Introduction to 1 Chronicles (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

When the Sacred books began to be organized, the Mosaic books were followed by a history of Israel that went from the Book of Joshua to the Book of Kings. Their authors shared the prophets’ views that were also those of Deuteronomy: God made a covenant with Israel, gave it the land, provided that Israel would remain faithful to the covenant. In the course of the centuries, there were more and more infidelities and this is why the two kingdoms, Israel and then Judah, lost their land. Yet, after the disaster, there was still hope. God did not go back on his promise: the land of Palestine and the Temple of Jerusalem remain at the center of God’s plan and the conversion of the people will usher in a new age.

In the fifth century, this hope encouraged those who were returning from the Exile, as well as the last prophets. Then, with Zerubbabel, Nehemiah and Ezra, the Temple and the city were rebuilt and the cult was reorganized. Time was passing by and the Jewish community was getting used to being just a province of the Persian Empire: it was satisfied with having imposed its own identity under the leadership of its priests. This is when the books of the royal period seem dated.

People no longer expected anything from the kings and priests had full authority… There was no interest in the history of the kingdom but rather, in the roles that priests had in it. The Mosaic books were rewritten to put the laws dealing with worship in the first place and this type of work continued until the contemporary period, that is to say, Ezra’s reform. The history of Israel will take its readers from Moses, who foresaw everything, to Ezra, who reformed everything, by way of holy King David who established the liturgy.

The Book of Chronicles was written in this setting. The book is full of genealogies since the religious status of priests depended on their family of origin. Therefore, we should not be surprised by the fabulous genealogies at the beginning of the book. It is full of extraordinary numbers (this was also the case of Numbers with the 600,000 men of Exodus). This history is only interested in the Kingdom of Judah as it ignores or condemns a priori everything the others tribes of Israel had experienced.

Did the authors want Chronicles to replace the previous books that we have mentioned? God did not allow that to happen and Chronicles simply completed Samuel and Kings. They even preserved strange traditions that the latter ignored. At times, they show the narrow-mindedness that characterizes people who live for one or two principles. But they also offer us a grandiose vision of the worship of God, a people’s prayer and the conviction that this chosen people can and must have its own identity. Among other things, we will notice this conviction: unity constitutes both the richness and the first obligation of the people of God, that is to say, the condition for our obedience to God to be authentic. This assertion is still valid for the Church of Christ.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

编年纪上：引言

现在分为上下两篇的《编年纪》，很可能成书于公元前四世纪，在犹太人遭流放归来之后。与本书同时写成的有《厄斯德拉书》和《乃赫米雅书》，试比较《编年纪》最后几节的文字与《厄斯德拉书》的开篇叙述。

本书就如同第二次的尝试：再次讲述从元始到犹太王国时期的圣史。第一次的尝试已在列王和先知时代进行过了。本书囊括的范围更加广泛，我们可以在先前的几本书，从《创世纪》一直到《列王纪》中读到。《编年纪》的作者再一次叙述过去的事件和回忆，是为了告诉人们：犹太人民的未来取决于他们对梅瑟律法是否忠诚；对敬拜的法规是否遵循。

当时已不复存在一个独立的犹太国家，只能说它是波斯帝国里的一个自治省。人民对“神权统治”的渴望在升腾，也就是说，人民渴望天主的王国，一个由司祭借天主的名统治的国家。人民试图忘记给他们留有足够自由空间的波斯行政官员，而组织起一种围绕圣殿和梅瑟律法的国家生活。他们期待着“达味之子”的到来。他们说：“如果全国人民有条不紊地遵行律法，总有一天默西亚会来临。”

这就是作者为什么特别对达味后裔－犹大列王的历史感兴趣的原因。他给了我们一长串名单，追溯达味的祖先直到亚当，但只字未提大多数子民生活其间的以色列王国，因为那时以色列已从达味王国中分离出去了。作者给了我们许多色彩纷呈的细节，都是在《撒慕尔纪》和《列王纪》中找不到的内容。但总体看起来，他的故事似乎既虚假又乏味，更有甚者，作者受激情驱使，喜欢用庞大的数字，以致有时为了支持自己的观点，扭曲了真实（试比较列上22:30和编下20:35；撒下12:31和编上20:3）。

作者对犹太人民讲话，并竭力使之相信：除非他们紧密团结于信仰中，扎根于国土上，遵守律法，服从司祭，在耶路撒冷圣殿全身心地敬拜；否则，他们既得不到祝福，又没有未来。总之，天主子民必须统一，有着可见的等级制。

我们读此书能从中获得什么启示呢？那就是在每一页上都能找到的确信：信徒除了实现天主的意愿，不能有别的企望，然后胜利就会赐给你。这对基督的子民更是一种提醒：虽然他们现在生活在芸芸众生之中，他们仍不该也不会抛弃使命，因为他们是天主在人前的代表。

Translation: Tagalog

1 Mga Kronika Introduksyon

Para sa mga may gusto sa atin na malaman ang kasaysayan ng Israel, walang itinuturong bago ang Mga Kronika. Muli lamang isinusulat dito ang naisalaysay na sa mga libro ni Samuel at ng Mga Hari. Nasa paraan lamang ng pagpili sa mga pangyayari at sa paglalahad ng mga ito ang kaibahan.

Gustong ipakita ng sumulat ng Mga Kronika na nakasalalay sa katapatan sa Batas ni Moises at sa mga kautusan sa pagsamba ang kinabukasan ng sambayanang Judio.

Dahil sa kanyang panahon, hindi isang bansang malaya ang mga Judio, kundi parang isang malayang probinsya na lamang ng imperyo ng Persia. At may lumalaking pagnanasa sa kanila na maging isang “teokrasya,” na ibig sabihi’y isang kaharian ng Diyos na pinamumunuan ng mga pari sa kanyang pangalan. Sinisikap nilang kalimutan ang mga Persianong tagapamahala na hinayaan silang magkaroon ng sapat na kalayaan, at inoorganisa nila ang buhay ng bansa na sa Templo at sa Batas ni Moises nakasentro. Sa paghihintay nila sa pagdating ng “Anak ni David,” nakagawian na nilang sabihin: “Kung sa buong maghapon ay ganap na susundin ang Batas sa buong bansa, tiyak na darating ang Mesiyas.”

Kaya halos sa kasaysayan lamang ng mga hari ng Juda na mga inapo ni David interesado ang awtor. Bagamat ibinibigay niya sa atin ang listahan ng mga ninuno ni David, na pabalik pa hanggang kay Adan, wala naman siyang binabanggit na kataga man lamang tungkol sa kaharian ng Israel kung saan nabuhay ang karamihan sa bayang pinili, dahil hiwalay ito sa kaharian ni David. Maraming makukulay na detalye ang ibinibigay sa atin ng awtor na wala sa mga libro ni Samuel at ng Mga Hari, pero sa kabuua’y para bang di kapani-paniwala at nakakasawa para sa atin ang kanyang salaysay. Isa pa’y nadadala siya ng masigasig niyang pananampalataya, mahilig siya sa malalaking numero at pagkaminsa’y iniiba niya ang katotohanan para bigyang-diin ang gusto niyang sabihin (paghambingin ang 1 H 22:50 at 2 Kro 20:35, 2 S 12:31 at 1 Kro 20:3).

Ano naman ang mapapala natin sa pagbasa sa aklat na ito? Matutunghayan natin sa bawat pahina ang katiyakan na hindi dapat magkaroon ng ano pa mang ambisyon ang bayang sumasampalataya liban sa pagtupad sa kalooban ng Diyos: darating na lang ang iba pang mga tagumpay bilang regalo. At ipinaaalaala rin nito sa atin na hindi dapat iwala ng bayan ni Kristo ang pagiging orihinal at bukod-tangi, sa kabila ng kawalan nito ng mga nakikitang hangganan at di pamumuhay nang hiwalay sa gitna ng ibang mga tao upang mapalahok sa masa. Hinding-hindi ganap na makakahawig sa di-sumasampalataya ang sumasampalataya, ni maging katulad na katulad sa takbo ng isip. May sarili siyang misyon at iniingatan niya ang nakikitang pagkakaisa ng Iglesya sa paligid ng mga inilagay ng Diyos sa kanila para maging mga kinatawan niya.

Translation: Cebuano

Kon gusto tag dugang pang kasayoran sa kasaysayan sa Israel, ang Kronikas dyotay rag ikatampo: halos tanan nga gisaysay dinhi nasulat na sa Samuel ug sa mga Hari. Ang kalainan lang mao ang paagi sa pagpili sa mga hitabo ug sa pagpadayag ini.

Buot ipadayag sa tagsulat ining basahona nga ang kaugmaon sa katawhang Judio nag-agad sa kamaunongon sa Balaod ni Moises ug sa gilatid nga tulumanon sa pasimba.

Niining panahona, ang mga Judio dili na gawasnong nasod, apan lalawigan sa Persianong imperyo, bisag gihatagan silag dyotayng awtonomiya. Dako kaayo ang ilang pangandoy nga mahimong “Teyokrasya,” sa ato pa, gingharian sa Diyos nga magmando sa ngalan sa Diyos pinaagi sa kaparian. Ilang gisulayan nga dili lang manumbaling sa Persianong administrador nga naghatag nilag kagawasan sa pagpalambo sa nasodnong kinabuhi alirong sa Templo ug sa mga balaod ni Moises. Kanunay silang naglantaw sa pag-abot sa “anak ni David” ug sagad moingon: “kon hingpit lang nga motuman ang tanang katawhan sa Balaod, bisag sa usa ra ka adlaw, nan, moabot gyod ang Mesiyas.”

Mao man gani nga interesado kaayo ang tagsulat sa paghatag og dakong gibug-aton sa kasaysayan sa gingharian sa Juda nga kaliwat ni David. Gihatag sa tagsulat ang taas nga talaan sa katigulangan ni David, sukad ni Adan, apan wala niya hisgoti ang gingharian sa Israel diin namuyo ang kadaghanan sa piniling katawhan, kay ang Israel mibulag man sa gingharian ni David.

Daghang mabulokan nga mga detalye ang gisaysay sa tagsulat nga dili mabasa sa Samuel ug sa Mga Hari, apan sa kinatibuk-an, ang iyang istorya morag sumada ug dili nato katoohan nga mosaysayg dagkong mga numero, usahay tuison ang panghitabo, aron lang paglig-on sa buot niyang ipasabot (itandi ang 1 H 22:30 ug 2 Kro 20:35; 2 S 12:31 ug 1 Kro 20:3).

Unsay makuha natong kaayohan pagbasa ining basahona? Sa matag panid, makita ang hugot nga pagtoo, nga ang matoohong katawhan kinahanglang walay laing tinguhaon gawas sa pagtuman sa kabubut-on sa Diyos; ang ubang kadaogan naangkon kay gihatag ni isip gasa. Dugang pa, nagpahinumdom ni natong kristyanos nga bisag wala tay makita nga mga utlanan karon, ug wala magpuyo nga himulag sa ubang katawhan, kinahanglang dili ta malimot sa atong sinugdan, aron masagol ta ug dili mahilayo sa katawhan. Kinahanglan nga ang mga magtotoo dili gyod hingpit nga mahisama sa walay pagtoo, ni hingpit nga mahisama ang ilang panghunahuna. Aduna silay kaugalingong misyon, ug maglantaw kanunay alang sa makitang kahiusa sa simbahan, diin gipahimutang sa Diyos ang iyang mga tinugyanan.

Translation: Spanish

INTRODUCCION A LAS CRÓNICAS

En un primer momento las Crónicas parecen no contener muchas cosas que no hayamos leído en los libros anteriores, especialmente en los libros de Samuel y de los Reyes. La diferencia está en la manera de presentar los hechos.

Cuando regresaron los judíos deportados a Babilonia, Judá no era más que una provincia del imperio persa, pero la reforma de Esdras había hecho de los sacerdotes la única autoridad de la provincia judía. Los sacerdotes ahora quieren una historia de Israel que conduzca a sus lectores desde Moisés, que lo ha previsto todo, hasta Esdras, que ha reformado todo, pasando por el santo rey David que ha organizado y codificado la liturgia. Todo gira en torno al templo de Jerusalén y la vocación única del pueblo judío. El autor no quiere negar las faltas del pasado, pero sobre todo se necesitan grandes ejemplos; la vida y la obra de David y de Salomón, pues, recibirán un trato especial y serán escritas como una “vida de santos”, quedándose como figuras ejemplares.

Éste es el marco en que se escribieron las Crónicas. Un libro plagado de genealogías, porque entre los sacerdotes la posición dependía de la familia donde uno había crecido. No deberían extrañarnos, por tanto, las genealogías fabulosas con que comienza la obra: la genealogía de David se remonta ¡hasta Adán! Un libro lleno de cifras fantásticas (como los Números o como los 600.000 hombres del Éxodo). Una historia que sólo se ocupa del reino de Judá, olvidando o condenando a priori todo lo que había pasado en las otras tribus de Israel: en cuanto se separaron del centro elegido por Dios, perdieron el beneficio de sus promesas.

Las Crónicas, redactadas con toda probabilidad al final del siglo cuarto, siempre han sido consideradas como un libro reservado a los estudiosos y apenas encontraron un lugar en la liturgia judía. Hoy en día, para el lector que se toma la libertad de pegar un triple o cuádruple salto por encima de las listas interminables de nombres, deben su sabor a las numerosas tradiciones curiosas que han sabido conservar.

El libro manifiesta a veces una estrechez de espíritu propia de personas que viven de uno o dos principios. Pero también nos ofrece una visión grandiosa del culto de Dios, de la oración de un pueblo, de la convicción que el pueblo elegido debe tener de su propia identidad. Insiste, entre otras cosas, en que la unidad es a la vez la riqueza y la obligación del pueblo de Dios, condición para que la obediencia a Dios sea auténtica. Para nosotros la ciudad de Jerusalén y el Templo único han sido sustituidos por la Iglesia única. Ninguno de los que se buscan iglesias a su gusto podrá leer este libro sin sentirse interpelado.

Introduction to 2 Kings (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

The second Book of Kings continues to look at the progressive decline of the two kingdoms to the North and to the South, Israel and Judah.

It would be a mistake to believe that the nation prospered at first because it had good and just kings, David and Solomon, and that after them the bad kings ruined everything; or that the Jewish people who were destroyed by the Chaldeans were more sinful than David’s contemporaries.

When we read attentively, we realize that the author of the book does not judge the founders of the kingdom and their successors with the same severity. Was Jeroboam II, who restored prosperity and independence to Israel and brought peace for forty years, inferior to Solomon? Was he, perhaps, less of a believer? And yet, the first Book of Kings delights in describing Solomon’s luxury, vanity and greatness, whereas the second Book of Kings treats Jeroboam II only one paragraph, as if the fact of having a temple other than the one in Jerusalem was a priori a condemnation of all his achievements.

Here we must see God’s way of teaching. At first he encourages his people with the possibility of achieving independence and prosperity, because they live in the historical moment when this conquest must be accomplished. God does not show them all the negative aspects of what they are doing; he does not point out Solomon’s faults or the vanity of his luxury. But, later, God invites his people to observe with a critical eye, and while the great dream of Solomon’s kingdom is vanishing, God teaches them to seek another more lasting and important conquest, that of the Reign of Justice.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

列王纪下：引言

列王纪下继续叙述以色列和犹大南北两大王国的渐渐没落的过程。

信德的教诲

读者常认为：这个国家初期的繁荣应归功于达味和所罗门这样懂仁政的明君，而后来的世道不仁，是昏君断送了大好江山，或者是加色丁毁灭的犹太人比达味那时候的百姓更罪大恶极。其实这是一种错觉。读者不要忘了我们在读的列王纪不单是一部历史书籍，更是一本有宗教目的和意义的教诲书。

如果我们用心来读的话，我们就会了解本书的作者并没有用同样严厉的尺度，来评断王国的创始君主和他后来的继承人。难道恢复了以色列的繁荣独立，并带来四十年和平的雅洛贝罕二世会比不上所罗门吗？作者没有提他是因为他的信仰不够虔诚吗？在列王纪上里作者用了大量篇幅津津乐道描写所罗门在物质上的繁荣富贵。到了列王纪下里对雅洛贝罕的描写只有一段。作者似乎在暗示我们，雅洛贝罕在圣城外建过一座圣殿，这一举动将他的其他成就几乎一笔勾销了。

天主教诲人的方式

我们从这样的叙述中可以了解天主教诲人的方式，或者说人们对天主这种教育方式的理解。天主最初用王国的独立和繁荣来鼓励祂的子民，因为人无法超越历史而生活。人们对自己生存时代的踪影无法自知，因为我们的归属感限制了我们的超越性，天主并没有指出所罗门的过错，或是那奢华的虚荣心理。后来的作者们开始用一种批判的眼光来看过去的历史，反思历史的对否。而且随着所罗门国王伟大梦想的逐渐消逝，天主呼唤子民去追求一个更加持久而且更重要的王国，那便是正义的王国。

Translation: Tagalog

2 Mga Hari Introduksyon

Patuloy na tinitingnan ng ikalawang Aklat ng Mga Hari ang palalang pagkabulok ng dalawang kaharian sa hilaga at sa timog, ang Israel at ang Juda.
Ngunit magiging pagkakamali kung iisiping sumagana ang bansa sa simula dahil nagkaroon sila ng mga haring mabuti at matuwid na sina David at Solomon. At pagkatapos ay mga masamang hari naman ang sumira ng lahat. O kaya’y mas makasalanan ang bayang Judio na winasak ng mga Kaldeo sa mga kapanahon ni David.

Kung babasahin natin ito nang mabuti, maiintindihan nating hindi parehong mahigpit ang paghuhusga ng sumulat ng libro sa mga nagtatag ng kaharian at sa mga kahalili nila. Mas mahina nga kaya kay Solomon si Yeroboam II na muling nagtayo ng isang masagana at malayang Israel at naghatid ng apatnapung taong kapayapaan? Mas mahina nga kaya ang kanyang pananampalataya? Gayunpama’y nasisiyahan ang unang Aklat ng Mga Hari sa paglalarawan sa luho at kadakilaan ni Solomon, na pawang mga materyal na bagay lamang. Samantalang iisang talata lamang ang inilalaan ng ikalawang Aklat ng Mga Hari para kay Yeroboam II na para bang ang pagkakaroon ng templong iba kaysa nasa Jerusalem ang mula sa simula’y isa nang paghatol sa lahat niyang mga gawa.

Kailangang makita natin dito ang paraan ng pagtuturo ng Diyos. Sa simula’y pinasisigla niya ang kanyang bayan na puwedeng makamit ang kasaganaan at kalayaan. At dahil ang mga taong ito ay nasa sandali ng kanilang kasaysayan na kailangang isagawa ang pagkakamit na ito, hindi ipinakikita sa kanila ng Diyos ang lahat ng negatibong aspekto ng kanilang ginagawa. Hindi niya binibigyang-diin ang mga depekto ni Solomon o ang kawalang-saysay ng kanyang luho. Ngunit pagkatapos ay inaanyayahan naman ng Diyos ang kanyang bayan na magmasid nang may mapanuring diwa. At sa paglalaho ng mataas na pangarap ng kaharian ni Solomon, tinuturuan sila ng Diyos na hangarin nilang kamtin ang mas tumatagal at mas mahalaga – ang Paghahari ng Katarungan.

Translation: Cebuano

Ang ikaduhang basahon sa mga Hari nagpadayog saysay sa inanay nga pagkaut-ot sa duha ka gingharian sa Amihanan ug sa Habagatan, ang Israel ug ang Juda.

Sayop ang panghunahuna nga kadtong pag-uswag sa ilang nasod gikan sa pagbaton nilag maayo ug tarong nga mga hari sama ni David ug Solomon ug nga human nila, ang nakasunod nga mga hari nakaguba ining tanan; o nga ang mga Judio nga gipukan sa mga Kaldeo mas makasasala kay sa katawhan sa panahon ni David.

Kon ayohon natog basa kining basahon, mamatikdan nga dili parehas og gibug-aton ang gipahamtang sa tagsulat ngadto sa mga hari ug sa ilang sumusunod. Mas ubos ra ba si Yeroboam II, nga mipabangon sa Israel sa kauswagan, sa kaugalingnan ug sa kalinaw sulod sa 40 ka tuig kay ni Solomon? O menos ba kaha siya nga magtotoo? Ug gani, sa unang basahon sa mga Hari, mahimut-on nga gisaysay sa tagsulat ang kaluho ug kabantog ni Solomon: mga butang materyal. Samtang ang ikaduhang basahon sa mga Hari, pipila ra ka tudling ang gigahin alang ni Jereboam II bahin sa pagtukod niya og laing templo gawas sa Jerusalem, paagi nga nagpasabot nga tungod ining iyang gibuhat, nawad-ag bili ang tanang kaayohan nga iyang nahimo.

Pinaagi ini, makita nato unsaon sa Diyos pagtudlo: una, dasigon niya ang iyang katawhan sa pagpaningkamot aron pagkab-ot sa kaugalingnan ug kauswagan, kay kining maong katawhan naa man sa kahimtang diin kinahanglan gyod nga modaog sila. Pasagdan sa Diyos nga sila magkasayupsayop. Wala niya badlonga si Solomon nga nagpuyo sa tumang kaluho. Apan unya, sa paglabay sa panahon, hinayhinay nga matukas sa ilang atubangan ang gingharian nga ilang gidamgo ug gipangandoy nga nag-anam og kahanaw. Nagmata sila ug nakaamgo; nakakat-on silag pagtulon-an gikan sa Diyos sa pagpangitag gingharian nga molungtad ug malukpanon, diin maghari ang Hustisya.

Translation: Spanish

El segundo libro de los Reyes (dijimos que son las dos partes de un mismo libro) sigue contemplando la historia de los dos reinos del norte y del sur, Israel y Judá.

El autor quiere demostrar que su decadencia fue el castigo de su infidelidad a la alianza de Dios. Sería un error, sin embargo, pensar que los últimos reyes fueron peores que los primeros. Al leer atentamente, nos damos cuenta que el autor no juzga con la misma severidad a los próceres del reino y a sus sucesores. ¿Acaso Jeroboam II, que restableció un Israel próspero e independiente, y le aseguró cuarenta años de paz, era inferior a Salomón? ¿Acaso era menos creyente? Sin embargo, el primer libro de los Reyes se complace en describir el lujo y la grandeza de Salomón, cosas muy materiales en definitiva, mientras que el segundo no dedica más que un párrafo a Jeroboam II, como si el hecho de tener otro templo que el de Jerusalén condenara a priori toda su obra.

Se debe ver en esto la pedagogía de Dios que, al comienzo, entusiasma a su pueblo con la posibilidad de conquistar independencia y prosperidad, y porque estos hombres están en el momento histórico en que deben realizar esta conquista, Dios no les muestra todos los aspectos negativos de lo que están haciendo; no insiste en los defectos de Salomón o en la vanidad de su lujo. Pero, más tarde, Dios invita a su pueblo a que mire con espíritu crítico y, mientras el gran ensueño del reino de Salomón se va desvaneciendo, les enseña a buscar otra conquista más duradera e importante, que es la del Reino de Justicia.

Dios es el gran educador, y su pedagogía se manifiesta en el decurso de la historia como en el de las etapas sucesivas de nuestra propia vida.

Introduction to 1 Kings (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

The period of the Kings is the third stage in Israel’s history. It follows the period of the Patriarchs (Abraham in 1750 B.C.) and that of the Exodus and the Conquest (Moses in 1250 B.C.).

David captured Jerusalem around 1000 B.C. After Solomon’s death in 932 B.C., the Kingdom of David and his son Solomon would be divided. The northern part, called the Kingdom of Israel, would cease to exist as a nation two centuries later. The southern part, called the Kingdom of Judah, would last until the year 587 B.C., the year of the destruction of Jerusalem and the Temple, and of the Exile to Babylon.

This period covers a total of four centuries. These four centuries of the Kings are the most important in sacred history because these are the period during which God raised up prophets from among his people.

The greater part of the Bible was written during those four centuries. It was not only the major prophets who produced writings, e.g., Isaiah and Jeremiah. There were also groups of prophets of lesser importance who wrote much of Israel’s history, such as the greater part of the pages of Genesis and Exodus, the books of Deuteronomy, Joshua, Judges, Samuel and Kings.

We can say that the period of the Kings is the most important period in sacred history. It is also the time which we know with the greatest precision.

These four centuries would appear to be the time of the Kingdom of Israel’s decadence if we paid attention only to its wealth and power. But during these four centuries, through trials, persecutions and difficulties of all kinds, Israel’s faith matured to the point of reaching, in the great prophets, a sublimity and clarity which only Christ would enhance.

The book of Kings

In the beginning, the actual books of Kings formed one book. This work is the fruit of the prophets’ reflection and was edited during the Exile in Babylon.

It is a religious history. And the events which other historians would consider important are deliberately omitted. For instance, it hardly discusses the important reigns of Omri and of Jeroboam II in Samaria. Its judgment on the Kings of Israel (Kingdom of Samaria) is always negative, blaming them for the division of the ancient Kingdom of David. Only a few kings of Judah are praised for their loyalty to Yahweh.

We can easily note three parts:

– the grandeur of Solomon’s reign and of the Temple;

– the history of the two kingdoms of Israel and Judah after their division;

– after the destruction of the Kingdom of Israel, the history of Judah until Jerusalem’s destruction in 587.

The chapters referring to Elijah and Elisha form a unit apart: 1 K 17–19 and 2 K 2–8.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

列王纪上：引言

列王时期是以色列历史的第三阶段。在此之前是民长时代（公元前1750年的亚伯郎）和出离埃及与征服许地的时代（公元前1250年的梅瑟）。

达味王在公元前一千年左右攻占了耶路撒冷。公元前932年所罗门死后，达味王和他儿子所罗门的江山一分为二。北部的以色列王国，在分裂后有过两百年的历史，然后面对了亡国的厄运。南部的犹大王国，分裂后持续到公元前587年，就在这一年，耶路撒冷沦陷于巴比伦之手，圣殿遭到毁灭，以色列人也被放逐到巴比伦。

这个时期，历时四百年之久。列王时期的这四百年，是圣经历史上最重要的年代段限，因为在这段时期内，天主从祂的子民当中兴起了先知。

圣经中有一大部分书籍也是在这个时期写成，不单只是依撒意亚和耶肋米亚这些大先知在从事创作，还有一群较不为人所知的先知也写下了大部分的以色列历史。其中有：大部分的创世纪和出谷纪、申命纪、若苏厄、民长纪、撒慕尔纪和列王纪。

我们了解到列王时期是圣经上最重要的时期，我们对这个时期有很清楚的了解。

如果我们单单就以色列的财富和国力而论，那么这四百年就好像以色列王国的衰亡史。但是，就民族精神和信仰的成熟而言，以色列在这四百年中，经由各种磨难、迫害和困难，在信仰上臻于成熟，其崇高和纯净的程度，许多先知认为只有基督才能将之更向前推展。

列王纪

刚开始的时候，真正的列王纪只有一部书。这部作品是先知反省的果实，编纂时期大约是在以色列人流放到巴比伦的时候。

这部书记载了信仰的发展史，所以很多历史学家得出结论：重要的历史事实在这本书中被故意地省略掉了：如书中几乎没有讨论到撒玛利亚的敖默黎和雅洛贝罕二世的重要统治。书中对列王的评断是很严厉的，认为这些人必须为分裂负责。只有犹大的一些君王因忠于雅威受到赞美。

本书分三部分

前编：所罗门统治期间和圣殿的光荣（1-11）。

中编：犹大以色列两国君王史（列上12-列下17）。

后编：以色列王国毁灭之后，公元前587年耶路撒冷陷落前，犹大国晚年史（列下18-25）。

有关厄里亚和厄里叟的章节，另成独立的单元：列上17-19和列下2-8。

Translation: Tagalog

1 Mga Hari Introduksyon

Ang panahon ng Mga Hari ang ikatlong yugto sa kasaysayan ng Israel. Kasunod ito ng panahon ng Mga Patriyarka (si Abram sa taong 1750 bago dumating si Kristo) at ng panahon ng Exodo at Pananakop (si Moises sa taong 1250 bago kay Kristo).

Nakuha ni David ang Jerusalem mga taong 1000 bago kay Kristo. Mahahati naman ang kaharian ni David at ng kanyang anak na si Solomon pagkamatay ni Solomon sa taong 932 bago kay Kristo. At pagkaraan ng dalawang dantaon, mawawala bilang bansa ang hilagang bahagi na tinatawag na kaharian ng Israel. Mananatili naman ang bahaging timog na tinatawag na kaharian ng Juda hanggang sa taong 587, ang taon ng pagkawasak ng Jerusalem at ng Templo pati na ng Pagkatapon sa Babilonia.

Apat na dantaon ito sa kabuuan. At ang apat na dantaong ito ng Mga Hari ang pinakaimportante sa banal na kasaysayan. Sapagkat ito humigit-kumulang ang panahon nang palitawin ng Diyos ang mga propeta mula sa bayang iyon.
Sa apat na dantaong ito nasulat ang malaking bahagi ng Biblia. Hindi lamang ang mga dakilang propeta ang nag-iwan ng kanilang mga gawa: Isaias, Jeremias… kundi ang mga pangkat ng mga propeta na di masyadong mahalaga ang silang sumulat sa malaking bahagi ng kasaysayan ng Israel: ang mas maraming bahagi sa mga pahina ng Genesis at ng Exodo, ang mga libro ng Deuteronomio, Josue, Mga Hukom, Samuel at Mga Hari.

Kaya masasabi nating ang panahon ng Mga Hari ang pinakaimportante sa banal na kasaysayan, at ito ang panahong alam natin nang may higit na katiyakan.

Magiging pagbagsak at kabulukan nga lamang ng Kaharian ng Israel ang apat na dantaong ito kung ang kasaganaan lamang at kapangyarihan nito ang pagtutuunan natin ng pansin. Pero sa apat na dantaong ito lumago ang pananampalataya ng Israel na nahaharap sa lahat ng klase ng tukso, pag-uusig at kahirapan, hanggang marating ang kadakilaan at kaliwanagan sa mga dakilang propeta na tanging si Kristo lamang ang mas makapagsusulong.

Ang Aklat ng Mga Hari

Sa simula’y iisang aklat lamang ang dalawang libro ng Mga Hari. Bunga ng pagninilay ng mga propeta ang librong ito na binuo at tinipon sa panahon ng Pagkatapon sa Babilonia.

Isa itong kasaysayang panrelihiyon kaya naman kusang di isinasama ang mga bagay-bagay na maaaring importante para sa iba: halos wala itong sinasabi tungkol sa mahalagang paghahari nina Omri at Yeroboam II sa Samaria. Laging di maganda ang paghuhusga nito sa mga hari ng Israel (Kaharian ng Samaria), at isinisisi sa kanila ang pagkakahati ng matandang Kaharian ni David. Ilang hari lamang ng Juda ang pinupuri nito dahil sa kanilang katapatan kay Yawe.
Tatlong bahagi ang mapapansin:

– ang karilagan ng paghahari ni Solomon at ng Templo;
– ang kasaysayan ng dalawang kaharian ng Israel at Juda matapos mahati;
– matapos maglaho ang kaharian ng Israel, nagpapatuloy ang kasaysayan ng Juda hanggang sa pagkawasak nito sa taong 587.

Bumubuo ng isang hiwalay na bahagi ang mga kabanata tungkol kina Elias at Eliseo: 1 Hari kab. 17-19 at 2 Hari kab. 2 hanggang 8.

Translation: Cebuano

Ang panahon sa mga Hari maoy ikatulong yugto sa Kasaysayan sa Israel. Sunod ni sa panahon sa mga Patriarka (Abraham, 1750 B.C. ug sa Exodo ug Kadaogan (Moises, 1250 B.C.).

Nailog ni David ang Jerusalem sa mga tuig 1000, B.C. Human mamatay si Solomon sa 932, B.C., ang gingharian ni David ug sa anak niya nga si Solomon nabahin sa duha. Ang Amihanang bahin nga gitawag og Gingharian sa Israel nahanaw sa paglabay sa duha ka siglo. Ang habagatang bahin nga gitawag og Gingharian sa Juda milungtad hangtod sa tuig 587, B.C., ang pagkalumpag sa Jerusalem ug sa Templo ug ang Pagkabihag ini sa Babilonia.

Kining panahon may gidugayon nga upat ka siglo. Kining upat ka siglo sa mga Hari maoy labing importanti sa Balaang Kasaysayan kay mao man ni ang panahon kanus-a ang Diyos nagpadalag mga propeta sa iyang katawhan.

Ang taas nga bahin sa Biblia nasulat ining upat ka siglo. Wala lang kini sulata sa mga dagkong propeta sama nila ni Isaias ug Jeremias, apan dunay pundok sa ubang propeta nga dili kaayo ilado nga nagsulat sa dagkong bahin sa kasaysayan sa Israel: ang taas nga bahin sa Genesis ug Exodo, ang mga basahon sa Deuteronomio, Josue, Mga Maghuhukom, Samuel ug mga Hari.
Gawas nga ang panahon sa mga Hari maoy labing mahinungdanon sa balaang kasaysayan; mao sab kini ang panahon kanus-a ang mga hitabo klaro ug tukma gayod.

Makita nga kining upat ka siglo panahon sa nagkaawop nga kasaysayan sa Gingharian sa Israel, kon mao lay atong lantawon ang gahom ug bahandi. Apan sulod ining upat ka siglo, pinaagi sa mga pagsulay, mga panglutos, ug sa tanang matang sa kalisdanan nga ilang naagian, uban sa mga propeta, nakaabot ang Israel sa kahamtongan sa pagtoo nga nahingpit ug natuman diha ni Cristo.

Ang Basahon sa mga Hari

Sa Sinugdan ang mga Hari gihimong usa ra ka basahon. Kining tanan bunga sa pamalandong sa mga propeta nga nahashasan sa pagkabihag nila sa Babilonia.

Usa ni ka relihiyosong kasaysayan; gituyo nga wala dinhi ilakip ang mga hitabo nga giisip nga mahinungdanon sa ubang batid sa kasaysayan: halos wala mahisgoti dinhi ang mahinungdanong pagmando ni Omri ug Yeroboam II sa Samaria. Gihinumdoman ang mga hukom ug binuhatan sa mga Hari nga nakaingon sa pagkabulag sa Gingharian. Pipila ra ang mga hari sa Juda nga gidayeg tungod sa ilang kamaunongan kang Yahwe.

Tulo ka bahin ang dali rang mamatikdan:
– ang mahimayaong paghari ni Solomon ug ang Templo;
– ang kasaysayan sa duha ka gingharian sa Israel ug Juda human sa ilang pagkabulag;
– human sa pagkapukan sa Gingharian sa Israel, giasoy ang kasaysayan sa Juda hangtod sa pagkapukan sa Jerusalem sa tuig 587 B.C.

Ang mga ulohan nga naghisgot ni Elias ug Eliseo himulag nga han-ay 1 Hari 17 nagdto sa 19 ug 2 Hari 2 ngadto sa 8.

Translation: Spanish

El tiempo de los Reyes constituye la tercera etapa de la historia de Israel, después del tiempo de los Patriarcas (Abraham, en los años 1750 antes de Cristo) y el tiempo del Exodo y la Conquista (Moisés, en los años 1250 antes de Cristo).

David había tomado Jerusalén más o menos en el año 1000 antes de Cristo. El reino de David y su hijo Salomón se dividirá a la muerte de Salomón, ocurrida en el 932 antes de Cristo. La parte del norte, llamada reino de Israel, dejará de existir como nación al cabo de dos siglos. La parte del sur, llamada reino de Judá, durará hasta el año 587, año de la destrucción de Jerusalén y del Templo, con el Destierro a Babilonia.

Son cuatro siglos en total. Estos cuatro siglos de los Reyes son los más importantes de la historia sagrada, porque éste fue, más o menos, el tiempo en que Dios hizo surgir en ese pueblo los profetas.

La mayor parte de la Biblia se escribió en esos cuatro siglos. No solamente los grandes profetas dejaron sus obras: Isaías, Jeremías..., sino que grupos de profetas de menos importancia escribieron gran parte de la historia de Israel: la mayoría de las páginas del Génesis y del Exodo, los libros del Deuteronomio, de Josué, de los Jueces, de Samuel y de los Reyes.

Con esto queremos decir que el período de los Reyes es el que conocemos con mayor precisión histórica.

Estos fueron cuatro siglos en que la fe de Israel, enfrentando tentaciones, persecuciones y dificultades de toda clase, maduró hasta alcanzar, en los grandes profetas, esta sublimidad y lucidez que sólo Cristo podía llevar más adelante.

El libro de los Reyes

Al comienzo, los dos libros de los Reyes formaban uno solo. Esta obra es el fruto de la reflexión de los profetas y terminó de redactarse durante el Destierro a Babilonia.

Se trata de una historia religiosa que, deliberadamente, omite hechos que a otros parecerían muy interesantes: apenas se habla de los importantes reinados de Omri y Jeroboam II en Samaria. El juicio es siempre desfavorable para los reyes de Israel, recordando cada vez la culpa del primero de ellos, Jeroboam, responsable de la división. Solamente se alaba a algunos reyes de Judá por su fidelidad a Yavé.

Se notarán tres partes:

— La magnificencia del reinado de Salomón y del Templo.
— La historia de los dos reinos separados de Israel y de Judá.
— Después de la desaparición del reino de Israel, sigue la historia de Judá hasta su destrucción, en el 587.

Los capítulos referentes a Elías y Eliseo forman un conjunto aparte: 1 R, capítulos 17-19, y 2 R, capítulos 2 a 8.

Introduction to 2 Samuel (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

The books of Samuel are two parts of the same work. What has been said in the introduction to the first book holds true for the second.

In this second part, the deeds of King David are narrated. No history as sincere as this was ever written in ancient times –- a story written by a man of God who could unearth David’s real greatness. Thus, what is exceptional about King David can be noted in a series of small things that perhaps seemed insignificant or even stupid to his contemporaries (see how different David is from Joab, the “achiever” and “effective” man). But these things did not pass unnoticed by the one who narrated the story. Then, Israel understood that if they had had several outstanding kings, only David provided them with an anticipated image of the true King, Christ.

To better understand the events that follow, let us bear in mind that even before David, the tribe of Judah which settled in southern Palestine felt different from the tribes of Israel situated more to the north. Saul had more allies in the north; while David was a Bethlehemite from the tribe of Judah and found his support there.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

撒慕尔纪的上下卷是同一部作品的两部分。我们在上卷引言中所说的，也适用于下卷。

在下卷中，我们读到达味王的功绩。这是在古代所写下的最真实的历史——这个故事，是由一位能够挖掘出达味真正伟大之处的信徒所写的。伟人不一定都能在有生之年做出惊天动地的大事，圣人也不见得都是些表现出更大的同情心或行了更多奇迹的人。因此，达味王特殊的地方可以从一连串的小事情中看出来，这些在他同时代的人看来，可能不甚重要，甚至愚不可及（见达味和约阿布的差异，约阿布是“较有成就”也是“较有效率”的人）。但是讲故事的人并没有放过这些小细节。在达味之后，以色列了解到：如果说他们曾经有过几位体谅民心的国王的话，只有达味给了他们真正君王－基督的预像。

为了更清楚地理解以下的故事，我们首先要知道，即使在达味之前，定居在南巴勒斯坦的犹大支派，也感到和北面的众以色列支派有所不同。撒乌耳的同盟多在北边，但达味因是白冷人，属于犹大支派，所以他在南部犹大寻求支援。

Translation: Tagalog

2 Samuel Introduksyon

Dalawang bahagi ng iisang libro ang mga aklat ni Samuel, kayat para rin sa ikalawang aklat ang sinabi sa Introduksyon sa una.

Isinasalaysay sa atin sa ikalawang bahaging ito ang mga gawa ni Haring David. Walang kasaysayang nasulat na kasintapat nito noong mga unang panahon. Kasaysayang sinulat ng isang tao ng Diyos, at alam niya kung paano madidiskubre ang tunay na kadakilaan ni David. Kaya ang katangi-tangi kay Haring David ay mapapansin sa isang serye ng maliliit na bagay na para sigurong walang halaga o kaya’y kahangalan pa nga para sa kanyang mga kapanahon (tingnan ang tungkol sa pagkakaiba nina David at Yoab, ang may nagagawa at ang “mabisa”). Ngunit hindi nakalampas ang mga ito sa nagsalaysay ng kanyang buhay. Kayat naintindihan ng Israel na kung nagkaroon nga sila ng ibang magagaling na mga hari, si David lamang ang nakapaglahad sa kanila ng isang larawan bilang pagpapauna sa tunay na Hari, si Kristo.

Para madaling maintindihan ang sumusunod na mga pangyayari, alalahanin nating bago pa man dumating si David ay itinuring na ng tribu ng Juda na nanirahan sa timog ng Palestina, na sila’y iba sa mga tribu ng Israel na nasa mas hilagang bahagi. Mas maraming kakampi si Saul sa hilaga samantalang taga-Betlehem naman si David, sa tribu ng Juda.

Translation: Cebuano

Gibahig duha sa mao rang tagsulat ang Samuel. Ang napadayag na sa Pasiuna sa 1 Samuel, mohaom sab dinhi.

Gisaysay ang dinhi binuhatan ni David. Ang 2 Samuel maoy lalbing matinud-anong kasaysayan sa kakaraanan – sinulat sa tawo sa Diyos, nga nakasuhid sa tinuod nga kabantog ni David. Ang nakatalagsaon ni Hari David makita sa nagsunodsunod nga gagmayng butang nga daw walay bili o gani binuang alang sa katawhan sa iyang panahon. (Basaha ang kalainan tali ni David ug ni Joab, ang “makab-oton” ug “malamposon”.) Apan wala palabya kining mga butanga sa tagsulat ining istoryaha. Human ini, natino sa Israel nga bisag may pipila sila ka masinabotong mga hari, si David lang ang nakahatag nila sa inisyal nga hulagway ni Cristo, ang matuod nga hari.

Alang sa mas maayong pagsabot sa mosunod nga mga hitabo, angayng timan-an nga bisan sa wala pa si David, ang tribu ni Juda nga nagpuyo sa habagatan sa Palestina mibati nang daan og kalahi sa mga tribu ni Israel sa amihanang Palestina. Daghan ang katawhan nga nagpaluyo ni Saul gikan sa Amihanan diin gisuportahan si David nga taga Betlehem sa tribu ni Juda.

Translation: Spanish

Los libros de Samuel son las dos partes de una misma obra, y vale para el segundo lo que se dijo en la Introducción al primero.

En esta segunda parte se nos cuentan los hechos de David, rey. Historia tan sincera como no se escribió ninguna otra en la antigüedad. Historia escrita por un hombre de Dios que supo descubrir la verdadera grandeza de David. Lo inimitable del rey David se nota en una serie de cosas pequeñas que a sus contemporáneos les parecieron insignificantes o incluso tonterías (ver al respecto las divergencias entre David y Joab, el hombre cumplidor y «eficaz»). Pero no pasaron inadvertidas al que contó su vida y, después de él, Israel comprendió que si bien habían tenido algunos reyes excelentes, sólo David les había presentado alguna figura anticipada del Rey verdadero, Cristo.

Para facilitar la comprensión de los acontecimientos que vienen a continuación, recordemos que, ya antes de David, la tribu de Judá instalada en el sur de Palestina se oponía frecuentemente a las tribus de Israel ubicadas más al norte. Saúl había tenido más partidarios en el norte, mientras que David era el hombre de Belén, en la tribu de Judá.

Introduction to 1 Samuel (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

The Book of Samuel, now divided in two, marks the third stage of sacred history after Genesis and Exodus. Here we discover the work of God in human hearts, and how people cooperate with God’s rule.

Here are manifested, in a very calm manner, the example and failures of David; his life, similar to that of any of us, seems to hold no mystery. At the end, though, we find that God was present in everything that happened to him and that he established with him some thing that would not perish.

The importance of this book does not come from historical events of great magnitude. Indeed, there are those also, but the Bible is more concerned with the personal history of David than with his victories. This first king of Israel was the model of a believer since, being a man of great personality and of no ordinary intelligence, he also let himself be guided and inspired by God, and it was his main concern to serve him in everything.

In a way, here God hides Himself. Nothing is said about revelations or grandiose manifestations of God. Only a word to the prophet Nathan which will be decisive for the future: the kingdom of David, in Jerusalem and over Palestine, will develop into the universal kingdom of God. Christ Jesus will be the Son of David.

– Samuel, the last of the Judges, who is also a prophet. This is a time during which the disunited Israelites feel the need to have permanent authority: “We want a king, like the rest of the nations have,” instead of depending solely on the charismatic ones, the “judges” who are not always at hand when the people need them.

– Saul, the first king chosen by God, but later rejected.

When the book opens, Israel is not yet master of the land of Canaan, but already the tribes have become used to a sedentary country life after having been nomadic herders. Settled in the hills, they have often submitted to the incursions of the Philistines established in the fertile plain of the coast, in their cities of Gath, Ashdod, Ashkelon, Ekron.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

撒慕尔上：引言

《撒慕尔纪》今分为上下两卷，是继《创世纪》和《出谷纪》后圣经历史第三段的开端。我们在这里将发现天主在人心中的工作，并且人们是如何为了天主的国而努力奋斗的。书中非常平静地叙述了达味失败的例子，他的一生似乎与我们任何一个人的都很相像，只是多了一层神秘感。最后我们会发现，天主凡事都与达味同在，使他与以色列人共同建立了一种永不磨灭的东西。

本卷的重点不在于包罗广泛的历史事件，当然也记载了一些史实，但是圣经更注重的是达味个人的历史，而不只是他的战绩。这位以色列的第一位君王是信徒的典范，他有伟大的人格和超凡的智慧，但他仍然让自己接受天主的引导和启示，最关心的也是在所有事情上都能依赖服侍上主。在这里，也可以说是天主隐藏了他自己。这里并没有提到启示或是天主的光荣的显现。只有纳堂先知的一句对未来有关键性影响的话：在耶路撒冷和巴勒斯坦的达味王国，将会发展成天主的宇宙性天国，基督耶稣将是达味之子。

达味之前的两个重要的人物

撒慕尔，是最后一位民长，也是一位先知。在这段时期，分裂的以色列人觉得有必要拥有一长久的政权：我们想要像其他民族一样有国王，而不单只靠着受到感召的民长，因为不是每当人民有需要的时候，就会有民长出现。

撒乌耳，天主所拣选的第一位君王，但后来又为天主所废弃。

本书开始的时候，以色列还不是迦南地的主人，但各支派在过惯了牧人生活之后，也已经习惯了平静的乡村生活。以色列人定居在山丘，时常受到来自定居在海岸肥沃平原的培肋舍特人的袭击，培勒舍特人的城市有：加特、阿市多得、阿市刻隆和厄刻龙等。

Translation: Tagalog

1 Samuel Introduksyon

Ang Aklat ni Samuel na ngayo’y nahahati sa dalawa ang simula ng ikatlong bahagi ng banal na kasaysayan pagkatapos ng Genesis at Exodo. Dito inilalahad sa atin ANG GAWA NG DIYOS SA PUSO NG MGA TAO at ang paraan ng pakikipagtulungan nila sa paghahari ng Diyos.

Dito buong kasimplehang isinasalaysay sa atin ang mga halimbawa at mga pagkakamali ni DAVID: ang buhay niya, na kasingkaraniwan ng sa sinuman sa atin, ay waring may taglay na hiwaga. Pero sa dakong huli’y makikita nating ang Diyos pala ay nasa lahat ng nangyari sa kanya at sa kanya’y nagtayo ang Diyos sa mga Israelita ng isang bagay na di mapapawi.

Mahalaga ang librong ito hindi dahil sa mahahalagang pangyayari ng kasaysayang nakapaloob dito. Mas binibigyang-pansin ng Biblia ang PERSONAL NA KASAYSAYAN ni David kaysa kanyang mga tagumpay. Ang unang haring ito ng Israel ang modelo ng isang sumasampalataya dahil sa kabila ng kanyang malakas na personalidad at di pangkaraniwang talino, nagpapatnubay pa rin siya at NAGPAINSPIRASYON SA DIYOS, at pinakaimportante sa kanya ang maglingkod sa Diyos sa lahat ng bagay.

Sa librong ito’y para bang NAGTATAGO ANG DIYOS. Walang anumang pagbubunyag o mariringal na pagpapakita ng Diyos. Isang salita lamang kay Propeta Natan na magbibigay-direksyon sa hinaharap: ang paghahari ni David sa Jerusalem at sa Palestina ay mauuwi sa Kaharian ng Diyos sa sanlibutan. Si Kristo Jesus ang magiging ANAK NI DAVID.

Dalawang tao ang nauuna kay David:

– si SAMUEL, ang pinakahuli sa mga Hukom at isa ring propeta. Ito ang panahon na watak-watak ang mga Israelita at nadarama nilang kailangan nila ng isang permanenteng pamunuan: “Gusto naming magka-hari gaya ng meron ang ibang mga bansa,” sa halip na umasa lamang sa mga inspirado ng Espiritu, sa mga “hukom” na laging naroon kapag kinakailangan sila ng bayan.
– si SAUL, ang pinakaunang hari na pinili ng Diyos, pero tinanggihan naman pagkatapos.
– Sa simula ng libro, hindi pa ang Israel ang may-ari sa lupain ng Kanaan, pero naging magbubukid na sa permanenteng lugar ang mga tribu mula sa dati nilang pagpapagala-gala bilang mga pastol. Namayan sila sa kabundukan, at kadalasa’y wala silang magawa sa pagsalakay ng mga Pilisteong nakatira sa matabang kapatagan ng dalampasigan sa mga siyudad ng Gat, Gaza, Asdod, Askalon at Ekron.

Translation: Cebuano

Ang Samuel, gibahin karon sa duha. Timaan ni sa ikatulong yugto sa balaang kasaysayan human sa Genesis ug Exodo. Mabasa dinhi ANG KALIHOKAN SA DIYOS SA KASINGKASING SA MGA TAWO ug giunsa ini pagbulig sa kamandoan sa Diyos.

Sa simpling pamaagi, gipakita ang mga panig-ingnan ug kasaypanan ni DAVID; sama ni bisag kinsa nato, morag dunay misteryo ang iyang kinabuhi. Bisan pa ini, makita sa kataposan, nga ang Diyos nag-uban sa bisag unsang hitabo niya ug nagtukod uban nila og butang nga dili mawala.

Ang kamahinungdanon ining basahona wala maggikan sa mga dagkong hitabo sa kasaysayan; bisag naay pipila nga mabasa dinhi. Ang gihatagag dakong pagtagad mao ang PERSONAL NGA KASAYSAYAN ni David ug sa iyang kadaogan. Ang unang hari sa Israel modelo sa magtotoo, kay bisag tawo siya nga dunay talagsaong pamarog ug dili kasarangang kalantip, nagpadasig ug nagpagiya siya sa DIYOS. Naghunahuna siya sa pag-alagad Niya sa tanang butang.

Gipakita dinhi ANG DIYOS NGA MORAG NAGTAGO. Wala maghisgot sa Diyos nga nagpadayag sa kaugalingon o nagpakitag talagsaong timailhan. Gawas lang sa gipadayag kang propeta Natan nga mahimong mahukmanon alang sa umaabot: ang gingharian ni David, sa Jerusalem ug sa tibuok nga Palestina, mamalukpanong gingharian sa Diyos. NaANAK NI DAVID si JesuCristo.
May duha ka tawo nga nag-una ni David:

– si SAMUEL, ang kataposan sa mga maghuhukom ug propeta pod. Panahon ni kanus-a mibati ang nagbulagbulag nga mga Israelita nga nagkinahanglan silag hari aron pagmando nila: “hatagi mi karon og hari nga magmando namo sama sa tanang kanasoran,” imbis mosalig lang sa mga linamdagan, ang mga “Maghuhukom” nga dili kanunayng naa alang sa ilang panginahanglan,

– si SAUL, ang unang hari nga gipili sa Diyos, apan sa ngadtongadto, gisalikway.

Nagsugod ang basahon sa wala pa magmando ang Israel sa Canaan. Mga tribu pa sila nga nagpuyo sa yuta isip mga mag-uuma gikan sa pagkamagbalantayg mga karnero. Nanimuyo sila sa kabungtoran, ug kanunayng gisulong sa mga Pilisteo sa tabunok nga kapatagan ug sa kabaybayonan sa syudad sa Gat, Gaza, Asdod, Ascalon ug Acaron.

Translation: Spanish

Es fácil comprobar que los libros de Samuel difieren mucho de los libros llamados de Moisés que figuran al comienzo de la Biblia, e incluso de los libros de Josué y de los Jueces que lo preceden. En aquéllos se hablaba de acontecimientos antiguos, sólo conocidos a través de tradiciones orales, con la intención de justificar las leyes y el culto. Dios hablaba a cada instante de manera autoritaria, y actuaba en forma fantástica, como si interviniera en un mundo completamente diferente del nuestro. Se trata ciertamente de una literatura muy alejada de nuestra historiografía.

Aquí, en cambio, los autores nos cuentan acontecimientos más cercanos, para los cuales disponen de testimonios. El reinado de David se sitúa en los años 1010-970 y el autor debe haber sido contemporáneo de su hijo Salomón. Aquí personajes de carne y hueso se debaten en medio de acontecimientos complejos. A través de ellos va tomando forma la historia de Israel enfrentado a sus vecinos cercanos y, poco más tarde, a los grandes imperios del Próximo Oriente. En el relato bíblico se trasluce una imagen diferente de Dios. Ya no es presentado como debería ser un Dios todopoderoso, sino tal y como Samuel, David y sus contemporáneos le han conocido y experimentado, y nos cuentan ingenuamente los acontecimientos a través de los cuales estos personajes han conocido su voluntad.

El libro de Samuel, actualmente dividido en dos partes, narra los comienzos de la monarquía. El primer libro está centrado en tres personajes. Primero viene Samuel, un jefe a la antigua usanza además de profeta; el siguiente es Saúl, el primer rey, cuya vida termina en fracaso; por último David, del que se cuenta su ascensión al trono.

Al comienzo del libro, Israel no es todavía dueño del país. Amenazados por los Filisteos que ocupan las llanuras de la costa, las tribus sienten la necesidad de un poder unificado y fuerte. Se convertirán en una nación y ésta será el reino de David.

El segundo libro de Samuel habla del reino de David, de sus éxitos, victorias, pruebas... El centro del libro lo constituye una promesa excepcional que David ha recibido de Dios: sus descendientes reinarán por siempre en el trono de Israel.

Conviene leer el texto tal y como se presenta, sin prejuicios, pero al mismo tiempo con mirada crítica. Se verá entonces, por ejemplo, que el libro registra testimonios a veces contrapuestos. Unos son favorables a la institución de la monarquía, otros están en contra. Los hay que se muestran favorables a David, otros sólo se centran en sus aspectos negativos. El autor a veces parece neutral, dejándonos con nuestros cuestionamientos. Dios actúa de la misma manera: habla poco, pero va dejando signos, invitando a los lectores del libro a que también ellos busquen y disciernan.

Introduction to Ruth (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

To preserve the inheritance of each head of family and the piece of land he owned in the midst of his tribe was considered in Israel as the way to protect the dignity and the freedom of everyone. This practice of redeeming the land together with the name of the one who died without children is highlighted in the case of Ruth.

An old tradition held that among David’s ancestors, there was a foreign woman named Ruth. She protagonizes this beautiful story. These pages preserve for us scenes from the lives of the Palestinian farmers, Christ’s ancestors, as they lived for centuries. In the simple life of these peasants we find true culture, an exquisite human quality, and unconscious nobility.

A spirit of supranational openness inspires this story written around the fourth century B.C. Shortly before this, Ezra had forced the Jews to get rid of their foreign wives who might have enticed them to follow pagan religions. By contrast, here the protagonist of the story is a foreign woman. Ruth accepts the true God of Israel and she is welcomed into the community of the people of God.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

卢德传：引言

卢德传是一部充满喜悦的小说，由古代传说发展而成。主旨在于发扬超民族、超国界的美德精神。

传统上认为：在达味祖先的家谱上，有一位外邦女子，即摩阿布人卢德。

这是一部喜悦的小说：在农民简朴的生活中，我们发现了真正的文化，那就是人性的美，那在不经意中透露出的高贵品质。这本书为我们披露了巴勒斯坦农民－基督的祖先，几百年如一日的生活图景。

跨越民族、国家界限的包容精神，使这部小说诞生于公元前四世纪。在此之前不久，重组犹太团体的厄斯德拉，曾经敦促犹太人抛弃他们的外籍妻子，因为她们有可能使丈夫崇尚异教。极端犹太民族主义就此兴起。然而在这个故事中，主人公却是一位外邦女子。卢德相信并接受以色列的天主，她被天主子民的团体接纳。

Translation: Tagalog

Matatagpuan natin sa aklat ni Ruth ang isang matandang tradisyon na binuo sa anyo ng isang kahali-halinang nobela. Layunin nitong itaguyod ang pagiging bukas ng isang bansa sa iba.

Ayon sa isang matandang tradisyon, may isang banyagang babaeng kabilang sa mga ninuno ni David - si Ruth, na babaeng Moabita.

Isang kahali-halinang nobela. Makikita natin sa simpleng buhay ng mga magbubukid ang isang kulturang dalisay, isang pagkataong katangi-tangi, at isang kadakilaang di-kinukusa.

Iniingatan ng mga pahinang ito para sa atin ang buhay-buhay sa loob ng mga dantaon ng mga Palestinong magbubukid na mga ninuno ni Kristo.

Binibigyang-buhay ng diwa ng pagkabukas ng isang bansa sa iba ang kuwentong ito na sinulat mga ikapat na dantaon bago kay Kristo. Hindi pa natatagalan nang obligahin ni Esdras ang mga Judio na palayasin ang kanilang mga dayuhang maybahay na maaaring makaakit sa kanila sa mga relihiyon ng mga pagano. (Si Esdras ang muling bumuo sa pamayanan ng mga Judio.) Nagbunga ito ng labis at saradong nasyonalismo. Subalit sa pagkakataong ito, isang banyagang babae ang bida ng kuwento. Tinatanggap ni Ruth ang tunay na Diyos ng Israel at tinatanggap naman siya sa komunidad ng bayan ng Diyos.

Translation: Cebuano

Ang Ruth karaang tradisyon nga gipalambo samag makalingaw nga nobela. Ang katuyoan mao ang pagpatunhay sa malukpanong diwa sa pagkabukas.
Ang karaang tradisyon nagsaysay nga dunay katigulangan ni David nga langyawg kaliwat, si Ruth ang babaye sa Moab.

Makalingaw nga nobela. Sa yanong kinabuhi sa mga mag-uuma, makita ang matuod nga kultura, ang talagsaong kinaiya nga tawhanon, ug ang dili tinuyo nga kahamili. Kining maong basahon nagbilin kanatog mga talan-awon sa kinabuhi sa mga mag-uumang Palestino, gikan sa kapid-an ka siglo nilang pagpuyo. Sila ang katigulangan ni Jesus.

Ang malukpanong diwa sa kabukas nakadasig sa pagsulat ining istorya, mga upat ka siglo sa wala pa si Cristo. Panahon ni nga hapit na ipabarog pag-usab ni Esdras ang katilingban sa mga Judio, diin iya silang gipugos sa pagpakigbulag sa langyaw nilang mga asawa, nga makakabig nila sa pagpasakop sa paganong mga tinoohan. Niining panahona mikaylap ang hiktin ug nasobrahan nga nasyonalismo sa mga Judio. Ang nakasukwahi ining maong istorya mao ang babayeng langyaw, ang bida. Gidawat ni Ruth ang matuod nga Diyos sa Israel, ug gidawat sab siya isip sakop sa katilingban sa katawhan sa Diyos.

Translation: Spanish

El libro de Rut es uno de esos que se leen sin dificultad como si fuera una novela. La historia está situada en tiempos de los Jueces, pero algunos opinan que lo esencial del relato es una creación tardía: el autor habría escrito en el siglo IV antes de nuestra era como una reacción contra las leyes de Esdras que separaban a los judíos de los demás pueblos y prohibían especialmente los matrimonios mixtos.

La historia se sitúa en una época sin muchos marcos ni instituciones. En aquel tiempo, “sólo Dios reinaba en Israel” (Jue 17,6; 18,1), lo que quiere decir que cada cual hacía lo que quería. Era un tiempo de gran libertad tanto para el bien como para el mal. Más tarde se lo considerará como un tiempo de ignorancia, pero el autor valoriza aquí las riquezas escondidas de los seres sencillos para quienes Dios no es un desconocido.

El libro de Rut pertenece a la categoría de los que prescinden sin dificultad del Templo, de los sacerdotes y de las querellas religiosas: para los héroes de esta historia lo esencial de la vida y de la relación con Dios se da en otra parte. En realidad, y esto vale incluso para los profesionales de la religión, la vida diaria nos pone ante una serie de elecciones a las que podemos responder de maneras muy distintas. Dios nos reconoce en determinadas decisiones más personales y atrevidas que, siendo nuestras, también fueron obra de Dios.

Rut no siguió los consejos de su suegra Noemí que le pedía que no se sacrificara inútilmente, sino que rehiciera su vida. Ella apostó por una opción más arriesgada, quedarse con Noemí sin más seguridad que su buena estrella. Escogió la fidelidad, y el Dios de Israel que es ante todo veraz y fiel, le reservó un lugar de elección en su obra de salvación: sería uno de los antepasados del Salvador.

Introduction to Judges (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Judges for us is a book of beautiful stories: Deborah, Gideon, Samson and Delilah, Jephthah and his daughter, and towards the end the woman cut into pieces and the priest who sets his own business with the idols of his patron. These narratives that were passed on as popular stories serve as imaged history of an epoch which, although important, is not well known. How were the nomadic Hebrews, who entered Palestine after Moses, able to settle down as simple tillers of the land? And how were they to maintain their identity as a people chosen by God?

The land of Canaan with its fertile plains was most attractive; as was its religion—close to nature where sexual liberty was calmly accepted. Foreign entrants to the country were quickly at home in their new environment. What would become of the intransigent religion of an invisible God? These were dark ages from every point of view, when one might conclude that the fire of Mt. Sinai was truly extinguished.

The liberators

What was to save the future for the tribes of Israel, was first of all, the aggressiveness of several among them (we have in mind the tribe of Ephraim whose feats are related in the book of Joshua); another factor was their being oftentimes at the mercy of plunderers and other nomads from the desert hoping to take their place. They remained faithful to Yahweh, having experienced on many occasions his saving intervention.

In their difficulties, the Israelites, unorganized and divided into rival camps, were to group themselves around the judges of tribes or around emerging born-leaders of the people, sometimes simple peasants but capable of achieving remarkable victories (see chapters 4 and 5).

These men are known in history as the “Shofetim,” a word that means both “chiefs” and “judges.” We must remember that in Hebrew culture and even in the Gospel, the word “to judge” also means “to govern” (Mt 19:28). For that reason those who may have never been members of a tribunal are called “judges.” Perhaps we should understand the word “judges” in another way: these persons were the instruments of God’s justice. The judges were not saints in the meaning we ordinarily give this word. Nevertheless Israel saw in them the saviors that God in his mercy was sending. To slay an enemy chief or kill the Philistines is no longer a religious act for us. If we keep in mind their time and their milieu, these persons had faith and were courageous amidst much cowardice. In awakening the passivity of their companions, they were preparing for a new phase of their history.

The coals under the ashes

The reading of the Book does not give us a very lofty idea of the moral and religious level of the Israelites of that time when the traditional framework of the family and the nomadic tribe was losing its value. Yet a profound renewal was underway. Two words showing this transformation enter the religious vocabulary: heritage and sanctuary.

Heritage: now nomads have their land. He have to see it as a gift from God, cultivate it, and they have to hand it down to their children. Their whole religion is going to be linked to the land that God has given to them and that they will keep as long as they remain faithful.

Sanctuary: the Israelites who never had a Temple in the desert discover the places of worship of the Canaanites. So, they too would get used to gather in places of worship where the Levites, the priests, keep the sacred traditions and the teaching of Moses.

The example of a period when everything is being rediscovered is very interesting to us at a time when the moral and religious structures that our parents experienced are collapsing. We may think that under the layer of the triumphant materialism, many things are developing, and that they are preparing the rebirth of a Christianity that is more aware of itself in an urbane, planetary, post-industrial and post-modern society.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

民长纪：引言

对我们而言，民长纪是一部充满美丽故事的书：德波辣、基德红、三松和德里拉、依弗大和他的女儿。在书的结尾，女人被砍成碎片，而司祭则解决了他的赞助人的偶像问题。这些都被当作通俗故事流传下来，成为一个虽为重要但不很为人所知的时代的假想历史。在梅瑟之后进入巴勒斯坦的希伯来游牧民族，是如何安于成为土地的耕种者的呢？他们又是怎样维持天主选民的身份的呢？

迦南这块土地和其肥沃的平原是最吸引人的；其宗教也同样吸引人：接近自然，默许性自由。来到这个国家的外国人很快就适应了新环境。不与他教妥协、信仰不可见天主的这个宗教该何去何从呢？无论从哪一个角度来看，这都是一个黑暗的时代，人们可以下断论：西乃山的火不折不扣地熄灭了。

解救者

拯救以色列支派未来的，首先是其中几个支派采取的进攻行动（如厄弗辣因支派，其功绩记录在若苏厄书中）；另外便是时常有受制于掠夺者和其他来自沙漠、希望取代他们地位的游牧民族的危险。他们始终忠于雅威，多次体验了他救赎的干预。

未经组织且分属于敌对阵营的以色列人，在困难的时候会围绕在支派的民长、或是民众中新兴的天生领袖的身边，有时候这些领袖只是纯朴的农夫，但是却能赢得大胜利（见第四章和第五章）。

这些人在历史上称为“民首”（Sofetim），这个词同时有“首领”和“民长”的意思。在希伯来文化中，在福音里，“审判”这个词，也有“统治”的意思（玛19:28）。因此，那些从来没有当过执事的人会被称为“民长”（Judge，另一义为法官）。也许我们还可以以别种方式来理解“民长”这个词：这些人是天主正义的工具。民长并不是我们所认为的圣人，以色列人却把他们视为天主以其悲悯派遣给他们的解救者。屠杀敌人的首领或培肋舍特人对我们而言，都算不上是宗教行为。但是如果我们考虑到他们所处的时代和环境，就可以看出这些人在那么多的懦夫当中，体现了信心和勇气，他们唤醒了兄弟姊妹的积极情绪，为历史的新纪元做了准备。

灰烬下面的煤

在读这部书的时候，我们不要以为以色列人有高尚的道德和宗教情操，因为当时家庭和游牧部落的传统结构正在丧失其价值。但是一项有深度的革新也正在开始。宗教词汇新增加了两个词：传统和圣所。

传统：牧民现在有了土地，他必须将此视为来自天主的恩赐，耕作并传给子孙。他的宗教与天主赐给他们的土地有关，天主会依其忠诚来保护这块土地。

圣所：以色列人未曾在迦南人敬拜的沙漠中有过圣殿。他们渐渐地也在肋未人和司祭保存神圣传统和梅瑟教诲的地方组织起来进行礼拜。对于我们这些生活在一个我们父母曾赖以为生的道德和宗教结构都已崩溃的时代中的人来说，一个凡事都必须重新发现的时代实在很有意思。在物质主义获胜之后，许多事情正在萌芽，为基督宗教的复兴做准备，在一个都市化的、迁移不定的后工业社会中，更能感受到这一点。

Translation: Tagalog

Isang aklat ng magagandang kuwento ang Mga Hukom para sa atin: sina Debora, Gideon, Samson, Delila, si Yefte at ang kanyang anak na babae, at huwag nating kalimutan sa huling bahagi ang babaeng pinagputol-putol, ang paring bumawi sa pamamagitan ng mga diyus diyusan ng kanyang tagapagtaguyod. Ang mga salaysay na ito na ipinasa bilang mga popular na kuwento ay nagsisilbing isinalarawang kasaysayan ng isang panahon na bagamat mahalaga ay hindi tanyag. Paano nanirahan bilang mga simpleng magsasaka ang mga lagalag na Hebreong pumasok sa Palestina pagkamatay ni Moises? At paano nila naingatan ang kanilang pag kakakilanlan bilang bayang hinirang ng Diyos? Talagang kaakit-akit ang mayayamang kapatagan ng lupain ng Kanaan; gayundin ang relihiyon nito - malapit sa kalikasan at panatag na tinatanggap ang kalayaang sekswal. Madaling nakibagay ang mga dayuhan sa kanilang bagong kapaligiran sa lupain. Anong nangyayari sa di nakikipagkompromisong relihiyon ng di-nakikitang Diyos? Panahon ito ng kadiliman kahit paano tingnan, na maipapalagay na ang apoy ng Bundok Sinai ay tuluyang namatay.

Ang mga Tagapagpalaya Ang nagliligtas sa kinabukasan ng mga tribu ng Israel, una sa lahat, ay ang pananalakay ng marami sa kanila (nasa isip natin ang tribu ng Efraim na ang mga kabayanihan nito ay isinasalaysay sa aklat ni Josue); ang isa pang dahilan ay ang panganib na malimit nilang hinaharap sa kamay ng mga mandarambong at iba pang mga lagalag mula sa disyerto na gustong umagaw sa kanilang puwesto. Nananatili silang tapat kay Yawe, sa pagdanas nila sa maraming pagkakataon ng kanyang pagliligtas.

Sa kanilang mga kahirapan, ang mga Israelitang di-organisado at nahahati sa magkakaribal na kampo, ay nagkakasama-sama sa pamumuno ng mga hukom ng mga tribu o ng mga lumilitaw na mga pinunong-likas ng bayan, mga simpleng magbubukid kung minsan pero may kakayahang umani ng malalaking tagumpay (tingnan ang mga kabanata 4 at 5).
Tinawag nilang Sofetim ang mga taong ito, salitang nangangahulugan ng pinuno at hukom.

Kaya nakagawian nang tawaging Mga Hukom ang mga pinunong ito na kailanma'y hindi naupo sa hukuman. Pero dapat sigurong intindihin ang salitang "hukom" sa ibang kahulugan: ang mga taong ito ang naging mga instrumento ng katarungan ng Diyos.

Translation: Cebuano

Sa nakapadayag na ang Diyos sa kaugalingon kang Moises sa Sinai, naghulagway ang Mga Maghuhukom og kalibotang dili kaayo masanagon. Ayohon ta nig basa aron madiskobrehan ang natagong himaya nga natisok dinhi. Human sa talagsaong kasinatian sa Exodo, ang Mga Maghuhukom nagtudlo nga ining kalibotana karon, dili masinati ang matuod nga kagawasan gawas kon makigbisog ta aron pag-angkon ini. Pagtulon-an ni sa atong kasinatian. Kay bisag nagdala nato si Cristo sa kalingkawasan, gikinahanglan gihapon ni sa pagtahan sa kaugalingon ug pagsakripisyo alang sa mithi nga atong gipakabililhon. Busa, bisag naangkon na sa atong katigulangan ang nasodnong kalingkawasan, gikinahanglan gihapon nga makigbisog ug andam tang mosakripisyo alang sa katungod nato sa pagpakabuhi.

Sa sinugdan ining basahona, milampos ang mga Israelita sa pag-angkon sa labing biniyaan nga kabungtoran sa Canaan ug maibogon silang naglantaw sa tabunok nga patag nga gipuy-an sa mga pagano. Bisan pa ini, sulod sa kapid-an ka siglo sa pagbinantay sa mga karnero, inanay silang nangahimo nga gagmayng mag-uuma sa nahimutangan nilang pinuy-anan. Nagkahulogan nig lawom nga kausabang katilingbanon; ug sama sa bisag unsang kausaban, mahitabo gyod nga mogula ang krisis sa bag-ong mga bili ug panglantaw.

Ang Mga Maghuhukom naghatag og espesyal nga gibug-aton sa tintasyon sa pagsimba og mga diosdios. Ang mga mag-uumang Kananeo may madahinong tinoohan nga nagsaulog sa mga pwersa sa kinabuhi ug maayong ani. Sa mga pangilin naghiusa sila ug nagbansay sa ritwal sa balaang panghilawas diin nangamuyo sila sa ilang mga dios, sa mga baal, nga panalanginan sila alang sa ulan ug abundang ani. Ining kasaulogana, lisod makadumili ang mga Israelita sa pag-apil sa paganong mga silingan.

Gawas pa, ang mga Israelita biktima sab sa lainlaing matang sa pagdaugdaog nga nakapasamot sa ilang pag-antos.

Ang mga Manluluwas

Ining kahimtanga sa mga Israelita isip katawhang nabahinbahin ug wala magkahugpong, may mitumaw nga mga pangulo sa taliwala nila nga kasagaran taga bukid. Sa pipila ka higayon nasinati nila ang daghang kadaogan (basaha ang mga ulohan 4 ngadto sa 5).

Naila sila nga Sofetim sa ato pa, mga pangulo o maghuhukom. Mahitabo nga may mga pangulo nga wala mangatungdanan sa husgado, apan gitawag og Maghuhukom. Apan kahatagan og laing kahulogan ang “maghuhukom”: mga dalan sila sa hustisya sa Diyos.

Ang mga Maghuhukom dili santos. Apan bisan pa ini, giila sila sa Israel nga mga manluluwas, gasa sa kaluoy ni Yahweh. Tinuod nga dili diyosnong buhat ang pagpatay sa pangulo sa kaaway o sa mga Pilisteo. Apan kon lantawon nato ang ilang palibot, nagpakita silag kaisog ug pagtoo taliwala sa katawhan diin naghari ang katalaw. Gisugdan nila ang laing yugto sa kasaysayan pinaagi sa pagbuntog sa nagpasulabing kahadlok sa ilang kaigsoonan.

Ang bayanihong mga buhat sa mga Maghuhukom malipayong gibalikbalik og handom sulod sa daghang katuigan, hangtod nga nahimong kasugiran. Apan, ang tagsulat nga naghiusa ining mga istoryaha sa usa ka basahon, nakamatngon sa kumon nga mga rason nga nakalangay sa kalingkawasan.

Nakamatikod siya ining han-aya sa mga hitabo:
– Ang mga Israelita mibiya ni Yahweh ug misimbag mga diosdios.
– Busa, gitugyan sila ni Yahweh sa mga kaaway.
– Ang mga Israelita miila sa ilang kasaypanan ug misangpit ni Yahweh.
– Unya, si Yahweh mituboy og manluluwas.

Apan sa naangkon na nila ang kadaogan ug human sa dyotayng kalinaw, malimot na pod sila sa ilang misyon. Ining kalibotana, dili makab-ot ang piho ug hingpit nga kalingkawasan.

Translation: Spanish

Los Jueces son para nosotros un libro de bellas historias: Débora, Gedeón, Sansón y Dalila, Jefté y su hija, sin olvidar al final a la mujer cortada en trozos ni al sacerdote que se aviva con los ídolos de su patrón. Pero estas historias transmitidas como relatos populares no hacen más que poner en imágenes la historia de una época tan importante como desconocida. ¿De qué manera los hebreos nómadas que entraron en Palestina después de Moisés se transformaron en un pueblo de pequeños agricultores? Y ¿cómo guardaron su identidad de pueblo elegido por Dios?

La tierra de Canaán, con sus fértiles praderas, lo tenía todo para seducir; lo mismo ocurría con sus religiones, cercanas a la naturaleza y donde la libertad sexual se expresaba con la mayor tranquilidad. Todos los pueblos que habían entrado allí se habían fundido con ella; ¿qué pasaría con la religión intransigente del Dios que no se ve? Fueron sin duda siglos oscuros desde cualquier punto de vista, en los cuales durante mucho tiempo se pudo pensar que el fuego del Sinaí se había extinguido.

Los libertadores

Lo que va a salvar el porvenir de las tribus de Israel será, por una parte, la agresividad de varias de ellas (pensemos en la tribu de Efraím cuyas campañas son narradas en el libro de Josué), y, por otra, el hecho de que con frecuencia estuvieron a merced de merodeadores y de otros nómadas venidos del desierto. Pero permanecieron fieles a Yavé porque en muchas ocasiones tuvieron la experiencia del Dios que salva.

En medio de sus dificultades, los israelitas, desorganizados y divididos en grupos rivales, se reagrupan alrededor de los “jueces” de tribus, o jefes innatos surgidos del pueblo, a veces campesinos que obtendrán grandes victorias (véanse Jue 4,1 y 5,1).

Esos hombres pasaron a la historia como los “sofetim”, una palabra que designa tanto a jefes como a jueces. Hay que saber que en la cultura hebrea, e incluso en el Evangelio, la palabra “juzgar” quiere decir también gobernar (Mt 19,28). De ahí que se llame jueces a hombres que no han tomado jamás parte en un tribunal.

Las brasas bajo la ceniza

La lectura del libro no nos da una idea muy elevada del nivel moral y religioso del Israel de aquel tiempo en que los marcos tradicionales de la familia y de la tribu nómada perdían su valor. Sin embargo se estaba gestando una renovación profunda. Dos palabras que muestran esa transformación: heredad y santuario, entran en el vocabulario religioso,.

– Heredad: el nómada tiene ahora una tierra. Deberá considerarla como un don de Dios, cultivarla y transmitirla a sus hijos. Toda su religión estará ligada a la tierra que Dios le ha dado y que conservará en la medida en que sea fiel.

– Santuario: los israelitas, que nunca tuvieron un templo en el desierto, descubren los lugares de culto de los cananeos. Se van, pues, a acostumbrar a agruparse también en lugares de culto en donde los levitas, los sacerdotes, guardan las tradiciones sagradas y las enseñanzas de Moisés.

Este ejemplo de un período en que se redescubre todo, está lleno de interés para nosotros en un tiempo en que se derrumban todas las estructuras morales y religiosas en que habían vivido nuestros padres. Podemos pensar que bajo la capa del materialismo triunfante están madurando muchas cosas que preparan el renacimiento de un cristianismo más consciente de sí mismo en una sociedad urbana, planetaria y postindustrial.

EL LIBRO DE LOS JUECES

Como los libros de Josué, de Samuel y de los Reyes, el libro de los Jueces es parte de la historia de espíritu profético redactada por los llamados “deuteronomistas”: ver la Introducción a Josué.

Al autor del libro se deben los dos primeros capítulos en que desarrolla su interpretación de los hechos que sucedieron durante los primeros tiempos de la penetración de los israelitas en Palestina. Luego ordenó una serie de historias en que cada tribu conservaba el recuerdo de sus héroes. Las juntó de tal forma que estos héroes aparecieran como los salvadores de todo Israel, y luego las puso como ejemplos de lo que quería enseñar: el pueblo no puede salvarse y vencer a sus enemigos si no demuestra su fidelidad a Yavé.

Es difícil encontrarle una estructura al libro de los Jueces. Se nota la diferencia entre los llamados pequeños jueces y los grandes jueces. Los primeros son jefes de clan cuya actuación desbordó los límites de su parentela y cuya autoridad fue reconocida por su tribu. Los grandes, en cambio, parecen haber sido personajes carismáticos que protagonizaron proezas militares en la lucha contra los propietarios del país o, al revés, contra los nuevos inmigrantes.

Introduction to Joshua (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

An Immigrant People

Moses’ mission finished at Mt. Nebo. As we see in the Book of Deuteronomy, Moses had been called by God to ‘bring up the people’, from the slavery of Egypt to the gates of the Promised land. The people are there facing this territory and it is now Joshua, the first Jesus — Joshua and Jesus are one and the same word in Hebrew — who is to lead the people into the land of promise.

Can we even speak of a people? Actually there are no more than a few clans guided by Moses across the desert, increased doubtless by new elements they have met at the holy place Qadesh-Barné. However few in number, these nomads carry such a religious experience that it will become, after meeting other tribes that did not leave Palestine, the spiritual heritage of them all.

Facing the Canaanites who inhabit the towns and cultivate the surrounding land, those nomads gradually become aware of their identity. He who revealed himself on Mt. Sinai and multiplied marvels in favor of these escapees from Egypt, Yahweh – God, has made a covenant with this nomadic people; he has entrusted to them at the same time his promises. From now on they are the people he has chosen; and he is their God. It is during this period of Joshua and the Judges that the people of Israel will be truly formed.

Although laden as they are with favors from Yahweh, these nomads cannot but admire the Canaanites among whom they live. This period of the second millennium before Jesus Christ has doubtless been the most prestigious period of Palestine history from a cultural point of view. Compared to the Canaanite towns with their ramparts, their temples and palaces with cedar panelling and inlaid ivory the nomads cut a poor figure. The contrast was the same on the religious level; the Canaanites in the towns multiplied celebrations, feasts and rituals under the eyes of tribes who hadn’t even a temple.

The books of Joshua and Judges as well as Samuel and Kings show us how easily the Israelites let themselves be influenced. Attracted by this brilliant civilization, they abandoned their customs and faith to adopt the cults of the country.

The Reality of a Conquest

A people seduced by Canaanite culture, leaders who resist and proclaim a call to fidelity — such is the permanent conflict presented by the Bible texts of this period. The Book of Joshua seems to present a systematic conquest of the country led by Joshua at the head of the clans; but actually it must have happened quite differently.

Town dwellers and nomads were certainly very different and the obligation of both to cohabit on common land did not prevent conflicts: at one time the Canaanites were stronger, at another the nomads. But gradually the tribes imposed their law on the former inhabitants of the land, and at the time of Saul, the one-time nomads, now citizens of the country had the power to rule. David and later Solomon were to confirm such a situation.

Active minorities are the ones that make history: when we speak of the Church and its impact on the world it is often a matter of a minority of the faithful. The prophets who, several centuries after Joshua, assemble the traditions and documents on the “conquest,” made no pretense of giving us an exact account and complete history. Let us not be deceived by the triumphal tone of these accounts where Joshua and all Israel won fantastic victories. The Book of Joshua narrates small events that make up great history.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

若苏厄：引言

梅瑟的使命在乃波山壮丽地结束了。如同我们在《申命纪》中看到的：梅瑟受天主的召唤引领民众逃离奴役之地埃及，辗转来到许诺之地的大门前。人民面对著这片沃土以及自己的新领袖：若苏厄、第一个耶稣――在希伯来文中若苏厄和耶稣是同一个名字，正是他带领以色列民众踏上了许诺之地。

游牧的民族

我们在这里谈的其实还够不上一个民族。事实上，跟随梅瑟穿越沙漠的只是几个家族而已，后来在圣地卡德士巴尔乃亚他们遇到了新的族群，人数才有所增加。然而这些族群却是特殊的，人员虽少，但他们的宗教经验将会与没有离开巴勒斯坦的以色列人共同分享，成为他们共同的精神遗产。

面对著生活在城镇中、在周围土地上耕作的迦南人，以色列人开始慢慢觉察到自己的生活方式的不同。雅威天主曾在西乃山默示自己的旨意，祂多次行奇迹帮助以色列民众逃离了埃及；祂又与这个游牧民族立下了盟约，把这片土地许诺给自己的子民。从此他们是祂的选民，祂是这民众的唯一天主。正是在若苏厄和民长的时代，以色列民众开始作为天主的子民而生活。

虽然这个游牧民族沐浴著雅威的恩泽和甘露，他们却无法不羡慕周围的迦南人。就文化的深度而言，大约公元前两千至一千年的这段时间，无疑是巴勒斯坦历史上最辉煌的时期。迦南人的城镇中已经有了城堡、圣殿和以杉树镶边、以象牙嵌饰的王宫，比较起来，游牧民族就显得寒酸多了。这样的对比同样也表现在宗教生活中：城镇中的迦南人在那些连圣殿都没有的以色列民族面前，大肆举行庆典和各种宗教仪式。

《若苏厄》、《民长纪》、《撒慕尔》和《列王纪》向我们描绘了迦南文化是多么优越，又是多么容易对客居那里的以色列产生巨大影响。以色列各部落被迦南的灿烂文化吸引，抛弃了自己的习俗和信仰，接受了他们的礼拜仪式;先知们不断地提醒人们要记住盟约，要忠诚于雅威。

征服的真相

这个时期经文所描绘的持久冲突，正是发生在受迦南文化诱惑的以色列

民众和他们的倡导忠实不苟的领袖之间的冲突。此书叙述了以色列的新领袖若苏厄如何引领子民有系统有步骤地征服圣地，然而史实却与此大有出入。

城镇居民和游牧民族的生活方式迥然不同。两者必须生活在同一块土地上，冲突就无可避免。时而迦南人占优势，时而以色列人占上风。随著时间的推移，渐渐地，以色列部落用自己的律法侵入到迦南文化中。到了撒乌耳时代，曾为游牧民族的以色列人成了这片土地的新主人，达味和所罗门更巩固了这种局势。

创造历史的是那些活跃的少数人：当我们谈到教会和教会对世界的影响时，大多是指少数真正有信德的信徒们。若苏厄后几百年的先知们，在收集编写有关“征服”的故事时，已显示出他们所记载的并不是确切完整的历史。我们尽可以受此书的征服气概和胜利的喜悦感染，却不要为之所影响，以为若苏厄和整个以色列都赢得了胜利。若苏厄书叙述的只是组成浩荡历史之河的小事件。

Translation: Tagalog

Pangalawang Batas ang ibig sabihin ng Deuteronomio. Ganito ang itinawag dito dahil sa pagkakalagay nito sa ating Biblia pagkatapos ng kabuuan ng mga batas na nasa mga aklat ng Levitico at Mga Bilang. Subalit unang isinulat ang Deuteronomio kaysa mga ito. Para pag isahin ang mga utos at mga kaugalian ang unang layunin nito at para ibigay sa Israel ang Batas na katatagpuan nito ng buhay.

At nang inedit ang Deuteronomio, sa ika-7 dantaon bago dumating si Kristo, higit sa limandaang taon na ang lumipas mula nang makipagtagpo si Moises sa Diyos. Nasakop na ang lupain ng Kanaan, naitatag na ang Kaharian nina David at Solomon at pagkatapos ay nahati.

Bumagsak na ang mas malaki at mas masaganang probinsya sa hilaga na tinatawag na Kaharian ng Israel. At gayon ding kapalaran ang nagbabanta nang mga taong iyon sa Kaharian ng Juda na probinsya sa timog.

Noon ipinagbigay-alam ang Batas na ito ni Yawe. Inilantad nito sa kanyang bayan ang dahilan ng kanilang mga pagkatalo at iniaalok ang isang pagkakataon para maligtas. Matagal na itong nalimutan sa Templo sa panahon ng pag-uusig ni Manases. Ngunit ang pagkatuklas dito sa taong 622 (2 H 22) ang siyang pinakaugat ng reporma ni Yosias.

Si Moises at ang Deuteronomio Tinanggap ng bayan ng Israel at ng kanilang mga pastol ang Deuteronomio bilang salita ng Diyos at aral ni Moises, pero ang mga pari at ang mga propeta naman ang sumulat nito. Binuod nila sa mga pahinang ito ang kanilang karanasan sa kabuuan ng kanilang kasaysayan.

Tulad sa iba pang mga libro sa Natapos sa Bundok Nebo ang misyon ni Moises. Tulad ng nakita natin sa Aklat ng Deuteronomio, tinawag ng Diyos si Moises para "hanguin ang bayan" mula sa pang aalipin ng Ehipto patungo sa pintuan ng Lupang Pangako. Naroon na ang bayan sa harapan ng lupaing ito at si Josue na ngayon, ang unang Jesus - pareho ang Josue at Jesus sa Hebreo -- ang siyang mamumuno sa bayan pagpasok sa lupa ng mga pangako.

Bayang Dayo Masasabi ba nating isang bayan sila? Sa katunayan, hindi sila hihigit pa sa ilang angkan na pinamumunuan ni Moises patawid sa disyerto, na tiyak na nadagdagan ng mga bagong grupo na nakatagpo nila sa Kades Barnea na isang banal na lugar. Bagamat kakaunti, dala naman ng mga lagalag na ito ang gayong kahalagang karanasang reli hiyoso na magiging pamanang espiritwal nilang lahat, pati na ng mga tribung hindi umalis sa Palestina na makakatagpo nila. Sa harap ng mga Kananeong nakatira sa mga bayan at nagsasaka sa nakapaligid na lupain, unti-unting nakita ng mga lagalag na ito kung ano sila. Sila ang mga takas sa Ehipto na (PAGE 321) ginawan ng Yawe-Diyos ng mga kahanga-hangang bagay. Sila ang bayang lagalag na pinagbunyagan niya ng kanyang sarili sa Bundok Sinai. Sa kanila siya gumawa ng tipan kasabay ng kanyang mga pangako. Mula sa panahong iyon, sila ang kanyang bayang hinirang; at siya ang kanilang Diyos. Sa panahong ito ni Josue at ng Mga Hukom talagang mabubuo ang bayang Israel.

Bagamat sagana sila sa mga biyaya ni Yawe, hindi maaaring hindi hangaan ng mga lagalag na ito ang mga Kananeong pinakikipamayanan nila. Hindi mapag-aalinlanganan na ang panahong ito ng ikalawang sanlibong taon bago dumating si Jesukristo, ang pinakatanyag na bahagi ng kasaysayan ng Palestina kung kultura ang pag-uusapan. Mukhang kawawa ang mga lagalag kung ihahambing sa mga Kananeong may mga bayan na may muog, mga templo at palasyo na may mga dingding na mamahaling kahoy at nadedekorasyonan ng garing. Gayundin ang kaibhan kung relihiyon ang pag-uusapan: maraming pagdiriwang, kapistahan at seremonya ang mga Kananeo sa mga bayan, na nakikita ng mga tribu na wala ni isang templo man lang.
Ipinakikita sa atin ng mga aklat ni Josue at ng Mga Hukom, pati na ni Samuel at ng Mga Hari, kung paano pinabayaan ng mga Israelita na maimpluwensyahan sila nang gayon na lamang. Naakit sila ng maringal na sibilisasyong ito kaya tinalikdan nila ang kanilang mga kaugalian at pananampalataya at ginaya ang mga seremonya ng pagsamba ng lupain. Biblia, inilagay sa bibig ni Moises ng mga sumulat ng Deuteronomio ang mga diskursong gusto nila mismong sabihin sa kanilang bayan. Gawa-gawa lamang ang pagsasalaysay nila na bago mamatay ay nakinikinita na ni Moises ang masaklap na kapalarang naghihintay sa kanyang bayan. Sinasabi nilang sa kanya galing ang mga babala at mga batas na pupuwede pang magligtas sa Israel. Sa totoo'y ginagamit ng Deuteronomio ang pangangaral ng mga propeta tungkol sa katarungan at pag-ibig: ito ang kauna-unahang pagsisikap na ginawa sa daigdig para bumuo ng isang lipunang may pagkakaisa't pagka kapatiran.

Translation: Cebuano

Gidala ni Moises ang mga Israelita sa kapatagan sa Moab latas sa suba Jordan, apan kinahanglan pa silang mosulod sa Yuta sa Saad sa ilang katigulangan.

Bisan sa lig-ong pagpangulo ni Moises, dili organisadong nasod ang Israel. Nagpabilin ni nga mga pundok pundok sa lainlaing tribu, kabanayan ug lungsod nga nahiusa gumikan sa kumong paninguha. Ang maayong pagbasa sa Biblia morag magpakita nga daghan ang mga Israelita nga wala mouban ni Moises sa kamingawan sa Cades. Gani, nag-una sila ni Josue sa Palestina subay sa habagatang bahin; miokupar na ang uban sa kabungtoran sa Moab (Num 32).

Misulod ug mipuyo didto nga malinawon ang mitabok sa Jordan sa panahon ni Josue. Dala ang mga tolda ug karnero, nanimuyo sila sa kabungtoran libot sa kinotahang mga syudad nga Kananeo. Wala sila mopuyo sa kapatagan, kay didto na man ang mga Kananeo nga mas lig-ong nagkahugpong. Hinuon, dunay pagbinayloay tali nila ug sa mga mag-uumang Kananeo. Ug kay mas milambo man ang Kananeong kultura, may daghan sa mga Israelita nga nasuyop ug misagop sa ilang tradisyon ingon man sa pagsimba sa mga diosdios sa mga Kananeo nga nakapamiligro nga mahanaw sila isip katawhan.

Miluwas sa Israel ang mga kursonado nga uban ni Josue nakahukom sa pagbuntog sa Canaan. Dili ta uyon sa paggamit nilag kusog ug kabangis. Apan nagsunod lang sila sa laraw sa Diyos, ginamit ang pamaaging naandan adtong panahona. Ang kasyudaran ug ang mga harihari sa Canaan (nga mga dakudako lang sa gagmayng lugar) wala magkahiusa busa, wala maglisod ang mga manggugubat ni Josue sa pagbuntog nila. Tungod ini, naisa ang nasodnong kaamgohan sa Israel. Gisugdan nila ang inanayng pag-angkon sa Yuta sa Saad. Tahas ni nga malipayog katumanan human sa 200 ka tuig ubos sa pagpangulo ni David.

Ang kasagarang nahitabo maoy nga nakamugna ang malimbasugong minoriya og kasaysayan. Kon maghisgot ta sa Simbahan ug sa tahas ini sa kalibotan, makahisgot ta labi na ining gagmayng pundok sa mga magtotoo. Kadaghanan nagapos ni sa naandang gawi ug wala makaamgo sa ilang misyon. Sa samang paagi, makahisgot tag kalihokan sa kalingkawasan, apan dyotay ra ang naglihok ug nagpuyo ining panglantawa ug paglaoma. Bisan pa ini, kining gagmay ug militanting pundok mao hinuoy makaduso sa masa sa katawhan sa unahan. Mao ni ang nahitabo sa Israel. Human sa 500 ka tuig gikan ni Josue, gihipos sa mga propeta ang kasulatan mahitungod sa ilang kadaogan, ug namugna kining basahona. Wala sila mag-asoy sa kompleto ug tukmang mga hitabo sa kasaysayan. Nagpahinumdom lang sa nakatabang sa pag-umol sa Israel isip nasod. Busa, dili ta magpadala sa giingon dinhi nga “ang tanang Israelita” nakig-away uban ni Josue o nga gibuntog ni Josue ang Palestina sa pagpatay sa tanang lumolupyo. Ang Josue nagsaysay og gagmayng mga butang nga nakamugna og dakong kasaysayan nga nasinati sa katawhan sa Israel.

Translation: Spanish

EL SIGLO DE JOSUÉ

La misión de Moisés se había acabado en el monte Nebo. Como lo vimos en el Deuteronomio, Moisés había sido llamado por Dios para guiar al pueblo y hacer que “subiera” desde la esclavitud de Egipto hasta las puertas de la Tierra Prometida. El pueblo está pues allí, frente a esa tierra que Dios le da en herencia y en ese momento es Josué, el primer Jesús (pues Josué y Jesús en hebreo tienen la misma grafía) quien va a introducir al pueblo en el la tierra prometida.

Un pueblo de emigrantes

Hablar de pueblo es mucho decir. En efecto, todavía no se trata más que de algunos clanes guiados por Moisés a través del desierto y que sin duda se han incrementado con nuevos elementos con los cuales se encontraron en el lugar santo de Cadés-Barne. Por pocos que hayan sido estos nómadas confiados ahora a Josué, llevan consigo una experiencia de una riqueza tal que se transformará, después de reunirse con otras tribus que no habían abandonado la Palestina, en la herencia espiritual de todos.

Frente a los cananeos que habitaban las ciudades y cultivaban las tierras de los alrededores, estos nómadas toman poco a poco conciencia de su originalidad y de su identidad. El que se reveló a Moisés en el Sinaí y que multiplicó las maravillas a favor de los fugitivos de Egipto, Yavé-Dios, hizo una alianza con este pueblo de nómadas, con estas tribus de beduinos. Les dio su ley al mismo tiempo que su promesa. En adelante serán el pueblo que él se eligió y él será su Dios. Es durante este período de Josué y de los Jueces cuando se constituirá realmente el pueblo de Israel.

Sin embargo, por muy colmados que se sientan por Yavé, estos nómadas no pueden dejar de sentir admiración por los cananeos en medio de los cuales viven. Los historiadores nos dicen que este período del segundo milenio antes de Cristo es el período más prestigioso de la historia de Palestina en el plano cultural. Frente a las ciudades cananeas con sus fortificaciones, sus templos y sus palacios con artesonado de cedro, y decorados con incrustaciones de marfil, el nivel de vida de los nómadas parecía muy pobre. El mismo contraste se daba en el plano religioso: los cananeos de las ciudades multiplicaban sus celebraciones, fiestas y ritos a la vista de los beduinos que no tenían ni siquiera templo.

La tentación es grande, y tanto los libros de Josué y de los Jueces como los de Samuel y de los Reyes no cesarán de mostrarnos con cuánta facilidad el pueblo de Israel se dejaba arrastrar. Atraído por esa civilización brillante, abandona al mismo tiempo sus costumbres propias y su fe para adoptar los cultos de los habitantes del país. Durante todo el período de la realeza los profetas no dejarán de recordar al pueblo las exigencias de la alianza y de la fidelidad a Yavé.

La verdad sobre la conquista

Un pueblo seducido por la cultura cananea, hombres de Dios que resisten proclamándole el llamado a la fidelidad, tal es el conflicto permanente que nos presentan los textos de la Biblia con respecto a este período. El libro de Josué parece que nos presentara una conquista sistemática del país llevada a cabo por Josué a la cabeza de las tribus; sin embargo las cosas debieron suceder de manera muy distinta.

La gente de las ciudades y los nómadas eran muy diferentes, y la obligación que tenían unos y otros de cohabitar en un mismo territorio, no impidió que hubiera conflictos, unas veces eran los cananeos los que ganaban, otra, los nómadas. Con el tiempo, las tribus fueron imponiendo su ley a los antiguos habitantes del país, y en la época de Saúl, los nómadas de otrora, convertido en citadinos a medida que pasaban los años, se habían apoderado del poder en el país. David primero, y después Salomón deberían confirmar esta situación.

Las minorías activas son las que hacen la historia. Cuando hablamos de la Iglesia y de su impacto en el mundo, no se trata a veces más que de una minoría de creyentes. Los grupos de profetas que, varios siglos después de Josué, recopilaron las tradiciones y los documentos sobre la conquista, no pretendieron entregarnos una historia exacta y completa de aquélla. No nos dejemos engañar por el aspecto triunfador de estos relatos en que todo Israel obtiene junto a Josué victorias asombrosas: el libro de Josué narra pequeñas cosas que constituyeron una gran historia.

EL LIBRO DE JOSUÉ Y SUS AUTORES

Cuando se redactó el presente libro, la historia de Josué se perdía en un pasado del que ya se habían olvidado muchos detalles, sin embargo, bastaban algunas imágenes y recuerdos para ilustrar la vocación del pueblo de Dios y el sentido de sus aventuras.

Josué inaugura la serie de libros que la Biblia hebraica llama Profetas Anteriores, entendiendo por este título que estos libros históricos nos hablan de una historia que comenzó bastante antes que los profetas, pero que fueron pensados y compuestos en las cofradías de profetas. Toda la serie que lleva desde Josué a los libros de los Reyes forma en realidad una unidad con la reflexión del Deuteronomio. Hoy día se habla habitualmente de historia Deuteronomista para designar este conjunto.

El libro de Josué se compuso en gran parte en los últimos tiempos del reino de Judá. Entonces la idea de que la tierra de Palestina es el gran don de Dios a su pueblo y la señal de su alianza, invitaba a constatar en el pasado una correspondencia entre las conquistas y la fidelidad a la alianza, entre las infidelidades y el fracaso.

El autor ha conocido el tiempo de Josué a través de múltiples fuentes: tradiciones orales muy maltratadas, sin duda, a causa de los 500 años transcurridos; documentos conservados tal vez en los santuarios antiguos de Israel, como el de Guilgal, y documentos sobre el catastro de las tribus que databan de la época real.

El libro debe de haber sido retocado en tiempos del exilio de Babilonia. Fue entonces cuando intervinieron los sacerdotes y en muchos de sus pasajes impusieron otra interpretación, acentuando al mismo tiempo el carácter litúrgico de los acontecimientos importantes.