Introduction to Tobit (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

The Book of Tobit is one of the later books of the Scriptures. It goes back two centuries before the Common Era. The original text, written in Aramaic, became lost but it had been translated into Greek.

In the last two centuries before Jesus, the dispersed Jews among the nations grew to be much more numerous than those who were living in Palestine. Even when living in foreign countries, far from the Promised Land, was considered a disgrace, they were doing quite well. Just as it would be the case later in the Christian world, many in the Jewish world discovered the benefits of that new vocation as minorities in the pagan world and to be the witnesses of divine revelation in the world. The families who wanted to remain faithful in their observance of the law were relying on their communities where the synagogue weekly worship was celebrated with reading the Scripture together.

However, they were aware that for the most part, the future of Judaism depended on the families’ transmission of their identity as people of God. It was necessary to prevent the Jews from intermingling with the people who surrounded them and to keep them from forgetting their vocation. In particular, the father of the family was to bear witness to the faith that he lived each day.

The author of the Book of Tobit wanted to provide the Jews with a model. To write his story, he took his inspiration from a story of “The Grateful Dead.” A generous man had discovered an unburied corpse and he had buried it with dignity. Later on, in the course of a journey, a stranger approached him, started to walk with him and he freed him from various dangers. When this generous man wanted to compensate him, the stranger revealed to him that he was the dead man whom he had buried and then he disappeared.

The author of the Book of Tobit used this plot and he introduced the angel… The old story of Tobit has not lost its value at a time when many Christians do not know anything about the path that Jesus proclaimed to us. We have relied too much on “the Church,” on the catechism being taught by priests, and very often, parents are not able to transmit the word of God.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

多俾亚传：引言

《多俾亚传》是个很短的故事（见《艾斯德尔传》引言）。

多俾亚书诞生于犹太人散居各国的时期，也就是说它成书于巴勒斯坦境外的犹太人团体中，希腊圣经的“七十人”版本将其收入。像其他“第二经典”书本一样，本书也受到审查。因为它有两种不同的版本，其中一个版本有更多的详细描述，明显地比另一版本要冗长得多。是否这一版本就比另一个更有神圣性呢？

故事有教益，流传许久，可能今天的我们感到它的陈旧，但我们仍然欣赏它。本书之所以在圣经中占一席之地，并非偶然。公元前二世纪，散居各国的犹太人的人数越来越多，超过了生活在巴勒斯坦的犹太人人数。虽然人们认为生活在远离许地的外邦异国不值得庆幸，但他们的处境并没有坏到哪里去。许多犹太人，就像我们现世的基督徒，发现了新圣召的益处：作为少数人生活在异教世界中，为神圣的启示作见证。（与其他文化的相遇，使我们的精神振奋；与无信仰者的接触，给我们提供机会，向他们开启唯一上主的真理之门）。因为犹太教以遵循律法为基础，犹太家庭在团体中找到了坚强的依靠：每周在犹太教堂聚会，共同诵经祈祷等等。

然而，凡事不是一帆风顺。慢慢地，人们发现：犹太教的未来取决于每一个犹太家庭，他们应该把作为天主子民的特性一代代传承给子孙。所以要竭力避免与非天主子民的接触，以免忘却作为天主启示、诺言接受者的特征。

这就是多俾亚书的主题。书中重点表现两个只有独子和独女的家庭，以强调父传子承的使命，至于母亲，则几乎隐于幕后。实际上，只有一个家庭才是作者真正乐于表现的，这是一个世代传承的象征：托彼耳、托彼特、多俾亚，父亲永远清楚自己的重大使命——把接受了盟约的子民的品德和希望传给儿子。

Translation: Spanish

El libro de Tobías es uno de los libros tardíos de la Biblia. Data de dos siglos antes de nuestra era. El original, que estaba escrito en arameo, se perdió; pero había sido traducido al griego.

En los dos últimos siglos antes de Jesús, los judíos dispersos entre las naciones llegaron a ser mucho más numerosos que los que vivían en Palestina. Aun cuando se considerara como una desgracia vivir en países extranjeros, lejos de la Tierra Prometida, no les iba tan mal. Muchos en el mundo judío, tal como ocurrirá más tarde en el mundo cristiano, descubrieron los beneficios de esa nueva vocación: vivir como minorías en el mundo pagano, ser testigos en el mundo de la revelación divina. Las familias que querían mantenerse fieles en la observancia de la Ley, se apoyaban en sus comunidades donde se celebraba el culto semanal de la sinagoga con la lectura en común de la Escritura.

Se daban cuenta sin embargo que el porvenir del judaísmo dependía en gran parte de la transmisión por la familia de su identidad como pueblo de Dios. Era preciso evitar que los judíos se mezclaran con los pueblos que los rodeaban y se olvidaran de su vocación. El padre de familia, en especial, debía dar testimonio de su fe vivida en lo cotiidiano.

El autor del libro de Tobías quiso darles un modelo. Para componer su historia, se inspiró en un cuento de la época llamado: “El muerto agradecido”. Un hombre generoso descubre un cadáver sin sepultura y lo entierra dignamente. Más tarde, durante un viaje, se le acerca un desconocido, se pone a caminar con él, le libra de varios peligros y, cuando quiere recompensarlo, el desconocido, antes de desaparecer, le revela que él era el muerto al que había dado sepultura.

El autor del libro de Tobías se aprovechó de esta trama, introdujo el ángel... La vieja historia de Tobías no ha perdido su valor en un tiempo en que muchos cristianos no saben nada del camino que Jesús nos anunció. Se ha confiado demasiado en “la Iglesia”, en el catecismo impartido por el sacerdote, y los padres, muy a menudo, no son capaces de transmitir la palabra de Dios.

Introduction to Nehemiah (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

The books of Samuel and Kings related five centuries of Israel’s history without interruption, from David to the Babylonian exile.

Then came the seventy years of “Captivity,” or Exile. Not all the people were de ported. Most of the people who remained on the land were small farmers. They had neither political nor spiritual leaders and did little to put the nation back on its feet.

In the year 538 B.C. a decree of Cyrus, conqueror of the Chaldeans, authorized the return to their homeland of all the Jews deported to Babylon. This gesture of Cyrus was above all political, but the Bible sees in it the fulfillment of God’s promises to the prophets (especially to Jeremiah and Ezekiel). The decree of Cyrus marked the beginning of the return of the deportees: they were to revive the nation. The first came back with Zorobabel, a descendant of the kings. After a difficult start, they re organized themselves under the direction of Ezra and Nehemiah in the following century.

The decree of Cyrus did not modify the political situation of Palestine which had become a province of the Empire. Jerusalem remained under the authority of Samaria with regard to administration and the aristocracy of Samaria had no desire to be surpassed by the notables of Judah returning to their homeland after fifty years of exile. This accounts for the conflict between Jews and Samaritans which was to remain irreconcilable.

Not all the Jews returned to their land. Many of them had emigrated abroad before the exile and remained in the countries where they were living: Egypt, Assyria, Persia. Others, who had been deported, did not come back from Babylon, for they had succeeded in overcoming their miserable situation with one another’s help, and now held good positions there. Those who returned arrived as families and organized groups; they were the Jews who had best assimilated the prophets’ message, urging them to rebuild a purified and holy Israel.

For them a first danger was that, by settling in their homeland among foreigners and Jews not too attuned to their mission, they might lose their enthusiasm. That is why the work of Ezra and Nehemiah was very important in keeping the Jews united among themselves and apart from everyone else. See especially the problem of mixed marriages (Ezra 9-10; Ne 9:2 and 13:10-30).

Later, in his biblical work, Ezra played a decisive role by collecting the books and putting them together for the first time, and making the Sacred Book the basis of their religion. Until that time, the existing books of the Bible were kept only in the hands of the priests, and it was enough for the people to attend the traditional Temple ceremonies. It was Ezra who started a new form of worship through which the communal reading of the Bible would become the basis of the people’s religious life, bringing them to a more grounded and responsible faith. See Nehemiah 8. Ezra’s role in the formation of the Bible is remembered in 2 Maccabees 2:13-14.

Ezra’s reform gave the Jewish community of the post-Babylonian exile its unique features. the people of God became a holy people, consecrated to God and separated from others by the many barriers of their Law. Their reason for being was to maintain the worship of the only God and, since they did not have national independence, their priests held both civil and religious power, in the name of God.

At first, these two books formed only one book. They provide us with some information concerning the work accomplished by these two men. The following steps toward the restoration of the Jewish community can be seen:

– Beginning with the decree of Cyrus in 538 B.C., several groups of exiles come back to Jerusalem and Zerubbabel rebuilds THE TEMPLE: see Ezra 1:1 to 4:5 and 4:24 to 6:2.

– Then, the enemies of the Jews try to prevent the reconstruction of THE CITY (see Ezra 4:7-23).

– In 458 perhaps, Ezra comes to organize the community, imposing the Law of Moses as a rule (see Ezra 7 to 10).

– In 445 Nehemiah comes from Persia and he rebuilds THE WALLS. Then he administers Jerusalem for twelve years (see Ne 1 to 7).

– Finally, there is Nehemiah’s second mission in 425 (see Ne 13).

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

乃赫米雅（厄斯德拉下）：引言历史背景

《撒慕尔纪》和《列王纪》叙述了从达味时代到流放至巴比伦这五百年的以色列历史，中间没有间断。

接下来便是七十年的沦陷，或者说是流放。但是并非所有百姓都遭到流放。留在国土上的大部分是小农，他们没有领导者，也没有精神上的领袖，因此对于光复国家无所作为。

公元前538年，加色丁的征服者居鲁士发了一道谕令，让流放到巴比伦的所有以色列人返回他们的家园。居鲁士的这一姿态，首先是出于政治目的，圣经将此视为天主对先知们（尤其是耶肋米亚和厄则克耳）的许诺的应验。居鲁士的谕令标志着流放者回归的开始：他们将要复兴国家。首先启程回国的人是和国王的后裔则鲁巴贝耳一起走的。历经了艰难的开头之后，犹太人终于在下一个世纪，在厄斯德拉和乃赫米雅的引导下得到了重组。

厄斯德拉的改革

居鲁士的谕令并未缓和已成为波斯帝国一个省份的巴勒斯坦的政治局势。耶路撒冷仍然处于撒玛利亚人的管辖之下，撒玛利亚贵族不想被经过五十年的流放之后重返家园的犹太贵族后来居上。这便引发了犹太人和撒玛利亚人之间不可调和的冲突。

并非所有的犹太人都回到了故土。许多人在流放之前就已移居他国，并继续留在他们的居住国，如埃及、亚述、波斯等地。有些被流放到巴比伦的人没有回来，因为他们互相帮助，已成功地克服了困难，在当地享有不错的地位。而那些以整个家族或以有组织的团体形式迁回的，是最能认同先知信息的犹太人，这促成他们重建一个纯洁神圣的以色列。

对他们来说，第一项危机就是定居在外方人充斥的家园，犹太人并没有完全认知他们的使命，这可能使他们失去热情。这就是厄斯德拉和乃赫米雅促成犹太人本身团结，不和其他民族混在一起的工作，它的重要性所在。请特别参阅异族通婚的问题（厄上9-10；厄下9:2和13:10-30）。

后来，在圣经工作中，对于收集书卷并首次将这些作品编纂在一起，使圣典形成宗教基础这方面，厄斯德拉扮演了决定性的角色。在此之前，圣经都是被收藏在宫殿里或把持于司祭的手中，对民众来说，只要能参加传统的圣殿仪式就足够了。

厄斯德拉开创了新的礼拜形式，使共同阅读圣经成为民众宗教生活的基础，从而使他们的信仰更稳固。见厄下9:2。加下2:13-14追忆了厄斯德拉在编纂圣经成书上的地位。

厄斯德拉的改革使经过巴比伦流放之后的犹太团体有了其独特性。天主的子民成为一神圣的民族，献身于天主，并以许多律法屏障和其他民族相隔离。他们生存就是要维持对唯一天主的敬拜，而且因为他们并非独立国家，司祭便以天主之名掌握了世俗和宗教的权力。

《厄斯德拉》和《乃赫米雅》

最早，这两卷书是不分的。即使现在，我们也称前者为厄斯德拉上，后者为厄斯德拉下（乃赫米亚）。这些书卷提供了有关这两个人所完成的工作的资料。以下是犹太团体光复的步骤：

1) 从公元前538年居鲁士颁布谕令开始，好些被流放的团体和则鲁巴贝耳返回故土，重建圣殿（厄上1:1-4:5；4:24-6:2）。

2) 而后，犹太人的敌众想要阻止圣城的重建（厄上4:7-23）。

3) 大约在公元前458年，厄斯德拉开始组织团体，将梅瑟律法强制成规则（厄上7-10）。

4) 公元前445年，乃赫米雅从波斯归来，重筑城墙，而后治理耶路撒冷长达十二年（厄下1-7）。

5) 最后则是乃赫米雅在公元前425年的第二项使命（厄下13）。

Translation: Tagalog

Mga Kaalamang Pangkasaysayan

Isinalaysay sa atin ng mga libro ni Samuel at ng Mga Hari ang limang dantaong walang lagot na kasaysayan ng Israel, mula kay David hanggang sa Pagkatapon sa Babilonia.

At pagkatapos ay dumating naman ang pitumpung taon ng “Pagkabihag” o Pagkatapon. Hindi naman idineport ang buong bayan. Mas malaking bahagi ng sambayanan na binubuo ng maliliit na magsasaka ang naiwan sa kanilang lupain. Pero wala silang mga pinuno o mga lider espirituwal, wala silang ginawa para ibangon ang kanilang bansa. Nabuhay lamang muli ang bansa dahil sa mga itinapon na umuwing kasama ni Zorobabel pabalik sa kanilang lupain. At pagkaraan ng mahirap na pagsisimula, nareorganisa sila sa ilalim ng pamumuno nina Esdras at Nehemias.

Ang Reporma ng Esdras

Hindi lahat ng Judio ay bumalik sa kanilang lupain. Marami sa kanila ang nangibang-bayan na bago pa ang Pagkatapon at nanatili sila sa mga bayang kanilang tinitirhan: sa Ehipto, Asiria, Persia. Ang iba naman sa mga idineport ay hindi umuwi mula sa Babilonia kung saan nila napagtagumpayan ang miserable nilang kalagayan, at sa pagtutulung-tulong ay nagkaroon sila ng magagandang posisyon. Pero ang mga nagsibalik ay pami-pamilyang dumating at bilang mga grupong organisado. Sila ang lubos na nakapagsaloob sa mensahe ng mga propeta na nag-aanyaya sa kanilang itayong muli ang isang Israel na dinalisay at banal.

Para sa kanila, ito ang unang panganib na makakaharap nila sa pagtira sa sariling bayan sa piling ng mga dayuhan at mga Judiong di gaanong mulat sa kanilang misyon: baka mawalan sila ng sigasig. Kaya mahalaga ang gawa nina Esdras at Nehemias sa pagpapanatili sa pagkakabuklod ng mga Judio sa isa’t isa at hiwalay sa lahat ng iba pa. Tingnan lalo na ang problema ng pag-aasawa ng mga may magkaibang relihiyon (Esdras 9-10; Nehemias 9:2 at 13:10-30).
At naging mahalaga ang gawang pambiblia ni Esdras na siyang nagtipon sa mga libro ng Biblia sa unang pagkakataon, at pagkatapos ay ginawang base ng kanilang relihiyon ang Banal na Aklat. Hanggang sa mga sandaling iyon, ang mga libro ng Biblia na meron na noon ay nasa palasyo lamang o sa mga kamay ng mga pari at sapat na para sa bayan ang dumalo sa tradisyunal na mga seremonya sa Templo. Si Esdras ang nagsimula ng isang bagong paraan ng pagsamba kung saan ang pangkomunidad na pagbasa sa Biblia ang magiging base ng buhay relihiyoso ng mga sambayanan. Ito ang maghahatid sa kanila sa isang pananampalatayang mas matatag at mas responsable. Tingnan ang Nehemias 8. Inaalala sa 2 Mac 2:13-14 ang papel ni Esdras sa pagbubuo ng Biblia.

Ang repormang ito ni Esdras ang nagbigay ng mga sariling katangian sa pamayanang Judio pagkatapos ng Pagkatapon sa Babilonia. Ang bayan ng Diyos ay naging isang bayang banal, o bayang nakatalaga sa Diyos at inihiwalay sa iba pa ng maraming harang ng kanilang Batas. Sila ay nabubuhay lamang para ipagpatuloy ang pagsamba sa Kaisa-isahang Diyos, at dahil wala silang pambansang kalayaan, hawak ng mga pari sa ngalan ng Diyos ang kapwa kapangyarihang sibil at panrelihiyon.

Ang Libro Nina Esdras at Nehemias

Sa simula’y iisa lamang ang dalawang librong ito. Binibigyan tayo ng mga ito ng ilang impormasyon tungkol sa ginawa ng dalawang lalaking iyon. Mapapansin ang sumusunod na mga hakbang sa muling pagtatayo sa pamayanang Judio:

– Nagsimula sa dekreto ni Ciro sa taong 538 ang pagbabalik sa Jerusalem ng maraming grupo ng mga itinapon, at doon muling itinatayo ni Zorobabel ANG TEMPLO. (Tingnan ang Esdras 1:1 hanggang 4:5 at 4:24 hanggang 6:2).
– At sinikap namang hadlangan ng mga kaaway ng mga Judio ang muling pagtatayo sa LUNSOD. (Tingnan ang Esdras 4:7-23).
– Mga taong 458 siguro nang dumating si Esdras para buuin ang pamayanan, sa pagta-tadhana sa Batas ni Moises bilang isang panuntunan. (Tingnan ang Esdras 7 hanggang 10).
– Taong 445, dumating naman si Nehemias galing Persia, at sinimulan niya ang muling pagtatayo ng MGA PADER. At pagkatapos ay labindalawang taon niyang pinamahalaan ang Jerusalem. (Tingnan ang Nehemias 1 hanggang 7).
– At sa katapusan, may pangalawang misyon si Nehemias sa taong 425. (Tingnan ang Nehemias 13).

Translation: Cebuano

Ang mga basahon, Samuel ug Mga Hari, nag-asoy sa walay bugto nga kasaysayan sa Israel sulod sa lima ka siglo gikan ni David hangtod sa Pagkabihag nila sa Babilonia.

Unya, miabot ang kalim-an ka tuig sa Pagkabihag. Dili tanan sa katawhan ang gihinginlan. Kasagaran sa nahibilin mga gagmayng mag-uuma. Dili sila hanas sa pagpangulo ug yano ra sab ang ilang pagtoo, mao nga wala silay gibuhat aron sa pagpabangon sa ilang nasod. Salamat kay nabalik ang mga Judio nga nabihag ubos ni Zorobabel; human sila makasinatig lisod nga sinugdan, nakahimo ra sila pagbarog ug pagbangon ubos sa pagpangulo ni Esdras ug Nehemias.

Ang mga Reporma nga Gihimo ni Esdras

Dili tanan sa mga Judio mibalik sa ilang yuta. Daghan nila milangyaw ug nanimpalad gawas sa nasod, bisan sa wala pa ang pagkabihag. Daghan ang namuyo na sa Ehipto, sa Asiria, sa Persia. Ang ubang Judio sa Babilonia, tungod sa maayo na nilang pagkabutang, ug sa gihuptan nga maayong katungdanan, wala na makahunahunag balik sa kanhi nilang yutang natawhan. Apan kadtong mibalik, miabot isip mga pamilya ug nagkahugpong nga mga pundok; ang mga Judio nga matinud-anon sa mensahe sa mga propeta nga nag-awhag nila sa pagpabarog og usab sa putli ug balaang Israel.

Alang nila, ang unang hulga nga ilang giatubang mao nga sa nagpuyo sila uban sa mga langyaw ug sa mga Judio nga wala maanad sa ilang misyon, tingalig masuyop ug mawad-ag kadasig. Mao man gani nga ang gihimo ni Esdras ug Nehemias importanti kaayo aron ang mga Judio magpabiling magkahiusa halayo sa uban nga lahi nila. Basaha labi na ang problema sa panagminyoay sa taga gawas (Esd 9-10; Ne 9:2 ug 13:10-30).

Sa paglabay sa panahon, ang balaang sinulat nga gihimo ni Esdras nakatampo og dako sa paghipos sa ubang basahon sa Biblia; gihiusa ni sa unang higayon, hangtod nga ang Balaang Kasulatan nahimong sukaranan sa ilang tinoohan. Niadtong panahona, ang mga basahon sa Biblia gitagoan sa mga palasyo o sa kaparian; igo na alang sa mga tawo ang pagtambong sa naandang seremonyas sa Templo. Si Esdras ang nagsugod ining bag-ong paagi sa pagsimba diin ang katilingbanong pagbasa sa Biblia nahimong kabahin sa tinoohanong kinabuhi sa katawhan. Kini ang nagdala nila sa pagtoo nga lig-on ug hingkod. Basaha ang Ne 8. Ang tampo ni Esdras sa paghimo sa Biblia gihinumdoman sa 2 Mac 2:13-14.

Ang mga kausaban ni Esdras nakahimo sa katilingbang Judio nga lahi sa kaniadto nga wala pa sila mabihag. Ang katawhan sa Diyos gipalayo sa ubang tawo pinaagi sa ilang Balaod. Ang hinungdan nganong ingon sila ani mao nga nagpabilin sila pagsimba sa usa ra ka Diyos, ug wala silay nasodnong kaugalingnan. Sa ngalan sa Diyos, ang ilang mga pari naghupot sa gahom sibil ug relihiyoso.

Amg Basahon ni Esdras ug Nehemias

Sa una, giusa kining duha ka basahon nga naghatag og kasayoran kabahin sa gipanghimo ining duha ka tawo. Makita sa mosunod ang mga ang-ang sa ilang pagpabarog pag-usab sa Judiong katilingban:
– Nagsugod ni sa kamandoan ni Hari Ciro sa 538 B.C.
– Dihay ubay-ubay nga pundok sa mga binihag nga mibalik sa Jerusalem, diin ubos ni Zorobabel gisugdan ang pagpabangon sa TEMPLO. (Basaha sa Esd 1:1 ngadto sa 4:5 ug 4:24 ngadto sa 6:2).
– Dayon, misulay ang mga kaaway sa mga Judio pagsanta sa subling pagtukod Sa SYUDAD (Esd 4:7-23).
– Sa mga tuig 458, B.C., lig-ong giumol ni Esdras ang katilingban; iyang gigamit ang Balaod ni Moises isip batakang balaod (basa sa Esd 7 ngadto sa 10).
– Sa tuig 445, miabot si Nehemias gikan sa Persia, ug iyang gitukod pag-usab ANG MGA PARIL ug gidumala ang Jerusalem sulod sa dose ka tuig.
– Sa kataposan, naa ang ikaduhang misyon ni Nehemias sa tuig 425 (basa sa Ne 13).

Translation: Spanish

El Judaísmo

Esdras y las Crónicas

La deportación a Babilonia de las elites del pueblo de Judá, en los años 606 y 587, puso fin a la nación de Israel en la tierra de Palestina. La mayor parte de ese pueblo, las tribus del norte: Efraím, Manasés y las otras menos importantes, habían ya dejado de existir como “reino de Israel” después de las deportaciones asirias de los años 634 y 621.

Cuando el persa Ciro se apoderó de Babilonia, su edicto del año 538 invitó a los deportados de Judá a reconstruir, no ya su reino, sino una provincia persa de Jerusalén. Pero nada parecido ocurre con las tribus del norte. Estas nunca pudieron imponer su cultura y su religión a los cananeos y a los nuevos inmigrantes con los cuales se habían mezclado (2Re 17,24-34).

La historia de Israel en Palestina será en adelante la de la provincia de Judá, y de la palabra Judeo se derivó la palabra Judío. La comunidad religiosa y cultural que va a nacer y desarrollarse, será conocida por la historia como el Judaísmo.

Las Crónicas y los libros de Esdras son los testimonios de la formación del Judaísmo. Estos libros, que sólo entraron muy tardíamente a la Biblia hebrea, son inseparables.

Esdras y Nehemías

No es fácil discernir lo que corresponde a cada uno de estos dos hombres. Además de las otras razones que pudieron inducir al autor a mezclar la obra de los dos, se dejó engañar por el hecho de que sus documentos mencionaban en diversos lugares al rey Artajerjes (Esd 4; 7; 8,1; Ne 1; 2; 5; 13...) como si hubiera sido uno solo. Ahora bien, hubo dos reyes con ese nombre: Artajerjes I que reinó de 465 a 423, y Artajerjes II, de 404 a 358.

Lo más probable es que Nehemías haya llegado a Jerusalén el 445 y que volvió donde el rey el 433. Luego regresó para una segunda misión en una época no determinada. Tal vez ya no estuviera cuando reinó Darío II (423-404). Y fue sólo el séptimo año de Artajerjes II (Esd 7,8), o sea el 398, cuando Esdras llegó a Jerusalén.

Las etapas de la reconstrucción de un pueblo

El decreto de Ciro del 538 fue un signo de su benevolencia con las diferentes culturas y religiones de los pueblos que había reunido en su inmenso imperio. Pero había también intenciones políticas. Sea como fuere, no se equivocó al confiar en los judíos. Los judíos que habían ya emigrado a muchas regiones del Medio Oriente habían adquirido la fama de personas más confiables. La reconstrucción del pueblo de Dios será, pues, tanto fruto de la pedagogía de Dios en los siglos anteriores como producto de las circunstancias que Dios había previsto en la historia mundial.

Zorobabel

Una primera ola de deportados regresa al país de Judá y se esfuerza por abrirse un espacio allí donde otros han ocupado los espacios abandonados. Zorobabel, un descendiente de Joaquín, el último rey, se destaca entre los exiliados y toma la iniciativa de reconstruir el Templo, aunque sólo levanta una pobre réplica de éste. El asunto no era tan simple como parecía (Esd 4,1-6). Los profetas Ageo y Zacarías estimulan el trabajo. El templo es reconstruido el año 520 (Ag 1,1; Za 1,1). Ésa fue una primera etapa.

Nehemías

La reconstrucción del Templo produjo roces entre los repatriados y el pueblo que se había quedado en el país. Cuestión de intereses, es cierto, por el temor de los que estaban ante la llegada de grupos más motivados y que contaban con el apoyo del rey. Pero también cuestión religiosa, porque si el pueblo de Dios ya no se identifica con una nación ni con un territorio, hay que fijar de nuevo los criterios de pertenencia a la comunidad.

Transcurrieron así cerca de ochenta años. El entusiasmo de los repatriados decayó, la moralidad se rebajó al nivel mismo de la población del país. Los profetas Zacarías, Malaquías y el tercer Isaías denuncian las mismas fechorías que los profetas anteriores.

Es entonces cuando Nehemías se siente llamado. Comprende que la comunidad no será respetada si no tiene fronteras. No pretende independizarse del imperio persa, pero se necesitan murallas para hacer frente a las amenazas y violencias de los poderes intermediarios y de los vecinos. Luego, será necesario reorganizar la comunidad, exigiendo a los más ricos la solidaridad con sus hermanos necesitados, y respetando la prioridad que se debe al culto divino. La comunidad escapará al peligro de ser asimilada por el medio ambiente merced a barreras que se impondrán de a poco: no habrá más matrimonios mixtos y la familia será judía; se respetará el descanso sabático; el poder civil será responsable de la fidelidad religiosa al igual que los sacerdotes.

Esdras

Esdras llega veinte años después de Nehemías. El Gran Rey quiere que cada pueblo tenga un código de leyes escritas; por eso confía, para los judíos, en un maestro de la Ley. La Ley del pueblo judío estaba toda en los libros sagrados. Aunque no se sabe de forma precisa si Esdras participó personalmente en la redacción de los libros santos, a él se debió su recopilación (Ne 8,1). Él fue quien realmente instauró el “judaísmo” al hacer de la lectura y de la puesta en práctica de esa Ley la regla suprema de la comunidad. El documento que se lee en Ne 10 (el nombre de Nehemías en el versículo 2 es una inserción anacrónica) es la confirmación de lo que éste ya había emprendido.

Con Esdras, que es un sacerdote, y con su misión oficial, los sacerdotes pasan a ser el grupo dominante. Estarán ligados al poder imperial persa y serán los garantes de la estabilidad, lo que, en el plano religioso, contiene una amenaza para el porvenir. Se pensará que la prosperidad del Templo, los sacrificios, la aceptación de la Ley aseguran las correctas relaciones entre Dios y su pueblo. Pero la espera de tiempos nuevos se va debilitando; el profetismo pasa a ser marginal y sus obras tardías se incluirán en los libros anteriores tal como fue el caso de Joel y de la segunda parte de Zacarías.

De ese judaísmo no se renegará, sino que será seriamente cuestionado por la invasión de la cultura helénica, y como una respuesta del alma judía aparecerá el movimiento asideo. Véase al respecto la introducción a Daniel.

Introduction to Ezra (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

The books of Samuel and Kings related five centuries of Israel’s history without interruption, from David to the Babylonian exile.

Then came the seventy years of “Captivity,” or Exile. Not all the people were de ported. Most of the people who remained on the land were small farmers. They had neither political nor spiritual leaders and did little to put the nation back on its feet.

In the year 538 B.C. a decree of Cyrus, conqueror of the Chaldeans, authorized the return to their homeland of all the Jews deported to Babylon. This gesture of Cyrus was above all political, but the Bible sees in it the fulfillment of God’s promises to the prophets (especially to Jeremiah and Ezekiel). The decree of Cyrus marked the beginning of the return of the deportees: they were to revive the nation. The first came back with Zorobabel, a descendant of the kings. After a difficult start, they re organized themselves under the direction of Ezra and Nehemiah in the following century.

The decree of Cyrus did not modify the political situation of Palestine which had become a province of the Empire. Jerusalem remained under the authority of Samaria with regard to administration and the aristocracy of Samaria had no desire to be surpassed by the notables of Judah returning to their homeland after fifty years of exile. This accounts for the conflict between Jews and Samaritans which was to remain irreconcilable.

Not all the Jews returned to their land. Many of them had emigrated abroad before the exile and remained in the countries where they were living: Egypt, Assyria, Persia. Others, who had been deported, did not come back from Babylon, for they had succeeded in overcoming their miserable situation with one another’s help, and now held good positions there. Those who returned arrived as families and organized groups; they were the Jews who had best assimilated the prophets’ message, urging them to rebuild a purified and holy Israel.

For them a first danger was that, by settling in their homeland among foreigners and Jews not too attuned to their mission, they might lose their enthusiasm. That is why the work of Ezra and Nehemiah was very important in keeping the Jews united among themselves and apart from everyone else. See especially the problem of mixed marriages (Ezra 9-10; Ne 9:2 and 13:10-30).

Later, in his biblical work, Ezra played a decisive role by collecting the books and putting them together for the first time, and making the Sacred Book the basis of their religion. Until that time, the existing books of the Bible were kept only in the hands of the priests, and it was enough for the people to attend the traditional Temple ceremonies. It was Ezra who started a new form of worship through which the communal reading of the Bible would become the basis of the people’s religious life, bringing them to a more grounded and responsible faith. See Nehemiah 8. Ezra’s role in the formation of the Bible is remembered in 2 Maccabees 2:13-14.

Ezra’s reform gave the Jewish community of the post-Babylonian exile its unique features. the people of God became a holy people, consecrated to God and separated from others by the many barriers of their Law. Their reason for being was to maintain the worship of the only God and, since they did not have national independence, their priests held both civil and religious power, in the name of God.

At first, these two books formed only one book. They provide us with some information concerning the work accomplished by these two men. The following steps toward the restoration of the Jewish community can be seen:

– Beginning with the decree of Cyrus in 538 B.C., several groups of exiles come back to Jerusalem and Zerubbabel rebuilds THE TEMPLE: see Ezra 1:1 to 4:5 and 4:24 to 6:2.

– Then, the enemies of the Jews try to prevent the reconstruction of THE CITY (see Ezra 4:7-23).

– In 458 perhaps, Ezra comes to organize the community, imposing the Law of Moses as a rule (see Ezra 7 to 10).

– In 445 Nehemiah comes from Persia and he rebuilds THE WALLS. Then he administers Jerusalem for twelve years (see Ne 1 to 7).

– Finally, there is Nehemiah’s second mission in 425 (see Ne 13).

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

厄斯德拉上：引言历史背景

《撒慕尔纪》和《列王纪》叙述了从达味时代到流放至巴比伦这五百年的以色列历史，中间没有间断。

接下来便是七十年的沦陷，或者说是流放。但是并非所有百姓都遭到流放。留在国土上的大部分是小农，他们没有领导者，也没有精神上的领袖，因此对于光复国家无所作为。

公元前538年，加色丁的征服者居鲁士发了一道谕令，让流放到巴比伦的所有以色列人返回他们的家园。居鲁士的这一姿态，首先是出于政治目的，圣经将此视为天主对先知们（尤其是耶肋米亚和厄则克耳）的许诺的应验。居鲁士的谕令标志着流放者回归的开始：他们将要复兴国家。首先启程回国的人是和国王的后裔则鲁巴贝耳一起走的。历经了艰难的开头之后，犹太人终于在下一个世纪，在厄斯德拉和乃赫米雅的引导下得到了重组。

厄斯德拉的改革

居鲁士的谕令并未缓和已成为波斯帝国一个省份的巴勒斯坦的政治局势。耶路撒冷仍然处于撒玛利亚人的管辖之下，撒玛利亚贵族不想被经过五十年的流放之后重返家园的犹太贵族后来居上。这便引发了犹太人和撒玛利亚人之间不可调和的冲突。

并非所有的犹太人都回到了故土。许多人在流放之前就已移居他国，并继续留在他们的居住国，如埃及、亚述、波斯等地。有些被流放到巴比伦的人没有回来，因为他们互相帮助，已成功地克服了困难，在当地享有不错的地位。而那些以整个家族或以有组织的团体形式迁回的，是最能认同先知信息的犹太人，这促成他们重建一个纯洁神圣的以色列。

对他们来说，第一项危机就是定居在外方人充斥的家园，犹太人并没有完全认知他们的使命，这可能使他们失去热情。这就是厄斯德拉和乃赫米雅促成犹太人本身团结，不和其他民族混在一起的工作，它的重要性所在。请特别参阅异族通婚的问题（厄上9-10；厄下9:2和13:10-30）。

后来，在圣经工作中，对于收集书卷并首次将这些作品编纂在一起，使圣典形成宗教基础这方面，厄斯德拉扮演了决定性的角色。在此之前，圣经都是被收藏在宫殿里或把持于司祭的手中，对民众来说，只要能参加传统的圣殿仪式就足够了。

厄斯德拉开创了新的礼拜形式，使共同阅读圣经成为民众宗教生活的基础，从而使他们的信仰更稳固。见厄下9:2。加下2:13-14追忆了厄斯德拉在编纂圣经成书上的地位。

厄斯德拉的改革使经过巴比伦流放之后的犹太团体有了其独特性。天主的子民成为一神圣的民族，献身于天主，并以许多律法屏障和其他民族相隔离。他们生存就是要维持对唯一天主的敬拜，而且因为他们并非独立国家，司祭便以天主之名掌握了世俗和宗教的权力。

《厄斯德拉》和《乃赫米雅》

最早，这两卷书是不分的。即使现在，我们也称前者为厄斯德拉上，后者为厄斯德拉下（乃赫米亚）。这些书卷提供了有关这两个人所完成的工作的资料。以下是犹太团体光复的步骤：

1) 从公元前538年居鲁士颁布谕令开始，好些被流放的团体和则鲁巴贝耳返回故土，重建圣殿（厄上1:1-4:5；4:24-6:2）。

2) 而后，犹太人的敌众想要阻止圣城的重建（厄上4:7-23）。

3) 大约在公元前458年，厄斯德拉开始组织团体，将梅瑟律法强制成规则（厄上7-10）。

4) 公元前445年，乃赫米雅从波斯归来，重筑城墙，而后治理耶路撒冷长达十二年（厄下1-7）。

5) 最后则是乃赫米雅在公元前425年的第二项使命（厄下13）。

Translation: Tagalog

Esdras Introduksyon

Mga Kaalamang Pangkasaysayan

Isinalaysay sa atin ng mga libro ni Samuel at ng Mga Hari ang limang dantaong walang lagot na kasaysayan ng Israel, mula kay David hanggang sa Pagkatapon sa Babilonia.

At pagkatapos ay dumating naman ang pitumpung taon ng “Pagkabihag” o Pagkatapon. Hindi naman idineport ang buong bayan. Mas malaking bahagi ng sambayanan na binubuo ng maliliit na magsasaka ang naiwan sa kanilang lupain. Pero wala silang mga pinuno o mga lider espirituwal, wala silang ginawa para ibangon ang kanilang bansa. Nabuhay lamang muli ang bansa dahil sa mga itinapon na umuwing kasama ni Zorobabel pabalik sa kanilang lupain. At pagkaraan ng mahirap na pagsisimula, nareorganisa sila sa ilalim ng pamumuno nina Esdras at Nehemias.

Ang Reporma ng Esdras

Hindi lahat ng Judio ay bumalik sa kanilang lupain. Marami sa kanila ang nangibang-bayan na bago pa ang Pagkatapon at nanatili sila sa mga bayang kanilang tinitirhan: sa Ehipto, Asiria, Persia. Ang iba naman sa mga idineport ay hindi umuwi mula sa Babilonia kung saan nila napagtagumpayan ang miserable nilang kalagayan, at sa pagtutulung-tulong ay nagkaroon sila ng magagandang posisyon. Pero ang mga nagsibalik ay pami-pamilyang dumating at bilang mga grupong organisado. Sila ang lubos na nakapagsaloob sa mensahe ng mga propeta na nag-aanyaya sa kanilang itayong muli ang isang Israel na dinalisay at banal.

Para sa kanila, ito ang unang panganib na makakaharap nila sa pagtira sa sariling bayan sa piling ng mga dayuhan at mga Judiong di gaanong mulat sa kanilang misyon: baka mawalan sila ng sigasig. Kaya mahalaga ang gawa nina Esdras at Nehemias sa pagpapanatili sa pagkakabuklod ng mga Judio sa isa’t isa at hiwalay sa lahat ng iba pa. Tingnan lalo na ang problema ng pag-aasawa ng mga may magkaibang relihiyon (Esdras 9-10; Nehemias 9:2 at 13:10-30).
At naging mahalaga ang gawang pambiblia ni Esdras na siyang nagtipon sa mga libro ng Biblia sa unang pagkakataon, at pagkatapos ay ginawang base ng kanilang relihiyon ang Banal na Aklat. Hanggang sa mga sandaling iyon, ang mga libro ng Biblia na meron na noon ay nasa palasyo lamang o sa mga kamay ng mga pari at sapat na para sa bayan ang dumalo sa tradisyunal na mga seremonya sa Templo. Si Esdras ang nagsimula ng isang bagong paraan ng pagsamba kung saan ang pangkomunidad na pagbasa sa Biblia ang magiging base ng buhay relihiyoso ng mga sambayanan. Ito ang maghahatid sa kanila sa isang pananampalatayang mas matatag at mas responsable. Tingnan ang Nehemias 8. Inaalala sa 2 Mac 2:13-14 ang papel ni Esdras sa pagbubuo ng Biblia.

Ang repormang ito ni Esdras ang nagbigay ng mga sariling katangian sa pamayanang Judio pagkatapos ng Pagkatapon sa Babilonia. Ang bayan ng Diyos ay naging isang bayang banal, o bayang nakatalaga sa Diyos at inihiwalay sa iba pa ng maraming harang ng kanilang Batas. Sila ay nabubuhay lamang para ipagpatuloy ang pagsamba sa Kaisa-isahang Diyos, at dahil wala silang pambansang kalayaan, hawak ng mga pari sa ngalan ng Diyos ang kapwa kapangyarihang sibil at panrelihiyon.

Ang Libro Nina Esdras at Nehemias

Sa simula’y iisa lamang ang dalawang librong ito. Binibigyan tayo ng mga ito ng ilang impormasyon tungkol sa ginawa ng dalawang lalaking iyon. Mapapansin ang sumusunod na mga hakbang sa muling pagtatayo sa pamayanang Judio:

– Nagsimula sa dekreto ni Ciro sa taong 538 ang pagbabalik sa Jerusalem ng maraming grupo ng mga itinapon, at doon muling itinatayo ni Zorobabel ANG TEMPLO. (Tingnan ang Esdras 1:1 hanggang 4:5 at 4:24 hanggang 6:2).
– At sinikap namang hadlangan ng mga kaaway ng mga Judio ang muling pagtatayo sa LUNSOD. (Tingnan ang Esdras 4:7-23).
– Mga taong 458 siguro nang dumating si Esdras para buuin ang pamayanan, sa pagta-tadhana sa Batas ni Moises bilang isang panuntunan. (Tingnan ang Esdras 7 hanggang 10).
– Taong 445, dumating naman si Nehemias galing Persia, at sinimulan niya ang muling pagtatayo ng MGA PADER. At pagkatapos ay labindalawang taon niyang pinamahalaan ang Jerusalem. (Tingnan ang Nehemias 1 hanggang 7).
– At sa katapusan, may pangalawang misyon si Nehemias sa taong 425. (Tingnan ang Nehemias 13).

Translation: Cebuano

Ang mga basahon, Samuel ug Mga Hari, nag-asoy sa walay bugto nga kasaysayan sa Israel sulod sa lima ka siglo gikan ni David hangtod sa Pagkabihag nila sa Babilonia.

Unya, miabot ang kalim-an ka tuig sa Pagkabihag. Dili tanan sa katawhan ang gihinginlan. Kasagaran sa nahibilin mga gagmayng mag-uuma. Dili sila hanas sa pagpangulo ug yano ra sab ang ilang pagtoo, mao nga wala silay gibuhat aron sa pagpabangon sa ilang nasod. Salamat kay nabalik ang mga Judio nga nabihag ubos ni Zorobabel; human sila makasinatig lisod nga sinugdan, nakahimo ra sila pagbarog ug pagbangon ubos sa pagpangulo ni Esdras ug Nehemias.

Ang mga Reporma nga Gihimo ni Esdras

Dili tanan sa mga Judio mibalik sa ilang yuta. Daghan nila milangyaw ug nanimpalad gawas sa nasod, bisan sa wala pa ang pagkabihag. Daghan ang namuyo na sa Ehipto, sa Asiria, sa Persia. Ang ubang Judio sa Babilonia, tungod sa maayo na nilang pagkabutang, ug sa gihuptan nga maayong katungdanan, wala na makahunahunag balik sa kanhi nilang yutang natawhan. Apan kadtong mibalik, miabot isip mga pamilya ug nagkahugpong nga mga pundok; ang mga Judio nga matinud-anon sa mensahe sa mga propeta nga nag-awhag nila sa pagpabarog og usab sa putli ug balaang Israel.

Alang nila, ang unang hulga nga ilang giatubang mao nga sa nagpuyo sila uban sa mga langyaw ug sa mga Judio nga wala maanad sa ilang misyon, tingalig masuyop ug mawad-ag kadasig. Mao man gani nga ang gihimo ni Esdras ug Nehemias importanti kaayo aron ang mga Judio magpabiling magkahiusa halayo sa uban nga lahi nila. Basaha labi na ang problema sa panagminyoay sa taga gawas (Esd 9-10; Ne 9:2 ug 13:10-30).

Sa paglabay sa panahon, ang balaang sinulat nga gihimo ni Esdras nakatampo og dako sa paghipos sa ubang basahon sa Biblia; gihiusa ni sa unang higayon, hangtod nga ang Balaang Kasulatan nahimong sukaranan sa ilang tinoohan. Niadtong panahona, ang mga basahon sa Biblia gitagoan sa mga palasyo o sa kaparian; igo na alang sa mga tawo ang pagtambong sa naandang seremonyas sa Templo. Si Esdras ang nagsugod ining bag-ong paagi sa pagsimba diin ang katilingbanong pagbasa sa Biblia nahimong kabahin sa tinoohanong kinabuhi sa katawhan. Kini ang nagdala nila sa pagtoo nga lig-on ug hingkod. Basaha ang Ne 8. Ang tampo ni Esdras sa paghimo sa Biblia gihinumdoman sa 2 Mac 2:13-14.

Ang mga kausaban ni Esdras nakahimo sa katilingbang Judio nga lahi sa kaniadto nga wala pa sila mabihag. Ang katawhan sa Diyos gipalayo sa ubang tawo pinaagi sa ilang Balaod. Ang hinungdan nganong ingon sila ani mao nga nagpabilin sila pagsimba sa usa ra ka Diyos, ug wala silay nasodnong kaugalingnan. Sa ngalan sa Diyos, ang ilang mga pari naghupot sa gahom sibil ug relihiyoso.

Amg Basahon ni Esdras ug Nehemias

Sa una, giusa kining duha ka basahon nga naghatag og kasayoran kabahin sa gipanghimo ining duha ka tawo. Makita sa mosunod ang mga ang-ang sa ilang pagpabarog pag-usab sa Judiong katilingban:
– Nagsugod ni sa kamandoan ni Hari Ciro sa 538 B.C.
– Dihay ubay-ubay nga pundok sa mga binihag nga mibalik sa Jerusalem, diin ubos ni Zorobabel gisugdan ang pagpabangon sa TEMPLO. (Basaha sa Esd 1:1 ngadto sa 4:5 ug 4:24 ngadto sa 6:2).
– Dayon, misulay ang mga kaaway sa mga Judio pagsanta sa subling pagtukod Sa SYUDAD (Esd 4:7-23).
– Sa mga tuig 458, B.C., lig-ong giumol ni Esdras ang katilingban; iyang gigamit ang Balaod ni Moises isip batakang balaod (basa sa Esd 7 ngadto sa 10).
– Sa tuig 445, miabot si Nehemias gikan sa Persia, ug iyang gitukod pag-usab ANG MGA PARIL ug gidumala ang Jerusalem sulod sa dose ka tuig.
– Sa kataposan, naa ang ikaduhang misyon ni Nehemias sa tuig 425 (basa sa Ne 13).

Translation: Spanish

El Judaísmo

Esdras y las Crónicas

La deportación a Babilonia de las elites del pueblo de Judá, en los años 606 y 587, puso fin a la nación de Israel en la tierra de Palestina. La mayor parte de ese pueblo, las tribus del norte: Efraím, Manasés y las otras menos importantes, habían ya dejado de existir como “reino de Israel” después de las deportaciones asirias de los años 634 y 621.

Cuando el persa Ciro se apoderó de Babilonia, su edicto del año 538 invitó a los deportados de Judá a reconstruir, no ya su reino, sino una provincia persa de Jerusalén. Pero nada parecido ocurre con las tribus del norte. Estas nunca pudieron imponer su cultura y su religión a los cananeos y a los nuevos inmigrantes con los cuales se habían mezclado (2Re 17,24-34).

La historia de Israel en Palestina será en adelante la de la provincia de Judá, y de la palabra Judeo se derivó la palabra Judío. La comunidad religiosa y cultural que va a nacer y desarrollarse, será conocida por la historia como el Judaísmo.

Las Crónicas y los libros de Esdras son los testimonios de la formación del Judaísmo. Estos libros, que sólo entraron muy tardíamente a la Biblia hebrea, son inseparables.

Esdras y Nehemías

No es fácil discernir lo que corresponde a cada uno de estos dos hombres. Además de las otras razones que pudieron inducir al autor a mezclar la obra de los dos, se dejó engañar por el hecho de que sus documentos mencionaban en diversos lugares al rey Artajerjes (Esd 4; 7; 8,1; Ne 1; 2; 5; 13...) como si hubiera sido uno solo. Ahora bien, hubo dos reyes con ese nombre: Artajerjes I que reinó de 465 a 423, y Artajerjes II, de 404 a 358.

Lo más probable es que Nehemías haya llegado a Jerusalén el 445 y que volvió donde el rey el 433. Luego regresó para una segunda misión en una época no determinada. Tal vez ya no estuviera cuando reinó Darío II (423-404). Y fue sólo el séptimo año de Artajerjes II (Esd 7,8), o sea el 398, cuando Esdras llegó a Jerusalén.

Las etapas de la reconstrucción de un pueblo

El decreto de Ciro del 538 fue un signo de su benevolencia con las diferentes culturas y religiones de los pueblos que había reunido en su inmenso imperio. Pero había también intenciones políticas. Sea como fuere, no se equivocó al confiar en los judíos. Los judíos que habían ya emigrado a muchas regiones del Medio Oriente habían adquirido la fama de personas más confiables. La reconstrucción del pueblo de Dios será, pues, tanto fruto de la pedagogía de Dios en los siglos anteriores como producto de las circunstancias que Dios había previsto en la historia mundial.

Zorobabel

Una primera ola de deportados regresa al país de Judá y se esfuerza por abrirse un espacio allí donde otros han ocupado los espacios abandonados. Zorobabel, un descendiente de Joaquín, el último rey, se destaca entre los exiliados y toma la iniciativa de reconstruir el Templo, aunque sólo levanta una pobre réplica de éste. El asunto no era tan simple como parecía (Esd 4,1-6). Los profetas Ageo y Zacarías estimulan el trabajo. El templo es reconstruido el año 520 (Ag 1,1; Za 1,1). Ésa fue una primera etapa.

Nehemías

La reconstrucción del Templo produjo roces entre los repatriados y el pueblo que se había quedado en el país. Cuestión de intereses, es cierto, por el temor de los que estaban ante la llegada de grupos más motivados y que contaban con el apoyo del rey. Pero también cuestión religiosa, porque si el pueblo de Dios ya no se identifica con una nación ni con un territorio, hay que fijar de nuevo los criterios de pertenencia a la comunidad.

Transcurrieron así cerca de ochenta años. El entusiasmo de los repatriados decayó, la moralidad se rebajó al nivel mismo de la población del país. Los profetas Zacarías, Malaquías y el tercer Isaías denuncian las mismas fechorías que los profetas anteriores.

Es entonces cuando Nehemías se siente llamado. Comprende que la comunidad no será respetada si no tiene fronteras. No pretende independizarse del imperio persa, pero se necesitan murallas para hacer frente a las amenazas y violencias de los poderes intermediarios y de los vecinos. Luego, será necesario reorganizar la comunidad, exigiendo a los más ricos la solidaridad con sus hermanos necesitados, y respetando la prioridad que se debe al culto divino. La comunidad escapará al peligro de ser asimilada por el medio ambiente merced a barreras que se impondrán de a poco: no habrá más matrimonios mixtos y la familia será judía; se respetará el descanso sabático; el poder civil será responsable de la fidelidad religiosa al igual que los sacerdotes.

Esdras

Esdras llega veinte años después de Nehemías. El Gran Rey quiere que cada pueblo tenga un código de leyes escritas; por eso confía, para los judíos, en un maestro de la Ley. La Ley del pueblo judío estaba toda en los libros sagrados. Aunque no se sabe de forma precisa si Esdras participó personalmente en la redacción de los libros santos, a él se debió su recopilación (Ne 8,1). Él fue quien realmente instauró el “judaísmo” al hacer de la lectura y de la puesta en práctica de esa Ley la regla suprema de la comunidad. El documento que se lee en Ne 10 (el nombre de Nehemías en el versículo 2 es una inserción anacrónica) es la confirmación de lo que éste ya había emprendido.

Con Esdras, que es un sacerdote, y con su misión oficial, los sacerdotes pasan a ser el grupo dominante. Estarán ligados al poder imperial persa y serán los garantes de la estabilidad, lo que, en el plano religioso, contiene una amenaza para el porvenir. Se pensará que la prosperidad del Templo, los sacrificios, la aceptación de la Ley aseguran las correctas relaciones entre Dios y su pueblo. Pero la espera de tiempos nuevos se va debilitando; el profetismo pasa a ser marginal y sus obras tardías se incluirán en los libros anteriores tal como fue el caso de Joel y de la segunda parte de Zacarías.

De ese judaísmo no se renegará, sino que será seriamente cuestionado por la invasión de la cultura helénica, y como una respuesta del alma judía aparecerá el movimiento asideo. Véase al respecto la introducción a Daniel.

Introduction to 2 Chronicles (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

The book of Chronicles, now divided into two parts, was most probably written together with those of Ezra and Nehemiah in the fourth century before Christ, after the Jews came back from Exile: compare the last verses of Chronicles and the firsts of Ezra.

It was like a second attempt of telling the Sacred History from the beginning to the times of Judaism. The first attempt, much broader, had been carried out during the time of the Kings and Prophets and we find it in the previous books, from Genesis to Kings. Now, in taking again past events and memories, the author of Chronicles wanted to show that the future of the Jewish people depended on their faithfulness to the Law of Moses and to the prescriptions for worship.

In his time, the Jews were no longer an independent nation, but more or less an autonomous province of the Persian empire. There was a growing desire among them to become a “theocracy,” that is to say, a kingdom of God, ruled in God’s name by the priests. They were trying to forget the Persian administrators who left them quite free and they were organizing national life around the Temple and the law of Moses. They looked forward to the coming of “David’s son” and used to say: “If the Law were followed exactly throughout the country for one whole day, the Messiah would come.”

This is why the author is almost exclusively interested in the history of the kings of Judah, David’s descendants. While the author gives us a list of David’s ancestors all the way back to Adam, he does not say a word about the kingdom of Israel where most of the chosen people lived, because Israel had separated from the kingdom of David. The author gives us many colorful details not found in the books of Samuel and Kings, but generally speaking, his story seems unreal and uninteresting to us. Moreover, carried away by his enthusiastic faith, he delights in huge numbers and, at times, distorts reality to strengthen his point (compare 1 K 22:30 and 2 Chr 20:35; 2 S 12:31 and 1 Chr 20:3).

The author addresses Jewish people and strives to convince them that there is noblessing or future for them unless they remain strongly united around their faith, rooted in their land, obeying the Law and the priests and putting above all concerns the true worshipping in the temple of Jerusalem. The people of God must remain one and with a visible hierarchy.

How can we benefit from reading this book? On each page we will find the conviction that the believing people must have no other ambition but to fulfill the will of God; other victories will come as a gift. Moreover, it is a reminder that Christ’s people, even though they do not have visible borders now and do not live in isolation among other people, must not lose their uniqueness in an attempt to blend with the masses. Believers will never totally resemble those who do not believe, nor will they think in exactly the same way. They have their own mission and are concerned about the visible unity of the church, around those whom God placed among them as his representatives.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

编年纪下：引言

现在分为上下两篇的《编年纪》，很可能成书于公元前四世纪，在犹太人遭流放归来之后。与本书同时写成的有《厄斯德拉书》和《乃赫米雅书》，试比较《编年纪》最后几节的文字与《厄斯德拉书》的开篇叙述。

本书就如同第二次的尝试：再次讲述从元始到犹太王国时期的圣史。第一次的尝试已在列王和先知时代进行过了。本书囊括的范围更加广泛，我们可以在先前的几本书，从《创世纪》一直到《列王纪》中读到。《编年纪》的作者再一次叙述过去的事件和回忆，是为了告诉人们：犹太人民的未来取决于他们对梅瑟律法是否忠诚；对敬拜的法规是否遵循。

当时已不复存在一个独立的犹太国家，只能说它是波斯帝国里的一个自治省。人民对“神权统治”的渴望在升腾，也就是说，人民渴望天主的王国，一个由司祭借天主的名统治的国家。人民试图忘记给他们留有足够自由空间的波斯行政官员，而组织起一种围绕圣殿和梅瑟律法的国家生活。他们期待着“达味之子”的到来。他们说：“如果全国人民有条不紊地遵行律法，总有一天默西亚会来临。”

这就是作者为什么特别对达味后裔－犹大列王的历史感兴趣的原因。他给了我们一长串名单，追溯达味的祖先直到亚当，但只字未提大多数子民生活其间的以色列王国，因为那时以色列已从达味王国中分离出去了。作者给了我们许多色彩纷呈的细节，都是在《撒慕尔纪》和《列王纪》中找不到的内容。但总体看起来，他的故事似乎既虚假又乏味，更有甚者，作者受激情驱使，喜欢用庞大的数字，以致有时为了支持自己的观点，扭曲了真实（试比较列上22:30和编下20:35；撒下12:31和编上20:3）。

作者对犹太人民讲话，并竭力使之相信：除非他们紧密团结于信仰中，扎根于国土上，遵守律法，服从司祭，在耶路撒冷圣殿全身心地敬拜；否则，他们既得不到祝福，又没有未来。总之，天主子民必须统一，有着可见的等级制。

我们读此书能从中获得什么启示呢？那就是在每一页上都能找到的确信：信徒除了实现天主的意愿，不能有别的企望，然后胜利就会赐给你。这对基督的子民更是一种提醒：虽然他们现在生活在芸芸众生之中，他们仍不该也不会抛弃使命，因为他们是天主在人前的代表。

Translation: Tagalog

2 Mga Kronika Introduksyon

Para sa mga may gusto sa atin na malaman ang kasaysayan ng Israel, walang itinuturong bago ang Mga Kronika. Muli lamang isinusulat dito ang naisalaysay na sa mga libro ni Samuel at ng Mga Hari. Nasa paraan lamang ng pagpili sa mga pangyayari at sa paglalahad ng mga ito ang kaibahan.

Gustong ipakita ng sumulat ng Mga Kronika na nakasalalay sa katapatan sa Batas ni Moises at sa mga kautusan sa pagsamba ang kinabukasan ng sambayanang Judio.

Dahil sa kanyang panahon, hindi isang bansang malaya ang mga Judio, kundi parang isang malayang probinsya na lamang ng imperyo ng Persia. At may lumalaking pagnanasa sa kanila na maging isang “teokrasya,” na ibig sabihi’y isang kaharian ng Diyos na pinamumunuan ng mga pari sa kanyang pangalan. Sinisikap nilang kalimutan ang mga Persianong tagapamahala na hinayaan silang magkaroon ng sapat na kalayaan, at inoorganisa nila ang buhay ng bansa na sa Templo at sa Batas ni Moises nakasentro. Sa paghihintay nila sa pagdating ng “Anak ni David,” nakagawian na nilang sabihin: “Kung sa buong maghapon ay ganap na susundin ang Batas sa buong bansa, tiyak na darating ang Mesiyas.”

Kaya halos sa kasaysayan lamang ng mga hari ng Juda na mga inapo ni David interesado ang awtor. Bagamat ibinibigay niya sa atin ang listahan ng mga ninuno ni David, na pabalik pa hanggang kay Adan, wala naman siyang binabanggit na kataga man lamang tungkol sa kaharian ng Israel kung saan nabuhay ang karamihan sa bayang pinili, dahil hiwalay ito sa kaharian ni David. Maraming makukulay na detalye ang ibinibigay sa atin ng awtor na wala sa mga libro ni Samuel at ng Mga Hari, pero sa kabuua’y para bang di kapani-paniwala at nakakasawa para sa atin ang kanyang salaysay. Isa pa’y nadadala siya ng masigasig niyang pananampalataya, mahilig siya sa malalaking numero at pagkaminsa’y iniiba niya ang katotohanan para bigyang-diin ang gusto niyang sabihin (paghambingin ang 1 H 22:50 at 2 Kro 20:35, 2 S 12:31 at 1 Kro 20:3).

Ano naman ang mapapala natin sa pagbasa sa aklat na ito? Matutunghayan natin sa bawat pahina ang katiyakan na hindi dapat magkaroon ng ano pa mang ambisyon ang bayang sumasampalataya liban sa pagtupad sa kalooban ng Diyos: darating na lang ang iba pang mga tagumpay bilang regalo. At ipinaaalaala rin nito sa atin na hindi dapat iwala ng bayan ni Kristo ang pagiging orihinal at bukod-tangi, sa kabila ng kawalan nito ng mga nakikitang hangganan at di pamumuhay nang hiwalay sa gitna ng ibang mga tao upang mapalahok sa masa. Hinding-hindi ganap na makakahawig sa di-sumasampalataya ang sumasampalataya, ni maging katulad na katulad sa takbo ng isip. May sarili siyang misyon at iniingatan niya ang nakikitang pagkakaisa ng Iglesya sa paligid ng mga inilagay ng Diyos sa kanila para maging mga kinatawan niya.

Translation: Cebuano

Kon gusto tag dugang pang kasayoran sa kasaysayan sa Israel, ang Kronikas dyotay rag ikatampo: halos tanan nga gisaysay dinhi nasulat na sa Samuel ug sa mga Hari. Ang kalainan lang mao ang paagi sa pagpili sa mga hitabo ug sa pagpadayag ini.

Buot ipadayag sa tagsulat ining basahona nga ang kaugmaon sa katawhang Judio nag-agad sa kamaunongon sa Balaod ni Moises ug sa gilatid nga tulumanon sa pasimba.

Niining panahona, ang mga Judio dili na gawasnong nasod, apan lalawigan sa Persianong imperyo, bisag gihatagan silag dyotayng awtonomiya. Dako kaayo ang ilang pangandoy nga mahimong “Teyokrasya,” sa ato pa, gingharian sa Diyos nga magmando sa ngalan sa Diyos pinaagi sa kaparian. Ilang gisulayan nga dili lang manumbaling sa Persianong administrador nga naghatag nilag kagawasan sa pagpalambo sa nasodnong kinabuhi alirong sa Templo ug sa mga balaod ni Moises. Kanunay silang naglantaw sa pag-abot sa “anak ni David” ug sagad moingon: “kon hingpit lang nga motuman ang tanang katawhan sa Balaod, bisag sa usa ra ka adlaw, nan, moabot gyod ang Mesiyas.”

Mao man gani nga interesado kaayo ang tagsulat sa paghatag og dakong gibug-aton sa kasaysayan sa gingharian sa Juda nga kaliwat ni David. Gihatag sa tagsulat ang taas nga talaan sa katigulangan ni David, sukad ni Adan, apan wala niya hisgoti ang gingharian sa Israel diin namuyo ang kadaghanan sa piniling katawhan, kay ang Israel mibulag man sa gingharian ni David.

Daghang mabulokan nga mga detalye ang gisaysay sa tagsulat nga dili mabasa sa Samuel ug sa Mga Hari, apan sa kinatibuk-an, ang iyang istorya morag sumada ug dili nato katoohan nga mosaysayg dagkong mga numero, usahay tuison ang panghitabo, aron lang paglig-on sa buot niyang ipasabot (itandi ang 1 H 22:30 ug 2 Kro 20:35; 2 S 12:31 ug 1 Kro 20:3).

Unsay makuha natong kaayohan pagbasa ining basahona? Sa matag panid, makita ang hugot nga pagtoo, nga ang matoohong katawhan kinahanglang walay laing tinguhaon gawas sa pagtuman sa kabubut-on sa Diyos; ang ubang kadaogan naangkon kay gihatag ni isip gasa. Dugang pa, nagpahinumdom ni natong kristyanos nga bisag wala tay makita nga mga utlanan karon, ug wala magpuyo nga himulag sa ubang katawhan, kinahanglang dili ta malimot sa atong sinugdan, aron masagol ta ug dili mahilayo sa katawhan. Kinahanglan nga ang mga magtotoo dili gyod hingpit nga mahisama sa walay pagtoo, ni hingpit nga mahisama ang ilang panghunahuna. Aduna silay kaugalingong misyon, ug maglantaw kanunay alang sa makitang kahiusa sa simbahan, diin gipahimutang sa Diyos ang iyang mga tinugyanan.

Translation: Spanish

INTRODUCCION A LAS CRÓNICAS

En un primer momento las Crónicas parecen no contener muchas cosas que no hayamos leído en los libros anteriores, especialmente en los libros de Samuel y de los Reyes. La diferencia está en la manera de presentar los hechos.
Cuando regresaron los judíos deportados a Babilonia, Judá no era más que una provincia del imperio persa, pero la reforma de Esdras había hecho de los sacerdotes la única autoridad de la provincia judía. Los sacerdotes ahora quieren una historia de Israel que conduzca a sus lectores desde Moisés, que lo ha previsto todo, hasta Esdras, que ha reformado todo, pasando por el santo rey David que ha organizado y codificado la liturgia. Todo gira en torno al templo de Jerusalén y la vocación única del pueblo judío. El autor no quiere negar las faltas del pasado, pero sobre todo se necesitan grandes ejemplos; la vida y la obra de David y de Salomón, pues, recibirán un trato especial y serán escritas como una “vida de santos”, quedándose como figuras ejemplares.
Éste es el marco en que se escribieron las Crónicas. Un libro plagado de genealogías, porque entre los sacerdotes la posición dependía de la familia donde uno había crecido. No deberían extrañarnos, por tanto, las genealogías fabulosas con que comienza la obra: la genealogía de David se remonta ¡hasta Adán! Un libro lleno de cifras fantásticas (como los Números o como los 600.000 hombres del Éxodo). Una historia que sólo se ocupa del reino de Judá, olvidando o condenando a priori todo lo que había pasado en las otras tribus de Israel: en cuanto se separaron del centro elegido por Dios, perdieron el beneficio de sus promesas.

Las Crónicas, redactadas con toda probabilidad al final del siglo cuarto, siempre han sido consideradas como un libro reservado a los estudiosos y apenas encontraron un lugar en la liturgia judía. Hoy en día, para el lector que se toma la libertad de pegar un triple o cuádruple salto por encima de las listas interminables de nombres, deben su sabor a las numerosas tradiciones curiosas que han sabido conservar.

El libro manifiesta a veces una estrechez de espíritu propia de personas que viven de uno o dos principios. Pero también nos ofrece una visión grandiosa del culto de Dios, de la oración de un pueblo, de la convicción que el pueblo elegido debe tener de su propia identidad. Insiste, entre otras cosas, en que la unidad es a la vez la riqueza y la obligación del pueblo de Dios, condición para que la obediencia a Dios sea auténtica. Para nosotros la ciudad de Jerusalén y el Templo único han sido sustituidos por la Iglesia única. Ninguno de los que se buscan iglesias a su gusto podrá leer este libro sin sentirse interpelado.

Introduction to 1 Chronicles (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

When the Sacred books began to be organized, the Mosaic books were followed by a history of Israel that went from the Book of Joshua to the Book of Kings. Their authors shared the prophets’ views that were also those of Deuteronomy: God made a covenant with Israel, gave it the land, provided that Israel would remain faithful to the covenant. In the course of the centuries, there were more and more infidelities and this is why the two kingdoms, Israel and then Judah, lost their land. Yet, after the disaster, there was still hope. God did not go back on his promise: the land of Palestine and the Temple of Jerusalem remain at the center of God’s plan and the conversion of the people will usher in a new age.

In the fifth century, this hope encouraged those who were returning from the Exile, as well as the last prophets. Then, with Zerubbabel, Nehemiah and Ezra, the Temple and the city were rebuilt and the cult was reorganized. Time was passing by and the Jewish community was getting used to being just a province of the Persian Empire: it was satisfied with having imposed its own identity under the leadership of its priests. This is when the books of the royal period seem dated.

People no longer expected anything from the kings and priests had full authority… There was no interest in the history of the kingdom but rather, in the roles that priests had in it. The Mosaic books were rewritten to put the laws dealing with worship in the first place and this type of work continued until the contemporary period, that is to say, Ezra’s reform. The history of Israel will take its readers from Moses, who foresaw everything, to Ezra, who reformed everything, by way of holy King David who established the liturgy.

The Book of Chronicles was written in this setting. The book is full of genealogies since the religious status of priests depended on their family of origin. Therefore, we should not be surprised by the fabulous genealogies at the beginning of the book. It is full of extraordinary numbers (this was also the case of Numbers with the 600,000 men of Exodus). This history is only interested in the Kingdom of Judah as it ignores or condemns a priori everything the others tribes of Israel had experienced.

Did the authors want Chronicles to replace the previous books that we have mentioned? God did not allow that to happen and Chronicles simply completed Samuel and Kings. They even preserved strange traditions that the latter ignored. At times, they show the narrow-mindedness that characterizes people who live for one or two principles. But they also offer us a grandiose vision of the worship of God, a people’s prayer and the conviction that this chosen people can and must have its own identity. Among other things, we will notice this conviction: unity constitutes both the richness and the first obligation of the people of God, that is to say, the condition for our obedience to God to be authentic. This assertion is still valid for the Church of Christ.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

编年纪上：引言

现在分为上下两篇的《编年纪》，很可能成书于公元前四世纪，在犹太人遭流放归来之后。与本书同时写成的有《厄斯德拉书》和《乃赫米雅书》，试比较《编年纪》最后几节的文字与《厄斯德拉书》的开篇叙述。

本书就如同第二次的尝试：再次讲述从元始到犹太王国时期的圣史。第一次的尝试已在列王和先知时代进行过了。本书囊括的范围更加广泛，我们可以在先前的几本书，从《创世纪》一直到《列王纪》中读到。《编年纪》的作者再一次叙述过去的事件和回忆，是为了告诉人们：犹太人民的未来取决于他们对梅瑟律法是否忠诚；对敬拜的法规是否遵循。

当时已不复存在一个独立的犹太国家，只能说它是波斯帝国里的一个自治省。人民对“神权统治”的渴望在升腾，也就是说，人民渴望天主的王国，一个由司祭借天主的名统治的国家。人民试图忘记给他们留有足够自由空间的波斯行政官员，而组织起一种围绕圣殿和梅瑟律法的国家生活。他们期待着“达味之子”的到来。他们说：“如果全国人民有条不紊地遵行律法，总有一天默西亚会来临。”

这就是作者为什么特别对达味后裔－犹大列王的历史感兴趣的原因。他给了我们一长串名单，追溯达味的祖先直到亚当，但只字未提大多数子民生活其间的以色列王国，因为那时以色列已从达味王国中分离出去了。作者给了我们许多色彩纷呈的细节，都是在《撒慕尔纪》和《列王纪》中找不到的内容。但总体看起来，他的故事似乎既虚假又乏味，更有甚者，作者受激情驱使，喜欢用庞大的数字，以致有时为了支持自己的观点，扭曲了真实（试比较列上22:30和编下20:35；撒下12:31和编上20:3）。

作者对犹太人民讲话，并竭力使之相信：除非他们紧密团结于信仰中，扎根于国土上，遵守律法，服从司祭，在耶路撒冷圣殿全身心地敬拜；否则，他们既得不到祝福，又没有未来。总之，天主子民必须统一，有着可见的等级制。

我们读此书能从中获得什么启示呢？那就是在每一页上都能找到的确信：信徒除了实现天主的意愿，不能有别的企望，然后胜利就会赐给你。这对基督的子民更是一种提醒：虽然他们现在生活在芸芸众生之中，他们仍不该也不会抛弃使命，因为他们是天主在人前的代表。

Translation: Tagalog

1 Mga Kronika Introduksyon

Para sa mga may gusto sa atin na malaman ang kasaysayan ng Israel, walang itinuturong bago ang Mga Kronika. Muli lamang isinusulat dito ang naisalaysay na sa mga libro ni Samuel at ng Mga Hari. Nasa paraan lamang ng pagpili sa mga pangyayari at sa paglalahad ng mga ito ang kaibahan.

Gustong ipakita ng sumulat ng Mga Kronika na nakasalalay sa katapatan sa Batas ni Moises at sa mga kautusan sa pagsamba ang kinabukasan ng sambayanang Judio.

Dahil sa kanyang panahon, hindi isang bansang malaya ang mga Judio, kundi parang isang malayang probinsya na lamang ng imperyo ng Persia. At may lumalaking pagnanasa sa kanila na maging isang “teokrasya,” na ibig sabihi’y isang kaharian ng Diyos na pinamumunuan ng mga pari sa kanyang pangalan. Sinisikap nilang kalimutan ang mga Persianong tagapamahala na hinayaan silang magkaroon ng sapat na kalayaan, at inoorganisa nila ang buhay ng bansa na sa Templo at sa Batas ni Moises nakasentro. Sa paghihintay nila sa pagdating ng “Anak ni David,” nakagawian na nilang sabihin: “Kung sa buong maghapon ay ganap na susundin ang Batas sa buong bansa, tiyak na darating ang Mesiyas.”

Kaya halos sa kasaysayan lamang ng mga hari ng Juda na mga inapo ni David interesado ang awtor. Bagamat ibinibigay niya sa atin ang listahan ng mga ninuno ni David, na pabalik pa hanggang kay Adan, wala naman siyang binabanggit na kataga man lamang tungkol sa kaharian ng Israel kung saan nabuhay ang karamihan sa bayang pinili, dahil hiwalay ito sa kaharian ni David. Maraming makukulay na detalye ang ibinibigay sa atin ng awtor na wala sa mga libro ni Samuel at ng Mga Hari, pero sa kabuua’y para bang di kapani-paniwala at nakakasawa para sa atin ang kanyang salaysay. Isa pa’y nadadala siya ng masigasig niyang pananampalataya, mahilig siya sa malalaking numero at pagkaminsa’y iniiba niya ang katotohanan para bigyang-diin ang gusto niyang sabihin (paghambingin ang 1 H 22:50 at 2 Kro 20:35, 2 S 12:31 at 1 Kro 20:3).

Ano naman ang mapapala natin sa pagbasa sa aklat na ito? Matutunghayan natin sa bawat pahina ang katiyakan na hindi dapat magkaroon ng ano pa mang ambisyon ang bayang sumasampalataya liban sa pagtupad sa kalooban ng Diyos: darating na lang ang iba pang mga tagumpay bilang regalo. At ipinaaalaala rin nito sa atin na hindi dapat iwala ng bayan ni Kristo ang pagiging orihinal at bukod-tangi, sa kabila ng kawalan nito ng mga nakikitang hangganan at di pamumuhay nang hiwalay sa gitna ng ibang mga tao upang mapalahok sa masa. Hinding-hindi ganap na makakahawig sa di-sumasampalataya ang sumasampalataya, ni maging katulad na katulad sa takbo ng isip. May sarili siyang misyon at iniingatan niya ang nakikitang pagkakaisa ng Iglesya sa paligid ng mga inilagay ng Diyos sa kanila para maging mga kinatawan niya.

Translation: Cebuano

Kon gusto tag dugang pang kasayoran sa kasaysayan sa Israel, ang Kronikas dyotay rag ikatampo: halos tanan nga gisaysay dinhi nasulat na sa Samuel ug sa mga Hari. Ang kalainan lang mao ang paagi sa pagpili sa mga hitabo ug sa pagpadayag ini.

Buot ipadayag sa tagsulat ining basahona nga ang kaugmaon sa katawhang Judio nag-agad sa kamaunongon sa Balaod ni Moises ug sa gilatid nga tulumanon sa pasimba.

Niining panahona, ang mga Judio dili na gawasnong nasod, apan lalawigan sa Persianong imperyo, bisag gihatagan silag dyotayng awtonomiya. Dako kaayo ang ilang pangandoy nga mahimong “Teyokrasya,” sa ato pa, gingharian sa Diyos nga magmando sa ngalan sa Diyos pinaagi sa kaparian. Ilang gisulayan nga dili lang manumbaling sa Persianong administrador nga naghatag nilag kagawasan sa pagpalambo sa nasodnong kinabuhi alirong sa Templo ug sa mga balaod ni Moises. Kanunay silang naglantaw sa pag-abot sa “anak ni David” ug sagad moingon: “kon hingpit lang nga motuman ang tanang katawhan sa Balaod, bisag sa usa ra ka adlaw, nan, moabot gyod ang Mesiyas.”

Mao man gani nga interesado kaayo ang tagsulat sa paghatag og dakong gibug-aton sa kasaysayan sa gingharian sa Juda nga kaliwat ni David. Gihatag sa tagsulat ang taas nga talaan sa katigulangan ni David, sukad ni Adan, apan wala niya hisgoti ang gingharian sa Israel diin namuyo ang kadaghanan sa piniling katawhan, kay ang Israel mibulag man sa gingharian ni David.

Daghang mabulokan nga mga detalye ang gisaysay sa tagsulat nga dili mabasa sa Samuel ug sa Mga Hari, apan sa kinatibuk-an, ang iyang istorya morag sumada ug dili nato katoohan nga mosaysayg dagkong mga numero, usahay tuison ang panghitabo, aron lang paglig-on sa buot niyang ipasabot (itandi ang 1 H 22:30 ug 2 Kro 20:35; 2 S 12:31 ug 1 Kro 20:3).

Unsay makuha natong kaayohan pagbasa ining basahona? Sa matag panid, makita ang hugot nga pagtoo, nga ang matoohong katawhan kinahanglang walay laing tinguhaon gawas sa pagtuman sa kabubut-on sa Diyos; ang ubang kadaogan naangkon kay gihatag ni isip gasa. Dugang pa, nagpahinumdom ni natong kristyanos nga bisag wala tay makita nga mga utlanan karon, ug wala magpuyo nga himulag sa ubang katawhan, kinahanglang dili ta malimot sa atong sinugdan, aron masagol ta ug dili mahilayo sa katawhan. Kinahanglan nga ang mga magtotoo dili gyod hingpit nga mahisama sa walay pagtoo, ni hingpit nga mahisama ang ilang panghunahuna. Aduna silay kaugalingong misyon, ug maglantaw kanunay alang sa makitang kahiusa sa simbahan, diin gipahimutang sa Diyos ang iyang mga tinugyanan.

Translation: Spanish

INTRODUCCION A LAS CRÓNICAS

En un primer momento las Crónicas parecen no contener muchas cosas que no hayamos leído en los libros anteriores, especialmente en los libros de Samuel y de los Reyes. La diferencia está en la manera de presentar los hechos.

Cuando regresaron los judíos deportados a Babilonia, Judá no era más que una provincia del imperio persa, pero la reforma de Esdras había hecho de los sacerdotes la única autoridad de la provincia judía. Los sacerdotes ahora quieren una historia de Israel que conduzca a sus lectores desde Moisés, que lo ha previsto todo, hasta Esdras, que ha reformado todo, pasando por el santo rey David que ha organizado y codificado la liturgia. Todo gira en torno al templo de Jerusalén y la vocación única del pueblo judío. El autor no quiere negar las faltas del pasado, pero sobre todo se necesitan grandes ejemplos; la vida y la obra de David y de Salomón, pues, recibirán un trato especial y serán escritas como una “vida de santos”, quedándose como figuras ejemplares.

Éste es el marco en que se escribieron las Crónicas. Un libro plagado de genealogías, porque entre los sacerdotes la posición dependía de la familia donde uno había crecido. No deberían extrañarnos, por tanto, las genealogías fabulosas con que comienza la obra: la genealogía de David se remonta ¡hasta Adán! Un libro lleno de cifras fantásticas (como los Números o como los 600.000 hombres del Éxodo). Una historia que sólo se ocupa del reino de Judá, olvidando o condenando a priori todo lo que había pasado en las otras tribus de Israel: en cuanto se separaron del centro elegido por Dios, perdieron el beneficio de sus promesas.

Las Crónicas, redactadas con toda probabilidad al final del siglo cuarto, siempre han sido consideradas como un libro reservado a los estudiosos y apenas encontraron un lugar en la liturgia judía. Hoy en día, para el lector que se toma la libertad de pegar un triple o cuádruple salto por encima de las listas interminables de nombres, deben su sabor a las numerosas tradiciones curiosas que han sabido conservar.

El libro manifiesta a veces una estrechez de espíritu propia de personas que viven de uno o dos principios. Pero también nos ofrece una visión grandiosa del culto de Dios, de la oración de un pueblo, de la convicción que el pueblo elegido debe tener de su propia identidad. Insiste, entre otras cosas, en que la unidad es a la vez la riqueza y la obligación del pueblo de Dios, condición para que la obediencia a Dios sea auténtica. Para nosotros la ciudad de Jerusalén y el Templo único han sido sustituidos por la Iglesia única. Ninguno de los que se buscan iglesias a su gusto podrá leer este libro sin sentirse interpelado.

Introduction to 2 Kings (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

The second Book of Kings continues to look at the progressive decline of the two kingdoms to the North and to the South, Israel and Judah.

It would be a mistake to believe that the nation prospered at first because it had good and just kings, David and Solomon, and that after them the bad kings ruined everything; or that the Jewish people who were destroyed by the Chaldeans were more sinful than David’s contemporaries.

When we read attentively, we realize that the author of the book does not judge the founders of the kingdom and their successors with the same severity. Was Jeroboam II, who restored prosperity and independence to Israel and brought peace for forty years, inferior to Solomon? Was he, perhaps, less of a believer? And yet, the first Book of Kings delights in describing Solomon’s luxury, vanity and greatness, whereas the second Book of Kings treats Jeroboam II only one paragraph, as if the fact of having a temple other than the one in Jerusalem was a priori a condemnation of all his achievements.

Here we must see God’s way of teaching. At first he encourages his people with the possibility of achieving independence and prosperity, because they live in the historical moment when this conquest must be accomplished. God does not show them all the negative aspects of what they are doing; he does not point out Solomon’s faults or the vanity of his luxury. But, later, God invites his people to observe with a critical eye, and while the great dream of Solomon’s kingdom is vanishing, God teaches them to seek another more lasting and important conquest, that of the Reign of Justice.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

列王纪下：引言

列王纪下继续叙述以色列和犹大南北两大王国的渐渐没落的过程。

信德的教诲

读者常认为：这个国家初期的繁荣应归功于达味和所罗门这样懂仁政的明君，而后来的世道不仁，是昏君断送了大好江山，或者是加色丁毁灭的犹太人比达味那时候的百姓更罪大恶极。其实这是一种错觉。读者不要忘了我们在读的列王纪不单是一部历史书籍，更是一本有宗教目的和意义的教诲书。

如果我们用心来读的话，我们就会了解本书的作者并没有用同样严厉的尺度，来评断王国的创始君主和他后来的继承人。难道恢复了以色列的繁荣独立，并带来四十年和平的雅洛贝罕二世会比不上所罗门吗？作者没有提他是因为他的信仰不够虔诚吗？在列王纪上里作者用了大量篇幅津津乐道描写所罗门在物质上的繁荣富贵。到了列王纪下里对雅洛贝罕的描写只有一段。作者似乎在暗示我们，雅洛贝罕在圣城外建过一座圣殿，这一举动将他的其他成就几乎一笔勾销了。

天主教诲人的方式

我们从这样的叙述中可以了解天主教诲人的方式，或者说人们对天主这种教育方式的理解。天主最初用王国的独立和繁荣来鼓励祂的子民，因为人无法超越历史而生活。人们对自己生存时代的踪影无法自知，因为我们的归属感限制了我们的超越性，天主并没有指出所罗门的过错，或是那奢华的虚荣心理。后来的作者们开始用一种批判的眼光来看过去的历史，反思历史的对否。而且随着所罗门国王伟大梦想的逐渐消逝，天主呼唤子民去追求一个更加持久而且更重要的王国，那便是正义的王国。

Translation: Tagalog

2 Mga Hari Introduksyon

Patuloy na tinitingnan ng ikalawang Aklat ng Mga Hari ang palalang pagkabulok ng dalawang kaharian sa hilaga at sa timog, ang Israel at ang Juda.
Ngunit magiging pagkakamali kung iisiping sumagana ang bansa sa simula dahil nagkaroon sila ng mga haring mabuti at matuwid na sina David at Solomon. At pagkatapos ay mga masamang hari naman ang sumira ng lahat. O kaya’y mas makasalanan ang bayang Judio na winasak ng mga Kaldeo sa mga kapanahon ni David.

Kung babasahin natin ito nang mabuti, maiintindihan nating hindi parehong mahigpit ang paghuhusga ng sumulat ng libro sa mga nagtatag ng kaharian at sa mga kahalili nila. Mas mahina nga kaya kay Solomon si Yeroboam II na muling nagtayo ng isang masagana at malayang Israel at naghatid ng apatnapung taong kapayapaan? Mas mahina nga kaya ang kanyang pananampalataya? Gayunpama’y nasisiyahan ang unang Aklat ng Mga Hari sa paglalarawan sa luho at kadakilaan ni Solomon, na pawang mga materyal na bagay lamang. Samantalang iisang talata lamang ang inilalaan ng ikalawang Aklat ng Mga Hari para kay Yeroboam II na para bang ang pagkakaroon ng templong iba kaysa nasa Jerusalem ang mula sa simula’y isa nang paghatol sa lahat niyang mga gawa.

Kailangang makita natin dito ang paraan ng pagtuturo ng Diyos. Sa simula’y pinasisigla niya ang kanyang bayan na puwedeng makamit ang kasaganaan at kalayaan. At dahil ang mga taong ito ay nasa sandali ng kanilang kasaysayan na kailangang isagawa ang pagkakamit na ito, hindi ipinakikita sa kanila ng Diyos ang lahat ng negatibong aspekto ng kanilang ginagawa. Hindi niya binibigyang-diin ang mga depekto ni Solomon o ang kawalang-saysay ng kanyang luho. Ngunit pagkatapos ay inaanyayahan naman ng Diyos ang kanyang bayan na magmasid nang may mapanuring diwa. At sa paglalaho ng mataas na pangarap ng kaharian ni Solomon, tinuturuan sila ng Diyos na hangarin nilang kamtin ang mas tumatagal at mas mahalaga – ang Paghahari ng Katarungan.

Translation: Cebuano

Ang ikaduhang basahon sa mga Hari nagpadayog saysay sa inanay nga pagkaut-ot sa duha ka gingharian sa Amihanan ug sa Habagatan, ang Israel ug ang Juda.

Sayop ang panghunahuna nga kadtong pag-uswag sa ilang nasod gikan sa pagbaton nilag maayo ug tarong nga mga hari sama ni David ug Solomon ug nga human nila, ang nakasunod nga mga hari nakaguba ining tanan; o nga ang mga Judio nga gipukan sa mga Kaldeo mas makasasala kay sa katawhan sa panahon ni David.

Kon ayohon natog basa kining basahon, mamatikdan nga dili parehas og gibug-aton ang gipahamtang sa tagsulat ngadto sa mga hari ug sa ilang sumusunod. Mas ubos ra ba si Yeroboam II, nga mipabangon sa Israel sa kauswagan, sa kaugalingnan ug sa kalinaw sulod sa 40 ka tuig kay ni Solomon? O menos ba kaha siya nga magtotoo? Ug gani, sa unang basahon sa mga Hari, mahimut-on nga gisaysay sa tagsulat ang kaluho ug kabantog ni Solomon: mga butang materyal. Samtang ang ikaduhang basahon sa mga Hari, pipila ra ka tudling ang gigahin alang ni Jereboam II bahin sa pagtukod niya og laing templo gawas sa Jerusalem, paagi nga nagpasabot nga tungod ining iyang gibuhat, nawad-ag bili ang tanang kaayohan nga iyang nahimo.

Pinaagi ini, makita nato unsaon sa Diyos pagtudlo: una, dasigon niya ang iyang katawhan sa pagpaningkamot aron pagkab-ot sa kaugalingnan ug kauswagan, kay kining maong katawhan naa man sa kahimtang diin kinahanglan gyod nga modaog sila. Pasagdan sa Diyos nga sila magkasayupsayop. Wala niya badlonga si Solomon nga nagpuyo sa tumang kaluho. Apan unya, sa paglabay sa panahon, hinayhinay nga matukas sa ilang atubangan ang gingharian nga ilang gidamgo ug gipangandoy nga nag-anam og kahanaw. Nagmata sila ug nakaamgo; nakakat-on silag pagtulon-an gikan sa Diyos sa pagpangitag gingharian nga molungtad ug malukpanon, diin maghari ang Hustisya.

Translation: Spanish

El segundo libro de los Reyes (dijimos que son las dos partes de un mismo libro) sigue contemplando la historia de los dos reinos del norte y del sur, Israel y Judá.

El autor quiere demostrar que su decadencia fue el castigo de su infidelidad a la alianza de Dios. Sería un error, sin embargo, pensar que los últimos reyes fueron peores que los primeros. Al leer atentamente, nos damos cuenta que el autor no juzga con la misma severidad a los próceres del reino y a sus sucesores. ¿Acaso Jeroboam II, que restableció un Israel próspero e independiente, y le aseguró cuarenta años de paz, era inferior a Salomón? ¿Acaso era menos creyente? Sin embargo, el primer libro de los Reyes se complace en describir el lujo y la grandeza de Salomón, cosas muy materiales en definitiva, mientras que el segundo no dedica más que un párrafo a Jeroboam II, como si el hecho de tener otro templo que el de Jerusalén condenara a priori toda su obra.

Se debe ver en esto la pedagogía de Dios que, al comienzo, entusiasma a su pueblo con la posibilidad de conquistar independencia y prosperidad, y porque estos hombres están en el momento histórico en que deben realizar esta conquista, Dios no les muestra todos los aspectos negativos de lo que están haciendo; no insiste en los defectos de Salomón o en la vanidad de su lujo. Pero, más tarde, Dios invita a su pueblo a que mire con espíritu crítico y, mientras el gran ensueño del reino de Salomón se va desvaneciendo, les enseña a buscar otra conquista más duradera e importante, que es la del Reino de Justicia.

Dios es el gran educador, y su pedagogía se manifiesta en el decurso de la historia como en el de las etapas sucesivas de nuestra propia vida.

Introduction to 1 Kings (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

The period of the Kings is the third stage in Israel’s history. It follows the period of the Patriarchs (Abraham in 1750 B.C.) and that of the Exodus and the Conquest (Moses in 1250 B.C.).

David captured Jerusalem around 1000 B.C. After Solomon’s death in 932 B.C., the Kingdom of David and his son Solomon would be divided. The northern part, called the Kingdom of Israel, would cease to exist as a nation two centuries later. The southern part, called the Kingdom of Judah, would last until the year 587 B.C., the year of the destruction of Jerusalem and the Temple, and of the Exile to Babylon.

This period covers a total of four centuries. These four centuries of the Kings are the most important in sacred history because these are the period during which God raised up prophets from among his people.

The greater part of the Bible was written during those four centuries. It was not only the major prophets who produced writings, e.g., Isaiah and Jeremiah. There were also groups of prophets of lesser importance who wrote much of Israel’s history, such as the greater part of the pages of Genesis and Exodus, the books of Deuteronomy, Joshua, Judges, Samuel and Kings.

We can say that the period of the Kings is the most important period in sacred history. It is also the time which we know with the greatest precision.

These four centuries would appear to be the time of the Kingdom of Israel’s decadence if we paid attention only to its wealth and power. But during these four centuries, through trials, persecutions and difficulties of all kinds, Israel’s faith matured to the point of reaching, in the great prophets, a sublimity and clarity which only Christ would enhance.

The book of Kings

In the beginning, the actual books of Kings formed one book. This work is the fruit of the prophets’ reflection and was edited during the Exile in Babylon.

It is a religious history. And the events which other historians would consider important are deliberately omitted. For instance, it hardly discusses the important reigns of Omri and of Jeroboam II in Samaria. Its judgment on the Kings of Israel (Kingdom of Samaria) is always negative, blaming them for the division of the ancient Kingdom of David. Only a few kings of Judah are praised for their loyalty to Yahweh.

We can easily note three parts:

– the grandeur of Solomon’s reign and of the Temple;

– the history of the two kingdoms of Israel and Judah after their division;

– after the destruction of the Kingdom of Israel, the history of Judah until Jerusalem’s destruction in 587.

The chapters referring to Elijah and Elisha form a unit apart: 1 K 17–19 and 2 K 2–8.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

列王纪上：引言

列王时期是以色列历史的第三阶段。在此之前是民长时代（公元前1750年的亚伯郎）和出离埃及与征服许地的时代（公元前1250年的梅瑟）。

达味王在公元前一千年左右攻占了耶路撒冷。公元前932年所罗门死后，达味王和他儿子所罗门的江山一分为二。北部的以色列王国，在分裂后有过两百年的历史，然后面对了亡国的厄运。南部的犹大王国，分裂后持续到公元前587年，就在这一年，耶路撒冷沦陷于巴比伦之手，圣殿遭到毁灭，以色列人也被放逐到巴比伦。

这个时期，历时四百年之久。列王时期的这四百年，是圣经历史上最重要的年代段限，因为在这段时期内，天主从祂的子民当中兴起了先知。

圣经中有一大部分书籍也是在这个时期写成，不单只是依撒意亚和耶肋米亚这些大先知在从事创作，还有一群较不为人所知的先知也写下了大部分的以色列历史。其中有：大部分的创世纪和出谷纪、申命纪、若苏厄、民长纪、撒慕尔纪和列王纪。

我们了解到列王时期是圣经上最重要的时期，我们对这个时期有很清楚的了解。

如果我们单单就以色列的财富和国力而论，那么这四百年就好像以色列王国的衰亡史。但是，就民族精神和信仰的成熟而言，以色列在这四百年中，经由各种磨难、迫害和困难，在信仰上臻于成熟，其崇高和纯净的程度，许多先知认为只有基督才能将之更向前推展。

列王纪

刚开始的时候，真正的列王纪只有一部书。这部作品是先知反省的果实，编纂时期大约是在以色列人流放到巴比伦的时候。

这部书记载了信仰的发展史，所以很多历史学家得出结论：重要的历史事实在这本书中被故意地省略掉了：如书中几乎没有讨论到撒玛利亚的敖默黎和雅洛贝罕二世的重要统治。书中对列王的评断是很严厉的，认为这些人必须为分裂负责。只有犹大的一些君王因忠于雅威受到赞美。

本书分三部分

前编：所罗门统治期间和圣殿的光荣（1-11）。

中编：犹大以色列两国君王史（列上12-列下17）。

后编：以色列王国毁灭之后，公元前587年耶路撒冷陷落前，犹大国晚年史（列下18-25）。

有关厄里亚和厄里叟的章节，另成独立的单元：列上17-19和列下2-8。

Translation: Tagalog

1 Mga Hari Introduksyon

Ang panahon ng Mga Hari ang ikatlong yugto sa kasaysayan ng Israel. Kasunod ito ng panahon ng Mga Patriyarka (si Abram sa taong 1750 bago dumating si Kristo) at ng panahon ng Exodo at Pananakop (si Moises sa taong 1250 bago kay Kristo).

Nakuha ni David ang Jerusalem mga taong 1000 bago kay Kristo. Mahahati naman ang kaharian ni David at ng kanyang anak na si Solomon pagkamatay ni Solomon sa taong 932 bago kay Kristo. At pagkaraan ng dalawang dantaon, mawawala bilang bansa ang hilagang bahagi na tinatawag na kaharian ng Israel. Mananatili naman ang bahaging timog na tinatawag na kaharian ng Juda hanggang sa taong 587, ang taon ng pagkawasak ng Jerusalem at ng Templo pati na ng Pagkatapon sa Babilonia.

Apat na dantaon ito sa kabuuan. At ang apat na dantaong ito ng Mga Hari ang pinakaimportante sa banal na kasaysayan. Sapagkat ito humigit-kumulang ang panahon nang palitawin ng Diyos ang mga propeta mula sa bayang iyon.
Sa apat na dantaong ito nasulat ang malaking bahagi ng Biblia. Hindi lamang ang mga dakilang propeta ang nag-iwan ng kanilang mga gawa: Isaias, Jeremias… kundi ang mga pangkat ng mga propeta na di masyadong mahalaga ang silang sumulat sa malaking bahagi ng kasaysayan ng Israel: ang mas maraming bahagi sa mga pahina ng Genesis at ng Exodo, ang mga libro ng Deuteronomio, Josue, Mga Hukom, Samuel at Mga Hari.

Kaya masasabi nating ang panahon ng Mga Hari ang pinakaimportante sa banal na kasaysayan, at ito ang panahong alam natin nang may higit na katiyakan.

Magiging pagbagsak at kabulukan nga lamang ng Kaharian ng Israel ang apat na dantaong ito kung ang kasaganaan lamang at kapangyarihan nito ang pagtutuunan natin ng pansin. Pero sa apat na dantaong ito lumago ang pananampalataya ng Israel na nahaharap sa lahat ng klase ng tukso, pag-uusig at kahirapan, hanggang marating ang kadakilaan at kaliwanagan sa mga dakilang propeta na tanging si Kristo lamang ang mas makapagsusulong.

Ang Aklat ng Mga Hari

Sa simula’y iisang aklat lamang ang dalawang libro ng Mga Hari. Bunga ng pagninilay ng mga propeta ang librong ito na binuo at tinipon sa panahon ng Pagkatapon sa Babilonia.

Isa itong kasaysayang panrelihiyon kaya naman kusang di isinasama ang mga bagay-bagay na maaaring importante para sa iba: halos wala itong sinasabi tungkol sa mahalagang paghahari nina Omri at Yeroboam II sa Samaria. Laging di maganda ang paghuhusga nito sa mga hari ng Israel (Kaharian ng Samaria), at isinisisi sa kanila ang pagkakahati ng matandang Kaharian ni David. Ilang hari lamang ng Juda ang pinupuri nito dahil sa kanilang katapatan kay Yawe.
Tatlong bahagi ang mapapansin:

– ang karilagan ng paghahari ni Solomon at ng Templo;
– ang kasaysayan ng dalawang kaharian ng Israel at Juda matapos mahati;
– matapos maglaho ang kaharian ng Israel, nagpapatuloy ang kasaysayan ng Juda hanggang sa pagkawasak nito sa taong 587.

Bumubuo ng isang hiwalay na bahagi ang mga kabanata tungkol kina Elias at Eliseo: 1 Hari kab. 17-19 at 2 Hari kab. 2 hanggang 8.

Translation: Cebuano

Ang panahon sa mga Hari maoy ikatulong yugto sa Kasaysayan sa Israel. Sunod ni sa panahon sa mga Patriarka (Abraham, 1750 B.C. ug sa Exodo ug Kadaogan (Moises, 1250 B.C.).

Nailog ni David ang Jerusalem sa mga tuig 1000, B.C. Human mamatay si Solomon sa 932, B.C., ang gingharian ni David ug sa anak niya nga si Solomon nabahin sa duha. Ang Amihanang bahin nga gitawag og Gingharian sa Israel nahanaw sa paglabay sa duha ka siglo. Ang habagatang bahin nga gitawag og Gingharian sa Juda milungtad hangtod sa tuig 587, B.C., ang pagkalumpag sa Jerusalem ug sa Templo ug ang Pagkabihag ini sa Babilonia.

Kining panahon may gidugayon nga upat ka siglo. Kining upat ka siglo sa mga Hari maoy labing importanti sa Balaang Kasaysayan kay mao man ni ang panahon kanus-a ang Diyos nagpadalag mga propeta sa iyang katawhan.

Ang taas nga bahin sa Biblia nasulat ining upat ka siglo. Wala lang kini sulata sa mga dagkong propeta sama nila ni Isaias ug Jeremias, apan dunay pundok sa ubang propeta nga dili kaayo ilado nga nagsulat sa dagkong bahin sa kasaysayan sa Israel: ang taas nga bahin sa Genesis ug Exodo, ang mga basahon sa Deuteronomio, Josue, Mga Maghuhukom, Samuel ug mga Hari.
Gawas nga ang panahon sa mga Hari maoy labing mahinungdanon sa balaang kasaysayan; mao sab kini ang panahon kanus-a ang mga hitabo klaro ug tukma gayod.

Makita nga kining upat ka siglo panahon sa nagkaawop nga kasaysayan sa Gingharian sa Israel, kon mao lay atong lantawon ang gahom ug bahandi. Apan sulod ining upat ka siglo, pinaagi sa mga pagsulay, mga panglutos, ug sa tanang matang sa kalisdanan nga ilang naagian, uban sa mga propeta, nakaabot ang Israel sa kahamtongan sa pagtoo nga nahingpit ug natuman diha ni Cristo.

Ang Basahon sa mga Hari

Sa Sinugdan ang mga Hari gihimong usa ra ka basahon. Kining tanan bunga sa pamalandong sa mga propeta nga nahashasan sa pagkabihag nila sa Babilonia.

Usa ni ka relihiyosong kasaysayan; gituyo nga wala dinhi ilakip ang mga hitabo nga giisip nga mahinungdanon sa ubang batid sa kasaysayan: halos wala mahisgoti dinhi ang mahinungdanong pagmando ni Omri ug Yeroboam II sa Samaria. Gihinumdoman ang mga hukom ug binuhatan sa mga Hari nga nakaingon sa pagkabulag sa Gingharian. Pipila ra ang mga hari sa Juda nga gidayeg tungod sa ilang kamaunongan kang Yahwe.

Tulo ka bahin ang dali rang mamatikdan:
– ang mahimayaong paghari ni Solomon ug ang Templo;
– ang kasaysayan sa duha ka gingharian sa Israel ug Juda human sa ilang pagkabulag;
– human sa pagkapukan sa Gingharian sa Israel, giasoy ang kasaysayan sa Juda hangtod sa pagkapukan sa Jerusalem sa tuig 587 B.C.

Ang mga ulohan nga naghisgot ni Elias ug Eliseo himulag nga han-ay 1 Hari 17 nagdto sa 19 ug 2 Hari 2 ngadto sa 8.

Translation: Spanish

El tiempo de los Reyes constituye la tercera etapa de la historia de Israel, después del tiempo de los Patriarcas (Abraham, en los años 1750 antes de Cristo) y el tiempo del Exodo y la Conquista (Moisés, en los años 1250 antes de Cristo).

David había tomado Jerusalén más o menos en el año 1000 antes de Cristo. El reino de David y su hijo Salomón se dividirá a la muerte de Salomón, ocurrida en el 932 antes de Cristo. La parte del norte, llamada reino de Israel, dejará de existir como nación al cabo de dos siglos. La parte del sur, llamada reino de Judá, durará hasta el año 587, año de la destrucción de Jerusalén y del Templo, con el Destierro a Babilonia.

Son cuatro siglos en total. Estos cuatro siglos de los Reyes son los más importantes de la historia sagrada, porque éste fue, más o menos, el tiempo en que Dios hizo surgir en ese pueblo los profetas.

La mayor parte de la Biblia se escribió en esos cuatro siglos. No solamente los grandes profetas dejaron sus obras: Isaías, Jeremías..., sino que grupos de profetas de menos importancia escribieron gran parte de la historia de Israel: la mayoría de las páginas del Génesis y del Exodo, los libros del Deuteronomio, de Josué, de los Jueces, de Samuel y de los Reyes.

Con esto queremos decir que el período de los Reyes es el que conocemos con mayor precisión histórica.

Estos fueron cuatro siglos en que la fe de Israel, enfrentando tentaciones, persecuciones y dificultades de toda clase, maduró hasta alcanzar, en los grandes profetas, esta sublimidad y lucidez que sólo Cristo podía llevar más adelante.

El libro de los Reyes

Al comienzo, los dos libros de los Reyes formaban uno solo. Esta obra es el fruto de la reflexión de los profetas y terminó de redactarse durante el Destierro a Babilonia.

Se trata de una historia religiosa que, deliberadamente, omite hechos que a otros parecerían muy interesantes: apenas se habla de los importantes reinados de Omri y Jeroboam II en Samaria. El juicio es siempre desfavorable para los reyes de Israel, recordando cada vez la culpa del primero de ellos, Jeroboam, responsable de la división. Solamente se alaba a algunos reyes de Judá por su fidelidad a Yavé.

Se notarán tres partes:

— La magnificencia del reinado de Salomón y del Templo.
— La historia de los dos reinos separados de Israel y de Judá.
— Después de la desaparición del reino de Israel, sigue la historia de Judá hasta su destrucción, en el 587.

Los capítulos referentes a Elías y Eliseo forman un conjunto aparte: 1 R, capítulos 17-19, y 2 R, capítulos 2 a 8.

Introduction to 2 Samuel (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

The books of Samuel are two parts of the same work. What has been said in the introduction to the first book holds true for the second.

In this second part, the deeds of King David are narrated. No history as sincere as this was ever written in ancient times –- a story written by a man of God who could unearth David’s real greatness. Thus, what is exceptional about King David can be noted in a series of small things that perhaps seemed insignificant or even stupid to his contemporaries (see how different David is from Joab, the “achiever” and “effective” man). But these things did not pass unnoticed by the one who narrated the story. Then, Israel understood that if they had had several outstanding kings, only David provided them with an anticipated image of the true King, Christ.

To better understand the events that follow, let us bear in mind that even before David, the tribe of Judah which settled in southern Palestine felt different from the tribes of Israel situated more to the north. Saul had more allies in the north; while David was a Bethlehemite from the tribe of Judah and found his support there.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

撒慕尔纪的上下卷是同一部作品的两部分。我们在上卷引言中所说的，也适用于下卷。

在下卷中，我们读到达味王的功绩。这是在古代所写下的最真实的历史——这个故事，是由一位能够挖掘出达味真正伟大之处的信徒所写的。伟人不一定都能在有生之年做出惊天动地的大事，圣人也不见得都是些表现出更大的同情心或行了更多奇迹的人。因此，达味王特殊的地方可以从一连串的小事情中看出来，这些在他同时代的人看来，可能不甚重要，甚至愚不可及（见达味和约阿布的差异，约阿布是“较有成就”也是“较有效率”的人）。但是讲故事的人并没有放过这些小细节。在达味之后，以色列了解到：如果说他们曾经有过几位体谅民心的国王的话，只有达味给了他们真正君王－基督的预像。

为了更清楚地理解以下的故事，我们首先要知道，即使在达味之前，定居在南巴勒斯坦的犹大支派，也感到和北面的众以色列支派有所不同。撒乌耳的同盟多在北边，但达味因是白冷人，属于犹大支派，所以他在南部犹大寻求支援。

Translation: Tagalog

2 Samuel Introduksyon

Dalawang bahagi ng iisang libro ang mga aklat ni Samuel, kayat para rin sa ikalawang aklat ang sinabi sa Introduksyon sa una.

Isinasalaysay sa atin sa ikalawang bahaging ito ang mga gawa ni Haring David. Walang kasaysayang nasulat na kasintapat nito noong mga unang panahon. Kasaysayang sinulat ng isang tao ng Diyos, at alam niya kung paano madidiskubre ang tunay na kadakilaan ni David. Kaya ang katangi-tangi kay Haring David ay mapapansin sa isang serye ng maliliit na bagay na para sigurong walang halaga o kaya’y kahangalan pa nga para sa kanyang mga kapanahon (tingnan ang tungkol sa pagkakaiba nina David at Yoab, ang may nagagawa at ang “mabisa”). Ngunit hindi nakalampas ang mga ito sa nagsalaysay ng kanyang buhay. Kayat naintindihan ng Israel na kung nagkaroon nga sila ng ibang magagaling na mga hari, si David lamang ang nakapaglahad sa kanila ng isang larawan bilang pagpapauna sa tunay na Hari, si Kristo.

Para madaling maintindihan ang sumusunod na mga pangyayari, alalahanin nating bago pa man dumating si David ay itinuring na ng tribu ng Juda na nanirahan sa timog ng Palestina, na sila’y iba sa mga tribu ng Israel na nasa mas hilagang bahagi. Mas maraming kakampi si Saul sa hilaga samantalang taga-Betlehem naman si David, sa tribu ng Juda.

Translation: Cebuano

Gibahig duha sa mao rang tagsulat ang Samuel. Ang napadayag na sa Pasiuna sa 1 Samuel, mohaom sab dinhi.

Gisaysay ang dinhi binuhatan ni David. Ang 2 Samuel maoy lalbing matinud-anong kasaysayan sa kakaraanan – sinulat sa tawo sa Diyos, nga nakasuhid sa tinuod nga kabantog ni David. Ang nakatalagsaon ni Hari David makita sa nagsunodsunod nga gagmayng butang nga daw walay bili o gani binuang alang sa katawhan sa iyang panahon. (Basaha ang kalainan tali ni David ug ni Joab, ang “makab-oton” ug “malamposon”.) Apan wala palabya kining mga butanga sa tagsulat ining istoryaha. Human ini, natino sa Israel nga bisag may pipila sila ka masinabotong mga hari, si David lang ang nakahatag nila sa inisyal nga hulagway ni Cristo, ang matuod nga hari.

Alang sa mas maayong pagsabot sa mosunod nga mga hitabo, angayng timan-an nga bisan sa wala pa si David, ang tribu ni Juda nga nagpuyo sa habagatan sa Palestina mibati nang daan og kalahi sa mga tribu ni Israel sa amihanang Palestina. Daghan ang katawhan nga nagpaluyo ni Saul gikan sa Amihanan diin gisuportahan si David nga taga Betlehem sa tribu ni Juda.

Translation: Spanish

Los libros de Samuel son las dos partes de una misma obra, y vale para el segundo lo que se dijo en la Introducción al primero.

En esta segunda parte se nos cuentan los hechos de David, rey. Historia tan sincera como no se escribió ninguna otra en la antigüedad. Historia escrita por un hombre de Dios que supo descubrir la verdadera grandeza de David. Lo inimitable del rey David se nota en una serie de cosas pequeñas que a sus contemporáneos les parecieron insignificantes o incluso tonterías (ver al respecto las divergencias entre David y Joab, el hombre cumplidor y «eficaz»). Pero no pasaron inadvertidas al que contó su vida y, después de él, Israel comprendió que si bien habían tenido algunos reyes excelentes, sólo David les había presentado alguna figura anticipada del Rey verdadero, Cristo.

Para facilitar la comprensión de los acontecimientos que vienen a continuación, recordemos que, ya antes de David, la tribu de Judá instalada en el sur de Palestina se oponía frecuentemente a las tribus de Israel ubicadas más al norte. Saúl había tenido más partidarios en el norte, mientras que David era el hombre de Belén, en la tribu de Judá.