Language-specific Insights

making implicit plural form explicit (1 Chronicles 19:15)

In many, if not most of the languages in the Philippines, proper nouns, such as personal names, are tagged with a marker that signals their grammatical role within a sentence. For Tagalog and the Visayan languages , this typically includes si to mark the proper noun as the actor or subject (nominative case), ni to mark the proper noun as an owner (genitive case), and kay to mark the proper noun as as an indirect object, i.e. the one to or toward whom an action is directed (dative case). All of these also have plural forms — sina, nina and kina respectively — and unlike in the biblical languages or in English, the plural form has to be used when only a single proper name is mentioned but implicitly that proper name includes more than just one.

In this verse, where English translates “Joab (came),” the Tagalog translation translates “sina Joab” because the context of the text makes clear that Joab came with his troops. (Source: Kermit Titrud and Steve Quakenbush)

Introduction to Joshua (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

An Immigrant People

Moses’ mission finished at Mt. Nebo. As we see in the Book of Deuteronomy, Moses had been called by God to ‘bring up the people’, from the slavery of Egypt to the gates of the Promised land. The people are there facing this territory and it is now Joshua, the first Jesus — Joshua and Jesus are one and the same word in Hebrew — who is to lead the people into the land of promise.

Can we even speak of a people? Actually there are no more than a few clans guided by Moses across the desert, increased doubtless by new elements they have met at the holy place Qadesh-Barné. However few in number, these nomads carry such a religious experience that it will become, after meeting other tribes that did not leave Palestine, the spiritual heritage of them all.

Facing the Canaanites who inhabit the towns and cultivate the surrounding land, those nomads gradually become aware of their identity. He who revealed himself on Mt. Sinai and multiplied marvels in favor of these escapees from Egypt, Yahweh – God, has made a covenant with this nomadic people; he has entrusted to them at the same time his promises. From now on they are the people he has chosen; and he is their God. It is during this period of Joshua and the Judges that the people of Israel will be truly formed.

Although laden as they are with favors from Yahweh, these nomads cannot but admire the Canaanites among whom they live. This period of the second millennium before Jesus Christ has doubtless been the most prestigious period of Palestine history from a cultural point of view. Compared to the Canaanite towns with their ramparts, their temples and palaces with cedar panelling and inlaid ivory the nomads cut a poor figure. The contrast was the same on the religious level; the Canaanites in the towns multiplied celebrations, feasts and rituals under the eyes of tribes who hadn’t even a temple.

The books of Joshua and Judges as well as Samuel and Kings show us how easily the Israelites let themselves be influenced. Attracted by this brilliant civilization, they abandoned their customs and faith to adopt the cults of the country.

The Reality of a Conquest

A people seduced by Canaanite culture, leaders who resist and proclaim a call to fidelity — such is the permanent conflict presented by the Bible texts of this period. The Book of Joshua seems to present a systematic conquest of the country led by Joshua at the head of the clans; but actually it must have happened quite differently.

Town dwellers and nomads were certainly very different and the obligation of both to cohabit on common land did not prevent conflicts: at one time the Canaanites were stronger, at another the nomads. But gradually the tribes imposed their law on the former inhabitants of the land, and at the time of Saul, the one-time nomads, now citizens of the country had the power to rule. David and later Solomon were to confirm such a situation.

Active minorities are the ones that make history: when we speak of the Church and its impact on the world it is often a matter of a minority of the faithful. The prophets who, several centuries after Joshua, assemble the traditions and documents on the “conquest,” made no pretense of giving us an exact account and complete history. Let us not be deceived by the triumphal tone of these accounts where Joshua and all Israel won fantastic victories. The Book of Joshua narrates small events that make up great history.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

若苏厄：引言

梅瑟的使命在乃波山壮丽地结束了。如同我们在《申命纪》中看到的：梅瑟受天主的召唤引领民众逃离奴役之地埃及，辗转来到许诺之地的大门前。人民面对著这片沃土以及自己的新领袖：若苏厄、第一个耶稣――在希伯来文中若苏厄和耶稣是同一个名字，正是他带领以色列民众踏上了许诺之地。

游牧的民族

我们在这里谈的其实还够不上一个民族。事实上，跟随梅瑟穿越沙漠的只是几个家族而已，后来在圣地卡德士巴尔乃亚他们遇到了新的族群，人数才有所增加。然而这些族群却是特殊的，人员虽少，但他们的宗教经验将会与没有离开巴勒斯坦的以色列人共同分享，成为他们共同的精神遗产。

面对著生活在城镇中、在周围土地上耕作的迦南人，以色列人开始慢慢觉察到自己的生活方式的不同。雅威天主曾在西乃山默示自己的旨意，祂多次行奇迹帮助以色列民众逃离了埃及；祂又与这个游牧民族立下了盟约，把这片土地许诺给自己的子民。从此他们是祂的选民，祂是这民众的唯一天主。正是在若苏厄和民长的时代，以色列民众开始作为天主的子民而生活。

虽然这个游牧民族沐浴著雅威的恩泽和甘露，他们却无法不羡慕周围的迦南人。就文化的深度而言，大约公元前两千至一千年的这段时间，无疑是巴勒斯坦历史上最辉煌的时期。迦南人的城镇中已经有了城堡、圣殿和以杉树镶边、以象牙嵌饰的王宫，比较起来，游牧民族就显得寒酸多了。这样的对比同样也表现在宗教生活中：城镇中的迦南人在那些连圣殿都没有的以色列民族面前，大肆举行庆典和各种宗教仪式。

《若苏厄》、《民长纪》、《撒慕尔》和《列王纪》向我们描绘了迦南文化是多么优越，又是多么容易对客居那里的以色列产生巨大影响。以色列各部落被迦南的灿烂文化吸引，抛弃了自己的习俗和信仰，接受了他们的礼拜仪式;先知们不断地提醒人们要记住盟约，要忠诚于雅威。

征服的真相

这个时期经文所描绘的持久冲突，正是发生在受迦南文化诱惑的以色列

民众和他们的倡导忠实不苟的领袖之间的冲突。此书叙述了以色列的新领袖若苏厄如何引领子民有系统有步骤地征服圣地，然而史实却与此大有出入。

城镇居民和游牧民族的生活方式迥然不同。两者必须生活在同一块土地上，冲突就无可避免。时而迦南人占优势，时而以色列人占上风。随著时间的推移，渐渐地，以色列部落用自己的律法侵入到迦南文化中。到了撒乌耳时代，曾为游牧民族的以色列人成了这片土地的新主人，达味和所罗门更巩固了这种局势。

创造历史的是那些活跃的少数人：当我们谈到教会和教会对世界的影响时，大多是指少数真正有信德的信徒们。若苏厄后几百年的先知们，在收集编写有关“征服”的故事时，已显示出他们所记载的并不是确切完整的历史。我们尽可以受此书的征服气概和胜利的喜悦感染，却不要为之所影响，以为若苏厄和整个以色列都赢得了胜利。若苏厄书叙述的只是组成浩荡历史之河的小事件。

Translation: Tagalog

Pangalawang Batas ang ibig sabihin ng Deuteronomio. Ganito ang itinawag dito dahil sa pagkakalagay nito sa ating Biblia pagkatapos ng kabuuan ng mga batas na nasa mga aklat ng Levitico at Mga Bilang. Subalit unang isinulat ang Deuteronomio kaysa mga ito. Para pag isahin ang mga utos at mga kaugalian ang unang layunin nito at para ibigay sa Israel ang Batas na katatagpuan nito ng buhay.

At nang inedit ang Deuteronomio, sa ika-7 dantaon bago dumating si Kristo, higit sa limandaang taon na ang lumipas mula nang makipagtagpo si Moises sa Diyos. Nasakop na ang lupain ng Kanaan, naitatag na ang Kaharian nina David at Solomon at pagkatapos ay nahati.

Bumagsak na ang mas malaki at mas masaganang probinsya sa hilaga na tinatawag na Kaharian ng Israel. At gayon ding kapalaran ang nagbabanta nang mga taong iyon sa Kaharian ng Juda na probinsya sa timog.

Noon ipinagbigay-alam ang Batas na ito ni Yawe. Inilantad nito sa kanyang bayan ang dahilan ng kanilang mga pagkatalo at iniaalok ang isang pagkakataon para maligtas. Matagal na itong nalimutan sa Templo sa panahon ng pag-uusig ni Manases. Ngunit ang pagkatuklas dito sa taong 622 (2 H 22) ang siyang pinakaugat ng reporma ni Yosias.

Si Moises at ang Deuteronomio Tinanggap ng bayan ng Israel at ng kanilang mga pastol ang Deuteronomio bilang salita ng Diyos at aral ni Moises, pero ang mga pari at ang mga propeta naman ang sumulat nito. Binuod nila sa mga pahinang ito ang kanilang karanasan sa kabuuan ng kanilang kasaysayan.

Tulad sa iba pang mga libro sa Natapos sa Bundok Nebo ang misyon ni Moises. Tulad ng nakita natin sa Aklat ng Deuteronomio, tinawag ng Diyos si Moises para "hanguin ang bayan" mula sa pang aalipin ng Ehipto patungo sa pintuan ng Lupang Pangako. Naroon na ang bayan sa harapan ng lupaing ito at si Josue na ngayon, ang unang Jesus - pareho ang Josue at Jesus sa Hebreo -- ang siyang mamumuno sa bayan pagpasok sa lupa ng mga pangako.

Bayang Dayo Masasabi ba nating isang bayan sila? Sa katunayan, hindi sila hihigit pa sa ilang angkan na pinamumunuan ni Moises patawid sa disyerto, na tiyak na nadagdagan ng mga bagong grupo na nakatagpo nila sa Kades Barnea na isang banal na lugar. Bagamat kakaunti, dala naman ng mga lagalag na ito ang gayong kahalagang karanasang reli hiyoso na magiging pamanang espiritwal nilang lahat, pati na ng mga tribung hindi umalis sa Palestina na makakatagpo nila. Sa harap ng mga Kananeong nakatira sa mga bayan at nagsasaka sa nakapaligid na lupain, unti-unting nakita ng mga lagalag na ito kung ano sila. Sila ang mga takas sa Ehipto na (PAGE 321) ginawan ng Yawe-Diyos ng mga kahanga-hangang bagay. Sila ang bayang lagalag na pinagbunyagan niya ng kanyang sarili sa Bundok Sinai. Sa kanila siya gumawa ng tipan kasabay ng kanyang mga pangako. Mula sa panahong iyon, sila ang kanyang bayang hinirang; at siya ang kanilang Diyos. Sa panahong ito ni Josue at ng Mga Hukom talagang mabubuo ang bayang Israel.

Bagamat sagana sila sa mga biyaya ni Yawe, hindi maaaring hindi hangaan ng mga lagalag na ito ang mga Kananeong pinakikipamayanan nila. Hindi mapag-aalinlanganan na ang panahong ito ng ikalawang sanlibong taon bago dumating si Jesukristo, ang pinakatanyag na bahagi ng kasaysayan ng Palestina kung kultura ang pag-uusapan. Mukhang kawawa ang mga lagalag kung ihahambing sa mga Kananeong may mga bayan na may muog, mga templo at palasyo na may mga dingding na mamahaling kahoy at nadedekorasyonan ng garing. Gayundin ang kaibhan kung relihiyon ang pag-uusapan: maraming pagdiriwang, kapistahan at seremonya ang mga Kananeo sa mga bayan, na nakikita ng mga tribu na wala ni isang templo man lang.
Ipinakikita sa atin ng mga aklat ni Josue at ng Mga Hukom, pati na ni Samuel at ng Mga Hari, kung paano pinabayaan ng mga Israelita na maimpluwensyahan sila nang gayon na lamang. Naakit sila ng maringal na sibilisasyong ito kaya tinalikdan nila ang kanilang mga kaugalian at pananampalataya at ginaya ang mga seremonya ng pagsamba ng lupain. Biblia, inilagay sa bibig ni Moises ng mga sumulat ng Deuteronomio ang mga diskursong gusto nila mismong sabihin sa kanilang bayan. Gawa-gawa lamang ang pagsasalaysay nila na bago mamatay ay nakinikinita na ni Moises ang masaklap na kapalarang naghihintay sa kanyang bayan. Sinasabi nilang sa kanya galing ang mga babala at mga batas na pupuwede pang magligtas sa Israel. Sa totoo'y ginagamit ng Deuteronomio ang pangangaral ng mga propeta tungkol sa katarungan at pag-ibig: ito ang kauna-unahang pagsisikap na ginawa sa daigdig para bumuo ng isang lipunang may pagkakaisa't pagka kapatiran.

Translation: Cebuano

Gidala ni Moises ang mga Israelita sa kapatagan sa Moab latas sa suba Jordan, apan kinahanglan pa silang mosulod sa Yuta sa Saad sa ilang katigulangan.

Bisan sa lig-ong pagpangulo ni Moises, dili organisadong nasod ang Israel. Nagpabilin ni nga mga pundok pundok sa lainlaing tribu, kabanayan ug lungsod nga nahiusa gumikan sa kumong paninguha. Ang maayong pagbasa sa Biblia morag magpakita nga daghan ang mga Israelita nga wala mouban ni Moises sa kamingawan sa Cades. Gani, nag-una sila ni Josue sa Palestina subay sa habagatang bahin; miokupar na ang uban sa kabungtoran sa Moab (Num 32).

Misulod ug mipuyo didto nga malinawon ang mitabok sa Jordan sa panahon ni Josue. Dala ang mga tolda ug karnero, nanimuyo sila sa kabungtoran libot sa kinotahang mga syudad nga Kananeo. Wala sila mopuyo sa kapatagan, kay didto na man ang mga Kananeo nga mas lig-ong nagkahugpong. Hinuon, dunay pagbinayloay tali nila ug sa mga mag-uumang Kananeo. Ug kay mas milambo man ang Kananeong kultura, may daghan sa mga Israelita nga nasuyop ug misagop sa ilang tradisyon ingon man sa pagsimba sa mga diosdios sa mga Kananeo nga nakapamiligro nga mahanaw sila isip katawhan.

Miluwas sa Israel ang mga kursonado nga uban ni Josue nakahukom sa pagbuntog sa Canaan. Dili ta uyon sa paggamit nilag kusog ug kabangis. Apan nagsunod lang sila sa laraw sa Diyos, ginamit ang pamaaging naandan adtong panahona. Ang kasyudaran ug ang mga harihari sa Canaan (nga mga dakudako lang sa gagmayng lugar) wala magkahiusa busa, wala maglisod ang mga manggugubat ni Josue sa pagbuntog nila. Tungod ini, naisa ang nasodnong kaamgohan sa Israel. Gisugdan nila ang inanayng pag-angkon sa Yuta sa Saad. Tahas ni nga malipayog katumanan human sa 200 ka tuig ubos sa pagpangulo ni David.

Ang kasagarang nahitabo maoy nga nakamugna ang malimbasugong minoriya og kasaysayan. Kon maghisgot ta sa Simbahan ug sa tahas ini sa kalibotan, makahisgot ta labi na ining gagmayng pundok sa mga magtotoo. Kadaghanan nagapos ni sa naandang gawi ug wala makaamgo sa ilang misyon. Sa samang paagi, makahisgot tag kalihokan sa kalingkawasan, apan dyotay ra ang naglihok ug nagpuyo ining panglantawa ug paglaoma. Bisan pa ini, kining gagmay ug militanting pundok mao hinuoy makaduso sa masa sa katawhan sa unahan. Mao ni ang nahitabo sa Israel. Human sa 500 ka tuig gikan ni Josue, gihipos sa mga propeta ang kasulatan mahitungod sa ilang kadaogan, ug namugna kining basahona. Wala sila mag-asoy sa kompleto ug tukmang mga hitabo sa kasaysayan. Nagpahinumdom lang sa nakatabang sa pag-umol sa Israel isip nasod. Busa, dili ta magpadala sa giingon dinhi nga “ang tanang Israelita” nakig-away uban ni Josue o nga gibuntog ni Josue ang Palestina sa pagpatay sa tanang lumolupyo. Ang Josue nagsaysay og gagmayng mga butang nga nakamugna og dakong kasaysayan nga nasinati sa katawhan sa Israel.

Translation: Spanish

EL SIGLO DE JOSUÉ

La misión de Moisés se había acabado en el monte Nebo. Como lo vimos en el Deuteronomio, Moisés había sido llamado por Dios para guiar al pueblo y hacer que “subiera” desde la esclavitud de Egipto hasta las puertas de la Tierra Prometida. El pueblo está pues allí, frente a esa tierra que Dios le da en herencia y en ese momento es Josué, el primer Jesús (pues Josué y Jesús en hebreo tienen la misma grafía) quien va a introducir al pueblo en el la tierra prometida.

Un pueblo de emigrantes

Hablar de pueblo es mucho decir. En efecto, todavía no se trata más que de algunos clanes guiados por Moisés a través del desierto y que sin duda se han incrementado con nuevos elementos con los cuales se encontraron en el lugar santo de Cadés-Barne. Por pocos que hayan sido estos nómadas confiados ahora a Josué, llevan consigo una experiencia de una riqueza tal que se transformará, después de reunirse con otras tribus que no habían abandonado la Palestina, en la herencia espiritual de todos.

Frente a los cananeos que habitaban las ciudades y cultivaban las tierras de los alrededores, estos nómadas toman poco a poco conciencia de su originalidad y de su identidad. El que se reveló a Moisés en el Sinaí y que multiplicó las maravillas a favor de los fugitivos de Egipto, Yavé-Dios, hizo una alianza con este pueblo de nómadas, con estas tribus de beduinos. Les dio su ley al mismo tiempo que su promesa. En adelante serán el pueblo que él se eligió y él será su Dios. Es durante este período de Josué y de los Jueces cuando se constituirá realmente el pueblo de Israel.

Sin embargo, por muy colmados que se sientan por Yavé, estos nómadas no pueden dejar de sentir admiración por los cananeos en medio de los cuales viven. Los historiadores nos dicen que este período del segundo milenio antes de Cristo es el período más prestigioso de la historia de Palestina en el plano cultural. Frente a las ciudades cananeas con sus fortificaciones, sus templos y sus palacios con artesonado de cedro, y decorados con incrustaciones de marfil, el nivel de vida de los nómadas parecía muy pobre. El mismo contraste se daba en el plano religioso: los cananeos de las ciudades multiplicaban sus celebraciones, fiestas y ritos a la vista de los beduinos que no tenían ni siquiera templo.

La tentación es grande, y tanto los libros de Josué y de los Jueces como los de Samuel y de los Reyes no cesarán de mostrarnos con cuánta facilidad el pueblo de Israel se dejaba arrastrar. Atraído por esa civilización brillante, abandona al mismo tiempo sus costumbres propias y su fe para adoptar los cultos de los habitantes del país. Durante todo el período de la realeza los profetas no dejarán de recordar al pueblo las exigencias de la alianza y de la fidelidad a Yavé.

La verdad sobre la conquista

Un pueblo seducido por la cultura cananea, hombres de Dios que resisten proclamándole el llamado a la fidelidad, tal es el conflicto permanente que nos presentan los textos de la Biblia con respecto a este período. El libro de Josué parece que nos presentara una conquista sistemática del país llevada a cabo por Josué a la cabeza de las tribus; sin embargo las cosas debieron suceder de manera muy distinta.

La gente de las ciudades y los nómadas eran muy diferentes, y la obligación que tenían unos y otros de cohabitar en un mismo territorio, no impidió que hubiera conflictos, unas veces eran los cananeos los que ganaban, otra, los nómadas. Con el tiempo, las tribus fueron imponiendo su ley a los antiguos habitantes del país, y en la época de Saúl, los nómadas de otrora, convertido en citadinos a medida que pasaban los años, se habían apoderado del poder en el país. David primero, y después Salomón deberían confirmar esta situación.

Las minorías activas son las que hacen la historia. Cuando hablamos de la Iglesia y de su impacto en el mundo, no se trata a veces más que de una minoría de creyentes. Los grupos de profetas que, varios siglos después de Josué, recopilaron las tradiciones y los documentos sobre la conquista, no pretendieron entregarnos una historia exacta y completa de aquélla. No nos dejemos engañar por el aspecto triunfador de estos relatos en que todo Israel obtiene junto a Josué victorias asombrosas: el libro de Josué narra pequeñas cosas que constituyeron una gran historia.

EL LIBRO DE JOSUÉ Y SUS AUTORES

Cuando se redactó el presente libro, la historia de Josué se perdía en un pasado del que ya se habían olvidado muchos detalles, sin embargo, bastaban algunas imágenes y recuerdos para ilustrar la vocación del pueblo de Dios y el sentido de sus aventuras.

Josué inaugura la serie de libros que la Biblia hebraica llama Profetas Anteriores, entendiendo por este título que estos libros históricos nos hablan de una historia que comenzó bastante antes que los profetas, pero que fueron pensados y compuestos en las cofradías de profetas. Toda la serie que lleva desde Josué a los libros de los Reyes forma en realidad una unidad con la reflexión del Deuteronomio. Hoy día se habla habitualmente de historia Deuteronomista para designar este conjunto.

El libro de Josué se compuso en gran parte en los últimos tiempos del reino de Judá. Entonces la idea de que la tierra de Palestina es el gran don de Dios a su pueblo y la señal de su alianza, invitaba a constatar en el pasado una correspondencia entre las conquistas y la fidelidad a la alianza, entre las infidelidades y el fracaso.

El autor ha conocido el tiempo de Josué a través de múltiples fuentes: tradiciones orales muy maltratadas, sin duda, a causa de los 500 años transcurridos; documentos conservados tal vez en los santuarios antiguos de Israel, como el de Guilgal, y documentos sobre el catastro de las tribus que databan de la época real.

El libro debe de haber sido retocado en tiempos del exilio de Babilonia. Fue entonces cuando intervinieron los sacerdotes y en muchos de sus pasajes impusieron otra interpretación, acentuando al mismo tiempo el carácter litúrgico de los acontecimientos importantes.

Introduction to Jonah (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Few people today misunderstand the nature of this story. The two questions often raised about it in the past are no longer heard: Did Jonah really exist? Did he really stay in the belly of a fish for three days?

The book of Jonah is a story, but the author deserves to be considered a prophet because he very clearly underscored some truths which his contemporaries had forgotten.

This delightful narrative criticizes, not the idolatrous or godless people, but the pious Jews themselves who, locked in their nationalism, easily forget that God is the God of all peoples.

God, the savior of all people

Jonah does not like pagans and if God saves them, Jonah does not feel like paying the price for it. This kind of pettiness, characteristic of an average believer, merely covers up another, much greater scandal for which God is responsible. How are we to understand that God saves everyone if, at the same time, he repeats throughout the bible that Israel alone was chosen, that it alone has the word of life, it alone has a Savior, that all that God demands (circumcision, or later, baptism, or the Eucharist, or sexual prohibitions) is absolutely necessary in order to be saved?

This scandal has always been at the heart of Christianity just as it was with the Jews. Does God speak two languages? Or should we believe that Christian salvation is only one among all those that are offered to peoples from different cultures and religions? This question was so formidable that Christians often tried to dismiss it without even naming it. Thus, following Saint Augustine, the Western Church locked itself in the doctrine of original sin as if in a fortress. We used to assert without batting an eye that after Mr. Adam’s sin, all people were condemned to hell, except for those who were baptized, or at least desired baptism. We have said and preached that until the middle of the twentieth century. This is the reason why still-born babies were not buried on Christian ground. It is also the reason why many missionaries would have given their lives just to baptize a single pagan child.

Saint Augustine kindly contended that hell would be considerably softened for unbaptized children. At the same time, he felt bound to show that all the “virtues of pagans,” all the good we see in them, was totally worthless before God: these virtues were a way of seeking their own perfection without God and therefore, were the product of pride. This denunciation by Augustine of many people (Christians or not) who act and live beyond reproach in the eyes of others or in their own, was certainly insightful; but he would not have gone to such extremes if it had not been necessary to exorcise the famous question: does not God save non-Christians just as he saves us? This would definitely have dampened the enthusiasm of Christians.

To those asking about the will of God that all people be saved the answer was: “God wants to save all human beings provided they believe and become Roman Catholic.” This wall officially began to crack only in the first half of the twentieth century. Throughout the three previous centuries, this concealed violence of the Christian doctrine (a condemnation without appeal of all religions and most of humanity that did not embrace Christianity) scandalized countless open-minded people, opening a path to Western atheism, yet the Church (we should say: the churches) did not budge. Therefore, we should not be surprised if as soon as God’s will to save everyone was acknowledged most Christians began to question their faith. They were not denying it and even conceded that it may have been the best, but thought that all religions were equally valid. Some went farther and thought that everything was optional in this matter and we all save ourselves as best as we can.

So, now we must rethink our Christian identity: what are we in the midst of humanity? What are we saying when we profess that we are only saved by Christ? What does this salvation brought by Christ have to do with the rest of humanity?

No wonder that today countless Christians are perplexed about the subject. They should not be condemned instantly if they feel such a need to be in solidarity with the rest of humanity that they sell off the treasures God entrusted to them: they did not see that the call they received to be the people of Christ entrusts them a unique mission which is necessary for the salvation of the world. It is impossible to overcome such a drastic change in a few years, or even in a hundred years, and perhaps for a long time to come we will be incapable of understanding how God loves and saves everyone and at the same time how the call to the faith that we have received is an exceptional grace.

At least let us recall what the whole Bible tells us, namely, that God is “predilection and fidelity.” It is by the path of fidelity, rather than by the path of reasoning or feelings, that we will enter into this God who is truth.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

约纳书是篇故事，但是作者值得被称为先知，因为他非常清楚地指出一些他同时代人正渐渐遗忘的真理。这个美丽的故事所批评的并非崇拜偶像或无信仰的民族，而是虔诚的犹太人，因为他们封闭在自己的民族主义中，很容易就忘记天主是万民的天主。

天主拯救所有人

约纳不喜欢外邦人，即使天主要拯救他们，他也不觉得自己该为此付出什么代价。我们不禁要问：难道天主对这种“小心眼”思想的形成完全不负责任吗？圣经告诉我们：以色列是唯一的选民；只有耶稣是生命的食粮；不经洗礼，我们不能得救；但是我们又一直听到：天主拯救所有人。这岂不是矛盾吗？难道天主在讲两种完全不同的语言？或者这么认为：天主提供给不同文化的不同民族以不同的救赎方式，而基督宗教只是其中之一？

在首先提出这一系列问题的先人中，有一位哲学家和殉道者——圣朱斯坦，他说道：在圣言耶稣亲自降临人间、成为世上的一粒“种子”之前，他已经启发了各宗教的智者。然而，圣奥古斯丁撷取（谷16:16）“不信者将被判罪”，认为有必要表明：所有非基督徒的善行皆是骄傲的表现。他偏激的理论鼓励了多少虔诚的受洗者！教会也即刻接受了……使得我们便毫不犹豫地相信：由于始祖亚当的罪，所有人都该下地狱，除非那些领受了洗礼的，或者至少怀此意愿的人。

直至二十世纪初，这堵“墙”倒塌了。前三百年中，“不信者被判罪”的结论无视其他宗教，无视“基督徒领地”之外的大多数人类，从而激发了无数的新思潮，为西方无神论开辟了途径。但教会并没有丝毫改变。所以我们不要惊奇于天主的救援计划：祂要救赎所有的人，不光是那些罗马天主教徒。许多基督徒开始怀疑他们的信仰了。我们不否认：基督教是认识天主的最好方法，但同时，其他的宗教都有其价值所在。一切都不该是强制性的，每人都有选择权，正如每人都可谈论救赎与被救赎一样。

教会要最终回归她的净配——基督，因为他是唯一的救主。教会愿作中间者，为使所有人因成为她的一部分而得救。在天主的计划中，教会的神秘在于她怀抱全人类，但我们不要混淆两个问题：“教会对人类的救赎是必需的吗？”和“除了成为基督徒，就别无它路得救赎？”

我们不可能一下子就明白神秘与丰富的救赎计划的细节，天主是怎样爱和拯救所有的人，我们的受召为什么是独一无二的圣宠。我们要好好读一读天主雅威给约纳上的这一课，也不要忘记：因着耶稣，我们胜过约纳、所罗门，以及无论哪一位先知、东方或西方的智者。因为我们得到了神圣者之“名”，因着这“名”，人类得以救赎（宗4:12）。

Translation: Tagalog

Sa kasalukuyan nating panahon, kakaunti lamang ang nagkakamali tungkol sa uri ng aklat na ito at nagtatanong kung nabuhay nga bang talaga si Jonas, at kung tatlong araw nga siya sa tiyan ng isang isda.

Isang kuwento ang libro ni Jonas, pero marapat na ituring na propeta ang sumulat nito dahil maliwanag na nabigyang-diin niya rito ang ilang katotohanan na nalilimutan na ng kanyang mga kasamahan.

Pinupuna ng kawili-wiling salaysay na ito hindi ang mga dumidiyos sa iba o ang mga di makadiyos kundi ang mga relihiyosong Judio mismo na sa pagkakulong sa kanilang nasyona¬lismo ay madali nilang nalilimutan na ang Diyos ay Diyos ng lahat ng tao.

Translation: Cebuano

Adunay pipila sa atong panahon karon nga masayop bahin sa kinaiya ining maong libro, ug mangutana kon tinuod ba nga nabuhi si Jonas, ug nga nakapuyo sa sulod sa tiyan sa isda sa tulo ka adlaw.

Ang Jonas istorya, apan ang tagsulat angayan lang nga ilhon nga propeta kay klaro kaayo nga nagpadayag siya sa mga kamatuoran nga nalimtan na sa iyang katalirongan.

Kining makalingaw nga sugilanon wala magsaway sa mga nagsimba sa diosdios o sa mga tawo nga wala magtoo og Ginoo kondili, nagsaway sa diyosnon nga mga Judio, kinsa midukot sa ilang nasyonalismo (paghigugma sa nasod), ug dali nga nakalimot nga ang Ginoo, Ginoo sa tanang katawhan.

Translation: Spanish

En el presente siglo son bien pocos los que se equivocan sobre la naturaleza de este libro y que preguntan si realmente Jonás estuvo tres días en el vientre de un pez.

El libro de Jonás es una narración, cuya héroe es un profeta del Reino del Norte, del cual sólo se recuerda el nombre, junto con una promesa de misericordia de Dios en 1 Reyes 14,25. Pero su autor mereció haber sido profeta, puesto que enfatizó aquí con mucha claridad algunas verdades que olvidaban los de su tiempo.

Esta narración graciosa critica, no a los idólatras o a los impíos, sino a los mismos judíos piadosos, que, encerrados en su nacionalismo, olvidan fácilmente que Dios es el Dios de todos los hombres.

La historia de Jonás se hizo inmediatamente popular y Jesús la mencionará:

— La conversión de los ninivitas (Lc 11,30).

— La comparación con los tres días que pasó Jonás en el pez (Mt 12,40)

Introduction to 3 John (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

To the Christians who knew him, the apostle John was not “Saint John,” but a man. For a certain Diotrephes, to whom John gave the responsibility of a community that we do not know, John was a bothersome old man. In order to better dominate his church, Diotrephes was cutting off the relationship.

John, however, in his three letters, as in the Gospel, speaks of the “communion” which must exist among Christians. Any church or group must remain open to others, maintaining constant contact with them. Paul also insists on this responsibility: to welcome in their homes all Christians coming from other places in order to strengthen the bonds of the common faith.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

本书也是很短的一封信，仅有十五节，为前书的同一“长老”写给一位名叫加约的热心人。今不知此人究属于那一教会。由本书可知若望之所以写信给加约一人，可能是因他所处的教会，有位名叫狄约勒斐的教长，滥用神权，诽谤宗徒，不承认自己的地位，因此作者信中嘉许加约之所为，并劝他继续资助传教士（1-7），严责狄约勒斐而称赞德默特琉（9-12）。本书大概亦是于第一世纪末写于厄弗所的。

Translation: Tagalog

Sa mga Kristiyano na nakakakilala sa kanya, ang apostol na si Juan ay hindi si “San Juan,” ngunit isang tao. Sa isang nagngangalang Diotrefes, na pinagkatiwalaan ni Juan ng isang pamayanan na hindi natin kilala, si Juan ay isang matandang lalaking nakayayamot. At upang higit siyang makapangyari sa simbahan, pinutol ni Diotrepes ang pakikipag-ugnayan.

Sa kabaligtaran naman, sa kanyang tatlong liham, tulad sa Ebanghelyo, binabanggit ni Juan ang “pakikipagkaisa” na nararapat mamayani sa mga Kristiyano. Alinmang simbahan o grupo ay kailangang manatiling bukas sa iba, at laging may pakikipag-ugnayan sa kanila. Iginiit din ni Pablo ang pananagutang ito: na tanggapin sa kanilang tahanan ang mga Kristiyanong nagmumula sa iba-ibang dako upang mapatibay ang bigkis ng pananampalataya.

Translation: Cebuano

Alang sa mga Kristyano nga nakaila niya, ang apostol nga si Juan dili mao si “San Juan”, apan usa ka tawo. Alang ni Diotrepes, nga gisaligan ni Juan sa responsibilidad sa katilingban nga wala mailhi, si Juan samokan nga tigulang. Aron makadominar siya sa simbahan, mibulag si Diotrepes.

Sa tulo ka sulat, ug sa Ebanghelyo, naghisgot si Juan og “panaghiusa”, nga naa sa mga Kristyano. Bisag unsang simbahana, o pundoka, kinahanglan nga abli ni alang sa uban, ug magpabiling naglambigit sa usag usa. Si Pablo miinsister sab ining kaakohana: sa pagdawat sa mga panimalay sa tanang Kristyanos nga gikan sa ubang lugar aron paglig-on sa kahiusa sa ilang pagtoo.

Translation: Spanish

Para los cristianos que lo conocían, el apóstol Juan no era «san Juan», sino un hombre. Para un cierto Diotrefes, al que había hecho responsable de no sabemos qué comunidad, Juan era un anciano molesto. Y Diotrefes, para mejor dominar en su Iglesia, cortaba las relaciones.

Juan habla en sus tres cartas, como también en el Evangelio, de la «comunión» que ha de existir entre todos los cristianos. Toda Iglesia y todo grupo debe permanecer abierto a los demás, manteniendo constantes relaciones con ellos. Pablo también recalca este deber: recibir en su propia casa a los cristianos que vienen de otros lugares para estrechar los lazos de la fe común.

making implicit plural form explicit (Genesis 33:17)

In many, if not most of the languages in the Philippines, proper nouns, such as personal names, are tagged with a marker that signals their grammatical role within a sentence. For Tagalog and the Visayan languages , this typically includes si to mark the proper noun as the actor or subject (nominative case), ni to mark the proper noun as an owner (genitive case), and kay to mark the proper noun as as an indirect object, i.e. the one to or toward whom an action is directed (dative case). All of these also have plural forms — sina, nina and kina respectively — and unlike in the biblical languages or in English, the plural form has to be used when only a single proper name is mentioned but implicitly that proper name includes more than just one.

In this verse, where English translates “Jacob (journeyed),” the Tagalog translation translates “sina Abraham” because the context of the text makes clear that Jacob was not traveling alone. (Source: Kermit Titrud and Steve Quakenbush)

making implicit plural form explicit (Acts 16:1)

In many, if not most of the languages in the Philippines, proper nouns, such as personal names, are tagged with a marker that signals their grammatical role within a sentence. For Tagalog and the Visayan languages , this typically includes si to mark the proper noun as the actor or subject (nominative case), ni to mark the proper noun as an owner (genitive case), and kay to mark the proper noun as as an indirect object, i.e. the one to or toward whom an action is directed (dative case). All of these also have plural forms — sina, nina and kina respectively — and unlike in the biblical languages or in English, the plural form has to be used when only a single proper name is mentioned but implicitly that proper name includes more than just one.

In this verse, where English translates “Paul (went on),” the Tagalog translation translates “sina Pablo” because the context of the text makes clear that Paul was with Silas. (Source: Kermit Titrud and Steve Quakenbush)

Introduction to Judith (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

The Book of Judith is an edifying narrative (see introduction of Esther). It was inspired by records and legends of the national resistance at the time of the Maccabees.

There was a promise made by God to Abraham (Genesis 12:2-3); it is insisted upon more clearly in Leviticus 26 and Deuteronomy 28. According to this promise, God would defend his people when they were faithful to the Law, but would deliver them to their enemies whenever they did not follow the Law.

The Book of Judith (Judith means the Jewess) attempts to demonstrate that God keeps his promise.

God’s people returned from exile a short time before. They rebuilt the capital, Jerusalem, restored the Temple and the worship of God, and were resettling in the entire country. In short, they were living a period of faithfulness to God and, according to his promise, God would protect them.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

友弟德传：引言

《友弟德传》是一部启示性的书（见《艾斯德尔传》引言），它是受有关玛加伯时代的民族抵抗的记录和传说的影响而成的。

天主曾对亚伯郎许下承诺（创12:2-3），肋26章和申28章中将此说得更清楚。根据承诺的内容：当人们忠于律法之时，天主将保护子民，但当他们没有遵守律法时，天主会将子民送进敌人的手中。

《友弟德传》（“友弟德”的意思是犹太女人）想要证明天主信守了诺言。

天主的子民刚自流放中归来不久。他们重建了首都耶路撒冷，恢复了圣殿和对天主的敬拜，整个国家都在重建之中。简而言之，这段时期他们的生活是忠于天主的，天主也信守自己的诺言，对他们加以保护。

Translation: Tagalog

Judit Introduksyon

Ilang salaysay na may aral ang Aklat ni Judit (tingnan ang introduksyon sa Ester). Binigyang-buhay ito ng mga talaan at alamat ng pambansang pakikidigma sa panahon ng mga Macabeo.

May pangakong binitiwan ang Diyos kay Abraham (Genesis 12:2-3) at mas malinaw na iginiit ito sa Levitico 26 at Deuteronomio 28. Ayon sa pangakong ito, ipagtatanggol ng Diyos ang kanyang bayan kapag naging tapat ito sa Batas; subalit ibibigay niya sila sa mga kaaway kapag lumayo sila sa pagtupad sa Batas.

Sinisikap ipakita ng aklat ni Judit (ang babaeng Judio ang ibig sabihin ng Judit) sa isang salaysay na tinutupad ng Diyos ang kanyang pangako.

Kauuwi pa lamang ng bayan ng Diyos mula sa pagkatapon. Itinayo nilang muli ang Jerusalem na siyang kapitolyo, kinumpuni nila ang Templo at ibinalik ang pagsamba sa Diyos, at pinamayanan ang buong lupain. Sa madaling salita, nagkaroon sila ng panahon ng katapatan sa Diyos. At, ayon sa pangako, ipagtatanggol sila ng Diyos.

Translation: Cebuano

Ang Judit mubong nobela (basaha ang pasiuna sa Ester).

Dunay saad nga gihimo ang Diyos kang Abraham (Gen 12:2-3); klaro pa ning gisubli sa Levitico 26 ug sa Deuteronomio 28. Sumala sa maong saad, ang Diyos manalipod sa iyang katawhan kon magtuman sila sa Balaod, apan itugyan niya sila sa mga kaaway, kon dili sila mosunod sa Balaod.

Ang ni Judit (Judit nagpasabot og babaye nga taga Juda), misulay pagpakita nga gituman sa Diyos ang iyang saad.

Dili pa lang dugay nga nabalik ang katawhan sa Diyos gikan sa ilang pagkabihag. Gibangon nila pag-usab ang Jerusalem, lakip ang Templo; gibalik nila ang pagsimba sa Diyos ug gipuy-an ang tibuok nasod. Sa laktod, nagpuyo sila nga maunongon sa Diyos sumala sa iyang saad, ug gipanalipdan sila.

Translation: Spanish

Judit y la historia

No emplearemos mucho tiempo en demostrar que toda esta historia es una ficción. Desde el primer versículo nos habla de Nabucodonosor, rey de los asirios, mientras que era rey de Babilonia y aplastó a Asiria. Los discursos de su general Holofernes son caricaturas fuera de toda realidad, y a cada instante se encuentran anacronismos.

Pero, después de haber dicho esto, está claro que el autor quiere recordarnos una verdad permanente de la historia: Dios está en contra de los poderes opresores y siempre lleva a cabo su propio plan. Este libro contiene numerosas alusiones al Exodo y los capítulos 15-16 de Judit retoman las ideas y las palabras de Ex 15. A lo largo de todo el libro, y en el mismo orden, se encuentran los diversos episodios y los diálogos del combate de David y Goliat.

Lo que estimuló al autor y que explica el carácter propio de esta nueva presentación de las victorias de Dios, parece que fue la resistencia heroica contra los invasores sirios en tiempos de los Macabeos. La victoria de Judit expresa las esperanzas del pueblo judío después de esos años tan duros que le permitieron recuperar, luego de más de tres siglos, su independencia. Ahora, no sólo los judíos han recobrado la independencia sino que también han conquistado una gran parte de Palestina: todos piensan que se acerca la hora en que Dios reunirá a su pueblo y reinará sobre las naciones.

Hay que agregar que Judit es uno de los escasos libros de la Biblia en que el héroe es una mujer. Esto lo perjudicó. Si fue excluido de la Biblia hebrea, fue en parte porque sólo se tenía su versión griega, pero tal vez molestaba también el personaje de Judit que les quitaba su monopolio a los sacerdotes y los doctores.

David y Goliat: el super-armado y el débil; el que dispone de la técnica, las armas sofisticadas y la banca internacional; el que puede difundir su verdad e imponerla a través del mundo... Y el débil, siempre despojado, acallado, tenido como culpable, a menudo segregado en las reservas y los campos de refugiados. Su fe y su perseverancia serán su fuerza (Sal 37; Lc 18,1). Habrá una hora de Dios, pero tal vez no será la venganza y las masacres con los que soñaba el autor de Judit. Pues las riendas de la historia están en las manos del que fue crucificado y resucitó, y todos serán salvados a pesar de que no saben cuál puede ser la salvación a la que Dios nos lleva.

Introduction to John (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

At the outset, the first three gospels may have us overlook the work and skills of its writers. Whatever vision they wanted to transmit about their Savior, they dealt so plainly with the witnesses that oftentimes we seem to have seen and heard Jesus himself.

Comparatively, John’s gospel is very different. This book has matured along with him in his life. His experience as an apostle moved him to constantly re-interpret the presence of the resurrected Jesus in the Church.

John does not let us ignore his purpose: “This has been recorded that you may believe that Jesus is the Son of God” (Jn 20:31). The faith of the Church proclaimed Jesus as the Son of God. But how should we understand this term? Though Jesus’ resurrection had manifested the divine character of his person, one could wonder how and from what moment was Jesus Son of God and to what extent was he identified with God. John’s Gospel clearly asserts that Jesus’ existence was forever in God. This assertion on Jesus’ origin helps us understand the range of his work. The eternal Son-of-God-become-human did not only come to teach us the way of amending ourselves, but also to transform the whole creation.

John did not create his gospel from nothing. Here we find quite a number of precise witnesses including more confirmed details than the other gospels. However, he did not confine himself to his own remembrances. As time passed, he expressed and developed Jesus’ words by crafting discourses in which Jesus, “with the help of John”, actually talks to us.

John’s Gospel is controversial because the purer and harder a truth is, the lesser are those who are able to receive it. This is why this gospel raised controversies within the very Church but was later acknowledged as word of God and as apostolic witness.

So it is that John’s Gospel was written and re-written and was most probably published only after the death of his author, about the year 95, as a small paragraph added at the end let it understand. In this last composition it seems that John organized it around the three Passovers which mark out Jesus’ public ministry.

Here we find an important element to understand John’s mind. He finished writing twenty years after the destruction of Jerusalem and the Temple by the Roman armies. John knows as well as Paul that Jesus’ resurrection originated a new age. The revelation to the Jewish people and the great liturgies in the Temple belong to a certain extent to the past, but in this first covenant that has become the old covenant are found the keys to the understanding of Jesus’ achievements. This is why John will call to mind the Jewish feasts and religious symbols such as the water, the palms, the lamb… and he will show how these are transfigured in the Christian life and liturgy.

This is why three sections can be gleaned after an opening that we call the week of discovery (till 2:16). These are:

– In 2:17 Jesus goes up to the Temple for the Passover: chapters 2–5 develop the sign of the Temple.
– In 6:4 the Passover is mentioned again and John develops the sign of bread.
– In 13:1 we find the third Passover, when Jesus is put to death at the moment in which the lambs are sacrificed in the Temple. The lamb will be the third sign.

This question is very difficult to answer. There are many reasons to doubt authorship of the apostle John, but there can be found as many reasons to vindicate the traditional attribution to John.

As we said in the Introduction to the gospels, an unavowed reason leads some persons to look for other authors than the very apostles. John’s message is clear and it hurts. Must we accept that the One who marked him forever and probably loved him more than the other apostles was the eternal Word of God, God born from God? What a stunning assertion! Perhaps we would prefer that this kind of things were not said by a direct witness but added later by some theologian. This would have easier idealized the person of Jesus because, by looking from afar he would not have borne the full weight of his human presence: his way of looking, of eating, of washing, and the scent of his sweat…

We must however recognize that strong arguments move us to doubt John indeed as the author, and for many scholars the primary point is this: dozens of years went by between the first and so fresh accounts about the doings of Jesus, and the discourses which were built later from them and which seem to sometimes forget the original tradition. Is it possible that one of the first witnesses of Jesus have ran such a long tread?

The one who shaped John’s Gospel discourses in the 70ths, most probably near Ephesus where according to a very ancient tradition John withdrew and died, was a theologian. His interest for the liturgy and the Temple lets us think that he was a priest. Can this fit with the person of John, Zebedee’s son, a fisherman of Tiberiadis? Is it possible that such a vision of Jesus, the Messiah, and then the Son of God, Savior of the world, had been borne in him and that he has expressed it in his gospel?

The answer to such questions depend mostly from each one’s experience. We may have met believers who are deeply and truly theologians though they have not passed through university. They encountered some outstanding personality and this was enough to awaken their gifts. Later they became one of these few apostles who continually go over the events and the discoveries of this ministry, always eager to understand the ways of God. Do they need some books, some friends to help them to mature in their thinking? The same God who pours in them wisdom will direct to them this kind of help.

Can’t this be the case of John, so close to Jesus and then apostle for some sixty years? He did not go, as Paul did through rabbinical schools, and this is why he does not use sophisticated arguments, but ever so, couldn’t he be a Theologian, this someone who knows God?

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

前三部福音有可能使我们忽略撰写者的工作和才干。不管他们想要给我们一个怎样的救主形象，他们的见证是如此简洁明了，使我们常常感到好似在亲眼目睹耶稣的行为，亲耳聆听他的教诲。

从这个意义上来讲，若望福音是全然不同的。若望在其整个宗徒生涯中，随著他对与耶稣经历的深入探究，不断地在编纂和重整这部福音，作为宗徒和见证人，最终呈现给教会。若望的目的非常明确：“这些记载下来，要你们信耶稣是基督，天主的儿子。”（若20:31）。

教会的信德宣称耶稣是天主子，但我们该怎样理解这个称呼呢？耶稣的复活已显示了他的神性；但他是从何时成为天主子，又在哪种程度上是天主呢？若望福音清楚地肯定了耶稣从起初就存在于天主内，这对耶稣起源的阐明也解释了他传教的广泛性。天主的永恒圣子降生为人，他的来临不仅仅是为帮助我们变得更好，而是为了更新“创造”，使我们成为天主真正的儿女。

并不是整部若望福音都是创作性的。我们在若望福音中发现了一些非常精确的见证，其中包含了比另外三部福音更多的真实细节。但他并没有受自己记忆的限制，随著他的思路或经历的推移，他发展和重新组织了耶稣的训导，使我们感到实际上是耶稣自己在向我们说话。

若望福音具有论战性：它是完美而不容置疑的道理，但文句让人很难理解。在早期教会公布这部福音时不可能不引起争议，但很快它就被确认为是天主和宗徒的言语。

经过不断地修改重组，大约在公元95年，作者死后，若望福音公开发表了，福音中最后那段经文是后人加上去的。在最后的定稿中，标志著耶稣公开生活的三次逾越节看来被重新安排过了。

有一个重要事实可帮助我们理解若望的意图。他结束写作时，耶路撒冷和圣殿被毁已有二十年了。正像保禄一样，他知道耶稣的复活开创了世界的新纪元，对犹太民族的默示和圣殿的重大仪式已属于过去，但正是在这已成为旧约的第一个盟约中，仍可找到理解耶稣教诲的答案。因此，若望常常回到犹太庆典和宗教象征上：水、棕榈枝、羔羊……他向我们显示了这些是如何被变更，以重新存在于基督徒的生活和新仪式中的。

因此，在我们称之为“发现的一周”（从1章到2:16）之后，便有了以下这三部分：

2:17耶稣上圣殿为过逾越节：第2-5章发展了圣殿的象征性；

6:4第二个逾越节，若望发展了饼的象征意义；

13:1第三个逾越节，在圣殿奉献逾越节羔羊，耶稣将被处死。羔羊是第三个象征。

若望是此部福音的作者吗？

这是一个难以解答的问题：若望是本书的作者吗？怀疑者不无道理，但同时也有相当的论据确认其为本书的真正撰写者。

我们在“福音介绍”中已说过，一种确实存在的忧虑促使我们去寻找在宗徒以外是否还有其他作者。若望传达的信息太清楚了，以至使我们感到难以接受。他说那标志永生、爱人也被人爱的正是天主永恒的圣言……正是这一点使我们震惊不已。我们更希望这不是由一位直接见证人，而是一位神学家作出的结论：他没有亲眼目睹耶稣的行为举止和生活方式，因此就更容易把耶稣理想化。

怀疑者的主要论点如下：关于耶稣行为举止的首批见证人与后来书上组织的言论间隔了几十年，难道若望就不会忘记耶稣原先所说的某些话吗?这位耶稣的早期见证者之一有能力完成所有这些吗？

于70-80年间，在厄弗所附近（非常古老的传说证实若望在此处隐居并去世），最终编辑耶稣言论的可能是一位神学家，而且从他对所有圣殿事务的兴趣中可看出他很有可能是位司祭。我们能把他与提庇黎雅的渔夫、载伯德的儿子等同视为一个人吗？耶稣、基督、天主子和救世主这一形象可能诞生于他的笔下并在他的福音中得到发展。

这问题只能让个人根据自己的经历去思考解答了。我们可能会遇见一些信徒，他们没有上过神学院，却有著从某种意义上来说非常真切深奥的神学知识。只需有一次幸运的神遇就足以唤起他们内在的禀赋，成为不断在祈祷和共同默想中，重复述说自己在教会中的行为和发现以理解天主之道的宗徒中的一员。是书本和人使他们思想得以成熟的吗？不！是天主将智慧倾注给他们，给了他们外在的帮助。

难道与耶稣关系密切而后成为其宗徒的若望就不可能在六十岁左右经历这样的神遇吗？他不像保禄那样曾受教于犹太律法学者门下，因此，他没有运用世故的论据，但他确实是一位神学家：一位天主的行家。

Translation: Tagalog

Sa unang tingin, maaaring hindi natin mapansin sa tatlong ebanghelyo ang gawa at galing ng mga sumulat ng mga ito. Anumang pananaw na gusto nilang iparating tungkol sa kanilang Tagapagligtas ay ginawa nila sa pamamagitan ng mga nakasaksi sa mga pangyayari na para bang tayo mismo ang nakakakita at nakakarinig kay Jesus.

Ibang-iba naman ang ebanghelyo ni Juan; nabuo ang aklat na ito kasabay ng kanyang pagtanda. Ang karanasan niya bilang apostol ang nagtulak sa kanya na muli’t muling intindihin ang pamamalagi sa Iglesya ng muling-nabuhay na Jesus.

Ayaw ni Juan na mawaglit sa ating isipan ang kanyang layunin: “Isinulat naman ang mga ito upang maniwala kayo na si Jesus ang Kristo, ang Anak ng Diyos” (Jn 20:31). Ipinahayag ng pananampalataya ng Iglesya na si Jesus ang Anak ng Diyos. Ngunit paano natin ito uunawain? Ipinahayag nga ng muling-pagkabuhay ni Jesus ang kanyang pagkadiyos pero problema naman ng ilan kung paano at mula kailan naging Anak ng Diyos si Jesus, at hanggang kailan ang kanyang pagkadiyos. Kayat malinaw na sinasabi ng ebanghelyo ni Juan na mula sa simula at magpasawalang-hangga’y nasa Diyos si Jesus. Tulong sa atin ang pahayag na ito sa pinagmulan ni Jesus para maunawaan ang kanyang gawa. Dumating ang walang-hangggang Anak-ng-Diyos-na-nagpakatao hindi lamang para ituro sa atin ng daan ng pagbabagumbuhay kundi upang baguhin din ang sangkinapal.

Hindi basta na lamang sinulat ni Juan ang kanyang ebanghelyo nang walang anumang batayan. Hindi kaunting tiyakang patotoo ang matutunghayan natin dito, at may mas marami itong kumpirmadong detalye kaysa ibang ebanghelyo. Ngunit hindi siya nanatili sa sarili niyang alaala. Sa paglipas ng panahon, inilahad niya at binuo ang mga pananalita ni Jesus sa pagsulat ng mga diskurso; sa mga ito, “sa tulong ni Juan,” nakikipag-usap sa atin si Jesus.

Kontrobersyal ang ebanghelyo ni Juan dahil kung gaano kadalisay at katibay ang katotohanan, gayon naman kaunti ang mga nakatatanggap dito. Kaya naman lumikha ng mga kontrobersya ang ebanghelyong ito sa Iglesya na siya ring kumilala rito bilang salita ng Diyos at patotoo ng apostol.

Nalalahad sa maikling talatang idinagdag sa katapusan ng ebanghelyo kung paano ito sinulat at muling isinulat, at malamang na nalimbag lamang pagkamatay ng sumulat nito, mga taong 95 AD. Sa huling talatang ito, waring isinaayos ni Juan ang kanyang ebanghelyo ayon sa tatlong Paskuwa sa panahon ng pangangaral ni Jesus.

Mahalagang bagay ang matatagpuan natin dito para maunawaan ang isip ni Juan. Natapos niya ang kanyang sinusulat dalawampung taon matapos wasakin ng mga hukbong Romano ang Jerusalem at ang Templo. Alam ni Juan, tulad ni Pablo, na pinasinayaan ng pagkabuhay ni Jesus ang isang bagong panahon. Masasabing pangnagdaang panahon ang pagbubunyag sa sambayanan ng mga Judio at ang mariringal na mga pagdiriwang sa Templo. Ngunit nasa unang tipang ito na naging matandang tipan ang mga susi para maintindihan ang mga ginawa ni Jesus. Kaya ipaaalaala ni Juan ang mga piyesta ng mga Judio at ang mga sagisag ng relihiyon tulad ng tubig, mga salmo, kordero... at ipakikita niya kung paano nagbabagong-anyo ang mga ito sa buhay at liturhiya ng mga Kristiyano.

Kayat may tatlong bahaging kasunod ang panimula na tinatawag nating “Sanlinggong Pagdiskubre” (hanggang 2:16):

– Sa 2:17, umakyat si Jesus sa Templo para sa Paskuwa: inilalahad ng mga kabanata 2–5 ang tanda ng Templo.

– Sa 6:4, muling binabanggit ang Paskuwa at inilalahad naman ni Juan ang tanda ng tinapay.

– Sa 13:1 natin matutunghayan ang ikatlong Paskuwa – ang pagpatay kay Jesus sa mismong oras ng pagsasakripisyo sa mga kordero sa Templo. Ang kordero ang ikatlong tanda.

Si Juan ba mismo ang sumulat sa ebanghelyong nagtataglay ng kanyang pangalan?

Mahirap sagutin ang tanong na ito. Kung gaano karaming dahilan meron para pagdudahan na ang Apostol Juan nga ang sumulat nito, gayon din naman karami meron para itaguyod ang tradisyunal na pagsasabing si Juan nga ang may-akda.

Tulad ng nabanggit na natin sa Introduksyon sa mga ebanghelyo, ipinapalagay ng ilan, bunga ng kung anong dahilan, na iba ang sumulat ng mga ito at hindi ang mga apostol. Maliwanag ang mensahe ni Juan. Dapat ba nating tanggapin na ang pumili sa kanya at malamang na nagmahal sa kanya nang higit sa ibang mga apostol ay ang walang-hanggang Salita ng Diyos, na Diyos mula sa Diyos? Mabigat, di ba? Marahil ay mas maalwan para sa ating tanggapin ang ganitong mga bagay hindi mula sa mismong nakasaksi ng mga ito kundi kung ipagpapalagay nating dagdag lamang ang mga ito ng isang teologo. Sa gayo’y isang makalangit na Jesus ang ating makikita dahil kung mula sa malayo siya titingnan, hindi na masyadong kailangang isaalang-alang ang pagiging tao niya: ang pagtingin niya sa mga bagay-bagay, pagkain, paliligo, at ang pagiging amoy-pawis....

Ngunit dapat din nating tanggapin na may mabibigat na argumento para pagdudahan na si Juan nga sumulat ng ebanghelyo. At para sa maraming dalubhasa, narito ang pangunahing punto: kung ilang pung taon ang agwat ng unang mga salaysay at ng pinakabagong paglalahad tungkol sa mga gawa ni Jesus at sa mga diskursong nabuo pagkatapos mula sa mga ito at kung minsa’y parang nakalimutan na ang orihinal na tradisyon. Puwede kayang nabuhay nang gayon katagal ang isa sa mga unang nakasaksi kay Jesus?

Isang teologo ang nagbigay-anyo sa mga diskurso ng ebanghelyo ni Juan, mga taong 70. Malamang na sa Efeso niya ito ginawa, kung saan tumira si Juan hanggang mamatay, ayon sa matandang tradisyon. Mula sa kanyang interes sa liturhiya at sa Templo, maiisip natin na pari siya. Akma ba ito sa katauhan ni Juang anak ni Zebedeo, na isang mangingisda sa Tiberias? Posible kayang magkaroon sila ng gayong pagkakilala kay Jesus na Mesiyas bilang Anak ng Diyos at Tagapagligtas ng mundo, na siya niyang inilahad sa kanyang ebanghelyo?

Depende sa karanasan ng bawat isa ang sagot sa mga tanong na ito. Maaaring may kakilala tayong mga karaniwang Kristiyano na para sa ati’y talagang mga teologo gayong hindi sila nag-aral sa anumang unibersidad. Nadebelop ang kanilang mga kakayahan mula sa pagkakilala nila sa isang natatanging tao. At pagkatapos ay napabilang sila sa ilang “apostol” na laging sinasariwa ang mga nangyari at ang mga nadiskubre nila sa gayong gawain, laging masigasig na maunawaan ang mga paraan ng Diyos. Kinailangan ba nila ang kung anong libro o mga kaibigan para madebelop ang kanilang pag-iisip? Sa Diyos galing ang kanilang karunungan, at siya rin ang aakay sa kanila na madebelop ito.

Puwede kayang ganito ang nangyari kay Juan, na naging napakalapit kay Jesus at apostol sa loob ng mga animnapung taon? Hindi siya tulad ni Pablo na nag-aral sa paaralan ng mga rabbi kayat hindi siya gumagamit ng magagaling na argumento. Pero hindi kaya siya puwedeng maging Teologo, siya na nakakakilala sa Diyos?

Translation: Spanish

Los tres primeros Evangelios reproducen documentos redactados en Palestina a la vista de los mismos Apóstoles. El Evangelio de Juan va dirigido a la siguiente generación y su autor es un “profeta” de la Iglesia; es uno de los que interpretaban las palabras de Jesús para las nuevas comunidades.

Si bien el autor ha sido, según toda probabilidad, testigo directo de la mayoría de los hechos que nos transmite, prefirió ceñirse a algunos episodios que podría desarrollar conforme a su carisma profético, para bien de la Iglesia.

De ahí proviene esa alternancia entre hechos y discursos. Los hechos son narrados en un estilo breve y preciso, mientras que los “discursos de Jesús” resultan a veces repetitivos y es fácil deducir que aun cuando fueran construidos en base a palabras auténticas de Jesús, son obra de “Juan el profeta”, como se le ha llamado.

Los discursos atribuidos a Jesús la tarde de la Última Cena ocupan un lugar destacado. Con ellos estamos tan lejos de la proclamación de Jesús a las muchedumbres como de las advertencias dirigidas al pueblo judío para persuadirlo a que se convirtiera. En estas páginas parece que la Iglesia entera y todo el porvenir del cristianismo se identifican con esos discípulos que él eligió y a los que prepara para la efusión del Espíritu.

Las grandes líneas del Evangelio de Juan

Juan nos dice en el último capítulo cuál fue su objetivo: “Esto fue escrito para que ustedes crean que Jesús es el Hijo de Dios” (Jn 20,31).

¿Hijo de Dios? Si bien los apóstoles lo proclamaron como tal, ¿cómo entendían estas palabras? ¿En qué sentido era de naturaleza divina? Juan afirma la existencia del Hijo en Dios desde el Principio, y esta luz sobre el origen de Jesús ilumina toda su obra. Hijo eterno de Dios hecho hombre, no vino sólo para enseñar, sino para transformar la creación.

El Evangelio de Juan es polémico. Había llegado el momento de clarificar la fe cristiana ante el judaísmo, y Juan se dirige a cristianos o a catecúmenos que tienen que elegir entre pertenecer a la sinagoga de su ciudad o entrar en la Iglesia que se ha constituido frente a ella.

El Evangelio de Juan lo acompañó a lo largo de toda su vida; lo retocó más de una vez y lo dejó con un cierto desorden aparente, donde sin embargo no faltan estructuras y puntos de referencia (por ejemplo las palabras repetidas siete veces). El último párrafo del libro da a entender que fue publicado después de la muerte de su autor, que según afirma san Ireneo, vivió hasta el reinado de Trajano (98-117).

Con cierta probabilidad la estructura de este evangelio se ordena en torno a la oposición de las fiestas judías que jalonan la vida de la sinagoga, entre las cuales se encuentra la Pascua, y la “hora” de Jesús que abre los tiempos nuevos. Esa es la hora de la pasión y de la resurrección de Jesús, y será mencionada al comienzo de nuestras tres secciones, en 2,4; 7,6; 13,1.

Es de notar la importancia que el autor atribuye a los ritos y símbolos litúrgicos: el agua de Siloé, el cordero de la Pascua, las purificaciones... Demostrará que tales ritos judíos son sólo la figura y el anuncio de otros ritos decisivos en la iniciación cristiana: el bautismo, la Eucaristía y el lavado de los pies. Las leyes del pueblo judío y las liturgias del Templo pertenecen al pasado, pero todo ha sido transfigurado en la vida y la nueva liturgia de los cristianos.

El discípulo que Jesús amaba

Desde siempre se ha pensado que la mención, repetida catorce veces (2x7) en la última parte del Evangelio, de la expresión “el discípulo que Jesús amaba”, indicaba a su autor. El último versículo (21,24) lo dice expresamente. Sería difícil negar que ese discípulo, del que no se dice su nombre, haya sido junto con Andrés uno de los dos primeros discípulos mencionados en Jn 1,35. Y también parece haber sido uno de los “dos discípulos” que tampoco se nombran en 21,2.

Entra en escena en el momento de la Última Cena, colocado en el lugar de honor que correspondía por derecho al huésped; ¿no sería el dueño de casa que acogió a Jesús y a los suyos (Lc 22,12)? Y desde ese momento acompaña a Pedro. Puede permitirse estar al pie de la cruz mientras el grupo galileo sólo piensa en escapar de las represalias. Jesús le confía a María, y momentos después lo comprende todo.

Hablamos del “Evangelio de Juan” como lo ha hecho toda la tradición desde los primeros años, y para la gran mayoría el autor sería Juan, hermano de Santiago, uno de los Doce de Jesús, aunque esta atribución suscita serios problemas.

En primer lugar, el Evangelio dice muy pocas cosas sobre la actividad de Jesús en Galilea, en la que tomaron parte los hijos de Zebedeo, y que ocupa la mayor parte de los sinópticos; casi todo transcurre en Jerusalén, donde el autor observa la crecida de los conflictos entre Jesús y las autoridades judías. Da la impresión de estar ahí en casa, y sabe lo que está pasando entre los bastidores del poder, es decir, entre los sacerdotes.

Hay otros interrogantes que arrojan una sombra de duda sobre la atribución del Evangelio a este Juan. El apóstol, un pescador galileo, ¿podía ser el autor de los discursos teológicos y místicos que caracterizan a este Evangelio? Además, quien diera su forma definitiva al Evangelio entre los años 70-90, quizás cerca de Efeso, lugar a donde se retiró según una tradición muy antigua, no era sólo un teólogo sino que también parece haber sido sacerdote (18,15). Y Juan el apóstol, ¿pertenecía a una familia de sacerdotes? Es dudoso.

El autor del evangelio

Sería fácil atribuir el Evangelio a otro Juan, un joven sacerdote de Jerusalén distinto del hijo de Zebedeo, si no estuvieran los textos del comienzo de los Hechos (3,1; 4,13; 8,14) en que se nota una relación muy especial entre Pedro y Juan, como la había habido algunas semanas antes entre Pedro y el discípulo amado según el cuarto Evangelio. Además, el apóstol Juan es enviado por Jesús junto con Pedro a preparar la Última Cena (Lc 22,8).

A pesar de que no faltan indicios que permitirían atribuir este Evangelio al hijo de Zebedeo, son muy numerosos los que se inclinan en favor de otro Juan, sacerdote de Jerusalén. La hipótesis de un “discípulo amado” distinto de Juan, hermano de Santiago, nos llevará a varios descubrimientos, en especial sobre las relaciones entre Juan y María, la Madre del Señor.