Introduction to Hosea (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Hosea has come down through history as the prophet deceived by his wife whom he never stopped loving, in spite of her infidelities. God, who called him to speak on his behalf to an idolatrous and materialistic people, wanted his prophet to experience the grief and the shame of a betrayed husband. The prophets reveal a God who feels a love so real and so personal for us that it can be expressed in human words. Hosea was about to carry the same cross as God’s: constantly loving and forgiving a fickle and unfaithful wife. Hosea will also shout God’s indignation at Israel because of their sins.

Hosea began to preach around the year 746, that is to say, at the end of the prosperous reign of Jeroboam II, in the northern kingdom of Israel. Right after that would begin the twenty years of decadence which would conclude with the capture of Samaria and the deportation of its inhabitants (721).

Hosea rises to accuse and threaten the people who are unconcerned. He continues to preach while the kingdom is collapsing and predicts the punishment of the people who are irresponsible and unfaithful to the covenant with their God. He understands that God is an educator and does not allow the misfortunes and even the destruction of the nation without his reasons. Through such means, Israel will again become what they once were when the Lord took them by the hand and brought them out of Egypt: they will become a poor and humble people, able to follow their God with faith and love.

The book of Hosea begins with the story of the failure of his married life. From that he draws a lesson for Israel, unfaithful to the Lord (chapters 1-3).

Then in chapters 4–13 we have a mixture of reproaches, threats, invitations to conversion and predictions of the exile. The final passage 14:2-10 offers hope for the future, when the Lord will have taken away all the riches in which Israel had trusted.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

欧瑟亚在历史上是一位为妻子所负的先知，虽然妻子不忠，欧瑟亚却没有因此而不爱她。天主召唤了欧瑟亚，希望他代表天主对一群崇拜偶像、只重物质享受的人民说话，因此要先知经历被妻子背叛的悲哀和耻辱。先知们展示了一位对人类深怀真切亲密爱情的天主，以至于这种爱能以人类的语言来表达。先知受到天主召唤之后，享受到一种特权：那就是在看待和对待事物方面，他与天主的眼光和做法一致。欧瑟亚将和天主背负着同样的十字架：不断地热爱并且原谅一个善变不忠的妻子。由于以色列的罪，欧瑟亚也将对着以色列喊出天主极大的不满和愤怒。

欧瑟亚约从公元前746年开始宣道，也就是在北部的以色列王国，雅洛贝罕二世盛世的末期。紧接着是二十年的衰亡期，最终以撒玛利亚的沦陷以及居民遭放逐结束（公元前721年）。

欧瑟亚起而斥责恐吓那些麻木不仁的人们，当王国不断衰亡之际，他还是不停地布道：他预言对和天主所订的盟约既不负责、又不忠实的人将受到惩罚。他了解天主是位教育家，绝不会毫无理由地让这个民族遭受不幸，甚至毁灭。但是只有这么做，以色列才能回到上主带着他们出离埃及时的样子：他们将会变为穷困谦虚的民族，能够以信心和爱来追随他们的天主。

欧瑟亚书以叙述他婚姻生活失败的故事为开端，他希望以色列从中得到一个教训，因为以色列不忠于雅威（1-3章）。

而后，在4-13章，我们看到了混合着斥责、威胁、要求皈依以及预言流放的经文。最后在14:2-10提出了对未来的希望，在这之前，上主将会带走以色列深信不疑的一切财富。

Translation: Tagalog

Nakilala si Oseas sa kasaysayan bilang propetang niloko ng kanyang asawa na patuloy pa rin niyang minahal sa kabila ng mga kataksilan nito. Tinawag siya ng Diyos para magsalita sa ngalan niya sa isang bayang materyalista at maraming dinidiyos na iba. At nais ng Diyos na maranasan din ng kanyang propeta ang sakit at kahihiyan ng isang asawang kinaliwa. Isang Diyos na nakadarama ng pagmamahal sa tao ang ipinakikilala sa atin ng mga propeta; tunay at personal na pagmamahal kayat naipahahayag sa wika ng tao. Pagkatawag ng Diyos sa propeta, tinanggap niya ang pribilehiyong madama at makita ang mga bagay gaya ng Diyos: kayat papasanin din ni Oseas ang parehong krus ng Diyos -- ang laging mahalin at patawarin ang asawang salawahan at taksil. At sa kabilang dako naman, isisigaw rin ni Oseas ang galit ng Diyos sa Israel sa harap ng mga kasalanan nito.

Mga taong 746 nang magsimulang mangaral si Oseas, ibig sabihi’y sa dakong huli ng masaganang paghahari ni Yeroboam II sa hilagang kaharian ng Israel. Pagkatapos na pag-katapos nito’y agad na magsisimula ang dalawampung taon ng pagbagsak at kabulukan na magwawakas sa pagkabihag sa Samaria at pagdedeport sa mga tagaroon (taong 721).

Narito si Oseas para akusahan at babalaan ang bayang nabubuhay nang walang paki-alam. Patuloy siya sa pangangaral samantalang pabagsak naman ang kaharian: ipinahahayag niya ang parusa ng bayang iresponsable at taksil sa pakikipagtipan ng kanilang Diyos. Pero nauunawaan niya na tagapagturo ang Diyos at hindi nito pahihintulutan nang walang dahilan ang mga kapahamakan at kahit na ang pagkawasak ng bansa. Sa ganitong paraan, ang Israel ay magbabalik sa dati nitong kalagayan nang akayin siya ni Yawe at ilabas mula sa Ehipto: siya ay magiging dukha at abang bayan, kayang sundan ang kanyang Diyos nang may pananampalataya at pagmamahal.

Nagsisimula ang libro ni Oseas sa istorya ng kabiguan ng kanyang buhay may-asawa. Naglalahad siya mula rito ng aral sa Israel na taksil kay Yawe (kab. 1-3).

At sa mga kabanata 4-13 naman, sama-sama ang mga panunumbat, babala, paanyaya sa pagbabalik-loob at pagbabalita ng pagkatapon. Isang pag-asa sa kinabukasan ang binubuksan ng huling talata, 14:2-10, sa oras na alisin na ni Yawe sa Israel ang lahat ng kayamanang pinanghawakan nito.

Translation: Cebuano

Si Oseas naila sa kasaysayan nga propetang gibudhian sa asawa apan, wala niya hunongi sa paghigugma bisan pa sa mga kakulangan sa kamatinud-anon. Ang Ginoo nga nagtawag niya sa pagsulti sa Iyang ngalan sa mga matootoohon ug materyalista nga mga tawo, buot nga ang iyang propeta makasinati sa pag-antos ug kaulawan sa gibudhian nga bana. Ang mga propeta nagpadayag sa Ginoo nga mibatig gugma nga tiunay ug suod alang sa katawhan, nga mahimong mapadayag sa tawhanong pinulongan. Human tawga sa Ginoo, ang propeta nakadawat sa pribilihiyo nga mobati ug makakita sa mga butang sama sa Ginoo: Si Oseas magpas-an sa krus sama sa Ginoo: makanunayon sa iyang paghigugma ug pagpasaylo sa mabalhinon ug mabudhion nga asawa. Ug si Oseas sab mopalanog sa kasuko sa Ginoo ngadto sa Israel tungod sa ilang mga sala.

Si Oseas nagsugod sa pagwali sa mga tuig 746, sa ato pa, sa kataposan sa mauswagon nga paghari ni Jeroboam II, sa amihanang gingharian sa Israel. Human adto, nagsugod ang 20 ka tuig sa kadunot sa gingharian nga misangko sa pagkabihag sa Samaria ug sa pagpalagpot sa mga lumolupyo (721).

Si Oseas mibarog aron pagsudya ug paghulga sa mga tawo nga walay pagpakabana. Nagpadayon siya sa pagwali samtang ang gingharian nag-anam og kahugno; iyang gitagna ang pagsilot sa mga tawo nga iresponsabli ug dili matinud-anon sa kasabotan tali sa Ginoo. Apan, nakasabot siya nga ang Ginoo magtutudlo ug dili motugot sa kaalaot, bisan sa pagkabungkag sa nasod nga walay mga rason. Pinaagi ini, ang Israel mahisama na pod sa iyang pagkasiya adtong panahon nga gisapwang sila sa kamot sa Ginoo ug gidala gawas sa Ehipto; mahimo silang kabos ug mapaubsanon nga mga tawo, nga nagsunod sa ilang Ginoo uban ang pagtoo ug gugma.

Ang libro ni Oseas nagsugod sa sugilanon sa iyang pakyas nga kaminyoon. Gikan ini, nakakuha siyag pagtulun-an alang sa Israel nga wala magmatinud-anon sa Ginoo (kapitulo 1-3).

Dayon, sa kapitulo 4-13, anaay pagsagol sa panudya, panghulga, pagdapit sa pagbag-o, ug panagna bahin sa pagkabihag. Ang kataposan nga parapo (14:2-10) nagtanyag og paglaom alang sa umaabot, sa dihang gidala na sa Ginoo ang tanang bahandi nga gitagoan sa Israel.

Translation: Spanish

Oseas encabeza a los «Profetas Menores». Menores lo son si se mide por el largo de sus libros. Pero también es cierto que muchos de ellos no han tenido en la tradición el mismo peso que los tres «Grandes». Oseas ha tenido en contra suya que era de Israel, el Reino del Norte, y que todas sus profecías se referían a dicha nación; esto no facilitó su reconocimiento por los judíos de Jerusalén que reunieron los escritos proféticos. Merece, sin embargo, una mención muy especial por ser el primero que conoció a Yavé como el amante de Israel.

Dios lo llamó para advertir en su nombre a un pueblo idólatra y materializado, y le pidió hablar, no sólo el lenguaje de Dios Sabaot, Señor de Israel, sino también el del esposo traicionado. Esa era una gran novedad. Grandes profetas que vinieron después de Oseas: Jeremías, el Segundo-Isaías, Ezequiel iban a retomar esta primera proclamación de Dios-amante. Una nueva visión de la alianza, unión y comunión de Dios con la humanidad, saldría de ahí, pasando a ser uno de los rasgos más decisivos de la fe judía, y luego, cristiana.

Para un tal mensaje, no era suficiente que el profeta supiera expresar con figuras humanas la forma divina de mirar a los hombres. La profecía auténtica no es cosa de palabras y de literatura, y era necesario que el profeta hubiese experimentado en carne propia lo que Dios siente y vive, en cierto sentido, tan realmente como nosotros. El primer profeta de Dios-amante fue un profeta engañado por su esposa, a la que, a pesar de sus infidelidades, no dejó de amar.

Oseas empezó a predicar como en el año 746, es decir, al final del próspero reino de Jeroboam II, en Israel del Norte. Inmediatamente después iban a empezar los veinte años de decadencia que tendrían por conclusión la toma de Samaria y el destierro de sus habitantes (año 721).

— El libro de Oseas comienza con el relato de su problema conyugal. De allí saca una lección para Israel, infiel a Yavé (cc. 1-3).

— Después, en los capítulos 4-13, se mezclan reproches, amenazas, invitaciones a la conversión y anuncio del destierro. Oseas, sin embargo, comprende que Dios es un educador y que no permite sin razón las desgracias y aun la destrucción de la nación. Israel va a volver a ser lo que era cuando Yavé lo tomó de la mano al sacarlo de Egipto: será un pueblo pobre y humilde, capaz de seguir a su Dios con fe y amor: 14,2-10.

Introduction to 2 Peter (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

This is the latest book in the whole Bible, probably written around the year 100, and it is presented as a second letter by Peter. Its three chapters deal with three concerns in the Church of that time:

– preserving the faith as it was taught by Jesus’ eyewitnesses;
– fighting against “teachers” who distort the faith at the same time as they lead to immorality;
– explaining why Christ had not yet returned.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

这是整部圣经中最晚的作品，可能写在公元一百年左右，人们认为此信是伯多禄的第二封信，全书共三章讨论当时教会所关心的三个问题：

－维护耶稣见证人所教导的信仰；
－反对当时许多所谓的“导师”，他们歪曲信仰，败坏道德；
－解释为什么基督还没有回来。

Translation: Tagalog

Ito ang pinakahuling aklat sa buong Biblia, marahil ay isinulat nang taong 100, at iniharap bilang pangalawang liham ni Pedro. May kinalaman ang tatlong kabanata nito sa tatlong pinagmamalasakitan sa simbahan nang panahong iyon:

– pangangalaga sa pananampalataya, kung paano itinuro ng mga apostol na saksi ni Jesus;
– pakikipaglaban sa mga “guro” na pumipilipit sa paniniwala at nagbubunsod sa kahalayan;
– pagpapaliwanag kung bakit hindi pa nagbabalik si Kristo.

Translation: Spanish

Esta segunda carta de Pedro, al igual que la primera, no nombra a sus destinatarios; parece que sus advertencias van dirigidas a todas las Iglesias. La primera impresión que resalta al dar una mirada crítica a esta carta es que se trata de una carta tardía, atribuida a Pedro equivocadamente. Ante todo por ciertas insistencias, como si el autor tuviera miedo de que duden de su identidad (1,1; 1,14; 1,18; 3,1); y más todavía por la manera de recordar la muerte de los apóstoles (3,2). Sin embargo hay que tratar con mucha cautela el tema de la autenticidad, porque son numerosas las palabras y los temas que se encuentran tanto en 1Pe como en 2Pe y que casi no se encuentran en los otros escritos del Nuevo Testamento, a excepción de los discursos del mismo Pedro, relatados en los Hechos. Por eso aunque no se puede negar sin más su autenticidad, hay que reconocer que ciertamente debe mucho a Pedro. No hay nada que se oponga a priori a que esta carta fuera escrita antes de la muerte de Pedro, ya que no hace alusión a las primeras persecuciones de la Iglesia del año 64 ni a la guerra judía de los años 66-70. Sin embargo puede ser que la carta, ya escrita, fuera revisada y publicada después de la muerte del apóstol por Silvano, que ya fue nombrado como el redactor de la primera carta (1Pe 5,12). Para entender los motivos de esta carta, el tono de las advertencias y los argumentos a que recurre, habría que acercarla más bien a la carta de Judas. Ambas denuncian un mal que Pablo ya temía: los abusos de la libertad cristiana (Gál 5,13). Si bien los cristianos fueron muy pronto objeto de toda clase de difamaciones, tales ataques hallaban un pretexto en el comportamiento de algunas personas que veían en el llamado cristiano a la libertad como una justificación de la propia ausencia de principios morales. El epicureismo, doctrina que se centraba en la búsqueda de los placeres más elevados, podía incitar a los caracteres nobles a elecciones muy honorables, pero para la mayoría sería dejar el campo libre para los instintos. Ante la tentación de la vida materializada, y consciente de que en breve tiempo la generación de los testigos de Cristo habría desaparecido, el autor señala y desarrolla los tres puntos, en los que habrá que mostrarse muy firme: – mantener la fe tal como la enseñaron los testigos de Jesús; -- luchar contra “maestros” que sólo pueden atraer sobre sí los juicios de Dios; -- mantener entre los creyentes la espera de la venida de Cristo. Esta carta contiene afirmaciones definitivas sobre algunos puntos importantes de la fe. Su aceptación en el canon por la Iglesia ha sido bastante tardía, pero eso no quita que sea palabra de Dios como los demás libros del Nuevo Testamento.

Introduction to 1 Kings (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

The period of the Kings is the third stage in Israel’s history. It follows the period of the Patriarchs (Abraham in 1750 B.C.) and that of the Exodus and the Conquest (Moses in 1250 B.C.).

David captured Jerusalem around 1000 B.C. After Solomon’s death in 932 B.C., the Kingdom of David and his son Solomon would be divided. The northern part, called the Kingdom of Israel, would cease to exist as a nation two centuries later. The southern part, called the Kingdom of Judah, would last until the year 587 B.C., the year of the destruction of Jerusalem and the Temple, and of the Exile to Babylon.

This period covers a total of four centuries. These four centuries of the Kings are the most important in sacred history because these are the period during which God raised up prophets from among his people.

The greater part of the Bible was written during those four centuries. It was not only the major prophets who produced writings, e.g., Isaiah and Jeremiah. There were also groups of prophets of lesser importance who wrote much of Israel’s history, such as the greater part of the pages of Genesis and Exodus, the books of Deuteronomy, Joshua, Judges, Samuel and Kings.

We can say that the period of the Kings is the most important period in sacred history. It is also the time which we know with the greatest precision.

These four centuries would appear to be the time of the Kingdom of Israel’s decadence if we paid attention only to its wealth and power. But during these four centuries, through trials, persecutions and difficulties of all kinds, Israel’s faith matured to the point of reaching, in the great prophets, a sublimity and clarity which only Christ would enhance.

The book of Kings

In the beginning, the actual books of Kings formed one book. This work is the fruit of the prophets’ reflection and was edited during the Exile in Babylon.

It is a religious history. And the events which other historians would consider important are deliberately omitted. For instance, it hardly discusses the important reigns of Omri and of Jeroboam II in Samaria. Its judgment on the Kings of Israel (Kingdom of Samaria) is always negative, blaming them for the division of the ancient Kingdom of David. Only a few kings of Judah are praised for their loyalty to Yahweh.

We can easily note three parts:

– the grandeur of Solomon’s reign and of the Temple;

– the history of the two kingdoms of Israel and Judah after their division;

– after the destruction of the Kingdom of Israel, the history of Judah until Jerusalem’s destruction in 587.

The chapters referring to Elijah and Elisha form a unit apart: 1 K 17–19 and 2 K 2–8.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

列王纪上：引言

列王时期是以色列历史的第三阶段。在此之前是民长时代（公元前1750年的亚伯郎）和出离埃及与征服许地的时代（公元前1250年的梅瑟）。

达味王在公元前一千年左右攻占了耶路撒冷。公元前932年所罗门死后，达味王和他儿子所罗门的江山一分为二。北部的以色列王国，在分裂后有过两百年的历史，然后面对了亡国的厄运。南部的犹大王国，分裂后持续到公元前587年，就在这一年，耶路撒冷沦陷于巴比伦之手，圣殿遭到毁灭，以色列人也被放逐到巴比伦。

这个时期，历时四百年之久。列王时期的这四百年，是圣经历史上最重要的年代段限，因为在这段时期内，天主从祂的子民当中兴起了先知。

圣经中有一大部分书籍也是在这个时期写成，不单只是依撒意亚和耶肋米亚这些大先知在从事创作，还有一群较不为人所知的先知也写下了大部分的以色列历史。其中有：大部分的创世纪和出谷纪、申命纪、若苏厄、民长纪、撒慕尔纪和列王纪。

我们了解到列王时期是圣经上最重要的时期，我们对这个时期有很清楚的了解。

如果我们单单就以色列的财富和国力而论，那么这四百年就好像以色列王国的衰亡史。但是，就民族精神和信仰的成熟而言，以色列在这四百年中，经由各种磨难、迫害和困难，在信仰上臻于成熟，其崇高和纯净的程度，许多先知认为只有基督才能将之更向前推展。

列王纪

刚开始的时候，真正的列王纪只有一部书。这部作品是先知反省的果实，编纂时期大约是在以色列人流放到巴比伦的时候。

这部书记载了信仰的发展史，所以很多历史学家得出结论：重要的历史事实在这本书中被故意地省略掉了：如书中几乎没有讨论到撒玛利亚的敖默黎和雅洛贝罕二世的重要统治。书中对列王的评断是很严厉的，认为这些人必须为分裂负责。只有犹大的一些君王因忠于雅威受到赞美。

本书分三部分

前编：所罗门统治期间和圣殿的光荣（1-11）。

中编：犹大以色列两国君王史（列上12-列下17）。

后编：以色列王国毁灭之后，公元前587年耶路撒冷陷落前，犹大国晚年史（列下18-25）。

有关厄里亚和厄里叟的章节，另成独立的单元：列上17-19和列下2-8。

Translation: Tagalog

1 Mga Hari Introduksyon

Ang panahon ng Mga Hari ang ikatlong yugto sa kasaysayan ng Israel. Kasunod ito ng panahon ng Mga Patriyarka (si Abram sa taong 1750 bago dumating si Kristo) at ng panahon ng Exodo at Pananakop (si Moises sa taong 1250 bago kay Kristo).

Nakuha ni David ang Jerusalem mga taong 1000 bago kay Kristo. Mahahati naman ang kaharian ni David at ng kanyang anak na si Solomon pagkamatay ni Solomon sa taong 932 bago kay Kristo. At pagkaraan ng dalawang dantaon, mawawala bilang bansa ang hilagang bahagi na tinatawag na kaharian ng Israel. Mananatili naman ang bahaging timog na tinatawag na kaharian ng Juda hanggang sa taong 587, ang taon ng pagkawasak ng Jerusalem at ng Templo pati na ng Pagkatapon sa Babilonia.

Apat na dantaon ito sa kabuuan. At ang apat na dantaong ito ng Mga Hari ang pinakaimportante sa banal na kasaysayan. Sapagkat ito humigit-kumulang ang panahon nang palitawin ng Diyos ang mga propeta mula sa bayang iyon.
Sa apat na dantaong ito nasulat ang malaking bahagi ng Biblia. Hindi lamang ang mga dakilang propeta ang nag-iwan ng kanilang mga gawa: Isaias, Jeremias… kundi ang mga pangkat ng mga propeta na di masyadong mahalaga ang silang sumulat sa malaking bahagi ng kasaysayan ng Israel: ang mas maraming bahagi sa mga pahina ng Genesis at ng Exodo, ang mga libro ng Deuteronomio, Josue, Mga Hukom, Samuel at Mga Hari.

Kaya masasabi nating ang panahon ng Mga Hari ang pinakaimportante sa banal na kasaysayan, at ito ang panahong alam natin nang may higit na katiyakan.

Magiging pagbagsak at kabulukan nga lamang ng Kaharian ng Israel ang apat na dantaong ito kung ang kasaganaan lamang at kapangyarihan nito ang pagtutuunan natin ng pansin. Pero sa apat na dantaong ito lumago ang pananampalataya ng Israel na nahaharap sa lahat ng klase ng tukso, pag-uusig at kahirapan, hanggang marating ang kadakilaan at kaliwanagan sa mga dakilang propeta na tanging si Kristo lamang ang mas makapagsusulong.

Ang Aklat ng Mga Hari

Sa simula’y iisang aklat lamang ang dalawang libro ng Mga Hari. Bunga ng pagninilay ng mga propeta ang librong ito na binuo at tinipon sa panahon ng Pagkatapon sa Babilonia.

Isa itong kasaysayang panrelihiyon kaya naman kusang di isinasama ang mga bagay-bagay na maaaring importante para sa iba: halos wala itong sinasabi tungkol sa mahalagang paghahari nina Omri at Yeroboam II sa Samaria. Laging di maganda ang paghuhusga nito sa mga hari ng Israel (Kaharian ng Samaria), at isinisisi sa kanila ang pagkakahati ng matandang Kaharian ni David. Ilang hari lamang ng Juda ang pinupuri nito dahil sa kanilang katapatan kay Yawe.
Tatlong bahagi ang mapapansin:

– ang karilagan ng paghahari ni Solomon at ng Templo;
– ang kasaysayan ng dalawang kaharian ng Israel at Juda matapos mahati;
– matapos maglaho ang kaharian ng Israel, nagpapatuloy ang kasaysayan ng Juda hanggang sa pagkawasak nito sa taong 587.

Bumubuo ng isang hiwalay na bahagi ang mga kabanata tungkol kina Elias at Eliseo: 1 Hari kab. 17-19 at 2 Hari kab. 2 hanggang 8.

Translation: Cebuano

Ang panahon sa mga Hari maoy ikatulong yugto sa Kasaysayan sa Israel. Sunod ni sa panahon sa mga Patriarka (Abraham, 1750 B.C. ug sa Exodo ug Kadaogan (Moises, 1250 B.C.).

Nailog ni David ang Jerusalem sa mga tuig 1000, B.C. Human mamatay si Solomon sa 932, B.C., ang gingharian ni David ug sa anak niya nga si Solomon nabahin sa duha. Ang Amihanang bahin nga gitawag og Gingharian sa Israel nahanaw sa paglabay sa duha ka siglo. Ang habagatang bahin nga gitawag og Gingharian sa Juda milungtad hangtod sa tuig 587, B.C., ang pagkalumpag sa Jerusalem ug sa Templo ug ang Pagkabihag ini sa Babilonia.

Kining panahon may gidugayon nga upat ka siglo. Kining upat ka siglo sa mga Hari maoy labing importanti sa Balaang Kasaysayan kay mao man ni ang panahon kanus-a ang Diyos nagpadalag mga propeta sa iyang katawhan.

Ang taas nga bahin sa Biblia nasulat ining upat ka siglo. Wala lang kini sulata sa mga dagkong propeta sama nila ni Isaias ug Jeremias, apan dunay pundok sa ubang propeta nga dili kaayo ilado nga nagsulat sa dagkong bahin sa kasaysayan sa Israel: ang taas nga bahin sa Genesis ug Exodo, ang mga basahon sa Deuteronomio, Josue, Mga Maghuhukom, Samuel ug mga Hari.
Gawas nga ang panahon sa mga Hari maoy labing mahinungdanon sa balaang kasaysayan; mao sab kini ang panahon kanus-a ang mga hitabo klaro ug tukma gayod.

Makita nga kining upat ka siglo panahon sa nagkaawop nga kasaysayan sa Gingharian sa Israel, kon mao lay atong lantawon ang gahom ug bahandi. Apan sulod ining upat ka siglo, pinaagi sa mga pagsulay, mga panglutos, ug sa tanang matang sa kalisdanan nga ilang naagian, uban sa mga propeta, nakaabot ang Israel sa kahamtongan sa pagtoo nga nahingpit ug natuman diha ni Cristo.

Ang Basahon sa mga Hari

Sa Sinugdan ang mga Hari gihimong usa ra ka basahon. Kining tanan bunga sa pamalandong sa mga propeta nga nahashasan sa pagkabihag nila sa Babilonia.

Usa ni ka relihiyosong kasaysayan; gituyo nga wala dinhi ilakip ang mga hitabo nga giisip nga mahinungdanon sa ubang batid sa kasaysayan: halos wala mahisgoti dinhi ang mahinungdanong pagmando ni Omri ug Yeroboam II sa Samaria. Gihinumdoman ang mga hukom ug binuhatan sa mga Hari nga nakaingon sa pagkabulag sa Gingharian. Pipila ra ang mga hari sa Juda nga gidayeg tungod sa ilang kamaunongan kang Yahwe.

Tulo ka bahin ang dali rang mamatikdan:
– ang mahimayaong paghari ni Solomon ug ang Templo;
– ang kasaysayan sa duha ka gingharian sa Israel ug Juda human sa ilang pagkabulag;
– human sa pagkapukan sa Gingharian sa Israel, giasoy ang kasaysayan sa Juda hangtod sa pagkapukan sa Jerusalem sa tuig 587 B.C.

Ang mga ulohan nga naghisgot ni Elias ug Eliseo himulag nga han-ay 1 Hari 17 nagdto sa 19 ug 2 Hari 2 ngadto sa 8.

Translation: Spanish

El tiempo de los Reyes constituye la tercera etapa de la historia de Israel, después del tiempo de los Patriarcas (Abraham, en los años 1750 antes de Cristo) y el tiempo del Exodo y la Conquista (Moisés, en los años 1250 antes de Cristo).

David había tomado Jerusalén más o menos en el año 1000 antes de Cristo. El reino de David y su hijo Salomón se dividirá a la muerte de Salomón, ocurrida en el 932 antes de Cristo. La parte del norte, llamada reino de Israel, dejará de existir como nación al cabo de dos siglos. La parte del sur, llamada reino de Judá, durará hasta el año 587, año de la destrucción de Jerusalén y del Templo, con el Destierro a Babilonia.

Son cuatro siglos en total. Estos cuatro siglos de los Reyes son los más importantes de la historia sagrada, porque éste fue, más o menos, el tiempo en que Dios hizo surgir en ese pueblo los profetas.

La mayor parte de la Biblia se escribió en esos cuatro siglos. No solamente los grandes profetas dejaron sus obras: Isaías, Jeremías..., sino que grupos de profetas de menos importancia escribieron gran parte de la historia de Israel: la mayoría de las páginas del Génesis y del Exodo, los libros del Deuteronomio, de Josué, de los Jueces, de Samuel y de los Reyes.

Con esto queremos decir que el período de los Reyes es el que conocemos con mayor precisión histórica.

Estos fueron cuatro siglos en que la fe de Israel, enfrentando tentaciones, persecuciones y dificultades de toda clase, maduró hasta alcanzar, en los grandes profetas, esta sublimidad y lucidez que sólo Cristo podía llevar más adelante.

El libro de los Reyes

Al comienzo, los dos libros de los Reyes formaban uno solo. Esta obra es el fruto de la reflexión de los profetas y terminó de redactarse durante el Destierro a Babilonia.

Se trata de una historia religiosa que, deliberadamente, omite hechos que a otros parecerían muy interesantes: apenas se habla de los importantes reinados de Omri y Jeroboam II en Samaria. El juicio es siempre desfavorable para los reyes de Israel, recordando cada vez la culpa del primero de ellos, Jeroboam, responsable de la división. Solamente se alaba a algunos reyes de Judá por su fidelidad a Yavé.

Se notarán tres partes:

— La magnificencia del reinado de Salomón y del Templo.
— La historia de los dos reinos separados de Israel y de Judá.
— Después de la desaparición del reino de Israel, sigue la historia de Judá hasta su destrucción, en el 587.

Los capítulos referentes a Elías y Eliseo forman un conjunto aparte: 1 R, capítulos 17-19, y 2 R, capítulos 2 a 8.

Introduction to Malachi (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Shortly after Haggai and Zechariah, this prophet intervenes to correct several evil customs within the community. Through Malachi, the Lord argues with those who call him to account, but who do not acknowledge his love.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

继哈盖和匝加利亚之后不久，玛拉基亚纠正了好几项不良的习俗。上主借着玛拉基亚，同那些要求祂奖励、却不感谢祂的爱的人抗辩。

Translation: Tagalog

Hindi nagtagal at dumating ang propetang ito kasunod nina Ageo at Zacarias para iwasto ang maraming masamang kaugalian ng pamayanan. Sa pamamagitan ni Malakias, nakikipagtalo si Yawe sa mga nangangatwiran at nagpapapanagot sa kanya at di kumikilala sa kanyang pagmamahal: “Sinasabi ninyong...”

Translation: Cebuano

Human dayon ni Ageo ug Zacarias, kining maong propeta nangilabot aron pagtarong sa pipila ka hiwi nga kostumbre sulod sa katilingban. Pinaagi ni Malakias, ang Diyos mibarog atubangan adtong nanawagan kaniya sa pakighusay, apan wala moila sa Iyang gugma: “Miingon ka...”

Translation: Spanish

Poco después de Ageo y Zacarías, este profeta interviene para corregir varias costumbres malas de la comunidad. Por medio de Malaquías, Yavé discute con esos razonadores que le piden cuentas y no reconocen su amor.

Introduction to Ecclesiastes (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Ecclesiastes perhaps summarized the essence of his thought in this verse in chapter 3: “God made everything fitting in its time; but he also set eternity in our hearts, though we are not able to embrace the work of God from the beginning to the end” (3:11-14; 8:16-17). Humankind, created in the image of God, is to rule the universe. Nevertheless, humans are no more than servants made of clay upon whom God imposed the laborious task of always searching.

Ecclesiastes lived in the third century before Christ, when Greek culture began to influence the Jewish people. The dynamism of the Greek civilization came from its confidence in the unlimited resources of human thinking. Greek philosophers strove to explain all the mysteries of human destiny (and it is known that this aim is still the core of western humanism). Ecclesiastes denies this optimism: we are in a world where all is disconcerting. Let us try to sense the mystery of God and the weight of his silence; the human person is a limited mortal being. Let us not take appearance for the reality of wisdom. Be satisfied with fully living the present moment, trying to solve the problems within our reach. Know how to profit by the joys that God has in store for us today, and leave the rest to his goodness.

Religion has always tried to explain, to give a more reassuring view of existence. Ecclesiastes does not ask this service. At that time, pious people affirmed that here below God rewarded the good and punished the wicked. Ecclesiastes remains doubtful. Although accepting that the commandments of God show us a way, he respects the silence and apparent absence of God.

The author of this book in the third century before Christ did what many writers and poets do now; he signed his work with a pseudonym, or a made-up name. He presented his teaching as if it were the work of King Solomon, David’s son. It is well known that Solomon had the reputation of being well-versed in human wisdom. As he himself was a man charged with the instruction of the assembly of believers (that is what the word Ecclesiastes means) those who published his book have used both words: Ecclesiastes and Solomon.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

训道篇：引言

训道者的思想精华可用书中之语来体现：天主使万物皆有时，但祂还使人心存永恒之念，而人却无法领会天主自始至终的神圣化工（3.11）。

人依天主之肖像而被造就，乃宇宙之主宰。但人也不过出自泥土，天主让他背负重担，终日探索不止。

训道者生活在耶稣降生前的三百年，当时希腊文化已影响了犹太人。继亚力山大大帝的征服之后，他的诸将领又瓜分土地，然后是埃及的拉基德占领了巴勒斯坦。所有这些国王只想尽可能地压榨被占区的人民，获得最大限度的利益。一些巴勒斯坦的大家族被迫交纳高税，于是他们便进一步剥削下层人民。就在这个时候，希腊语开始在当地撒播开了，古希腊文化嫁接上了当地的传统，希腊商人的入境，使得当地经济的发展突飞猛进起来。凡想求得职业的人，都跑进教授希腊语的学校。

耶路撒冷仍与此保持距离，由于政治上的重压，使得大司祭们不得不容忍大家族热衷于新文化——经济。圣殿的教育开始走下坡路，大家只是点评一下希伯来文的经文，重读一下箴言而已。内容一直是：好人有好报，恶人自食其果。以色列对天主的信仰日渐在希腊文化的冲击下，暗淡下去了。此时，一位熟知希腊作品的律法老师起来应战了。他以训道者自居，重新将希腊哲学中的肯定性置于案头：它似乎一直在探究生存的意义、人类无法得知的未来。是的，希腊文明的动力，来自于对人类思维无尽能源的自信，希腊哲学家曾经努力解释所有人类命运之谜（众所周知，这个目的依然是西方人文主义的核心）。

训道者说：人不是命运的主宰，所有一切都是天主的恩赐。年轻人不该迷失在行动主义及对金钱的追求上，而要学会怎样真正生活，享受天主在我们生命道路上所赐的一切欢乐。万事变幻不定，我们的理性每时每刻都会出错，谁不愿正视死亡，谁就是假智者。

但他却也轻易地放弃了宗教的答案：罪恶并不是一直在世上就受到惩罚。戒命为我们开辟了一条道路，但我们对天主的沉默，同样要怀着敬意。

作者的门徒们把他的作品冠以智王所罗门之名，他们对师傅的教导作了记叙和总结，可能是为了给圣殿的教育置备基础。本书大约著于公元前240-220年，另一书名“科厄肋特”是犹太名。

Translation: Tagalog

Ecclesiastes Introduksyon

Binuod marahil ni Eclesiastes ang diwa ng kanyang kaisipan sa bersikulong ito sa kabanata 3: “Ginawa ng Diyos ang bawat bagay na angkop sa kanyang kapanahunan; subalit inilagay din niya sa ating mga puso ang kawalang-hanggan, kahit na hindi natin kayang intindihin ang kabuluhan ng Diyos mula sa simula hanggang katapusan (3:11-14; 8:16-17).

Panginoon ng sansinukob ang taong nilikhang kalarawan ng Diyos. Gayunman, taga-paglingkod lamang siyang gawa sa putik na pinatawan ng mabigat na gawaing palaging maghanap. Hindi makatotohanang isipin na lubos na mabibigyang-linaw ng tao balang araw ang kahulugan ng kanyang buhay o ganap na malulutas ang mga tensiyon at mga proble-mang wumawasak sa sangkatauhan.

Nabuhay si Eclesiastes sa ikatlong dantaon bago kay Kristo, nang umabot ang kulturang Griyego sa bansang Judio. Ang patuloy na pag-unlad ng sibilisasyong Griyego ay bunga ng tiwala nito sa walang-hanggang kakayahan ng pag-iisip ng tao. Pinagsikapang ipaliwanag ng mga pilosopong Griyego ang lahat ng hiwaga ng kapalaran ng tao (at alam natin na ang layunin pa ring ito ang pinakapuso ng makataong pilosopiya ng Kanluran).

Hindi pinaniniwalaan ni Eclesiastes ang optimismong ito: tayo’y nasa mundong ang lahat ay nakaliligalig. Sikapin nating damhin ang misteryo ng Diyos at ang bigat ng kanyang katahimikan; ang tao ay nilalang na may hangganan at kamatayan.

Huwag nating ipagkamali ang itsura sa katunayan ng karunungan. Masiyahan sa ganap na pagsasabuhay ng kasalukuyan, sa pagsisikap na malutas ang mga suliranin sa abot ng ating makakaya. Matutunang pakinabangan ang mga kagalakang inilaan sa atin ng Diyos sa araw na ito at ipaubaya ang iba sa kanyang kagandahang-loob.

Laging sinisikap magpaliwanag ng relihiyon at magbigay ng mas nakakapanatag na pananaw kung bakit tayo umiiral. Hindi hinihingi ni Eclesiastes ang ganitong layunin. Nang panahong iyon, pinaniniwalaan ng mga relihiyosong tao na ginagantimpalaan ng Diyos ang mabubuti at pinarurusahan ang masasama dito sa ibaba. Nag-aalinlangan pa rin si Eclesiastes. Bagamat tinatanggap niya na ipinakikita ng mga utos ng Diyos ang daan, isinasaalang-alang niya ang katahimikan at waring pagkawala ng Diyos.

Ginawa ng sumulat ng aklat na ito sa ikatlong dantaon bago kay Kristo ang gaya ng ginagawa ngayon ng maraming manunulat at makata: ang paggamit ng pangalan sa panulat o inimbentong pangalan para sa kanilang mga sinulat. Inilahad niya ang kanyang aral na parang kay Haring Solomon na anak ni David. Kilala si Solomon sa pagkakaroon ng malawak na kaalaman sa karunungan ng tao. Pero yamang siya mismo’y binigyan ng tungkuling turuan ang nagkakatipong mga mananampalataya (ito ang kahulugan ng Eclesiastes), parehong ginamit ng mga naglimbag ng aklat na ito ang dalawang salita: Eclesiastes at Solomon.

Translation: Cebuano

Siguro, gisumada ni Eclesiastes ang dugokan sa iyang panghunahuna ining mosunod nga mga tudling. Ang Diyos nagpahigayon sa tanang butang sa hustong panahon. Gibutang sab niya ang walay kataposang mithi sa ilang kasingkasing bisag dili matugkad sa tawo ang gibuhat sa Diyos gikan sa sinugdan hangtod sa kataposan (3:11-14; 8:16-17).

Ang tawo gibuhat sa dagway sa Diyos ug magmando siya sa uniberso. Apan bisan pa ini, sulugoon lang siya inumol sa lapok nga gisangonan sa Diyos og bug-at nga tahas sa makanunayong pagpangita. Sayop ang panghunahuna nga may adlaw rang mahatagag katagbawan ang iyang pagpangita sa kahulogan sa kinabuhi, nga makit-an niya ang kasulbaran sa kasamok ug panagbangi ining nawataswatas nga kalibotan.

Si Eclesiastes nagpuyo sa ikatulong siglo sa wala pa si Cristo, ang pag-abot sa Griyegong Kultura sa nasod sa mga Judio. Ang naghatag og kinabuhi sa Griyegong buhilaman nagsukad sa iyang pagtoo sa walay kinutobang panghunahuna sa tawo. Ang makinaadmanong Griyego misulay pagtugkad sa lawom nga misteryo sa tumong ug padulngan sa tawhanong pagpakabuhi, (giingon nga bisan hangtod karon, kining Griyego nga panghunahuna mahitungod sa tawo, mao gihapon ang gisagop sa taga kasadpang bahin sa kalibotan).

Si Eclesiastes misupak ining maong panglantaw. Hinuon iyang gipakita ang daghang kakulangan sa tawhanong kahimtang ug ang daghang malinglahong bahin sa kinabuhi. Dili tuyo niya nga maghunahuna na lang ta sa mga butang langitnon kondili, gitudloan ta nga kining daghang “apan” sa kinabuhi sangpotanan sa lintunganay nga kamatuoran: ang tawo mamatay ug may kinutoban. Wala sab siya moingon nga tungod ini angay tang mangyugpos ug magpaabot sa badlis sa kapalaran; giaghat hinuon ta sa dili pag-usik sa kusog ug panahon sa mga damgo ug ilusyon. Nagdasig siya nga puy-an sa kinatibuk-an ang kinabuhi karon, pinaagi sa pag-atubang ug pagsulbad sa mga problema sa matag adlaw, paglipay uban sa mga kaayohan nga nadawat karong adlawa ug pagpiyal sa ubang butang sa Diyos.

Ang relihiyon: Wala ba ni makapasabot nato sa tanang butang? Kini dili maoy panghunahuna ni Eclesiastes. Bisan kon ang sugo sa Diyos nagtudlo nato sa sigurong pamaagi, wala ni magsulbad sa daghang problema ni magtubag sa daghang pangutana. Niadtong panahona, ang mga tumotoo nag-ingon nga ang Diyos nagpahalipay sa tarong ug nagsilot sa daotan ining kinabuhia. Gipanghimakak ni ni Eclesiastes pinaagi sa makitang kamatuoran. Susama sab ang makita karon: adunay makahupay ug makalukmay nga tubag alang sa tumotoo nga walay klaro kon atong ayohon pagtuki ang mga kamatuoran.

Ang nagsulat ining basahon sa ikatulong siglo una matawo si Cristo nagbuhat sama sa atong manunulat ug magbabalak karong panahona. Ilang gilagdaan ang ilang mga sinulat dili sa matuod kondili, sa minugna nilang ngalan. Gipadayag niya nga daw mga pagtulon-an ni hari Solomon nga anak ni David. Dayag ang kamatuoran nga si Solomon nabantog sa iyang kaalam. Dinhi, gitawag si Solomon nga Eclesiastes o ang panagtipon o panagtagbo aron pagtudlo sa kaigsoonan.

Translation: Spanish

El Eclesiastés vivió en el siglo III a.C. Palestina estaba dominada por los dueños de Egipto a los que sólo les interesaba obtener riquezas a costa de sus súbditos. Era el momento en que se imponían por todas partes la lengua griega y el helenismo, es decir, la cultura griega. Jerusalén se salvó por un tiempo de esta invasión cultural, pero luego el peso de la política obligó a los sumos sacerdotes a concertarse con las familias que tenían el manejo de los negocios.

Había una verdadera invasión de comerciantes griegos. Aquellos que querían hacer carrera frecuentaban las escuelas en donde se enseñaba a los autores griegos. Aparentemente no había quien pudiera hacer frente al helenismo, la fe en el Dios de Israel se perdía día tras día.

Es entonces cuando un maestro de la Ley acepta el desafío. Predicador, polemista (este es el sentido de la palabra “eclesiastés”, en hebreo qohelet: el que convoca, que interpela, pone en tela de juicio las certezas de la filosofía griega. Esta pretendía desvelar las incógnitas de la existencia.

Dice el Eclesiastés que el hombre no es el dueño de su destino: todo es don de Dios. En lugar de caer en el activismo y de pensar sólo en el dinero, los jóvenes deberían aprender a vivir y a disfrutar de las alegrías que Dios nos regala a lo largo de nuestra existencia. Todo es incierto y nuestra razón se ve superada a cada instante. Aquel que rehúsa mirar de frente a una muerte cierta, sólo posee una sabiduría aparente.

El Eclesiastés tal vez resumió lo esencial de su pensamiento en esta sentencia: «Toda obra de Dios llega a su tiempo, pero ha puesto la eternidad en el corazón de los hombres; y éstos no encuentran el sentido de la obra divina desde el principio al fin» (Qo 3,11; 8,16). Tendrán, pues, que cargar con su destino, tomándolo a la vez como una misión y un enigma, dando gracias por lo que cada cual ha recibido.

Al Eclesiastés le gusta la repetición de las mismas palabras, pero procurando que cada vez expresen nuevos significados. Así, el enigmático “Esto no tiene sentido, esto no tiene sentido...nada a qué aferrarse” que aparece al inicio del libro (1,2), revela todo su significado al final, cuando el autor ha mostrado las limitaciones del conocimiento humano y la necesidad de aprender a vivir la alegría cotidiana (12,8).

Los discípulos de este desconocido publicaron su obra atribuyéndosela a Salomón, el rey que se ganó la reputación de sabio. Resumieron las enseñanzas de su maestro en este breve escrito que tal vez sirvió para la enseñanza en la escuela del Templo. Parece haber sido redactado hacia los años 240-220 a.C.

Hoy el Eclesiastés es nombrado preferentemente Qohelet, según el nombre hebreo, para distinguirlo del libro de Ben Sirac, llamado tradicionalmente Eclesiástico. Por esta razón lo citaremos con la abreviatura Qo.

Introduction to Colossians (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Towards the year 62, Paul, a prisoner in Rome, writes to the Christians of Colossae, who, without being aware of it, belittle Christ. They do not feel assured with only faith in Christ and they want to add some practices from the Old Testament. Or they try to include Christ in a board of celestial persons, or “angels” who are supposed to have the key to our destiny in hand.

Something was lacking in them and in the majority of their contemporaries. They were caught in the Roman Empire which had imposed its peace on the known world at that time, but also prevented them from living a life of their own. They fell back on the “spiritual.” Secret doctrines offered to lead their “perfect ones” to a higher state and theories called “gnosis” (that is, knowledge) were drawn up on the origin of the human and the world. According to them, all comes from a cosmic soup that had been boiling for ages, with impressive celestial families of angels or “eons”, male and female, who devour each other, couple and finally imprison sparks of spirit in material bodies. So people are manufactured who, after “putting on” a series of successive existences, may return to the kingdom of light.

Caught in the wind of these fine discourses, the Colossians went the way of certain Christians today who trust in their devotion to souls or who allow their life to be led by spiritualism, astrology and horoscopes. They no longer consider Christ as the only savior since they give the priority to others or to practices that are not of the Church.

This crisis in the Church of the first century gave us this letter of Paul where he establishes the absolute supremacy of Christ. As in other letters of Paul, the letter to the Colossians mentions that Timothy is with him (1:1). Paul chose him as assistant and looked on him as “his true Son in Christ.” Perhaps it was Timothy who wrote a fair part of this letter; it would explain the difference in style from the more authentic of Paul’s letters while its content – exceptionally rich – is constantly faithful to the inspiration of the apostle. On this subject see the Letter to the Ephesians which has the same themes as the one to the Colossians, but in a more developed way. In several passages of Colossians, relevant commentaries in Ephesians will be indicated.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

公元62年左右，保禄被囚于罗马时，写信给哥罗森的基督徒，因为他们正在不知不觉地贬低基督。他们觉得只信基督不够可靠，还要加进些旧约的宗教仪式：比如拒吃某些食物，拒喝某种酒等，为达到完美的境界。他们开始把基督看成掌握人类命运的“众天使”中的一员。

这些信徒和当时的大多数人一样，内在有所欠缺。那时罗马帝国强加给周围世界的升平景象攫住了他们，使他们不能拥有属于自己的生活，便转而依靠“精神”的支撑。有玄学教理说能引导他们中“完美的人”达到更高的境界；“诺斯士”（gnose即知识）的理论则解释人与世界的起源，比如：一切源于沸腾很久的宇宙液体，其中有引人注目的男女众神，他们互相融合，再将精神锁入物质体内，于是人被造了出来。经过一系列成功的生存形态之后，人回到光的王国中等等。受了这些学说的影响，他们不再视基督为唯一的救主，宁愿相信神秘奇迹或不着边际的怪诞言论。

公元一世纪教会的危机促使保禄这封信的写成。保禄在信中建立了基督绝对的超越性。哥罗森书，就像保禄的其他书信，提到弟茂德在他身边（1：1）。我们知道保禄一开始就选他当助手，并视他为“基督内的真儿子”。也许这封信的大部分内容由弟茂德写成，这可解释为什么此信文体和保禄最真实的书信有相当的差异，不过文章的内容非常丰富，且极其忠于保禄真正的精神。

有关这点，请参看厄弗所书，因其与本书具备相同的主题，只不过更深了一步。本书中的一些段落的注释，可在厄弗所书中找到。

Translation: Tagalog

Bandang taong 62, si Pablong nakabilanggo sa Roma ay sumulat sa mga Kristiyano ng Colosas, na humahamak kay Kristo nang di nila namamalayan.

Hindi na matatag ang kanilang pananampalataya kay Kristo at gusto nilang magdagdag ng mga gawaing panrelihiyon buhat sa Matandang Tipan: ang di-pagkain ng ilang mga ka-kanin, pati na marahil ang di-pag-inom ng alak, upang maging mas perpekto. Bukod dito, nagsisimula silang magpitagan sa “mga anghel”; ito ang tawag nila sa mga puwersang di-nakikita na, ayon sa kanila, ay nagtatakda ng kapalaran ng tao. Katulad nila ang mga ma-nanampalataya ngayon na may debosyon sa mga espiritu, o naniniwala sa astrolohiya, o sumasangguni sa horoskopyo para malaman ang kanilang kapalaran. Kaya hindi na nila itinuturing si Kristo bilang kaisa-isang Tagapagligtas, sa pagnanais nilang umasa sa kani¬lang sariling pagsisikap at pag-aalay, o sa mga bagay na hindi sa Iglesya.

Ang krisis ng Iglesya noong unang dantaon ang nagbigay sa atin ng sulat na ito, kung saan ipinaliwanag ni Pablo ang lubos na paghahari ni Kristo. Di ba’t katulad nito ang nangyayari ngayon? Mula sa mga nagliliyab na isyu tungkol sa karahasan at kapayapaan ngayon, nagi¬ging mas malalim at mas malinaw ang mensahe ni Kristo.

Tulad ng iba pang mga sulat ni Pablo, binabanggit ng sulat sa mga taga-Colosas si Timoteo na nasa tabi niya. Alam na natin na sa simula pa’y pinili na siya ni Pablo bilang katulong at itinuring siyang kanyang “tunay na anak kay Kristo.” Marahil ay mahalaga ang papel ni Timoteo sa pagkagawa ng sulat na ito. Maipaliliwanag din nito kung bakit lubhang naiiba ang estilo sa kay Pablo sa kanyang talagang mga sulat, at kung bakit, sa kabila nito, napakayaman ang nilalaman at palaging tapat sa tunay na diwa ni Pablo.

Translation: Cebuano

´Sa mga tuig 62, samtang napriso si Pablo sa Roma, nagsulat siya alang sa Kristyanos sa Colosas nga wala makaamgo nga dyotay na silag pagtoo ni Cristo.´

Wala na sila mobatig kasigurohan sa ilang pagtoo ni Cristo busa, gipun-an ni og mga relihiyosong tulumanon gikan sa Daang Kasabotan: may mga pagkaon nga gidili, lakip tingali ang pag-inom og bino, aron mas mahingpit sila. Dugang pa, nagsimba sila sa mga “angel”, nga gitawag og mga gahom nga natago, nga sumala nila, nagbuot sa kaugmaon sa mga tawo. Susama sila sa mga magtotoo nga nagsalig sa debosyon sa mga kalag o nagtoog panghimalad o nagbasag mga napta aron masayod sa kapalaran. Mao nga wala na maglantaw ni Cristo isip bugtong Manluluwas; nagsalig sila sa paningkamot ug sakripisyo o sa tulumanon nga dili sa Simbahan.

Kining sulata ni Pablo migula tungod sa krisis nga miabot sa Simbahan sa unang siglo; iyang gipatin-aw si Cristo isip kinalabwan sa tanan. Dili ba ni susama sa panghitabo karon? Sa nagbukal nga mga isyu, sama sa kagubot ug kalinaw, ang mensahe ni Cristo nakahatag sa dugang kaugdang ug katin-aw.

Sama sa ubang sulat ni Pablo, sa Colosas naghisgot gihapon siya ni Timoteo nga iyang kauban (1:1). Sukad sa sinugdan nahibaloan nga gipili siya ni Pablo nga kaabag, ug giisip nga matuod nga “anak diha ni Cristo”. Dunay purohan nga nakatampog dako si Timoteo sa pagsulat ini. Busa, bisan ang estilo lahi sa daghang sulat ni Pablo, apan tugob sa mga pagtulon-an ug maunongon kanunay sa panghunahuna ni Pablo.

Translation: Spanish

Hacia el año 60, Pablo, detenido en la fortaleza de Cesarea, escribió a los cristianos de Colosas, perturbados por el nacer de nuevas religiones. Ya no se sentían seguros con sólo creer en Cristo, sino que querían restablecer algunas prácticas religiosas del Antiguo Testamento. O tal vez trataban de incluir a Cristo en un conjunto de personajes celestiales, los «ángeles», que tendrían en sus manos la llave de nuestro destino. Algo fallaba en el conjunto de sus contemporáneos. Integrados en el Imperio romano, que había impuesto su paz a todo el mundo occidental, pero que ahogaba la vida propia de los diversos pueblos, trataban de refugiarse en lo «espiritual». Doctrinas secretas ofrecían guiar a sus «perfectos» a un estado superior. En ese tiempo se estaban elaborando ciertas teorías llamadas gnosis (es decir, conocimiento) sobre el origen y destino del hombre y del mundo. Todo había salido de una especie de sopa cósmica que había hervido por largo tiempo, apareciendo grandes familias celestiales de ángeles, o «eones», masculinos y femeninos, que se devoraban, se acoplaban y finalmente aprisionaban chispas de espíritu en cuerpos materiales. Así se originaban seres humanos que se revestirían de existencias sucesivas hasta que su espíritu pudiera retornar al reino de la luz. Una corriente paralela se evidenciaba también en el mundo judío; se hablaba mucho de ángeles, y algunos pretendían participar en su religión, a donde no llegaban los creyentes comunes. Tal crisis en la Iglesia del primer siglo fue la causa de esta carta de Pablo, en la que se establece la supremacía absoluta de Cristo. Sobresale un texto en especial: el himno de alabanza a Cristo, que es el punto de encuentro entre Dios y el universo (1,15). Mediante su persona se hizo la creación y sólo en él se mantiene, y gracias a él encontrará su sentido y su integración en el misterio de la eternidad. Pablo establece la superioridad de la fe frente a esas sabidurías que pretendían ser reveladas; la fe que no se enreda en especulaciones sofisticadas y que nos pone en contacto con una persona viva. Y tal como había hecho en Romanos 5-7, pero sin volver a las controversias que tejían esa carta, Pablo afirma que el alma cristiana se mueve en un mundo que ya no es el de las religiones sino el de los hijos de Dios, a quienes ha sido comunicado el Espíritu divino. Esta carta menciona a Timoteo a su lado (1,1), como ocurre en otras cartas de Pablo, y tal vez Timoteo tuvo también parte en su redacción, lo que explicaría esa renovación del estilo que se advierte también en la Carta a los Efesios, escrita en el mismo momento. Véase al respecto la Introducción a las Cartas de la Cautividad.

Introduction to Genesis (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

The more we move on in life the more interested we become in tracing our roots: where did our ancestors live? How did our parents come to know each other? Who influenced us in our first decisions? All people likewise have tried to reconstruct their past. No doubt they want to save it from oblivion, but more especially they hope to find in the past a confirmation of what they themselves believed. Relating their history surrounding them, has a way of affirming their own identity among the many nations, both great and small.

That is what we find in Genesis-a book that was gradually formed through several centuries. It finally took a definitive form in the fifth century B.C. when the Jewish people, having returned from the Babylonian captivity fixed forever the expression of their faith.

Genesis means beginning. We will not look so much at it as a document on the origins of the universe or of a sin committed by our first ancestors. Rather, from the first pages, we shall find through images all that is important for us.

The book has three parts. Chapters 1-11 attempt to span vast periods of time from the beginning of creation up to the first “ancestors of the faith” whose names have been remembered, the first of whom is Abraham.

The second part recalls the life of the nomadic clans who believed in a God who was near and compassionate, the “God of their ancestors.” This history (or these stories) take place in the land of Canaan at a time in which the Israelite people did not yet exist (between the 18th and 15th century before Christ). It shows how faith in God’s promises-promises he never fails to fulfill-is the soul of all our religious quest and is the subject of Chapters 12-38.

A third part, the history of Joseph, throws a first light on the meaning of our life and the tragedies that are the threads in the weaving of human existence. Human beings need a Savior and salvation comes first through those whom they have persecuted and rejected.

Who Wrote the Book of Genesis?

There was not one author, but several. The people of Israel were formed through time by the gathering of nomadic tribes, which neither knew how to read nor write. They brought along with them the memories of their forbears and the signs God realized among them; these memories were verbally transmitted.

When these tribes settled in Palestine, they slowly entered into a new culture of writing. Scribes surrounding the king wrote the laws and the beliefs of the nation. During Solomon’s reign (tenth century B.C.) an unknown writer often called “the yahwist” wrote a first history of God’s people. In doing so he freely used Babylonian literature and its poetry about the first couple and the Flood. The author used a part but deeply transformed them, so that these stories, as comparisons, would express God’s plans for his creation.

Later this old account was supplemented with others coming from different traditions. As a result, we sometimes find repetitions.

Much later, when the Jews returned from Exile in Babylon (5th century before Christ), their priests added many paragraphs (…). The priests were the authors of the poem about creation in seven days, where Genesis and the Bible itself begin.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

创世纪：引言

年龄的增长常会激起我们“寻根”的渴望：“我们的祖先居于何处？父母的故里有什么样的文化传统？我们生活的重大决策受什么影响？”我们忆起过去是为了牢记过去的经验，但重要的是回忆过去能使我们今天确信不疑的信条得以证实，回顾历史能使我们从众多的大小民族中确认自己的身份。

这也正是我们将在《创世纪》中读到的。这本书经过几世纪的点点积累，到公元前五世纪正式成书，那时犹太人已经从流放之地归来，那次流放在他们的信仰表达上留下了永远的烙印。

创世纪的意思是“开始”。这本书记录的不是宇宙的起源或始祖父母犯下的“罪过”，从书的最初几页开始，我们将读到对生活最重要的启示。

《创世纪》是犹太人对自己民族起源的回顾，其目的有两个：一是从历史经验中确认自己的身份，以区别于当时周遭其他大小民族；二是回顾先祖与雅威的关系，从而揭示自己与其救主那种不断显现、不断发展的关系，这也是天主“启示”的过程。

本书收集了犹太人自己的传统和邻近国家如：埃及和巴比伦的其他类似文献（传说、诗篇和谚语等等），他们将这些材料经过修订和去芜存菁，来表明雅威与他们的正确关系。

这个启示的讯息可以帮助我们去修正、净化和贯通中国传统上有关宗教的观念，如天、上帝、太极、道、鬼神等等，以及宇宙的开始和人类与神灵的关系（盘古与女娲的传说，阴阳五行说，对神灵和鬼怪的通俗信仰，圣王和盛世等……)。

《创世纪》分三部分：

前编： 太古史（1至11章）：囊括一段漫长岁月，从万物的初创直到先祖的信德时代，这里记下了许多名字，第一位先祖是亚伯郎。

中编：圣祖史（12至36章）：从第十二章起充满了对以色列祖先的回忆，他们已经有了对一位可亲近、可依靠的天主，也就是对他们“祖先的天主”的信仰。本来这些崇拜与故事就流传在迦南的土地上，那时以色列这支民族尚未诞生呢（在公元前十八至十五世纪之间）！而对族长的回忆首先提到亚伯郎及其子孙。他们居于帐篷，没有固定土地，是与羊群、驴子为伍的游牧民族，逐水草而居。虽然城乡居民瞧不起他们，然而正是透过他们，显示了天主如何用跟亚伯郎和雅各伯的许诺来完成他救赎人类的伟大工程。

后编：若瑟小史（37至50章）：若瑟的事迹为我们人类生存意义的悲剧展现了一线曙光。人类需要一位“救主”；而且，人得先历经迫害，备受冷漠隔离的痛苦之后，才能获得随后而来的救恩。

谁写了《创世纪》？

本书由多位作者写成。切莫忘记，在圣经中提到的各邦民族都因追逐水草的生活方式，慢慢地、零零星星地聚成庞大的民族。他们不会读写，因而靠口述代代相传的方式，维持着他们的传统。

约公元前十一世纪左右，这些部族逐渐集中在巴勒斯坦地区并定居下来，渐渐进入拥有文字的新文化。史学家把发生在诸邦君王及其幕僚部属的大小事件都记录下来，同时也描述了他们当时的法律和邦国内的民间信仰。在所罗门时代（公元前十世纪），有位无名的作者，人们通常称他的作品为雅威典的作品，写下了天主子民的第一部历史。他用伊甸园的故事做历史的开端。此人可能也是撒慕尔上下两部书的作者，书中叙述了有关达味王的故事。

关于亚伯郎这个人物的塑造，雅威典自由选用了许多以前代代口传的故事和传说。就《创世纪》第一部分而言，这并非确切的史实。作者利用了更早的巴比伦文学素材，特别是巴比伦的诗歌，其中提到过始祖夫妇、失乐园、洪水……等等。作者虽使用了这些诗歌素材，却赋予他们完全不同的意义。这些故事在雅威典的笔下，承担了不同的使命和目的，以比拟的手法来揭开天主创造万物和救赎人类大业的计划。这些记载中又有其他的故事和传说插入，因而有些段落是重复的。

到了公元前五世纪，犹太人从巴比伦流放归来后，司祭们又在已成就的《创世纪》书中加了许多新段落。这些司祭写下了七日创造工程的伟大诗篇，为《创世纪》拉开了序幕，也可说是整部圣经的前奏曲。

Translation: Tagalog

INTRODUKSYON SA GENESIS

Mga Simula ang kahulugan ng Genesis. Hindi ibig sabihi’y ito ang pinakamatandang aklat ng Biblia, kundi sa aklat na ito inilalahad sa atin ang tungkol sa mga ninuno ng bayang Israel: kabanata 12-50. Binibigyan din tayo ng panimulang pananaw sa gawang pagliligtas ng Diyos sa mundo: kabanata 1-11.

Kabanata 12-50

Sa kabanata 12 nagsisimula ang pag-alaala sa mga Patriyarka o mga ninuno ng Israel. Nasa simula ng Banal na Kasaysayang ito na magpapabago sa mundo ang pamilyang sumasampalataya: si Abraham at ang kanyang mga anak. Mga nomad sila o mga taong walang sariling lupa at sa mga tolda lamang nakatira. Kasama nila ang kanilang mga tupa at mga asno, at laging naghahanap ng balon at pastulan para sa kanilang mga kawan. Ang mga nomad na ito na hinahamak ng mga tagalunsod at taganayon ang tumanggap sa pangakong Lupa at Pagpapala para sa lahat ng tao sa daigdig.

Kabanata 1-11

Isinulat ang mga unang kabanata ng Genesis para ituro sa atin ang kahulugan ng kasaysayan at ng mundong ating ginagalawan. Para saan ang sanlibutan? Ano ang tao? Para saan ang kamatayan? Hindi ito naglalahad ng kasaysayan ayon sa modernong pagkaunawa dahil hindi ito paglalarawan ng mga pangyayari at bagay-bagay na pangkasaysayan. Gayunpaman, ipinahihiwatig ng mga kuwentong ito na ang sangkatauhan ay saklaw ng iisang karanasan sa pagdanas nila ng presensya ng Diyos. Sina Adan, Eva, Noe ay ang sangkatauhan ng kahapon at ngayon: patuloy pa nating isinasabuhay ang kanilang dula.

Sino ang sumulat ng Genesis?

Hindi lamang isang manunulat kundi marami. Sa panahon ni Haring Solomon (ikasampung dantaon bago dumating si Kristo), isang di-kilalang manunulat na tinawag na Yawista ang sumulat ng unang kasaysayan ng Bayan ng Diyos na nagsimula sa kuwento ng Paraiso. Maaaring siya rin ang sumulat sa malaking bahagi ng kasaysayan ni David sa mga aklat ni Samuel.

Para makasulat tungkol kay Abraham, ginamit niya ang maraming alaala at mga alamat na bukambibig na ipinapasa ng mga Israelita sa mga sali’t salinlahi. Para sa unang bahagi ng Genesis na hindi naman talagang naglalahad ng kasaysayan, ginamit niya ang literatura ng Babilonia. Maraming dantaon nang may mga tula ang mga ito tungkol sa unang mag-asawa, nawalang paraiso, ang baha… Ginamit niya ang ilan sa mga ito pero kanya ring lubos na binago upang maipahayag ng mga istoryang ito bilang paghahambing ang mga plano ng Diyos sa kanyang sangnilikha.

Sa ika-9 na dantaon bago dumating si Kristo, isa pang manunulat na tinatawag namang Eloista ang sumulat sa mga alaala ng mga Patriyarka at ni Moises. Madalas niyang inuulit ang isinalaysay na ng Yawista sa naiibang paraan. Pagkatapos ay pinag-isa ang dalawang istoryang ito; may mga pagkakataong pinaghahalo ang mga pangungusap mula sa dalawang awtor kapag parehong pangyayari ang kanilang ikinukuwento.

Nang bumalik ang mga Judio mula sa Pagkatapon sa Babilonia pagkaraan ng mahabang panahon (ika-5 dantaon bago dumating si Kristo), maraming talata ang idinagdag ng kanilang mga pari na inilalagay naman natin dito nang pahilig. Sila ang sumulat sa tula ng pitong araw na paglikha, na siyang simula ng Genesis at ng buong Biblia.

Translation: Cebuano

Pasiuna sa Genesis

Nagkahulogan ang Genesis og Sinugdan, ug naghisgot sa katigulangan sa katawhan sa Israel: mga ulohan 12-50. Mabasa sab dinhi ang unang panglantaw sa plano sa Diyos sa pagluwas sa kalibotan: mga ulohan 1-11.

Mga Ulohan 12-50

Ang ulohan 12 nagsugod sa kaagi sa mga Patriarka, ang katigulangan sa Israel. Ang sinugdan ining Balaang Kasaysayan (nga mobag-o sa kalibotan), ang pamilya sa mga magtotoo: si Abraham ug ang mga anak niyang lalaki. Kay wala may kaugalingong yuta, walay permanenting kapuy-an gawas sa hinimo nilang mga tolda. Uban nila ang mga karnero ug asno, ug kanunayng nangitag mga atabay ug dapit nga kasibsiban sa kahayopan. Kay mga langyaw man, gitamay sila sa mga lumolupyo sa syudad ug kalungsoran. Apan sa tanang kanasoran sa kalibotan silay nakadawat sa yuta sa Saad ug Panalangin.

Mga Ulohan 1-11

Ang unang mga ulohan sa Genesis gisulat aron pagtudlo sa kahulogan sa kasaysayan ug sa kalibotan nga atong gipuy-an. Nganong dunay mga binuhat? Unsa man ang tawo? Nganong mamatay man siya? Kining bahina dili kasaysayan sumala sa atong pagsabot ini karon, kay wala ni ibasi sa tinuod nga panghitabo sa konkretong katawhan. Mga istorya ni ug sambingay nga nagdalag buhing mensahe sa pagtoo. Si Adan, si Eva, si Noe…mga tawo sa nangaging panahon ug sa ato karon.

Kinsay nagsulat sa Genesis?

Dili usa ra ka tawo ang tagsulat ini kondili, daghan. Sa panahon ni Hari Solomon (10 ka siglo sa wala pa si Cristo) ang wala mailhi nga tagsulat, apan kasagaran gitawag nga Yahwista, maoy nagsulat sa unang sugilanon sa katawhan sa Diyos ug gipasiunhan sa istorya sa Paraiso. Siguro nga siya ra poy nagsulat sa halos tanang istorya ni David sa mga basahon sa “Samuel”.

Sa pagsulat bahin ni Abraham, gigamit niya ang daghang handomanan ug kasugiran nga gipasapasa sa mga Israelita sa lainlaing kaliwatan. Alang sa unang bahin sa Genesis nga wala maghambin og kasaysayan, iyang gigamit ang mga istorya sa kaniadto, sa karaang Babilonia, nga may nabantog nga mga balak nga naghisgot sa unang magtiayon, sa paraiso, sa dakong lunop, ug ubp. Gikutlo sa tagsulat ang daghang bahin ini, apan gipangusab aron magpadayag nig lawom nga mensahe sa plano sa Diyos alang sa kalibotan.

Sa ikasiyam ka siglo sa wala pa si Cristo, dunay laing tagsulat nga gitawag og Elohista, ang nagsulat sa kasaysayan sa mga patriarka ug ni Moises. May mga higayon nga gisubli niya ang gisaysay na sa Yahwista, apan sa lahing pagkasulti. Dayon, gihiusa ang duha ug gisagol, labi na ang mga tudling nga naghisgot sa mao rang tema.

Sa ulahi nang panahon, sa nabalik na ang mga Judio gikan sa Pagkabihag sa Babilonia (5 ka siglo sa wala pa si Cristo), ang ilang mga Pari midugang og daghang parapo nga mailhan nato sa mga “italics.” Mga pari ang nagsulat sa balak sa pito ka adlaw nga pagmugna sa kalibotan - sinugdan sa Genesis ug sa tibuok Biblia.

Translation: Spanish

Cuanto más se avanza en la vida, más crece el interés por descubrir las propias raíces: ¿dónde vivían nuestros antepasados? ¿Cómo se conocieron nuestros padres? ¿Qué inspiró nuestras primeras decisiones? Todos los pueblos han tratado de reconstruir su pasado; ciertamente querían salvarlo del olvido, pero mucho más anhelaban encontrar en ese pasado la confirmación de tantas cosas en las que creían. Narrar su historia equivalía a afirmar la propia identidad en medio de los otros pueblos grandes o pequeños que los rodeaban.

Y esto precisamente es lo que está en el corazón del Génesis. En varias épocas, a lo largo de la historia, el pueblo de Dios sintió la necesidad de recuperar su pasado y de expresar cuál había sido desde los orígenes el plan de Dios que lo había escogido.

Génesis quiere decir “Origen”; pero no hay que buscar en los primeros capítulos un documento científico sobre los orígenes del universo o sobre un pecado que habría cometido el primer hombre; en cambio sí nos toparemos desde las primeras páginas, en forma de imágenes, con todo lo que es muy importante para nosotros.

Recorriendo el Génesis

El libro del Génesis tiene tres partes principales:

Los capítulos del 1 al 11 tratan de establecer un nexo a lo largo de los enormes períodos de tiempo que transcurrieron desde la creación hasta los primeros “padres de la fe”, cuyos nombres quedaron en la memoria, empezando por supuesto por Abraham. Personajes de leyenda como Caín, Lamec, Henoc, Noé, protagonizan las grandes experiencias de la humanidad. Las “genealogías” (5,1; 10,1; 11,10) nos llevan desde la primera pareja (Adán y Eva) hasta la nueva familia escogida por Dios (Abraham y Sara).

La segunda sección presenta en dos partes las historias de los antepasados de las tribus que formarían un día el pueblo de Israel. Los capítulos 12-14 se refieren a Abraham; los capítulos 25-36 a Isaac y Jacob: eran personajes nómadas que ya creían en un Dios cercano y en el que se podía confiar, el “Dios de mi padre”. Estas historias, que se ubican entre los siglos 18 y 15 antes de Cristo, nos muestran cómo Dios ya había preparado su obra de salvación.

La tercera parte, la historia de José, proyecta luz sobre las tragedias que entretejen la existencia humana. Los seres humanos necesitan un salvador, y la salvación les vendrá justamente por intermedio de aquellos que han perseguido y rechazado.

¿Quién escribió el Génesis? Los primeros autores

El pueblo de la Biblia se fue constituyendo poco a poco por la aglomeración de tribus nómadas que no sabían leer ni conocían la escritura. Llevaban consigo el recuerdo de sus antepasados y el recuerdo de signos o señales que Dios había realizado en su favor y sus tradiciones se transmitían oralmente. Al establecerse esas tribus en Palestina, poco a poco fueron creando una nueva cultura: entorno al rey los escribas iban fijando por escrito las leyes y las creencias del reino. Y así en el siglo X antes de Cristo, un escritor desconocido, comúnmente llamado el yavista, se propuso redactar una historia del pueblo de Dios, mostrando cómo el plan de Dios se había desarrollado desde los orígenes hasta la monarquía gloriosa de David y de Salomón, en que según parecía, se habían cumplido las promesas de Dios a Abraham.

Puso por escrito los recuerdos y leyendas referentes a Abraham y su familia que los israelitas se habían transmitido de padres a hijos. Para hablar de tiempos anteriores utilizó en parte la literatura de los Babilonios y sus poemas referentes a la primera pareja y al Diluvio, pero los transformó profundamente para que expresaran la visión del mundo que procedía de su fe.

Este relato fue completado posteriormente con otras tradiciones, repitiéndose a veces los mismos hechos, que son fácilmente identificables porque nombran a Dios (en hebreo Elohim), mientras que el primer relato habla de Yavé, el nombre revelado a Moisés. Por eso se habla de relatos eloístas y yavistas.

La obra de los sacerdotes

Esta primera obra, que data del tiempo de los reyes, no se ha conservado tal cual. En el siglo V, al conocer el pueblo judío la gran prueba de la destrucción del reino y del destierro de Babilonia, los sacerdotes añadieron muchos párrafos, que en el texto ponemos en letra cursiva. A ellos se debe en especial el poema de la creación en siete días con el que empieza el Génesis, y en cierto sentido toda la Biblia.

En los momentos críticos que vivía Israel a raíz de la desaparición del reino del Sur junto con todas sus instituciones, la figura de Dios y la fe en él estaban seriamente en peligro de desaparecer; mientras que la religión de los nuevos amos del mundo amenazaba con suplantar en la mente de los israelitas la religión y la fe yavista, pues hacían ver la debilidad y falsedad de Yavé, incapaz de defender a su rey, su ciudad y su templo, lugar de habitación.

Como reacción un grupo de sacerdotes, siguiendo la enseñanza del profeta Ezequiel, se dio a la tarea de levantar al pueblo de sus ruinas. Comenzaron de nuevo a reflexionar sobre los orígenes del pueblo y la especial predilección de Dios con ellos; sobre la alianza con sus padres, sus promesas y su paciencia histórica. Trataban así de levantar los ánimos del resto creyente de Israel, transmitiéndoles la idea de la fidelidad de Dios, que aunque castiga no abandona.

A esta época corresponde el sentido y mensaje que hay detrás no sólo del libro del Génesis, sino de todo el Pentateuco en su configuración actual. Tras esta reordenación, los capítulos 1-11 del Génesis hacen las veces de portada, de prólogo a la historia de los orígenes de Israel. Ubican en la historia del mundo el plan de Dios que quiere salvar a la humanidad y su fidelidad eterna frente a la infidelidad de los hombres, como aparece en la historia de la primera pareja y de las siguientes generaciones.

Del Génesis al Apocalipsis

En la nota sobre La Escritura, al final del libro, recordamos que la colección y el reconocimiento oficial de los setenta y tres libros de la Biblia fueron en muchos casos fruto de circunstancias casuales. Sin embargo la familiaridad con el libro sagrado nos enseña con el tiempo que, por ser la Biblia el sacramento de la Palabra de Dios, no faltó la guía del Espíritu. La lectura cristiana del Génesis, tal como lo leyeron los apóstoles y los evangelistas, mostrará que el misterio de Cristo ya se expresaba en él. También habrá que acercar este primer libro al último de toda la Biblia, el Apocalipsis, donde se revela plenamente el plan del Dios que salva y que sus promesas desde Adán hasta Abraham se cumplen más allá de todo lo que se podía esperar.

Introduction to Joel (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

The Biblical prophets knew that everything is temporary in our world. In every event threatening the lives of the people, they saw the coming of the Lord who judges this world in order to establish the final world.

Joel speaks when the land is invaded by locusts. The people are looking at their ruined fields and their lost crops. Joel looks beyond: The day of Yahweh is exceedingly great, terrible and dreadful — who can endure it?

Along with the promise of freedom from this plague, God also promises a happy age in which there will be neither grief nor fear. A day is announced when God will give the Spirit of the prophets to all his children: for the church, Joel is the prophet who announced Pentecost, as Peter said on that day (see Acts 2:17).

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

圣经中的先知明白这个世界一定会过去。先知在每一件威胁人们生命的事件中，看到上主的来临，祂为建立最终的永恒秩序要来审判此世。

岳厄尔借大地饱受蝗灾之时说话了。人们难过的是自己的田地和谷物受损，岳厄尔则看得更远：雅威的日子实在伟大，令人震撼，谁能抵挡？在这次灾难中天主除了许诺解除灾害之外，还宣布了将会有一个没有忧愁恐惧的快乐年代。岳厄尔宣告有一天，天主将把本来只保留给先知的灵性也赐给所有子民。对于教会来说，宣布五旬节的先知正是岳厄尔，伯多禄只是将之记载下来而已（宗2:17）。

Translation: Tagalog

Alam ng mga propeta sa Biblia na pansamantala lamang ang lahat sa mundong ito. Sa bawat pangyayaring nagbabanta sa buhay ng kanilang bayan, nakita nila ang pagdating ni Yawe na naghuhukom sa mundong ito para maitatag ang walang-hanggan at ganap na daigdig.

Nangungusap si Joel samantalang nilulusob ng mga balang ang lupain. Tinitingnan ng mga tao ang mga wasak nilang bukirin at nasirang pananim. Sa mas malayo naman nakatingin si Joel: Ipinaririnig ni Yawe ang kanyang tinig, sino ang makatatagal sa kanyang pagdating?

Kasabay ng pangako ng pagpapalaya mula sa salot na ito, ibinabalita rin ng Diyos ang masayang panahon na di na magkakaroon pa ng pighati ni takot. Ibinabalita ang araw na ibibigay ng Diyos sa lahat niyang mga anak ang Espiritu ng mga propeta: para sa Iglesya, si Joel ang propetang nagbabalita sa Araw ng Pentekostes (tingnan ang Mga Gawa 2:17).

Translation: Cebuano

Ang mga propeta sa Biblia nasayod nga ang tanang butang lumalabay lang sa atong kalibotan. Sa matag hitabo nga naghulga sa kinabuhi sa katawhan, ilang makit-an ang pag-abot sa Ginoo nga naghukom ining kalibotana aron pagtukod sa tiunay nga kalibotan.

Si Joel naghisgot sa yuta nga gihugpaan sa mga dulon. Ang katawhan naglantaw sa nadaot nga kaumahan ug sa nangawala nga abot. Si Joel naglantaw sa labaw pa ini: Walay makatupong sa kainila, kagrabi, ug kamakahahadlok sa adlaw ni Yahweh – kinsa ang makaagwanta ini?

Dungan sa panaad sa kagawasan gikan ining maong kalaglagan, ang Ginoo nagbalita sab sa malipayong tuig kanus-a wala nay kaguol, ni kahadlok. Ang adlaw gibalita na kanus-a ang Ginoo mohatag sa Espiritu sa mga propeta ngadto sa tanan niyang mga anak: alang sa Simbahan. Si Joel propeta nga nagbalita sa Pagkunsad sa Espiritu Santo (tan-awa ang Buhat 2:17)

Translation: Spanish

Los profetas de la Biblia sabían que todo es provisorio en el mundo actual. En cada acontecimiento que amenazaba la vida de su pueblo, reconocían la venida de Yavé, que juzga al mundo presente para instaurar lo definitivo.

Joel habla con ocasión de una invasión de langostas. La gente contempla sus campos devastados y las cosechas perdidas. Joel ve más allá: Yavé hace oír su voz, ¿quién podrá soportar su venida? Y también Dios, al prometer la liberación de dicha plaga, anuncia el tiempo feliz en que no habrá ya ni dolor ni temor. Se anuncia el día en que Dios dará a todos sus hijos el Espíritu de los profetas. Para la Iglesia, Joel es el profeta que anunció el día de Pentecostés (ver He 2,17).