug kalinaw, ang mensahe ni Cristo nakahatag sa dugang kaugdang ug katin-aw.

Sama sa ubang sulat ni Pablo, sa Colosas naghisgot gihapon siya ni Timoteo nga iyang kauban (1:1). Sukad sa sinugdan nahibaloan nga gipili siya ni Pablo nga kaabag, ug giisip nga matuod nga “anak diha ni Cristo”. Dunay purohan nga nakatampog dako si Timoteo sa pagsulat ini. Busa, bisan ang estilo lahi sa daghang sulat ni Pablo, apan tugob sa mga pagtulon-an ug maunongon kanunay sa panghunahuna ni Pablo.

Translation: Spanish

Hacia el año 60, Pablo, detenido en la fortaleza de Cesarea, escribió a los cristianos de Colosas, perturbados por el nacer de nuevas religiones. Ya no se sentían seguros con sólo creer en Cristo, sino que querían restablecer algunas prácticas religiosas del Antiguo Testamento. O tal vez trataban de incluir a Cristo en un conjunto de personajes celestiales, los «ángeles», que tendrían en sus manos la llave de nuestro destino. Algo fallaba en el conjunto de sus contemporáneos. Integrados en el Imperio romano, que había impuesto su paz a todo el mundo occidental, pero que ahogaba la vida propia de los diversos pueblos, trataban de refugiarse en lo «espiritual». Doctrinas secretas ofrecían guiar a sus «perfectos» a un estado superior. En ese tiempo se estaban elaborando ciertas teorías llamadas gnosis (es decir, conocimiento) sobre el origen y destino del hombre y del mundo. Todo había salido de una especie de sopa cósmica que había hervido por largo tiempo, apareciendo grandes familias celestiales de ángeles, o «eones», masculinos y femeninos, que se devoraban, se acoplaban y finalmente aprisionaban chispas de espíritu en cuerpos materiales. Así se originaban seres humanos que se revestirían de existencias sucesivas hasta que su espíritu pudiera retornar al reino de la luz. Una corriente paralela se evidenciaba también en el mundo judío; se hablaba mucho de ángeles, y algunos pretendían participar en su religión, a donde no llegaban los creyentes comunes. Tal crisis en la Iglesia del primer siglo fue la causa de esta carta de Pablo, en la que se establece la supremacía absoluta de Cristo. Sobresale un texto en especial: el himno de alabanza a Cristo, que es el punto de encuentro entre Dios y el universo (1,15). Mediante su persona se hizo la creación y sólo en él se mantiene, y gracias a él encontrará su sentido y su integración en el misterio de la eternidad. Pablo establece la superioridad de la fe frente a esas sabidurías que pretendían ser reveladas; la fe que no se enreda en especulaciones sofisticadas y que nos pone en contacto con una persona viva. Y tal como había hecho en Romanos 5-7, pero sin volver a las controversias que tejían esa carta, Pablo afirma que el alma cristiana se mueve en un mundo que ya no es el de las religiones sino el de los hijos de Dios, a quienes ha sido comunicado el Espíritu divino. Esta carta menciona a Timoteo a su lado (1,1), como ocurre en otras cartas de Pablo, y tal vez Timoteo tuvo también parte en su redacción, lo que explicaría esa renovación del estilo que se advierte también en la Carta a los Efesios, escrita en el mismo momento. Véase al respecto la Introducción a las Cartas de la Cautividad.

love (by God)

Translator Lee Bramlett submitted this on the translation of the Greek word that is translated into English as “love” (referring to God’s love). This letter was then reposted by Wycliffe Bible Translators (see here ):

“Translator Lee Bramlett was confident that God had left His mark on the Hdi culture somewhere, but though he searched, he could not find it. Where was the footprint of God in the history or daily life of these Cameroonian people? What clue had He planted to let the Hdi know who He was and how He wanted to relate to them?

“Then one night in a dream, God prompted Lee to look again at the Hdi word for ‘love.’ Lee and his wife, Tammi, had learned that verbs in Hdi consistently end in one of three vowels. For almost every verb, they could find forms ending in i, a, and u. But when it came to the word for love, they could only find i and a. Why no u?

“Lee asked the Hdi translation committee, which included the most influential leaders in the community, ‘Could you ‘ɗvi’ your wife?’ ‘Yes,’ they said. That would mean that the wife had been loved but the love was gone.

“‘Could you ‘ɗva’ your wife?’ ‘Yes,’ they said. That kind of love depended on the wife’s actions. She would be loved as long as she remained faithful and cared for her husband well.

“‘Could you ‘ɗvu’ your wife?’ Everyone laughed. ‘Of course not! If you said that, you would have to keep loving your wife no matter what she did, even if she never got you water, never made you meals. Even if she committed adultery, you would be compelled to just keep on loving her. No, we would never say ‘ɗvu.’ It just doesn’t exist.’

“Lee sat quietly for a while, thinking about John 3:16, and then he asked, ‘Could God ‘ɗvu’ people?’

“There was complete silence for three or four minutes; then tears started to trickle down the weathered faces of these elderly men. Finally they responded. ‘Do you know what this would mean? This would mean that God kept loving us over and over, millennia after millennia, while all that time we rejected His great love. He is compelled to love us, even though we have sinned more than any people.’

“One simple vowel and the meaning was changed from ‘I love you based on what you do and who you are,’ to ‘I love you, based on Who I am. I love you because of Me and NOT because of you.’

“God had encoded the story of His unconditional love right into their language. For centuries, the little word was there — unused but available, grammatically correct and quite understandable. When the word was finally spoken, it called into question their entire belief system. If God was like that, did they need the spirits of the ancestors to intercede for them? Did they need sorcery to relate to the spirits? Many decided the answer was no, and the number of Christ-followers quickly grew from a few hundred to several thousand.

“The New Testament in Hdi is ready to be printed now, and 29,000 speakers will soon be able to feel the impact of passages like Ephesians 5:25: ‘Husbands, ‘ɗvu’ your wives, just as Christ ‘ɗvu’-d the church…'”

In Hawai’i Creole English the love that God has is often translated as love an aloha. Aloha has a variety of meanings, including “hello,” “goodbye,” “love,” “thank you,” etc.

The Philippine languages of Cebuano, Tagalog, and Pampanga use a word (gugma, pag-ibig, and lugud respectively) that is also used for a “noble, refined love of people for each other,” distinct from romantic love. (Source: G. Henry Waterman in The Bible Translator 1960, p. 24ff. )

In Mairasi, the term that is used for love by God, for God and for people is the same: “desire one’s face.” (source: Enggavoter 2004)

Joseph Hong (in The Bible Translator 1996, p. 233ff. ) explains the translation of this kind of love into Khmer: “Expressing the idea of God’s love has also caused some problems. Since the Khmer knows only about the Buddha as compassionate, the translation team was at a loss to find an adequate term to express God’s love for humankind which is so great that God even allowed himself to become a human being. A solution was found which says that God “relates himself” to (that is, “interacts with”) human beings, srolanh (ស្រលាញ់).”

See also love (Jesus for young, rich man), God is love, Honorary “are” construct denoting God (“love”), and this devotion on YouVersion .

making implicit plural form explicit (2 Samuel 17:1)

In many, if not most of the languages in the Philippines, proper nouns, such as personal names, are tagged with a marker that signals their grammatical role within a sentence. For Tagalog and the Visayan languages , this typically includes si to mark the proper noun as the actor or subject (nominative case), ni to mark the proper noun as an owner (genitive case), and kay to mark the proper noun as as an indirect object, i.e. the one to or toward whom an action is directed (dative case). All of these also have plural forms — sina, nina and kina respectively — and unlike in the biblical languages or in English, the plural form has to be used when only a single proper name is mentioned but implicitly that proper name includes more than just one.

In this verse, where English translates “(pursue) David,” the Tagalog translation translates “sina David” because the context of the text makes clear that David was with his followers. (Source: Kermit Titrud and Steve Quakenbush)