Introduction to Song of Songs (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

The Song is a poem. Do not at first try to understand: let the text take hold and it will open up a universe to us.

The Song awakens our own experience, going straight to our heart since it is about the Lover and the Beloved. It is a poem about a love encounter. The author let this encounter happen as in a dream in order to unveil its mystery; the call of love comes from elsewhere. Search, meeting, flight are enchanting and are true inasmuch as they reveal a mystery: Someone else draws us. This explains the title of the book: The Song of Songs. In Hebrew, it is one of the forms of the superlative: The Song par excellence or The Sublime Song.

The Song is both the intuition and the experience of the search for the unique beyond every veil. He too is likewise fascinated searching for him or her whom he has chosen – one who is all for him and irreplaceable, this discovery of Yahweh, the fierce God as the spouse, is not entirely new in the Bible. The prophets relied on their conjugal experience to speak about the covenant of God with his people (Hos 1:2). Rather, they used the words of human love to express their special relationship with God. One day, this relationship was to be offered to all Israel.

While he lets the dream of love to unfold, the author of the Song relives the hope of the chosen people. God’s beloved is Israel with its land. Just like the most fervent minority in Israel, the author-poet waits for the coming of the Beloved as Messiah-King and Spouse of the chosen community. This background of the Song explains the use of comparisons which would seem strange in the case of ordinary engaged couples, but which are in fact allusions to the past in Israel, to its Temple and its land.

We must admit that, in seeing the connections between the Song and the love songs of the Middle East, today many biblicists think that the Song was at first one of them and that an image of God’s love for his people was only seen there at a later time. This hypothesis may sound reasonable, but it just seems that way. Unfortunately, it leaves nothing but platitudes or incoherence, precisely where we suspect that the clues of the poem are to be found.

Therefore, we have to go back to what tradition has always discerned: in the Song, just as in the great prophets, although with different words, the experience of God-Love is what inspired the entire dream and what invited human images. The Song is not a song about human love which was put in the bible after having received a religious interpretation: Jewish tradition considered it to be the song of divine love from the beginning. The fact that God is not mentioned is intentional: he is present from beginning to end, but this One Alone at the same time Love and Lover is far different from the “God” of human religions. The Author of the Song

The Song is presented as being the work of Solomon: it is only a borrowed name as is the case with other books in the Bible. The author was a “spiritual” and a sage of the third century before Christ, one of those who wrote the “Wisdom Books” of the Bible.

In Israel as in many countries, the marriage ritual included “the bridegroom’s song” and “the bride’s song” (Jer 7:34; 16:9; Rev 18:22). We know, for example, the Egyptian love poetry; but in Israel nothing remains of the popular songs of love. In fact, our author has done what the great musicians do in using popular melodies for the composition of their great works of art. The Song used expressions and even settings from traditional love songs in order to say what these did not say. Yet in speaking about Love the words used shed light on human love. The Song in Christian Countries

In Christian countries, the monks took possession of the Song. They who had given up human love passed over the mystery of the love encounter in ordinary life. They saw the song as an allegory, a picture of spiritual experience. The expressions of carnal love in no way embarrassed them: it helped them to understand how strong the love relationship with the One Alone can be, how heady and devouring.

In fact they were to give back to Christianity a treasure they had found. In the twelfth century in Europe there appeared the first signs of a recognition of human love which had been ignored during the barbaric centuries. It was then that the spiritual experience of a few great monks and hermits was decisive. The Song reread and commented by them gave rise to an awareness of the mystery of love. The love songs and stories, fairly crude in the beginning, were gradually replaced by the literature of “courtly love.” From then on, century after century, the primacy of married love would be affirmed.

At times, it is said rather cynically that love ends in marriage and that is what movies and televison never cease to repeat whenever a decadent culture only acknowledges love when it promises what it will not fulfill. The song put at the center of longings the aspiration to true love: this always irradiates from God and, like himself, is faithful until death and beyond.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

雅歌是首诗。它唤醒我们的个人经历，总是深入我们的内心，因为它写的是“爱”和“被爱”。作者将两者的相遇安排得如同在梦中，是为了揭开这一层神秘面纱。寻找、相遇、躲避，始终迷人并真实，因为被爱者发现自己面对的是“另一位”－“唯一者”。“爱人者”则专注于寻找她，她是他所选择的、唯一的、不可被取代的。所以书的标题是：雅歌－歌中之歌。在希伯来文中，这种组词结构是用于表述最高级的意义的：精粹之歌或至高之歌。

读者们仍要提出问题：难道我们不该给诗中表达的爱一个称谓吗？我们知道：天主是爱，那么，诗中表达的爱能否被称为天主？作者谈论、表现的难道不就是天主吗？因为在基督徒的语言中，天主不只是神圣的存在，祂还是人格化的。雅歌热情歌颂情人之爱－一种攫（jué）取全身心的爱，不由令人想到它确实是一曲爱情礼赞，并没有宗教倾向。在埃及和印度的文学中，也有大力歌颂爱情的诗篇，让人最终与“无限者”的神秘融合在一起。这种例证适用在此吗？

圣经文化有其独到的途径。在发现爱的道路上，首先有先知，他们被唯一者热烈的爱所吞噬（shì），从他们的经验开始，人类的爱情被提炼升华。先知们早就藉由他们体验到的婚姻关系，来述说天主和祂子民的盟约（欧1:2）。我们可以在欧瑟亚书的诗歌2:4-22中，找到同样的用语。两者的主要区别：欧瑟亚代表被淫乱的以色列抛弃的天主，“被爱者”以色列没有感受和激情；而雅歌所呈现的是“被爱者”的感受和思想，是她在说话、在感想、在分析。这种变化中有时间变迁的痕迹，就所有资料推断，雅歌成于公元前三至四世纪，当时的以色列有一小部分人，在尽一切可能爱、警醒、不放走任何灵感，他们是“以色列贞女”的代表。雅歌的作者无疑是其代言人。另外，他们还用了人类爱情的话语，来表达他们与天主之间一种特殊的关系。有一天，这种关系将延伸至整个以色列。

当雅歌的作者铺展爱之梦时，他再度体验了选民的希望。天主的最爱是以色列和她的土地。作者就像以色列最激进的少数人，等待热爱者以默西亚王和选民配偶的姿态降临。这种背景可以解释歌中所用的许多对比，如果它们被用于一般订婚情侣身上，将显得奇怪。实际上，这是引用过去以色列圣殿和民间的典故。

雅歌与伟大的先知书一样，虽然它们采用了不同的语言表达形式，但是都写出了对天主－爱的体验，正是天主－爱启发了整个梦境，借用了人的形象。

犹太传统把它当圣爱之歌看待。没有提到，天主其实是故意的，从头到尾祂都存在，同时是爱与爱人的“唯一者”。

雅歌的作者

雅歌被视为所罗门的作品：就像圣经中其他各书，这不过是借用其名而已。作者是公元前三世纪的一位圣人，也是圣经“智慧书”的作者之一。

以色列和许多其他国家一样，婚姻仪式包括“新郎之歌”和“新娘之歌”（耶7:34；16:9；默18:22）。但是就像我们从埃及的情诗中得知的一样，在以色列，这些通俗歌曲并没有留下什么痕迹。实际上，我们这位作者，无疑的是位圣人，所做的就像伟大的音乐家一样，利用通俗的旋律，来完成伟大的艺术作品。我们很容易就可以看出来，他为了要用诗意的方式来说他必须说的，采用了传统情歌的表现方式和外部架构。这是对作为《圣经》很重要一书《雅歌》之解释。

基督宗教国家中的雅歌

在基督教国家，拥有雅歌的是僧侣。他们放弃日常生活中爱的相遇，把雅歌视为一种寓言，一幅精神体验的画。肉体情爱的描写，一点没有攫（jué）取他们的心神，却帮助他们了解和唯一者的爱情，是可以如何强烈、如何急切、如何投入。

实际上，他们要把抓住的宝藏还给基督宗教。欧洲在十二世纪时出现了对人性之爱的认识的最初征兆，在野蛮人入侵的那几百年，这原是被忽略的。直到那时，几个伟大僧侣和隐士的精神体验才具有了决定性。经过他们重读和加注的雅歌，让人们对爱情的神秘有了认识。刚开始的情歌和故事是相当粗糙的，渐渐地它们被“宫廷爱情”文学所取代。自此以后，几百年来，婚姻爱情的重要性受到一再的肯定。

有时候，人们会灰心丧气地说婚姻是爱情的坟墓，电影和电视从来不忘重复堕落的文化，只表达承诺永不会实现的爱情。雅歌的中心即是表达了对真爱的渴求：它永远发自天主，而且就像天主一样忠贞不渝，超越死亡。

Translation: Tagalog

Ang Awit ay isang tula. Huwag muna nating intindihin: magpatangay tayo sa teksto at bubuksan nito sa atin ang isang sanlibutan.

Pinupukaw ng Awit ang ating sariling mga karanasan, dumederetso sa ating puso sapagkat tungkol ito sa Mangingibig at Iniibig. Ito’y isang tula tungkol sa pagtatagpo sa pag-ibig. Ngunit hinayaan ng awtor na mangyari ang pagtatagpong ito na parang sa isang panaginip upang hawiin ang tabing ng hiwaga nito: nagmumula sa ibang lugar ang panawagan ng pag-ibig. Nakabibighani ang paghahanap, pagtatagpo, paglayo at makatotohanan ang mga ito sa pagbubunyag ng isang misteryo: May ibang umaakit sa atin. Ito ang nagpapaliwanag sa pamagat ng aklat. Ang Dakilang Awit.

Ang Awit ay kapwa kaalaman at karanasan ng paghahanap sa kaisa-isahan sa kabilang ibayo ng bawat tabing: siya man ay nabibighani rin sa paghahanap sa kanyang hirang – ang buung-buong para sa kanya at di-mapapalitan. Posible ang ganitong relasyon at ito ang nasa puso ng Kristiyanong pag-asa.

Habang inilalahad ng awtor ang panaginip ng pag-ibig, muli niyang isinasabuhay ang pag-asa ng bayang hinirang. Ang kasintahan ng Diyos ay ang Israel at ang lupa nito. Gaya ng mga pinakataimtim na minorya sa Israel. Hinihintay ng makatang awtor ang pagdating ng Mangingibig bilang Haring Mesiyas at Asawa ng sambayanang hinirang. Ang nakaraang ito ng Awit ang nagpapaliwanag sa paggamit ng mga paghahambing na magiging kakatwa sa kaso ng mga karaniwang magkatipan, ngunit sa katunaya’y mga pahiwatig sa nakaraan ng Israel sa Templo at sa lupa nito.

Kaya hindi nagkataon lamang na natatagpuan sa Biblia ang Awit na ito ng mapagmahal na paghahanap. Hindi ito basta binigyan na lamang ng kahulugang panrelihiyon sa bandang huli, na wala rito sa simula: tinanggap ito ng tradisyong Judio kung ano talaga ito: ang awit ng pag-ibig ng Diyos. Ang hindi pagbanggit sa Diyos ay sinadya: naroon siya mula simula hanggang wakas, ngunit napakalayo sa mga “Diyos” ng relihiyong pantao ang Kaisa-isahang ito na sabay na Pag-ibig at Mangingibig.

Makapagtatapos tayo sa mga salita ng isang kilalang mistikong Muslim. Pag may binatilyong humihiling na siya’y gawing disipulo niya, ang sagot niya’y: “Nakaranas ka na bang umibig?” Kung “hindi” ang sagot, sinasabi niya: “Umalis ka muna at umibig, ngunit huwag magtagal doon. Saka ka pumarito at makipagtagpo sa akin.”

Ang Awtor ng Awit

Ang Awit ay ipinalalagay na gawa ni Solomon: hiniram lamang ang pangalang ito gaya rin sa ibang aklat sa Biblia. Ang awtor ay isang “espiritwal” at pantas ng ikatlong siglo bago kay Kristo. Isa sa mga sumulat ng “Mga Aklat ng Karunungan” ng Biblia.

Sa Israel gaya sa maraming bansa, ang ritwal ng kasal ay may “awit ng nobyo” at “awit ng nobya” (Jer 7:34, 16:9; Pag 18:22). Sa loob ng sanlinggo ng kasal, itinuturing silang hari at reyna at umaawit sila ng kagalakan sa pag-angkin sa isa’t isa. Ngunit gaya ng nalalaman natin mula sa mga tula ng pag-ibig ng Ehipto, walang nalabi sa mga popular na awit na ito sa Israel. Sa katunayan: ginawa ng ating awtor, na tiyak na isang pantas, ang ginagawa ng mga dakilang musikero sa paggamit ng mga popular na himig para sa pagbuo ng kanilang mga dakilang gawa ng sining. Madaling makita na ginamit niya ang mga pananalita at balangkas ng mga tradisyunal na awit ng pag-big upang maipahayag sa matulang paraan ang kailangan niyang sabihin. Ito ang nagpapaliwanag sa ating “Awit” na isang pangunahing aklat ng Biblia.

Ang Awit sa mga Bansang Kristiyano

Sa mga bansang Kristiyano, ang mga monghe ang umaangkin sa Awit. Isinaisantabi nila ang pantaong pag-ibig at nilampasan ang misteryo ng pakikipag-kaibigan sa ordinaryong buhay. Nakita nila ang awit bilang isang talinhaga, isang larawan ng karanasang espiritwal. Hindi nila ikinahiya ang pagpapahiwatig ng pagtatalik: bagkus tinulungan sila nito na maunawaan kung paano magiging napakatindi, napakasigla at nakauubos ang pakikipagmahalan sa Kanya, Ang Kaisa-isahan.

Sa katunayan, isinasauli nila sa Kristiyanismo ang kayamanang kinuha nila. Sa ikalabindalawang siglo sa Europa lumitaw ang mga unang palatandaan ng pagkakilala sa pantaong pag-ibig na hindi napansin sa mga siglong barbaro. Noon nagkabisa ang karanasang espiritwal ng ilang dakilang monghe at ermitanyo. Nagbigay-daan sa pagkamatay sa misteryo ng pag-ibig ang kanilang paulit-ulit na pagbasa at pagpapaliwanag sa Awit. Ang mga awit at kuwento ng pag-ibig na may kagaspangan sa simula, ay napalitan ng panitikan ng “magalang na pag-ibig.” Mula noon, sa lahat ng susunod na siglo, pagtitibayin na ang kahalagahan ng pag-ibig ng mag-asawa.

Kung minsan, masagwang sinasabi na ang pag-ibig ay nauuwi lamang sa pag-aasawa. At ganito ang palaging inuulit ng mga sine at telebisyon tuwing ang isang nabubulok na kultura ay kumikilala lamang sa pag-ibig kapag ipinangangako nito ang hindi nito matutupad. Inilalagay ng Awit sa sentro ng mga adhikain ang pagsisikap na makamit ang tunay na pag-ibig: laging sa Diyos galing ang ningning nito, at tulad niya, ito’y tapat hanggang kamatayan at sa kabilang buhay.

Translation: Cebuano

Ang Awit sa mga Awit talagsaong basahon sa Biblia: kundiman sa duha ka naghigugmaay: makilawasnon ug puno sa mga sambingay. Sa tanang basahon sa Biblia, ang Mga Awit ra ang wala maghisgot og Diyos. Nganong giapil man ni sa Biblia?

Daghan ang naghunahuna nga hinipos ni sa mga awit sa gugma tali sa pamanhonon ug pangasaw-onon sa ilang kasal, hangtod nga kining mga garay gihatagan og relihiyosong hubad. May daghang pangutana nga dili matubag ining maong pangagpas: walay sinulat nga sama ini sa bisag asang kultura sa Asia. Dili ni balak nga gipahaom sa panghunahuna sa katawhan ug walay hisgot dinhi sa paglaom sa kabataan, nga nasukwahi sa pagsabot sa mga Israelita bahin sa kaminyoon.

Klaro karon sa daghang tawo nga ang gugma unang masinati sa managtiayon ug ayha pa masabtan unsay Diyosnon nga gugma. Apan ang kasaysayan nagtug-an nga dili ingon ini ang pagsabot sa gugma. Ang tanang kultura sa kalibotan nagpakita nga ang gugma sa magtiayon nahamutang sa ubos ra kaayong ang-ang, layo kaayo sa kaisog, sa pakig-uban, sa katahom sa kalibotan, sa kalipay sa kinabuhi. Gani, ang mga tawo sa Biblia, nakaamgo na lang sa bili sa kaminyoon ug sa gugma, pinasikad sa relihiyosong kasinatian sa mga propeta: Si Oseas, si Jeremias, ug ang ikatulong Isaias.

Diha na sa ika-12 ka siglo human ni Cristo, sa Tungatungang Panahon nga ang pagbati sa gugma nalakip sa pamilya ug kultura. Nahitabo ni sa mga nasod nga kristyanos; ug nadiskobrehan, una sa tanan, gumikan sa mga mistikong kristyanos nga nakasinati sa gugma sa Diyos ug nagpuyo ini gikan sa napamalandongan nilang mensahe sa basahon sa Mga Awit nga naghisgot sa Diyos isip Gugma ug Hinigugma.

Mao nga mas sayon nato ang paghunahuna nga sukad pa sa sinugdan, ang Awit sa mga Awit sambingay sa gugma sa Diyos o ang lawom nga pangandoy sa gugma sa dyotay, apan mainitong pundok, nga naglaom sa pagbalik sa Diyos sa Israel. Mao ni ang paagi sa pagsabot alang sa mga Judio ug kristyanos.

Usa ka pangandoy ug subling paghibalag. Mao ni ang dobling kalihokan sa Awit sa mga Awit, nga dinasig sa unang mga sinulat sa mga propeta (Oseas) “Ang pamanhonon motago kon siya pangitaon, aron nga kon dili siya makit-an tinud-on pa siya pagpangita sa pangasaw-onon, ug langanon sa pangasaw-onon ang pagpangita sa pamanhonon aron mas maklaro pag unsay iyang gipangita.” (San Gregorio).

Busa, dili angay nga mangutana ta: kinsa kining Hari ug Magbalantay? Kinsa ang pangasaw-onon? Naghisgot ba ni sa gugmang Diyosnon o sa tawhanong gugma? Apan ang tanang matuod nga gugma naggikan sa Diyos ug iyaha sa Diyos:

– Ang diha kanunay sa hunahuna sa magbabalak ining basahon mao ang pagsinultihay nga mahigugmaon sa Ginoo ug sa iyang katawhan.
– Nagpadayag sab siyag kahingawa ug kalipay sa tawong nangita sa Diyos ug nangandoy nga mosinati sa iyang presensya ining kinabuhia.
– Naghisgot sab siya alang kang bisan kinsa nga nangita ug nakahibalag sa gugma. Diha sa pagtugyan sa kaugalingon sa pangasaw-onon o sa pamanhonon, makasinati siya uban niya sa “diyosnong gugma” nga mao ray makatagbaw sa iyang kinabuhi.

Translation: Spanish

El Cantar siempre sorprenderá a los que sólo han visto la Biblia como un libro de religión. El poema nos lleva mucho más allá: lo mejor de esta vida no es la religión sino el encuentro de Él y de ella. A Él ni siquiera se le atribuye un nombre: el autor deja que la búsqueda se desenvuelva en un sueño, para revelar mejor así su misterio. De ahí el título que el libro se da a sí mismo: «El Canto sublime.»

El Cantar es la intuición y la búsqueda del Único más allá de todas las apariencias; él, por su parte, está totalmente fascinado por la amada que, a sus ojos, es única e irreemplazable. Esta conversión de Yavé, el Dios guerrero, en «el Amado», no es totalmente nueva en la Biblia. Grandes profetas se habían apoyado en su experiencia conyugal para hablar de la alianza de Dios con su pueblo (Os 1-2; Ez 24). Más aún, usaban las palabras del amor humano para expresar su experiencia de una relación privilegiada con Dios, que algún día se concedería a todo Israel (Is 54; 61-62; Jer 2-3).

El lenguaje del Cantar no es más extraño que el de Oseas 2,4-22, pero aquí no es el mismo interlocutor quien tiene la palabra. Oseas desempeñaba el papel de Dios, indignado por las prostituciones de Israel; en el Cantar, es Israel, convertido en la Amada, quien vive y desarrolla todo el sueño. El diálogo no es más que apariencia: solamente ella se expresa para decirnos lo que siente, lo que desea, analizando sus contradicciones. En esto se nota que los tiempos han cambiado: en la época en que se escribe el Cantar, existe una minoría que ama, espera y aspira a lo imposible, y el poeta del Cantar se hace su intérprete. La Amada de Dios es Israel con su tierra, y el autor-poeta espera la venida del Único como rey-Mesías de la comunidad elegida.

El sentido o la ausencia de sentido

Muchos biblistas, al ver los puntos de contacto entre el Cantar y los versos de amor de Oriente Medio, piensan que es del mismo tenor y que solamente en una época posterior se quiso ver en él la imagen del amor de Dios por su pueblo.

Bien es cierto que el vocabulario del Cantar y las imágenes que utiliza poseen una his toria antiquísima. Pero, si se descompone el Cantar en pequeños fragmentos, y luego se compara cada uno de ellos con tal o cual fragmento de poesía egipcia, que rara vez pasaba del erotismo, los fragmentos no encajan entre sí y el poema queda vacío de sentido.

Tampoco se puede sostener que el Cantar fue al comienzo un "canto del novio y de la novia" (Jer 7,34; 16,9). Pues no tiene nada de literatura popular, y muchas estrofas serían extrañas si se tratara de novios corrientes; en cambio se explican como alusiones al pasado de Israel, al Templo y a su tierra. Tampoco se podría ver más que trivialidad e incoherencias en lugares en que precisamente sospechamos que el autor nos esperaba.

Esas teorías nunca convencerán al que ha compartido la experiencia del autor. Entonces los símbolos pierden su agresividad sensual; expresiones esparcidas a lo largo del poema se ordenan una tras otra en el marco de una interpretación que desvela el anhelo, las inquietudes y la espera de la comunidad para la cual fue escrito. Se le puede relacionar sin dificultad con la situación social y política de cierta época, y el poema entero afirma que la esperanza no se verá burlada: ¡El Amado vendrá para las nupcias!

Muchos se han preguntado cómo esta glorificación del amor libre pudo ser colocada tan rápidamente entre los libros sagrados. La respuesta es simple: porque los contemporáneos comprendían inmediatamente el propósito del autor y los que estaban familiarizados con la Biblia se reconocían en él. Este amor libre, más fuerte que la muerte, era lo que se esperaba de Dios, más allá de las obligaciones de la Ley. Y les resultaba fácil interpretar varios detalles del poema que, a los ojos del observador extraño, no serían más que banalidad o incoherencia, pero que entregaban las claves del poema: ver en particular 1,9; 2,17; 6,12; 7,6.

El Cantar se presenta como obra de Salomón. Esto no es más que un préstamo de nombre. El autor era un letrado con una fuerte experiencia espiritual; escribió con toda probabilidad en el siglo III, bajo la dominación egipcia: ver 1,9.

El Cantar en tierra cristiana

En la cristiandad fueron los monjes los que se adueñaron del Cantar. Pasaban sin problemas por encima de las expresiones del amor sensual e iban directamente a lo que había sido, en la partida, una experiencia espiritual.

De hecho iban a entregar al pueblo cristiano el bien del cual se habían adueñado. En la Europa del siglo XII aparecieron las primeras señales de un reconocimiento del amor, tan ignorado durante los siglos bárbaros. Es entonces cuando el Cantar, leído y comentado por algunos grandes espirituales ejerció una influencia determinante para la toma de conciencia del misterio del amor.

Introduction to Ecclesiastes (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Ecclesiastes perhaps summarized the essence of his thought in this verse in chapter 3: “God made everything fitting in its time; but he also set eternity in our hearts, though we are not able to embrace the work of God from the beginning to the end” (3:11-14; 8:16-17). Humankind, created in the image of God, is to rule the universe. Nevertheless, humans are no more than servants made of clay upon whom God imposed the laborious task of always searching.

Ecclesiastes lived in the third century before Christ, when Greek culture began to influence the Jewish people. The dynamism of the Greek civilization came from its confidence in the unlimited resources of human thinking. Greek philosophers strove to explain all the mysteries of human destiny (and it is known that this aim is still the core of western humanism). Ecclesiastes denies this optimism: we are in a world where all is disconcerting. Let us try to sense the mystery of God and the weight of his silence; the human person is a limited mortal being. Let us not take appearance for the reality of wisdom. Be satisfied with fully living the present moment, trying to solve the problems within our reach. Know how to profit by the joys that God has in store for us today, and leave the rest to his goodness.

Religion has always tried to explain, to give a more reassuring view of existence. Ecclesiastes does not ask this service. At that time, pious people affirmed that here below God rewarded the good and punished the wicked. Ecclesiastes remains doubtful. Although accepting that the commandments of God show us a way, he respects the silence and apparent absence of God.

The author of this book in the third century before Christ did what many writers and poets do now; he signed his work with a pseudonym, or a made-up name. He presented his teaching as if it were the work of King Solomon, David’s son. It is well known that Solomon had the reputation of being well-versed in human wisdom. As he himself was a man charged with the instruction of the assembly of believers (that is what the word Ecclesiastes means) those who published his book have used both words: Ecclesiastes and Solomon.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

训道篇：引言

训道者的思想精华可用书中之语来体现：天主使万物皆有时，但祂还使人心存永恒之念，而人却无法领会天主自始至终的神圣化工（3.11）。

人依天主之肖像而被造就，乃宇宙之主宰。但人也不过出自泥土，天主让他背负重担，终日探索不止。

训道者生活在耶稣降生前的三百年，当时希腊文化已影响了犹太人。继亚力山大大帝的征服之后，他的诸将领又瓜分土地，然后是埃及的拉基德占领了巴勒斯坦。所有这些国王只想尽可能地压榨被占区的人民，获得最大限度的利益。一些巴勒斯坦的大家族被迫交纳高税，于是他们便进一步剥削下层人民。就在这个时候，希腊语开始在当地撒播开了，古希腊文化嫁接上了当地的传统，希腊商人的入境，使得当地经济的发展突飞猛进起来。凡想求得职业的人，都跑进教授希腊语的学校。

耶路撒冷仍与此保持距离，由于政治上的重压，使得大司祭们不得不容忍大家族热衷于新文化——经济。圣殿的教育开始走下坡路，大家只是点评一下希伯来文的经文，重读一下箴言而已。内容一直是：好人有好报，恶人自食其果。以色列对天主的信仰日渐在希腊文化的冲击下，暗淡下去了。此时，一位熟知希腊作品的律法老师起来应战了。他以训道者自居，重新将希腊哲学中的肯定性置于案头：它似乎一直在探究生存的意义、人类无法得知的未来。是的，希腊文明的动力，来自于对人类思维无尽能源的自信，希腊哲学家曾经努力解释所有人类命运之谜（众所周知，这个目的依然是西方人文主义的核心）。

训道者说：人不是命运的主宰，所有一切都是天主的恩赐。年轻人不该迷失在行动主义及对金钱的追求上，而要学会怎样真正生活，享受天主在我们生命道路上所赐的一切欢乐。万事变幻不定，我们的理性每时每刻都会出错，谁不愿正视死亡，谁就是假智者。

但他却也轻易地放弃了宗教的答案：罪恶并不是一直在世上就受到惩罚。戒命为我们开辟了一条道路，但我们对天主的沉默，同样要怀着敬意。

作者的门徒们把他的作品冠以智王所罗门之名，他们对师傅的教导作了记叙和总结，可能是为了给圣殿的教育置备基础。本书大约著于公元前240-220年，另一书名“科厄肋特”是犹太名。

Translation: Tagalog

Ecclesiastes Introduksyon

Binuod marahil ni Eclesiastes ang diwa ng kanyang kaisipan sa bersikulong ito sa kabanata 3: “Ginawa ng Diyos ang bawat bagay na angkop sa kanyang kapanahunan; subalit inilagay din niya sa ating mga puso ang kawalang-hanggan, kahit na hindi natin kayang intindihin ang kabuluhan ng Diyos mula sa simula hanggang katapusan (3:11-14; 8:16-17).

Panginoon ng sansinukob ang taong nilikhang kalarawan ng Diyos. Gayunman, taga-paglingkod lamang siyang gawa sa putik na pinatawan ng mabigat na gawaing palaging maghanap. Hindi makatotohanang isipin na lubos na mabibigyang-linaw ng tao balang araw ang kahulugan ng kanyang buhay o ganap na malulutas ang mga tensiyon at mga proble-mang wumawasak sa sangkatauhan.

Nabuhay si Eclesiastes sa ikatlong dantaon bago kay Kristo, nang umabot ang kulturang Griyego sa bansang Judio. Ang patuloy na pag-unlad ng sibilisasyong Griyego ay bunga ng tiwala nito sa walang-hanggang kakayahan ng pag-iisip ng tao. Pinagsikapang ipaliwanag ng mga pilosopong Griyego ang lahat ng hiwaga ng kapalaran ng tao (at alam natin na ang layunin pa ring ito ang pinakapuso ng makataong pilosopiya ng Kanluran).

Hindi pinaniniwalaan ni Eclesiastes ang optimismong ito: tayo’y nasa mundong ang lahat ay nakaliligalig. Sikapin nating damhin ang misteryo ng Diyos at ang bigat ng kanyang katahimikan; ang tao ay nilalang na may hangganan at kamatayan.

Huwag nating ipagkamali ang itsura sa katunayan ng karunungan. Masiyahan sa ganap na pagsasabuhay ng kasalukuyan, sa pagsisikap na malutas ang mga suliranin sa abot ng ating makakaya. Matutunang pakinabangan ang mga kagalakang inilaan sa atin ng Diyos sa araw na ito at ipaubaya ang iba sa kanyang kagandahang-loob.

Laging sinisikap magpaliwanag ng relihiyon at magbigay ng mas nakakapanatag na pananaw kung bakit tayo umiiral. Hindi hinihingi ni Eclesiastes ang ganitong layunin. Nang panahong iyon, pinaniniwalaan ng mga relihiyosong tao na ginagantimpalaan ng Diyos ang mabubuti at pinarurusahan ang masasama dito sa ibaba. Nag-aalinlangan pa rin si Eclesiastes. Bagamat tinatanggap niya na ipinakikita ng mga utos ng Diyos ang daan, isinasaalang-alang niya ang katahimikan at waring pagkawala ng Diyos.

Ginawa ng sumulat ng aklat na ito sa ikatlong dantaon bago kay Kristo ang gaya ng ginagawa ngayon ng maraming manunulat at makata: ang paggamit ng pangalan sa panulat o inimbentong pangalan para sa kanilang mga sinulat. Inilahad niya ang kanyang aral na parang kay Haring Solomon na anak ni David. Kilala si Solomon sa pagkakaroon ng malawak na kaalaman sa karunungan ng tao. Pero yamang siya mismo’y binigyan ng tungkuling turuan ang nagkakatipong mga mananampalataya (ito ang kahulugan ng Eclesiastes), parehong ginamit ng mga naglimbag ng aklat na ito ang dalawang salita: Eclesiastes at Solomon.

Translation: Cebuano

Siguro, gisumada ni Eclesiastes ang dugokan sa iyang panghunahuna ining mosunod nga mga tudling. Ang Diyos nagpahigayon sa tanang butang sa hustong panahon. Gibutang sab niya ang walay kataposang mithi sa ilang kasingkasing bisag dili matugkad sa tawo ang gibuhat sa Diyos gikan sa sinugdan hangtod sa kataposan (3:11-14; 8:16-17).

Ang tawo gibuhat sa dagway sa Diyos ug magmando siya sa uniberso. Apan bisan pa ini, sulugoon lang siya inumol sa lapok nga gisangonan sa Diyos og bug-at nga tahas sa makanunayong pagpangita. Sayop ang panghunahuna nga may adlaw rang mahatagag katagbawan ang iyang pagpangita sa kahulogan sa kinabuhi, nga makit-an niya ang kasulbaran sa kasamok ug panagbangi ining nawataswatas nga kalibotan.

Si Eclesiastes nagpuyo sa ikatulong siglo sa wala pa si Cristo, ang pag-abot sa Griyegong Kultura sa nasod sa mga Judio. Ang naghatag og kinabuhi sa Griyegong buhilaman nagsukad sa iyang pagtoo sa walay kinutobang panghunahuna sa tawo. Ang makinaadmanong Griyego misulay pagtugkad sa lawom nga misteryo sa tumong ug padulngan sa tawhanong pagpakabuhi, (giingon nga bisan hangtod karon, kining Griyego nga panghunahuna mahitungod sa tawo, mao gihapon ang gisagop sa taga kasadpang bahin sa kalibotan).

Si Eclesiastes misupak ining maong panglantaw. Hinuon iyang gipakita ang daghang kakulangan sa tawhanong kahimtang ug ang daghang malinglahong bahin sa kinabuhi. Dili tuyo niya nga maghunahuna na lang ta sa mga butang langitnon kondili, gitudloan ta nga kining daghang “apan” sa kinabuhi sangpotanan sa lintunganay nga kamatuoran: ang tawo mamatay ug may kinutoban. Wala sab siya moingon nga tungod ini angay tang mangyugpos ug magpaabot sa badlis sa kapalaran; giaghat hinuon ta sa dili pag-usik sa kusog ug panahon sa mga damgo ug ilusyon. Nagdasig siya nga puy-an sa kinatibuk-an ang kinabuhi karon, pinaagi sa pag-atubang ug pagsulbad sa mga problema sa matag adlaw, paglipay uban sa mga kaayohan nga nadawat karong adlawa ug pagpiyal sa ubang butang sa Diyos.

Ang relihiyon: Wala ba ni makapasabot nato sa tanang butang? Kini dili maoy panghunahuna ni Eclesiastes. Bisan kon ang sugo sa Diyos nagtudlo nato sa sigurong pamaagi, wala ni magsulbad sa daghang problema ni magtubag sa daghang pangutana. Niadtong panahona, ang mga tumotoo nag-ingon nga ang Diyos nagpahalipay sa tarong ug nagsilot sa daotan ining kinabuhia. Gipanghimakak ni ni Eclesiastes pinaagi sa makitang kamatuoran. Susama sab ang makita karon: adunay makahupay ug makalukmay nga tubag alang sa tumotoo nga walay klaro kon atong ayohon pagtuki ang mga kamatuoran.

Ang nagsulat ining basahon sa ikatulong siglo una matawo si Cristo nagbuhat sama sa atong manunulat ug magbabalak karong panahona. Ilang gilagdaan ang ilang mga sinulat dili sa matuod kondili, sa minugna nilang ngalan. Gipadayag niya nga daw mga pagtulon-an ni hari Solomon nga anak ni David. Dayag ang kamatuoran nga si Solomon nabantog sa iyang kaalam. Dinhi, gitawag si Solomon nga Eclesiastes o ang panagtipon o panagtagbo aron pagtudlo sa kaigsoonan.

Translation: Spanish

El Eclesiastés vivió en el siglo III a.C. Palestina estaba dominada por los dueños de Egipto a los que sólo les interesaba obtener riquezas a costa de sus súbditos. Era el momento en que se imponían por todas partes la lengua griega y el helenismo, es decir, la cultura griega. Jerusalén se salvó por un tiempo de esta invasión cultural, pero luego el peso de la política obligó a los sumos sacerdotes a concertarse con las familias que tenían el manejo de los negocios.

Había una verdadera invasión de comerciantes griegos. Aquellos que querían hacer carrera frecuentaban las escuelas en donde se enseñaba a los autores griegos. Aparentemente no había quien pudiera hacer frente al helenismo, la fe en el Dios de Israel se perdía día tras día.

Es entonces cuando un maestro de la Ley acepta el desafío. Predicador, polemista (este es el sentido de la palabra “eclesiastés”, en hebreo qohelet: el que convoca, que interpela, pone en tela de juicio las certezas de la filosofía griega. Esta pretendía desvelar las incógnitas de la existencia.

Dice el Eclesiastés que el hombre no es el dueño de su destino: todo es don de Dios. En lugar de caer en el activismo y de pensar sólo en el dinero, los jóvenes deberían aprender a vivir y a disfrutar de las alegrías que Dios nos regala a lo largo de nuestra existencia. Todo es incierto y nuestra razón se ve superada a cada instante. Aquel que rehúsa mirar de frente a una muerte cierta, sólo posee una sabiduría aparente.

El Eclesiastés tal vez resumió lo esencial de su pensamiento en esta sentencia: «Toda obra de Dios llega a su tiempo, pero ha puesto la eternidad en el corazón de los hombres; y éstos no encuentran el sentido de la obra divina desde el principio al fin» (Qo 3,11; 8,16). Tendrán, pues, que cargar con su destino, tomándolo a la vez como una misión y un enigma, dando gracias por lo que cada cual ha recibido.

Al Eclesiastés le gusta la repetición de las mismas palabras, pero procurando que cada vez expresen nuevos significados. Así, el enigmático “Esto no tiene sentido, esto no tiene sentido...nada a qué aferrarse” que aparece al inicio del libro (1,2), revela todo su significado al final, cuando el autor ha mostrado las limitaciones del conocimiento humano y la necesidad de aprender a vivir la alegría cotidiana (12,8).

Los discípulos de este desconocido publicaron su obra atribuyéndosela a Salomón, el rey que se ganó la reputación de sabio. Resumieron las enseñanzas de su maestro en este breve escrito que tal vez sirvió para la enseñanza en la escuela del Templo. Parece haber sido redactado hacia los años 240-220 a.C.

Hoy el Eclesiastés es nombrado preferentemente Qohelet, según el nombre hebreo, para distinguirlo del libro de Ben Sirac, llamado tradicionalmente Eclesiástico. Por esta razón lo citaremos con la abreviatura Qo.

Introduction to Proverbs (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Proverbs and Wisdom

The word of God came to the people of Israel in different ways. We have already dealt with the origin of the prophetic and historical books: they arose from the prophets’ preaching and from the reflection of religious circles on the history of Israel.

However, other believers preferred to meditate on human behavior, the vicissitudes of life, the different fortunes of those who are irresponsible and those who control their desires. In particular, they wanted to understand God’s justice in this world.

The wisdom of people of all times has developed around these themes. We hear about Chinese wisdom, Hindu wisdom… Yet, the wisdom of the Middle East may have come first. There had been an abundance of wisdom writings for almost thirty centuries before Christ both in Egypt and Mesopotamia (as we know, Palestine is between the borders of these two countries).

The Jewish people were profoundly marked by this wisdom which shines through almost all the parables and’“sayings” of Jesus who was formed at that school.

This literature, what the religious community has preserved and accepted, is no less the word of God than the prophetic books. Even if, at times, this wisdom seems a bit pedestrian and utilitarian, it does attest to many convictions of the Jewish and the Christian faiths, namely, as human beings, we are responsible for our actions; experience is a teacher of truth and it is the touchstone of what sages have declared; God created the world and he reveals himself in his creation. Finally, our wisdom has its limits and beyond that, we can only put our trust in the justice and the providence of God.

The greater part of the Book of Proverbs is very old (chapters 10–31). The first section (chapters 1–9), however, is much more recent, around the second century before Christ. There we find a meditation on the Wisdom of God, from which all human wisdom proceeds. The height of this contemplation on divine Wisdom is found in the famous eighth chapter.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

天主的圣言以各种不同的方式传达给以色列子民，我们已经说过先知书和历史书的来由：前者起自先知的布道，而后者则是源于对以色列宗教历史的回顾。

但另有一些人从不同的角度出发，对反思人类本身的行为表示了更大的兴趣：人生的辗转起落，财富的得与失，丧失责任的人和克己的人命运各有不同。他们最关心的是：这个世界上到底有没有正义？

世世代代，各民族的智慧书大多是围绕着这些主题。我们听说过中国的和印度的智慧书，但中东的智慧书应是最古老的。在埃及和美索不达米亚两地（巴勒斯坦正处在这两国的边端），智慧书籍的写作远在公元前三千年就已开始。后来以色列的智慧书也出现在这个文学潮中。所罗门王召集了第一批“智者”。他们的首批作品在很大程度上（如书中10-30章）受到埃及和其它邻国文化的影响。

谈及这些章节的作者，我们必须记住：他们只是把当时流行的“箴言”加以编辑而已。但这些著作对后代道德观念的发展及道德构架的形成起了决定性的作用。这些智慧通过耶稣的比喻和讲道深深影响了那个时代的犹太人。

由宗教团体保存并整理出来的这些书，与先知书一样是天主的工程：是另一种圣言，它从另外一个角度表达了生命和信仰。

《箴言》中的精彩部分已相当古老（10-31章）。第一部分（1-9章）是较后期的作品，成于公元前二世纪左右。我们从这部分可以发现对天主智慧的默想，人类所有的智慧都是由此诞生并发展的。对这神圣智慧的沉思，在最著名的第8章中，达到最高点。

Translation: Tagalog

Mga Kasabihan Introduksyon

Ang salita ng Diyos ay dumating sa bayan ng Israel sa iba’t ibang paraan. Nasabi na natin na nagsimula ang mga aklat ng mga propeta at mga aklat ng kasaysayan sa pangangaral ng mga propeta at sa pagninilay sa kasaysayan ng Israel ng mga mulat sa kalagayan ng relihiyon.

Subalit may mga tao ring may kakaibang saloobin. Mas interesado silang pagnilayan ang asal ng tao, ang pakikipagsapalaran sa buhay, ang papel ng kayamanan, at ang magkaibang kapalaran ng iresponsable at ng nakapangyayari sa kanyang mga pagnanasa. Higit sa lahat, pinakamahalaga sa kanila ang malaman kung may katarungan nga sa mundong ito.

Sa ganitong mga paksa nabuo ang pangmadlang karunungan ng lahat ng bayan ng anumang panahon. May nababalitaan tayong karunungang Intsik, karunungang Hindu… Tiyak na nauna ang karunungan ng Gitnang Silangan kung panahon ang pag-uusapan. Tatlumpung siglo bago kay Kristo, laganap na ang mga kasulatan tungkol sa karunungan sa Ehipto at Mesopotomia (at alam nating ang Palestina’y nasa pagitan ng mga hangganan ng dalawang bansang ito). Mahabang panahon pa ang lumipas bago tumubog ang mga Israelita sa ganitong agos ng panitikan na tinatawag na “pangkarunungan”: tinipon ni Haring Solomon ang mga unang “pantas”. Ang mga unang gawa nila (tulad din ng Mga Kabanata 10-30 ng Kasabihan) ay maraming hiniram sa mga naunang gawa ng mga taga-Ehipto at sa iba pa.

Walang gaanong ginawa ang mga manunulat na ito kundi i-edit ang mga “kasabihan” o “salawikain” ng pangmadlang karunungan. Ngunit ang kanilang mga sinulat ay tutulong sa pagsisikap na mapalago ang kaalaman at kamalayan sa kagandahang-loob ng mga salinlahing darating. Sa panahon ni Jesus, nakakintal na sa isipan ng bayang Judio ang karunungang ito na ang ningning ay nakikita sa lahat ng mga talinghaga at kasabihan ni Jesus.

Kung paanong salita ng Diyos ang mga aklat ng mga propeta, gayon din ang literaturang ito na iningatan at kinilala ng sambayanang panrelihiyon. Ibang klase lamang ito ng salita na nagbibigay ng ibang liwanag sa buhay.

Napakatanda na ang mas malaking bahagi ng aklat (kab. 10-31). Mas huli naman ang unang bahagi (kab. 1-9), mga ikalawang dantaon bago kay Kristo. Napapaloob dito ang pagninilay sa Karunungan ng Diyos, na siyang bukal ng lahat ng karunungan ng tao. Nasa tanyag na ika-8 kabanata ang pinakasukdulan ng pagninilay na ito.

Translation: Cebuano

Ang pulong sa Diyos nakutlo sa katawhan sa Israel sa lainlaing paagi. Napadayag kanato sa unsang paagi nagsugod ang mga basahon sa propeta ug kasaysayan. Nagsukad ni sa wali sa mga propeta ug sa pamalandong sa kasaysayan sa Israel sa matoohon.

Apan may mga tawo sab, nga lahig nadawat nga mga gasa, kinsa may dakong kaikag sa pagpamalandong sa mga gawi sa tawo; sa iyang kalamposan ug kapakyasan, sa iyang panglantaw sa bahandi, sa lainlaing padulngan adtong mapasagaron ug mapugnganon sa ilang mga tinguha. Ang unang gihatagag pagtagad mao ang pagtuki kon naa bay hustisya ining kalibotana.

Ang kaalam nga motumaw sa tanang katawhan sa bisag unsang panahon, naglibot ining maong mga tema. Ingon sab ini ang mga Israelita. Sa nahamutang na sila sa pagpuyo sa ilang yuta, may migula sab nga mga magsusulat sa panahon ni Solomon, ug nakahimog unang mga basahon sa mga sanglitanan ug mga panultihon. Dinhi nagsugod ang mga basahon sa Kaalam diha sa Biblia.

Sama sa mga basahon sa mga propeta, kining matanga sa mga sinulat pulong gihapon sa Diyos: lahi nga matang sa pagtan-aw sa kinabuhi. Wala ni maghisgot sa kaugmaon ug sa padulngan sa katawhan sa Diyos, apan naghatag og giya ug kahayag alang sa mas husay ug hataas nga ang-ang sa pagpuyo sa kinabuhi.

Ang mas taas nga bahin sa basahon sa mga Panultihon, karaan na kaayo (mga kapitulo 10-31). Ang unang bahin hinuon (mga kapitulo 1-9) bag-o pa lang nga nasulat, mga duha ka siglo sa wala pa si Cristo. Diha makita ang pamalandong sa Kaalam sa Diyos, diin nagsukad ang tanang kaalam nga tawhanon. Ang kinatumyan ining pamalandong sa diyosnong Kaalam mabasa sa nabantog nga ikawalong kapitulo.

Translation: Spanish

El libro de los Proverbios es, junto con el de Qohelet, el testimonio más característico de la “sabiduría” hebrea. Es uno de los que mejor encarna un espíritu opuesto o complementario al que inspiró los libros de los profetas o de los sacerdotes. Puede causar admiración o indiferencia; pero ha gozado siempre de una popularidad excepcional tanto en el mundo monástico como en el pueblo cristiano más sencillo.

Los Proverbios no son extraños a la literatura profética; en Jeremías especialmente, pero también en Isaías y Amós, muchos pasajes son del mismo tenor: véase Jer 17,1-18. Los Salmos, a su vez, se alimentan tanto de la corriente profética como de la tradición de los sabios. No obstante, uno se siente aquí en otro mundo y la oposición de esas dos corrientes nos ayuda a captar mejor aspectos esenciales de la Biblia.

En primer lugar hay que recordar que la cultura hebrea era esencialmente oral, y así fue hasta la época del Evangelio, aun cuando fueran incontables los documentos escritos. Para nosotros lo oral es algo frágil y deformable; decir que la tradición se transmitió oralmente antes de la redacción de lo escrito, es como poner en duda su veracidad. No pasaba lo mismo en la cultura hebrea en la que las formas de la poesía, de la declamación, o de la memorización permitían fiarse de lo oral.

En tales condiciones, si bien el estudio de los proverbios de la Biblia pone de manifiesto puntos de contacto con tal o cual escrito de sabiduría de los pueblos vecinos, especialmente de Egipto, no llega sin embargo a lo esencial. La base de los proverbios es una sabiduría popular en la que desaparecen los autores. Sirac lo recalca: “El hombre instruido entiende una palabra sabia, la aprecia y le agrega otra” (Si 21, 15).

El pueblo tiene su propia experiencia de Dios y de la vida, que no es la de los sacerdotes ni la de los profetas. Aquí no hay necesidad de ellos, y aun cuando se crea en su inspiración, se ve la vida y la relación con Dios sin depender siempre de la alianza de Dios y sus oráculos. Estamos en un mundo laico en el que se sabe que la piedad no basta, que la estupidez es una gran miseria, que en la vida hay que saber defenderse, que el hombre es reconocido por sus cualidades humanas, y que la nobleza del alma vale más que todos los discursos.

No hay que extrañarse, pues, si los libros de sabiduría de la Biblia coinciden a menudo con la sabiduría de otros pueblos de todos los tiempos y parece que no se elevan mucho, religiosamente hablando. Esto no impide que expresen las certidumbres fundamentales de la fe judía y cristiana: el hombre es responsable de sus actos; la experiencia es la que nos lleva a la verdad y es la piedra de toque de lo que afirman los sabios; Dios ha ordenado el mundo y se revela en la creación; nuestra sabiduría tiene límites y más allá de su dominio sólo podemos confiar en la justicia y en la providencia de Dios.

Introduction to Psalms (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

The five books of the Psalms

The Psalms come from the collections of songs used in the Temple of Jerusalem. Although tradition has it that David regulated the liturgy just as he composed all the psalms, it is more likely that the Levites — the “Sons of Asaph and Yedutun” – who were in charge of the sacred music of the Temple, had a greater role in the writing and selection of the psalms. With the passage of time, the psalms took on an overlay of personal piety, collective lamentations and the expressions of another era.

As the prayer book of ancient Israel, the psalms fed Jewish piety as they did the prayer of Jesus. To this day, they form the foundation of Christian liturgical prayer used by countless religious, priests and deacons as well as an increasing number of laity.

Not all Christians may find in the psalms the fulfillment of their own aspirations, but adapting them for prayer, or better still, allowing them to educate and form one’s spiritual life may prove to be more valuable. If we are to enter into a conversation with God, we would benefit more by listening to Him and meditating his inspired words than by speaking of our own worries.

The Psalms have come through the ages as a powerful means of prayer. If they do not always satisfy our own sense of prayer, it is not necessarily a bad thing. If they manage to unbalance even slightly our ingrained habits of piety, that is not a small gift. These psalms may be capable of renewing our language and symbolism in a world where God is often a stranger and people would prefer to be left alone, to pursue their own interests.

The Psalms have been collected into five books as one can see from the endings of each book (cf Ps 41, 72, 106). Within different collections one sometimes finds nearly identical Psalms and we can consider them as pairs.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

让我们以圣咏来祈祷

祈祷是圣神的大能，

我们不知道求什么，怎么求，于是圣神在我们内向天主呼求，诚挚之情由心中涌出（罗8:26）。事实上，祈祷不只是求，还有发自内心的感激，默想上主的德能。我们与祂倾心交谈，想与祂更为接近。圣神启示每一个人，让他们的内心流淌出向天主潺(chán)潺而言的情感及语言。有时没必要使用一定的形式和祷词，只要像一个孩子一样简简单单地呼唤一声“我父”或“阿爸”即可（罗8:15）。

祈祷需要指引，

我们的灵魂也需要一个肉体，所以我们需要以准备好的祷辞作指引，告诉我们天主子女应怀有的感情和态度。

这就是圣咏集的意义所在，由受天主感召的大量祷辞集成。

以新的基督徒的方式理解和诵唱圣咏。电台有时播放一些熟悉的乐曲，人们很快记起它们，但只是它们已不是原曲的重复，而是加入了新的旋律，曲调有所更改，成为一支新曲。圣咏也一样，虽然成于过去，用的是古人的言词，表达的是古人的情感，我们却能自由地融入，即时即地的有感而诵。当读到一位犹太信徒充满义愤，要求天主处死迫害他的对手；当读到有人告诉天主“我没罪”时，我们可能会说：“这与我无关”。但后来在经历了非正义及暴力后，我们会向天主诉说愤怒，求祂摧毁人间罪恶，我们会记得基督站在我们一边，祂是“正义者”，“无罪者”，为我们代祷的那一位。

耶稣懂得如何用圣咏祈祷，我们应学习以圣咏祈祷。在谙熟了一切旧程式后，我们会发现圣咏集通篇都是在讲述基督，同时也是祂的回声。

圣咏的篇数

天主教会的圣经并不完全依照希伯来圣经。圣咏中第一个数字是希伯来版本的数字，括号中的数字则是依照拉丁版本的。

许多诗咏的第一节都有其功用：或提到诗歌的来源；或指出诗歌的咏唱法；或表明达味是在何种场景下作了这些诗歌。虽然并无历史依据，传统上还是认为大多数圣咏皆出自达味之手。当圣咏提到“达味诗歌”，那只不过意味着这些诗歌曾由圣殿的古代藏书库保存。

Translation: Tagalog

MANALANGIN TAYO SA PAMAMAGITAN NG MGA SALMO

Ang panalangin ay gawa ng Espiritu Santo. Hindi natin alam kung ano ang hihingin o kung paano ito hihingin. Kaya ang Espiritu ang nananalangin sa atin. Tumatawag siya sa Diyos sa pamamagitan ng mga hinaing na bumubuka sa ating puso (Rom 8:26). Sa katunayan, hindi lamang paghingi ang panalangin; nagpapasalamat din tayo, nagninilay sa mga gawa ng Panginoon, ipinagtatapat natin sa kanya ang ating pananabik na mas mapalapit sa kanya. Pinupukaw ng Espiritu sa bawat tao ang mga damdamin at salitang ipangungusap sa Diyos. Hindi na kailangang gumamit pa ng mga pormula at dasal. Sapat na ang magsalita nang simple, tulad ng batang nagsasabing “Abba,” na ibig sabihi’y, “Tatay” (Rom 8:15).

Gayunpaman, ang panalangin ay nangangailangan ng patnubay sa kaparehong paraan na ang espiritu natin ay nangangailangan ng katawan. Kailangan natin ang mga naihanda nang mga panalangin bilang patnubay para turuan tayo ng mga paraan at damdamin ng mga anak ng Diyos.

May bago at Kristiyanong paraan ng pag-unawa at pagdarasal ng Mga Salmo. Kung minsan, nagsasahimpapawid ang mga programa sa radyo ng pinaghalong musika na ibinase sa mga pamilyar na himig. Nakikilala ang ritmo ng himig, ngunit hindi na ito ang lumang kanta, kundi isang bagong himig na malayang nabubuo. Nangyayari ito sa mga salmo. Mga lumang dasal ang mga ito na nagbibigay ng mga salita o mga damdaming malaya nating binubuo habang iniaangkop natin sa ating kalagayan. Kung minsan, hindi nauukol sa akin ang galit ng isang mananampalatayang Judio sa isang salmo na hinihiling sa Diyos ang kamatayan ng mga naghahangad na pumatay sa kanya; hindi ko rin aangkinin ang pahayag ng taong nagsasabi sa Diyos: “Wala akong kasalanan.” Ngunit lahat ng ito’y magpapasigla sa aking panalangin. Sasabihin ko sa Diyos ang galit ko sa kawalang-katarungan at karahasan. Hihilingin ko sa kanyang wasakin ang kasamaan, at gugunitain kong kakampi ko si Kristo, “ang siyang makatarungan” na walang kasalanan at nananalangin para sa akin.

Si Jesus ay marunong manalangin sa pamamagitan ng mga salmo; dapat din nating matutunan ang pananalangin sa pamamagitan ng mga ito. Pagkatapos nating masanay sa mga lumang pormulang ito, malalaman nating sa kalahatan, nangungusap ang mga salmo tungkol kay Kristo at inuulit ang kanyang tinig.

Translation: Spanish

Los salmos tienen su origen en la recopilación de los cánticos del Templo de Jerusalén. La tradición quiso pensar que el rey David había fijado las normas de esta liturgia y le atribuyó un gran número de salmos, al igual que atribuyó a Salomón los libros de la Sabiduría. Es probable que los levitas, a cargo de los cantos y melodías, «hijos de Asaph» o «hijos de Yedutum», jugaran un papel importante en su composición o en su selección. En el transcurso del tiempo las recopilaciones se enriquecieron con oraciones personales o lamentaciones colectivas, expresión de otra época donde la piedad personal y las vicisitudes de la comunidad creyente cobraron matiz diverso.

Los salmos han alimentado la piedad popular y han sido la oración de Jesús. Son todavía la base del oficio litúrgico que recitan hoy en día varios centenares de miles de religiosos, religiosas, sacerdotes, diáconos y laicos.

Los salmos desconciertan a muchos cristianos, porque en ellos no encuentran sus propias aspiraciones. Pero somos nosotros los que debemos adaptarnos, o mejor dicho, dejarnos educar y formar por ellos. Si deseamos estar en sintonía con Dios, no podemos aferrarnos indefinidamente a nuestra propia forma de ver y sentir los hechos. Hay que saber escuchar su palabra y abrirnos al Otro.
Estos salmos, que han sido transmitidos a través de los siglos, son un buen medio para esto. Si no dan plena satisfacción a nuestra sensibilidad, no resultará un hecho grave. En cambio nos será de gran beneficio para romper nuestros esquemas y costumbres piadosas. Quizás sean capaces de oxigenar y renovar nuestro lenguaje, sujeto a un mundo donde Dios es un desconocido, donde se busca, ante todo, vivir sin problemas a nuestro antojo.

Los salmos estaban distribuidos en cinco libros, y encontramos trazas del final de esos libros (confrontar el final de los salmos 41, 72, 106). Algunos salmos aparecieron casi idénticos en distintas recopilaciones, y por eso los tenemos duplicados.

Introduction to Job (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Job：Introduction

The Book of Job is much more than a “story.” It deals in depth with the major questions of the human condition. The misfortunes of Job –after having been abundantly blessed all his life, he is reduced to utmost misery — are merely a pretext to have us reflect on this reality: human life on earth is not satisfying. Suffering and death would not be so dark if it were not for this malaise or scandal that comes from the absence of God in our world.

Job only needs to contemplate nature to believe in God and divine providence. However, his misfortunes bring him to reconsider the concept he had of a tacit agreement between the just man, himself and the just God.

Job accuses and cries out to God with all the force of his thwarted hope and, in the end, God will have to intervene.

The Book of Job

The starting point of this book is a popular tale found in the first and last pages (1:1—2:13 and 42:10-17): the story of the holy man Job. Yahweh had tested him by taking everything away from him but in spite of that, Job remained faithful. In the end, God gave everything back to him.

The moral was somewhat simplistic. Then, an unknown author wrote the poems of chapters 3—41. There, a very different Job from the first one accuses the human condition and his three friends confront him with the answers of traditional wisdom.

These chapters constitute the most sizable collection of sapiential literature in the Bible. It may be helpful to recall that this new section presents a view of life that is very different from the view proposed in the books of the Law and the prophetic books. These were mostly interested in the history of Israel, the ups and downs of the Sinai covenant that had transformed Israel into a people set apart and the bearer of a universal mission.

On the other hand, here the history and vocation of Israel are forgotten (seemingly, at least). The author has returned to what constitutes the lives of all humans, whatever their countries or religions may be. Human beings are before their destiny with no other revelation than what nature is telling them in a thousand ways, what the tradition of their ancestors has handed down to them and has interpreted for them. Human beings are not in a world without God. On the contrary, they see God’s presence everywhere. Yet, they are first conditioned by their material existence and the fact that so many people live in inhuman conditions raises questions about God’s honesty and the way God treats human beings.

Job’s discourses are strongly marked by the culture of his time. Above all, he insists on being known as a just man: honor and shame are decisive criteria for tribes. Hence, the need to appeal to an arbitrator or a tribunal to clear his good name when his misfortunes have made him look guilty. The book is going to show that there is no answer: God’s intervention in chapters 38—42 moves in a different direction from the conclusion in 42:10-17. We remain with our malaise and we will not be healed before we see God.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

约伯书列于圣经智慧书的首篇，它远超越了历史范畴(chóu)：人类自身的局限性这个大问题，在此有最深刻的探讨。

约伯的不幸，从原先荣华富贵的生活，落到最悲惨的境地，不过是让我们有机会反省一个现实：人类在世上的生命是不圆满的。苦难和死亡隐含了更为深重的罪恶，一旦人类对自身的命运有所意识，他便会无所适从。

约伯是胡兹地方的人，而非天主的子民，先知尚未把这个地方列入希望之地，这样的安排绝非偶然。约伯被设定为一个既不知道梅瑟，也不知道先知的外邦人，他以人性之名说话，不仅仅禁锢在信徒的圈子里。就约伯而言，对大自然的默观，就足以使他相信天主以及主的眷顾，虽然他从未见过天主，天主也不曾亲自对他说话。约伯感到自己是属于天主的。他了解到唯有与他的创造者对话，他才能将自己定位。然而，他曾竭力寻找永恒的天主及其真理，却并无所得。

故事分析

本书的开端，从前后看来（1:1-2:13和42:10-17），实是一个不折不扣的通俗故事，即义人约伯的故事。上主用夺走他的一切这种方式来试探他，但约伯依然坚定，相信天主总会给义人以报酬。最后，天主终于又把一切归还给他。

这种道德教诲显然太简单。而后，一位轶名作者将约伯的故事发展成3-41章的对话。约伯在此对人类的困境发出愤怒的咆哮，而其三位友人则以当时智者的话来回答他。

Translation: Tagalog

Nangunguna sa mga Aklat ng Karunungan ng Biblia ang kasaysayan ni Job. Dito lubos na tinatalakay ang mahahalagang katanungan ng kalagayan ng tao.

Ang mga kasawian ni Job -- matapos puspusin ng biyaya, isinadlak siya sa lubos na pagdurusa -- ay paraan lamang para papagnilayin tayo sa katotohanang walang kasiyahan ang buhay ng tao sa lupa. Ang pagdurusa at kamatayan ay mga pagpapahayag ng isang mas malalim na kasamaan, ang pagkabalisa ng taong alam ang kanyang kapalaran.

Hindi nagkataon lamang ang pagpapakilala kay Job bilang isang mayaman ng Us, isang lupaing di-kabilang sa bayan ng Diyos. Inaakalang hindi kilala ni Job si Moises o ang mga propeta: magsasalita siya sa ngalan ng buong sangkatauhan at hindi lamang para sa mga mananampalataya. Sapat na para kay Job ang pagnilayan ang kalikasan para manampalataya sa Diyos at sa kalinga nito. Ngunit hindi pa niya nakikita ang Diyos na ito, at hindi naman ipinaaabot sa kanya ng Diyos ang kanyang Salita. Gayunman, nararamdaman ni Job at kinikilala niyang gawa siya ng Diyos. At alam niyang tanging pakikipag-usap lamang sa kanyang Maykapal ang makapaglalagay sa kanya sa dapat niyang kalagyan. Subalit sa kabila ng kanyang paghahanap, wala siyang makitang puwang.

Translation: Cebuano

Ang istorya ni Job nag-una sa Mga Basahon sa Kaalam sa Biblia: lawom dinhi nga gitandog ang dagkong pangutana bahin sa tawhanong kahimtang! Ang kasakitan nga iyang naangkon, diin ginudnod siya sa hilabihang pag-antos, human sa kaharuhay, plan-talya lang, aron makapamalandong ta nga dili pa igo ang kinabuhi dinhi sa kalibotan. Ang pag-antos ug kamatayon mga timailhan sa mas lawom pa nga kadaotan nga angay hinuktokan sa mga tawong nakamatngon sa ilang padulngan.

Dili sulagma nga gipaila si Job isip tawo gikan sa yuta sa Uz. Dapit ni nga wala masakop sa katawhan sa Diyos ug wala malakip sa gisaad sa mga propeta. Ang pagtoo ni Job sa Diyos ug sa iyang Kaayo, nagsukad sa pagpamalandong niya sa kinaiyahan. Wala gyod siya makakita sa Diyos ug wala gani ang Diyos mamulong diretso niya. Bisan pa ini, gibati ni Job nga binuhat siya sa Diyos. Iyang naamgohan nga diha lang sa pakig-ambitay uban sa iyang Magbubuhat nga siya mismo mahamutang sa iyang dapit, apan bisag unsa-on niya pagpangitag lutsanan, wala siyay nakit-an.

Ang mga sumbong ni Job sa Diyos pamaagi niya sa pagsinggit taman sa iyang mahimo aron ipahungaw ang walay katagbawan niyang paglaom. Sa kataposan ang Diyos nanggilabot.

Ang Job

Ang sinugdan ining libroha mao ang nabantog nga istorya nga mabasa sa una ug sa kataposang mga pahina(1:1-2;13 ug 42:10-17), ang istorya sa balaang tawo, si Job. Gisulayan siya ni Yahweh pinaagi sa pagsakmit sa tanan niyang katigayonan, ug bisan pa ini, nagpabilin si Job nga lig-on ug puno sa pagsalig sa Diyos kinsa moganti sa mga tarong. Sa kataposan, gibalik sa Diyos sa paghatag kaniya ang tanan nga nawala.

Ang moralidad klaro nga dunay pagkasimpli. Apan ang tagsulat, nga wala nato mailhi, mipalambo ining panig-ingnan ni Job, sa mga pakigpulong nga mabasa sa mga ulohan 3-41. Dinhi gisinggit ni Job ang iyang kapungot tungod sa iyang gidangatang kahimtang ug gitubag siya sa tulo niya ka higala. Sila ang mga maalamong tawo sa maong panahon.

Translation: Spanish

Este libro es mucho más que una “historia”. Las desventuras de Job, que, después de colmado por la existencia, se ve reducido a la más extrema miseria, son sólo un pretexto para manifestar lo insatisfactoria que es la vida humana. El sufrimiento y la muerte no serían tan oscuros si no hubiera el resentimiento o el escándalo de la ausencia de Dios: él huye de nuestra mirada, y pareciera que se niega a hacer justicia en el mundo.

Job no necesita más que contemplar la creación para creer en Dios y su providencia, pero su infortunio lo lleva a reconsiderar la idea que se hacía de un acuerdo entre el Dios justo y el justo que es él mismo. Job acusa y clama a Dios con toda la fuerza de una esperanza insatisfecha y, al final, Dios tendrá que manifestarse. Pero no puede hacerlo sin echar por tierra las pretensiones de Job y demostrar la vanidad de sus lamentos.

El punto de partida del libro es un cuento popular que encontramos en las primeras y últimas paginas: la historia del santo varón Job. Yavé lo había probado privándole de todo, a pesar de lo cual Job permaneció fiel. Al final Dios le restituye todo.

La moral era un poco simplista. El autor, pues, echó mano de la historia para justificar los largos diálogos de los capítulos 3-41; allí un Job bien diferente, reclama a Dios por la injusticia de la condición humana mientras que sus tres amigos le aconsejan y contradicen con argumentos tomados de la sabiduría convencional.

Este libro inicia la literatura sapiencial de la Biblia. Esta nueva sección arroja sobre la existencia humana una mirada muy diferente de la que ofrecen los libros de la Ley y los libros proféticos. A éstos parece que sólo les interesan la vocación particular de Israel y la fidelidad a la alianza de Dios. Aquí, en cambio, no por casualidad Job es presentado como un hombre del país de Us, que no pertenece al pueblo de Dios, así que puede hablar a nombre de la humanidad entera, y no solamente de los creyentes.

El hombre no se encuentra en un mundo vacío de Dios, al contrario, percibe su presencia por doquier. El hecho, sin embargo, de que tantas personas vivan en dramáticas situaciones, pone en entredicho la honestidad y la sabiduría de Dios.

El libro demostrará que no hay respuesta satisfactoria. La intervención de Dios en los capítulos 38-42 sigue derroteros distintos de la conclusión de 42,10-17. El ser humano continúa con su angustia y no se verá libre de ella antes de que haya visto a Dios.

Introduction to 2 Maccabees (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

2 Maccabees：Introduction

The second book of Maccabees is not a continuation of the first book.

Whereas the first book presents the history of the Jewish people during those critical years in a comprehensive and balanced way, this other focuses on a series of facts – and at times, commentaries and legends – allowing the author to emphasize the hopes and suffering of the persecuted believers. This second book, less interesting than the first for historians, is, nevertheless, extremely important in the Bible because of its profound vision of suffering and death and also of God’s justice. This book (with the book of Daniel) is the first in the Bible to affirm the resurrection of the dead, as the Wisdom of Solomon would do also at the next century.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

玛加伯下并非上卷的延续。

玛加伯上卷以一种宏观而均衡的方式描述以色列人民在那些关键年代的历史，而下卷则着重于一系列事件，有时候还有所评论，或加上些传说，这样才得以强调出被迫害的信徒的希望和苦难。对于历史学家，下卷不如上卷有趣，但是在圣经里却非常重要，这是因为下卷对苦难和死亡，以及天主的公义有很深刻的见解。这卷书和《达尼尔》是圣经中首次确认死者复活的书卷，如同后一个时期的《智慧书》。

Translation: Tagalog

Hindi pagpapatuloy ng nauna ang ikalawang libro ng Mga Macabeo.

Kung sa 1 Macabeo ay inilalahad ang kasaysayan ng bayang Judio nang mga kritikal na taong iyon sa karaniwan at balanseng paraan, binibigyang-pansin naman ng 2 Macabeo ang isang serye ng mga pangyayari at pagkaminsa’y mga komentaryo at mga alamat na nagtatampok sa pag-asa at paghihirap ng mga sumasampalatayang pinag-uusig. Ang ikalawang librong ito na di gaanong kapaki-pakinabang para sa mga dalubhasa sa kasaysayan, na di tulad ng una, ay napakaimportante pa rin sa Biblia dahil sa napakayamang pananaw nito tungkol sa paghihirap at kamatayan at pati sa katarungan ng Diyos. Ang librong ito kasama ang mga aklat ni Daniel at ng Karunungan ang unang nagpahayag sa Biblia ng pananampalataya sa muling pagkabuhay ng mga patay.

Translation: Spanish

El segundo libro de los Macabeos no es la continuación del primero.

Mientras el anterior presenta en forma global y equilibrada la historia del pueblo judío en esos años críticos, éste se ciñe a una serie de hechos y, a veces, de comentarios y leyendas, que le permiten resaltar las esperanzas y los sufrimientos de los creyentes perseguidos.

Este segundo libro, de menor interés que el primero para el historiador, tiene, sin embargo, suma importancia en la Biblia por su visión, muy profunda, respecto al sufrimiento y a la muerte, así como a la justicia de Dios. En especial, este libro, tal como los de Daniel y de la Sabiduría, es el primero que afirma en la Biblia la fe en la resurrección de los muertos.

Introduction to 1 Maccabees (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

1 Maccabees：Introduction

After Ezra and Nehemiah the Judean province, at the extreme end of the Persian empire, lived on the fringes of history for three centuries. Those with greater initiative dedicated themselves to trading and left their country to settle in all the urban centers around the Mediterranean. Yet, one hundred years after Nehemiah, in 333 B.C., Alexander the Great began to chart the Middle East countries, defeating all the enemy armies and overthrowing the kings. Although he died when he was thirty years old, his triumphs opened the way for the spread of Greek culture with its longing for growth, its confidence in human potential and its open spirit which surpassed national individualism.

Alexander’s generals parceled out his huge empire among themselves. The Ptolemies, who dominated Egypt and Palestine, were understanding and did not disturb the Jews for the sake of their religion and customs. But when the Antiochians of Syria defeated the Egyptians in 197 and took Palestine away from them, they began to impose their pagan religion on the Jews.

This fierce persecution caused the uprising of the Jews headed by the Maccabean family. The first book of Maccabees – acknowledged as one of the most perfect books of ancient history — relates the events in the war and the deeds of the five Maccabean brothers, from the year 170 to 130 B.C.

Holy War, Liberation War

The book of Maccabees shows us a people who desire to live but for whom faith is more valuable than even life itself. When all have become accustomed to living without conflicts, persecution begins. Many are convinced they can do nothing against such a great power and that the risks are too great to overcome. Then the Spirit of God engenders new heroes through whom people recover their sense of dignity, fighting for those rights that make them fully human and true believers.

The Jewish people found themselves alone against their oppressors, and their Roman allies were not much help. They relied on their own strength and God helped them in their efforts.

The Maccabean wars are models of holy wars. They also proved that holy wars do not solve everything. Caught up in military problems and in political games, the Maccabees’ descendants soon became materialistic and were despised or opposed by true believers.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

玛加伯上：引言

位于波斯帝国最边缘的犹太省份，在厄斯德拉和乃赫米雅之后，有三百年的时间是生活在历史的边缘。一些较主动积极的人投身于商业，他们远离家乡，定居在地中海沿岸的各个城市中。但是，在乃赫米雅之后一百年，也就是公元前333年，亚历山大大帝开始征讨中东国家，打败了所有的敌军，推翻了诸王。虽然亚历山大本人在三十岁时便去世了，但是他的胜利为希腊文化开辟了道路。希腊文化的特色在于追求成长，对人类的能力充满信心，以及超越民族、个人主义的开放胸襟。

亚历山大的将领们瓜分了这个大帝国。统治埃及和巴勒斯坦的仆托肋米相当善体民意，并没有因为犹太人的宗教习俗而和他们过不去。但是，公元前197年，叙利亚的安提约基雅人打败了埃及人，并夺走巴勒斯坦，将自己的宗教强加于犹太人。

这种残酷的迫害激发了由玛加伯家族所领导的犹太人的反抗。玛加伯上卷被认为是最完美的古代历史书卷之一，记载了公元前170年到130年的战争和玛加伯五兄弟的事迹。

圣战 · 解放战争

玛加伯书告诉我们一个视信仰重于生命的民族追求生存的故事。当大家习惯于在没有冲突的情况下过日子时，迫害开始了。很多人相信自己无力抵抗如此强权，如果要抵抗，所冒的险未免太大了。但是天主的圣神使新的英雄出现，正是他们使人民恢复了自尊，决定为自己的权利而战。

犹太人发现自己是孤军对付他们的压迫者，他们的罗马盟友并没有帮什么忙。他们凭靠自己的力量，天主帮助了他们。

玛加伯领导的战争是圣战的典范。但是，也使我们认识到圣战并不能解决一切。玛加伯的后代困于军事问题和政治游戏，很快变成不凭信仰和道德来统治的物质主义者。

Translation: Tagalog

1 Macabeo Introduksyon

Matapos ang panahon nina Esdras at Nehemias, tatlong dantaong nabuhay sa pinakagilid ng kasaysayan ang probinsya ng mga Judio sa pinakadulong hangganan ng imperyo ng Persia. Itinalaga ng mga mas masigasig ang kanilang sarili sa pagnenegosyo, at iniwan ang kanilang bayan para manirahan sa lahat ng sentrong siyudad sa palibot ng Dagat Mediterraneo. Pero sandantaon pagkatapos ni Nehemias, sa taong 333 bago kay Kristo, nagsimulang maglibot si Alejandrong Dakila sa mga bayan sa Gitnang Silangan, nilulupig ang lahat ng kalabang hukbo at ibinabagsak ang mga hari. At gayong tatlumpung taong gulang siya nang mamatay, ang kanyang mga tagumpay ang nagbukas ng daan para sa kulturang Griyego na may hangaring umunlad, may tiwala sa kakayahan ng tao at mas bukas na diwang nalalampasan ang makasariling nasyonalismo.

Pinaghati-hatian ng mga heneral ni Alejandro ang malawak niyang imperyo. Maunawain ang mga Tolomeong naghahari sa Ehipto at Palestina kaya hindi nila ginulo ang mga Judio nang dahil sa kanilang relihiyon at mga kaugalian. Pero nang malupig ng mga Antioko ng Siria ang mga Ehipsiyo sa taong 197 at maagaw ang Palestina, marahas nilang ipinagpilitan ang kanilang paganong relihiyon sa mga Judio.

Ang malupit na pag-uusig ang siyang naging sanhi ng pag-aalsa ng mga Judio na pinamunuan ng angkan ng mga Macabeo. Kinikilalang isa sa pinakamagaling na mga libro ng matandang kasaysayan ang Unang Aklat ng Mga Macabeo. Isinasalaysay nito sa atin ang mga pangyayari sa digmaan at mga kabayanihan ng limang magkakapatid na Macabeo mula sa taong 170 hanggang 130 bago kay Kristo.

Digmaang Banal, Digmaan ng Pagpapalaya

Ipinakikita sa atin ng libro ng mga Macabeo ang isang bayang naghahangad mabuhay ngunit mas pinahalagahan nila ang pananampalataya kaysa sariling buhay. Kung kailan nakasanayan na ng lahat ang buhay na walang problema, saka naman dumating ang pag-uusig. Marami ang kumbinsido na wala silang anumang magagawa laban sa isang napakalakas na kapangyarihan, at napakahirap makipagsapalaran. Pero nagpapalitaw ang Espiritu ng Diyos ng mga bagong bayani, at salamat sa kanila’t nababawi ng bayan ang dangal nito, at naipaglalaban ang mga karapatang saligan ng pagkatao at ng pagsampalataya.

Nakita ng sambayanang Judio na nag-iisa sila laban sa mga umaapi sa kanila, at hindi sila gaanong natulungan ng mga kakampi nilang Romano. Kaya sa sarili nilang lakas sila umasa, at tinulungan naman sila ng Diyos.

Ang mga pakikidigma ng mga Macabeo ay halimbawa ng mga digmaang banal na puno ng kabayanihan at katatagan, at ng pagsaklolo ng Diyos. Pero ipinakikita rin nito na hindi kayang lutasin ng banal na digmaan ang lahat. Bunga ng pagkasangkot sa mga problemang militar, at mula rito’y sa pamumulitika, ang mga inapo ng mga Macabeo ay agad na naging materyalista hanggang sila’y maging isang partido at mga pinunong walang pananampalataya ni moralidad.

Translation: Cebuano

Human ni Esdras ug Nehemias, ang lalawigan sa Juda nga nahimutang sa kinalay-ang bahin sa Persianong imperyo, morag napadaplin na sa kasaysayan sulod sa tulo ka siglo. Ang uban nila nga hilig sa negosyo, mibiya sa ilang yuta aron mopuyo sa mga dagkong syudad libot sa dagat sa Medeterraneo. Hinuon sa tuig 333 B.C., 100 ka tuig human ni Nehemias, gisugdan ni Alejandro Magno ang pagsulong sa mga nasod sa Tungatungang Silangan; iyang gipukan ang mga gingharian didto. Bisag namatay siya sa panuigong 30 anyos, ang iyang kadaogan naghatag og kahigayonan aron pagsabwag sa Griyegong kultura uban sa tinguha nga motubo ni, masaligon sa tawhanong posibilidad ug uban sa kadayag sa espiritu nga molabaw kay sa nasodnong pag-iya-iya.

Gibahinbahin sa mga heneral ni Alejandro ang lapad nga imperyo. Ang mga Tolomeo, nga nag-okupar sa Ehipto ug Palestina, masinaboton kaayo busa, wala nila hilabti ang mga Judio nga mobansay sa tinoohan ug magpuyo sumala sa ilang kultura ug batasan. Apan dihang gipukan sa mga Antioko sa Siria ang mga Ehiptohanon sa tuig 197, ug giilog ang Palestina, ilang gipugos ang mga Judio pagtuman sa pagano nilang kultura ug tinoohan.

Kining bangis nga pagpanglutos nagtukmod sa mga Judio sa pag-alsa, pinangulohan sa banay sa mga Macabeo. Ang unang basahon sa mga Macabeo giila nga usa sa labing hingpit nga basahon sa karaang kasaysayan nga naghan-ay sa panghitabo sa gubat nga gipasiugdahan sa lima ka igsoong Macabeo, gikan sa tuig 170 ngadto sa 130 B.C.

Balaang Gubat, Gubat sa Kalingkawasan

Gipakita kanato ining basahon ang katawhan nga buot mabuhi, kang kinsa ang pagtoo mas bililhon kay sa kinabuhi mismo. Dihang naanad na ang mga tawo sa pagpuyo nga walay panagbangi, nagsugod sab ang panglutos. Daghan ang naghunahuna nga wala silay mahimo batok sa usa ka higanti ug gamhanang nasod. Apan ang Espiritu sa Diyos nagpagula og bag-ong mga bayani, ug salamat nila, nabalik sa katawhan ang pagtamod sa ilang dignidad, nakiggubat sila alang sa mga katungod nga kon wala pa ni, wala untay mga magtotoo ug mga tawong isog nga mobarog.

Nakita sa mga Judio nga nag-inusara sila batok sa mga manlulupig, ug ang mga Romanong mga alalay, dyotay rag gikatabang. Busa, misalig sila sa kaugalingong kusog ug gitabangan sila sa Diyos.

Ang gubat nga gilusad sa mga Macabeo modelo sa balaang gubat. Apan nakita sab nila nga ang balaang gubat dili makasulbad sa tanang problema. Tungod sa ilang pagkahikot sa mga problemang pangmilitar ug ingon man sa mga duladula sa politika, ang mga sumusunod sa mga Macabeo nahimong sobra nga pakikwarta, hangtod nga gipadagan nila ang nasod nga himulag sa pagtoo ug pamatasan.

Translation: Spanish

Después de Esdras y Nehemías, la provincia judía, sector extremo del imperio persa, se quedó durante tres siglos y medio al margen de la historia. Los de mayor iniciativa se dedicaron al comercio y salieron de su país para establecerse en todos los centros urbanos, alrededor del mar Mediterráneo.

Sin embargo, una revolución silenciosa ya estaba afectando los países del Oriente Medio. La cultura griega llamada helenismo, penetraba los ambientes del comercio, los poderosos y los sacerdotes. Propulsada por sus realizaciones artísticas y su eficiencia en el terreno económico, pregonaba la confianza en las posibilidades del hombre, la supremacia de la razón, la superación de los indidualismos nacionales, presentando con esto un serio desafío a la cultura y la fe de los judíos.

El año 333 a.C, Alejandro Magno, dueño de Grecia, empezó a recorrer los países del Medio Oriente, derrotando a todos los ejércitos enemigos. Cuando murió a la edad de treinta años, dueño del imperio persa, sus generales se repartieron sus conquistas. La provincia judía, en un comienzo, perteneció a los Tolomeos establecidos en Egipto, que se conformaron con sacar de ella el máximo de impuestos, apoyándose en las familias ju días mas pudientes, ya conquistadas por el helenismo.

En el año 197 los Antíocos de Siria vencieron a los egipcios y les arrebataron Palestina. Más tarde pretendieron unificar a la fuerza los pueblos que dominaban, imponiéndoles el helenismo con su educación, sus prácticas y sus dioses. Una crisis profunda se produjo entonces en Israel: mientras unos preferían conseguirse los favores del poder, la persecución causó un levantamiento de creyentes encabezados por la familia de los Macabeos.

El primer libro de los Macabeos, reconocido como uno de los más perfectos de la historia antigua, nos relata los sucesos de la guerra y las hazañas de los cinco hermanos Macabeos, del año 170 al año 130 a. C.

Guerra Santa, guerra de liberación

El libro de los Macabeos nos muestra a un pueblo que considera su fe más preciosa que la existencia. Cuando la mayoría se convence de que nada se puede hacer contra un poder tan fuerte y que los riesgos son demasiado grandes, el Espíritu de Dios hace surgir nuevos héroes y, gracias a ellos, el pueblo recobra el sentido de su dignidad, luchando por unos derechos sin los cuales no hay hombres ni creyentes.

El pueblo judío se encontró solo frente a sus opresores, y sus aliados romanos le ayudaron muy poco. Contaron con sus propias fuerzas y Dios los ayudó.

Las guerras de los Macabeos fueron un modelo de la guerra santa en que no faltaron el heroísmo y la constancia, ni menos aún la ayuda de Dios. Pero también demostraron que la guerra santa no lo resolvía todo. Arrastrados por los problemas militares y por los juegos políticos, los descendientes de los Macabeos se materializaron muy pronto, llegando a ser unos gobernantes sin fe ni moralidad.

Introduction to Esther (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

The Novel about Esther

The Book of Esther is a novel more real than many historical books. Even if the events are fictitious, they express the anguish, the resentment and the hopes which, for centuries, were those of the dispersed Jews. Fear of the pagans, contempt for those who do not know God; constant attempts to obtain the favor of the authorities; persistent pleas to God who cannot allow his people to disappear; hope for the day when they can take revenge on their enemies for the greater glory of God.

At a time when the gospel is not yet known, the Book of Esther emphasizes God’s fidelity to his word: the Jewish people had to survive until the final redemption of the world.

The Jews had the custom of exchanging presents and celebrating a feast during the time of Purim. The novel supports this custom and justifies the feast by relating the story of a persecution during which the Jews were saved this same day by the intervention of Esther and Mordecai. It is interesting to note that 2Mac 15:36 speaks of the day of Mordecai: there is certainly a connection between the Jewish victory and what is related in the Book of Esther.

As we see, the Book of Esther is very Jewish, but it is also relevant for the Christians of today, persecuted or barely tolerated in many places.

The Book of Esther

In the Greek Bible the Book of Esther includes important passages – the most beautiful – not found in the Hebrew Bible. Some believe that these sections were added in the Greek Bible. Others, however, think that the Greek text is closer to the primitive one, and that later some passages were taken out for the Hebrew Bible.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

关于艾斯德尔的小说

《艾斯德尔传》是一本比许多史书还要真实的小说。即使事件是虚构的，也表达了几百年来流离失所、遭受迫害的犹太人的慎怒、怨恨和希望。其中有对外邦人的畏惧，对不知天主者的鄙视，以及不断努力想要获得当权者的恩惠，对不让子民消失的天主的不断请求，期望有一天能对敌人报复，好为天主争得更大的光荣。

在福音还未被知晓的当时，艾斯德尔传强调了天主对自己的话的忠信，犹太人必须活下去，直到基督的来临。

犹太人在过普陵节的时候，有交换礼物、宴饮欢庆的习俗。故事说到这个习俗，而且还说到犹太人曾经受到迫害，但却在这一天，因艾斯德尔和摩尔德开而获救。有趣的是加15:36提到2摩尔德开节：犹太人的胜利和艾斯德尔传所叙述的之间必然有种关联。

我们可以看出，《艾斯德尔传》非常有犹太风格，对于今天在许多地方受到迫害或难容于人的基督徒而言，也是很有意思的。

引言

希腊文版的艾斯德尔传包括一些重要段落，也是最美丽的，但希伯来文版的圣经中则没有。有些人认为这些是希腊文版的圣经加上去的，有些人则认为希腊文版较接近原来的经文，后来，希伯来文圣经去掉了一些段落。我们把只有希腊文版才有的经文章节，用斜体数字表示出来。

Translation: Tagalog

Ang Nobela ni Ester

Mas makatotohanang nobela ang aklat ni Ester kaysa maraming aklat ng kasaysayan. Kung kathang-isip man ang mga pangyayari, nalalahad naman sa mga ito ang dalamhati, sama ng loob at pag-asa sa mga dantaong nagkawatak-watak at pinag-usig ang mga Judio. Pagkatakot sa mga pagano, paghamak sa mga di-nakakakilala sa Diyos, walang tigil na pagsisikap na mamabuti ng mga nasa kapangyarihan, walang humpay na pagsamo sa Diyos na hindi makapapayag na maglaho ang kanyang bayan, paghihintay sa araw ng paghihiganti sa kanilang mga kaaway para sa higit na luwalhati ng kanilang Diyos.

Sa panahong hindi pa nalalaman ang ebanghelyo, binibigyang-diin ng Aklat ni Ester ang katapatan ng Diyos sa kanyang salita: kailangang manatili ang sambayanang Judio hanggang sa pagdating ni Jesus.

May kaugalian ang mga Judio na magregalo at magpiyesta sa mga araw ng Purim. Sa kaugaliang ito nakaugat ang nobela at binibigyang-katwiran nito ang piyestang ito sa pagsa-salaysay sa pag-uusig na naligtasan ng mga Judio, salamat sa pamamagitan nina Ester at Mardokeo nang araw ring iyon. Pansinin natin ang pagtukoy ng 2Mac 15:36 sa araw ni Mardokeo; talagang may kaugnayan ang tagumpay ng mga Judio at ang isinasalaysay sa Aklat ni Ester.

Makikita nating bagamat napaka-Judio ng Aklat ni Ester, makabuluhan pa rin ito sa mga Kristiyano ngayon na inuusig at halos di-pinahihintulutan sa maraming lugar.

Translation: Cebuano

Ang Nobela Mahitungod ni Ester

Ang Ester mubong nobela nga mas makasaysayanon pa kay sa ubang basahon sa kasaysayan sa Biblia. Kon naay mga hitabo dinhi nga minugna, nagpadayg lang ni sa kasakitan, sa mga kayugot ug paglaom nga sulod sa kapid-an ka siglo, gisagubang sa nagkatibulaag ug gilutos nga mga Judio. Ang kahadlok sa mga pagano; ang pagtamay sa wala makailag Diyos; ang way puas nga paningkamot nga mahatagag pabor sa awtoridad, ang makanunayong pagpangamuyo sa Diyos, nga dili makatugot nga mawala ang iyang katawhan; ang pagpaabot sa adlaw nga mapanimaslan nila ang ilang mga kaaway alang sa dugang himaya sa Diyos.

Kining tanan makapaikag sa kristyanos karon nga gilutos o gilisudlisod sa daghang kagamhanan. Apan dunay laing pagtulun-an nga napalutaw sa istorya ni Ester: kinahanglan nga maluwas ang mga Judio, bisag unsang kakuyaw ang ilang giatubang kay kon mawala ang mga Judio, mawala sab ang paglaom sa Mesiyas nga dugay na nilang gipaabot.

Dunay batasan sa mga Judio pagpadalag mga gasa ug pagsaulog sa pangilin atol sa mga adlaw sa Purim. Gigamit sa istorya kining maong batasan ug pangilin pinaagi sa pagsaysay sa panglutos diin naluwas ang mga Judio. Salamat sa pagpangilabot ni Ester ug ni Mardokeo sa maong adlaw.

Ang Basahon ni Ester

Daghang mga teksto sa basahon ni Ester dili mabasa sa Hebreo nga Biblia. Ang uban nagtoo nga kining bahina gidugang sa Griyego nga Biblia. Gitoohan sa ubang mga batid nga kining Griyego nga basahon maoy mas tukma sa karaang sinulat ug nga sa kadugayan ang ubang teksto gikutlo alang sa Hebreo nga Biblia.

Ang griyego nga mga teksto ining basahona gisulat sa italics.

Translation: Spanish

El libro de Ester es una novela más verdadera que muchos libros de historia. Pues si bien se cuentan acontecimientos ficticios, en ellos se expresan las angustias, los rencores y las esperanzas de los judíos dispersos y a veces perseguidos. Miedo a los paganos, juicio crítico sobre las locuras de los que no conocen a Dios; esfuerzo constante para conciliarse el favor de las autoridades; súplicas a Dios, que no puede permitir que desaparezca su pueblo; solidaridad estrecha con sus hermanos de raza; espera del día en que puedan vengarse de sus enemigos para mayor gloria de su Dios.

En ese contexto humano en donde no había entrado todavía el Evangelio, el libro de Ester pone de relieve la fidelidad de Dios a su palabra: el pueblo judío tenía que sobrevivir para que se realizara el plan de Dios sobre la humanidad.

Las dos versiones de Ester

No se sabe mucho sobre el origen de este libro. Los acontecimientos de que habla se situarían exactamente en el 483, bajo el reinado del emperador persa Jerjes, pero es cierto que el autor no presenta un trabajo histórico; se debe pensar, sin embargo, que, a pesar de la actitud muy tolerante de las autoridades persas, se conservaba el recuerdo de unos momentos difíciles.

Existía entre los judíos una costumbre de enviarse regalos y de celebrar una fiesta en los días de Purim. La novela toma pie de esta costumbre y justifica esta fiesta contando una persecución en que los judíos fueron salvados gracias a la intervención de Ester y de Mardoqueo, ese mismo día. En la realidad, esta fiesta era muy anterior a los acontecimientos narrados aquí, pues era el año nuevo de los Persas.

Originalmente el libro de Ester era, en la Biblia hebrea, un relato profano, y se ajustaba de tal manera a la fiesta popular que no contenía ni oraciones ni alusión alguna a las promesas de la Biblia: ni siquiera se nombraba a Dios.

Cuando el libro fue introducido en la Biblia griega de los Setenta, el traductor insertó en él algunas páginas magníficas y profundamente religiosas, junto con el “sueño de Mardoqueo”, al inicio y al final del libro, que situaba el alcance del drama en el contexto de la vocación de Israel. En el año 95 de nuestra era, al fijar la comunidad judia el canon de sus libros sagrados, conservó únicamente la versión primitiva. La Iglesia, en cambio, ha reconocido como libro inspirado la versión griega.

Ponemos en itálica los párrafos que son propios del griego. Esas páginas figuran a veces al final del libro hebreo y forman los capítulos 11 a 15. También se puede, como lo hemos hecho nosotros, insertarlas en su lugar correspondiente en el cuerpo del texto.