Language-specific Insights

Introduction to 2 Peter (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

This is the latest book in the whole Bible, probably written around the year 100, and it is presented as a second letter by Peter. Its three chapters deal with three concerns in the Church of that time:

– preserving the faith as it was taught by Jesus’ eyewitnesses;
– fighting against “teachers” who distort the faith at the same time as they lead to immorality;
– explaining why Christ had not yet returned.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

这是整部圣经中最晚的作品，可能写在公元一百年左右，人们认为此信是伯多禄的第二封信，全书共三章讨论当时教会所关心的三个问题：

－维护耶稣见证人所教导的信仰；
－反对当时许多所谓的“导师”，他们歪曲信仰，败坏道德；
－解释为什么基督还没有回来。

Translation: Tagalog

Ito ang pinakahuling aklat sa buong Biblia, marahil ay isinulat nang taong 100, at iniharap bilang pangalawang liham ni Pedro. May kinalaman ang tatlong kabanata nito sa tatlong pinagmamalasakitan sa simbahan nang panahong iyon:

– pangangalaga sa pananampalataya, kung paano itinuro ng mga apostol na saksi ni Jesus;
– pakikipaglaban sa mga “guro” na pumipilipit sa paniniwala at nagbubunsod sa kahalayan;
– pagpapaliwanag kung bakit hindi pa nagbabalik si Kristo.

Translation: Spanish

Esta segunda carta de Pedro, al igual que la primera, no nombra a sus destinatarios; parece que sus advertencias van dirigidas a todas las Iglesias. La primera impresión que resalta al dar una mirada crítica a esta carta es que se trata de una carta tardía, atribuida a Pedro equivocadamente. Ante todo por ciertas insistencias, como si el autor tuviera miedo de que duden de su identidad (1,1; 1,14; 1,18; 3,1); y más todavía por la manera de recordar la muerte de los apóstoles (3,2). Sin embargo hay que tratar con mucha cautela el tema de la autenticidad, porque son numerosas las palabras y los temas que se encuentran tanto en 1Pe como en 2Pe y que casi no se encuentran en los otros escritos del Nuevo Testamento, a excepción de los discursos del mismo Pedro, relatados en los Hechos. Por eso aunque no se puede negar sin más su autenticidad, hay que reconocer que ciertamente debe mucho a Pedro. No hay nada que se oponga a priori a que esta carta fuera escrita antes de la muerte de Pedro, ya que no hace alusión a las primeras persecuciones de la Iglesia del año 64 ni a la guerra judía de los años 66-70. Sin embargo puede ser que la carta, ya escrita, fuera revisada y publicada después de la muerte del apóstol por Silvano, que ya fue nombrado como el redactor de la primera carta (1Pe 5,12). Para entender los motivos de esta carta, el tono de las advertencias y los argumentos a que recurre, habría que acercarla más bien a la carta de Judas. Ambas denuncian un mal que Pablo ya temía: los abusos de la libertad cristiana (Gál 5,13). Si bien los cristianos fueron muy pronto objeto de toda clase de difamaciones, tales ataques hallaban un pretexto en el comportamiento de algunas personas que veían en el llamado cristiano a la libertad como una justificación de la propia ausencia de principios morales. El epicureismo, doctrina que se centraba en la búsqueda de los placeres más elevados, podía incitar a los caracteres nobles a elecciones muy honorables, pero para la mayoría sería dejar el campo libre para los instintos. Ante la tentación de la vida materializada, y consciente de que en breve tiempo la generación de los testigos de Cristo habría desaparecido, el autor señala y desarrolla los tres puntos, en los que habrá que mostrarse muy firme: – mantener la fe tal como la enseñaron los testigos de Jesús; -- luchar contra “maestros” que sólo pueden atraer sobre sí los juicios de Dios; -- mantener entre los creyentes la espera de la venida de Cristo. Esta carta contiene afirmaciones definitivas sobre algunos puntos importantes de la fe. Su aceptación en el canon por la Iglesia ha sido bastante tardía, pero eso no quita que sea palabra de Dios como los demás libros del Nuevo Testamento.

Introduction to Ezra (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

The books of Samuel and Kings related five centuries of Israel’s history without interruption, from David to the Babylonian exile.

Then came the seventy years of “Captivity,” or Exile. Not all the people were de ported. Most of the people who remained on the land were small farmers. They had neither political nor spiritual leaders and did little to put the nation back on its feet.

In the year 538 B.C. a decree of Cyrus, conqueror of the Chaldeans, authorized the return to their homeland of all the Jews deported to Babylon. This gesture of Cyrus was above all political, but the Bible sees in it the fulfillment of God’s promises to the prophets (especially to Jeremiah and Ezekiel). The decree of Cyrus marked the beginning of the return of the deportees: they were to revive the nation. The first came back with Zorobabel, a descendant of the kings. After a difficult start, they re organized themselves under the direction of Ezra and Nehemiah in the following century.

The decree of Cyrus did not modify the political situation of Palestine which had become a province of the Empire. Jerusalem remained under the authority of Samaria with regard to administration and the aristocracy of Samaria had no desire to be surpassed by the notables of Judah returning to their homeland after fifty years of exile. This accounts for the conflict between Jews and Samaritans which was to remain irreconcilable.

Not all the Jews returned to their land. Many of them had emigrated abroad before the exile and remained in the countries where they were living: Egypt, Assyria, Persia. Others, who had been deported, did not come back from Babylon, for they had succeeded in overcoming their miserable situation with one another’s help, and now held good positions there. Those who returned arrived as families and organized groups; they were the Jews who had best assimilated the prophets’ message, urging them to rebuild a purified and holy Israel.

For them a first danger was that, by settling in their homeland among foreigners and Jews not too attuned to their mission, they might lose their enthusiasm. That is why the work of Ezra and Nehemiah was very important in keeping the Jews united among themselves and apart from everyone else. See especially the problem of mixed marriages (Ezra 9-10; Ne 9:2 and 13:10-30).

Later, in his biblical work, Ezra played a decisive role by collecting the books and putting them together for the first time, and making the Sacred Book the basis of their religion. Until that time, the existing books of the Bible were kept only in the hands of the priests, and it was enough for the people to attend the traditional Temple ceremonies. It was Ezra who started a new form of worship through which the communal reading of the Bible would become the basis of the people’s religious life, bringing them to a more grounded and responsible faith. See Nehemiah 8. Ezra’s role in the formation of the Bible is remembered in 2 Maccabees 2:13-14.

Ezra’s reform gave the Jewish community of the post-Babylonian exile its unique features. the people of God became a holy people, consecrated to God and separated from others by the many barriers of their Law. Their reason for being was to maintain the worship of the only God and, since they did not have national independence, their priests held both civil and religious power, in the name of God.

At first, these two books formed only one book. They provide us with some information concerning the work accomplished by these two men. The following steps toward the restoration of the Jewish community can be seen:

– Beginning with the decree of Cyrus in 538 B.C., several groups of exiles come back to Jerusalem and Zerubbabel rebuilds THE TEMPLE: see Ezra 1:1 to 4:5 and 4:24 to 6:2.

– Then, the enemies of the Jews try to prevent the reconstruction of THE CITY (see Ezra 4:7-23).

– In 458 perhaps, Ezra comes to organize the community, imposing the Law of Moses as a rule (see Ezra 7 to 10).

– In 445 Nehemiah comes from Persia and he rebuilds THE WALLS. Then he administers Jerusalem for twelve years (see Ne 1 to 7).

– Finally, there is Nehemiah’s second mission in 425 (see Ne 13).

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

厄斯德拉上：引言历史背景

《撒慕尔纪》和《列王纪》叙述了从达味时代到流放至巴比伦这五百年的以色列历史，中间没有间断。

接下来便是七十年的沦陷，或者说是流放。但是并非所有百姓都遭到流放。留在国土上的大部分是小农，他们没有领导者，也没有精神上的领袖，因此对于光复国家无所作为。

公元前538年，加色丁的征服者居鲁士发了一道谕令，让流放到巴比伦的所有以色列人返回他们的家园。居鲁士的这一姿态，首先是出于政治目的，圣经将此视为天主对先知们（尤其是耶肋米亚和厄则克耳）的许诺的应验。居鲁士的谕令标志着流放者回归的开始：他们将要复兴国家。首先启程回国的人是和国王的后裔则鲁巴贝耳一起走的。历经了艰难的开头之后，犹太人终于在下一个世纪，在厄斯德拉和乃赫米雅的引导下得到了重组。

厄斯德拉的改革

居鲁士的谕令并未缓和已成为波斯帝国一个省份的巴勒斯坦的政治局势。耶路撒冷仍然处于撒玛利亚人的管辖之下，撒玛利亚贵族不想被经过五十年的流放之后重返家园的犹太贵族后来居上。这便引发了犹太人和撒玛利亚人之间不可调和的冲突。

并非所有的犹太人都回到了故土。许多人在流放之前就已移居他国，并继续留在他们的居住国，如埃及、亚述、波斯等地。有些被流放到巴比伦的人没有回来，因为他们互相帮助，已成功地克服了困难，在当地享有不错的地位。而那些以整个家族或以有组织的团体形式迁回的，是最能认同先知信息的犹太人，这促成他们重建一个纯洁神圣的以色列。

对他们来说，第一项危机就是定居在外方人充斥的家园，犹太人并没有完全认知他们的使命，这可能使他们失去热情。这就是厄斯德拉和乃赫米雅促成犹太人本身团结，不和其他民族混在一起的工作，它的重要性所在。请特别参阅异族通婚的问题（厄上9-10；厄下9:2和13:10-30）。

后来，在圣经工作中，对于收集书卷并首次将这些作品编纂在一起，使圣典形成宗教基础这方面，厄斯德拉扮演了决定性的角色。在此之前，圣经都是被收藏在宫殿里或把持于司祭的手中，对民众来说，只要能参加传统的圣殿仪式就足够了。

厄斯德拉开创了新的礼拜形式，使共同阅读圣经成为民众宗教生活的基础，从而使他们的信仰更稳固。见厄下9:2。加下2:13-14追忆了厄斯德拉在编纂圣经成书上的地位。

厄斯德拉的改革使经过巴比伦流放之后的犹太团体有了其独特性。天主的子民成为一神圣的民族，献身于天主，并以许多律法屏障和其他民族相隔离。他们生存就是要维持对唯一天主的敬拜，而且因为他们并非独立国家，司祭便以天主之名掌握了世俗和宗教的权力。

《厄斯德拉》和《乃赫米雅》

最早，这两卷书是不分的。即使现在，我们也称前者为厄斯德拉上，后者为厄斯德拉下（乃赫米亚）。这些书卷提供了有关这两个人所完成的工作的资料。以下是犹太团体光复的步骤：

1) 从公元前538年居鲁士颁布谕令开始，好些被流放的团体和则鲁巴贝耳返回故土，重建圣殿（厄上1:1-4:5；4:24-6:2）。

2) 而后，犹太人的敌众想要阻止圣城的重建（厄上4:7-23）。

3) 大约在公元前458年，厄斯德拉开始组织团体，将梅瑟律法强制成规则（厄上7-10）。

4) 公元前445年，乃赫米雅从波斯归来，重筑城墙，而后治理耶路撒冷长达十二年（厄下1-7）。

5) 最后则是乃赫米雅在公元前425年的第二项使命（厄下13）。

Translation: Tagalog

Esdras Introduksyon

Mga Kaalamang Pangkasaysayan

Isinalaysay sa atin ng mga libro ni Samuel at ng Mga Hari ang limang dantaong walang lagot na kasaysayan ng Israel, mula kay David hanggang sa Pagkatapon sa Babilonia.

At pagkatapos ay dumating naman ang pitumpung taon ng “Pagkabihag” o Pagkatapon. Hindi naman idineport ang buong bayan. Mas malaking bahagi ng sambayanan na binubuo ng maliliit na magsasaka ang naiwan sa kanilang lupain. Pero wala silang mga pinuno o mga lider espirituwal, wala silang ginawa para ibangon ang kanilang bansa. Nabuhay lamang muli ang bansa dahil sa mga itinapon na umuwing kasama ni Zorobabel pabalik sa kanilang lupain. At pagkaraan ng mahirap na pagsisimula, nareorganisa sila sa ilalim ng pamumuno nina Esdras at Nehemias.

Ang Reporma ng Esdras

Hindi lahat ng Judio ay bumalik sa kanilang lupain. Marami sa kanila ang nangibang-bayan na bago pa ang Pagkatapon at nanatili sila sa mga bayang kanilang tinitirhan: sa Ehipto, Asiria, Persia. Ang iba naman sa mga idineport ay hindi umuwi mula sa Babilonia kung saan nila napagtagumpayan ang miserable nilang kalagayan, at sa pagtutulung-tulong ay nagkaroon sila ng magagandang posisyon. Pero ang mga nagsibalik ay pami-pamilyang dumating at bilang mga grupong organisado. Sila ang lubos na nakapagsaloob sa mensahe ng mga propeta na nag-aanyaya sa kanilang itayong muli ang isang Israel na dinalisay at banal.

Para sa kanila, ito ang unang panganib na makakaharap nila sa pagtira sa sariling bayan sa piling ng mga dayuhan at mga Judiong di gaanong mulat sa kanilang misyon: baka mawalan sila ng sigasig. Kaya mahalaga ang gawa nina Esdras at Nehemias sa pagpapanatili sa pagkakabuklod ng mga Judio sa isa’t isa at hiwalay sa lahat ng iba pa. Tingnan lalo na ang problema ng pag-aasawa ng mga may magkaibang relihiyon (Esdras 9-10; Nehemias 9:2 at 13:10-30).
At naging mahalaga ang gawang pambiblia ni Esdras na siyang nagtipon sa mga libro ng Biblia sa unang pagkakataon, at pagkatapos ay ginawang base ng kanilang relihiyon ang Banal na Aklat. Hanggang sa mga sandaling iyon, ang mga libro ng Biblia na meron na noon ay nasa palasyo lamang o sa mga kamay ng mga pari at sapat na para sa bayan ang dumalo sa tradisyunal na mga seremonya sa Templo. Si Esdras ang nagsimula ng isang bagong paraan ng pagsamba kung saan ang pangkomunidad na pagbasa sa Biblia ang magiging base ng buhay relihiyoso ng mga sambayanan. Ito ang maghahatid sa kanila sa isang pananampalatayang mas matatag at mas responsable. Tingnan ang Nehemias 8. Inaalala sa 2 Mac 2:13-14 ang papel ni Esdras sa pagbubuo ng Biblia.

Ang repormang ito ni Esdras ang nagbigay ng mga sariling katangian sa pamayanang Judio pagkatapos ng Pagkatapon sa Babilonia. Ang bayan ng Diyos ay naging isang bayang banal, o bayang nakatalaga sa Diyos at inihiwalay sa iba pa ng maraming harang ng kanilang Batas. Sila ay nabubuhay lamang para ipagpatuloy ang pagsamba sa Kaisa-isahang Diyos, at dahil wala silang pambansang kalayaan, hawak ng mga pari sa ngalan ng Diyos ang kapwa kapangyarihang sibil at panrelihiyon.

Ang Libro Nina Esdras at Nehemias

Sa simula’y iisa lamang ang dalawang librong ito. Binibigyan tayo ng mga ito ng ilang impormasyon tungkol sa ginawa ng dalawang lalaking iyon. Mapapansin ang sumusunod na mga hakbang sa muling pagtatayo sa pamayanang Judio:

– Nagsimula sa dekreto ni Ciro sa taong 538 ang pagbabalik sa Jerusalem ng maraming grupo ng mga itinapon, at doon muling itinatayo ni Zorobabel ANG TEMPLO. (Tingnan ang Esdras 1:1 hanggang 4:5 at 4:24 hanggang 6:2).
– At sinikap namang hadlangan ng mga kaaway ng mga Judio ang muling pagtatayo sa LUNSOD. (Tingnan ang Esdras 4:7-23).
– Mga taong 458 siguro nang dumating si Esdras para buuin ang pamayanan, sa pagta-tadhana sa Batas ni Moises bilang isang panuntunan. (Tingnan ang Esdras 7 hanggang 10).
– Taong 445, dumating naman si Nehemias galing Persia, at sinimulan niya ang muling pagtatayo ng MGA PADER. At pagkatapos ay labindalawang taon niyang pinamahalaan ang Jerusalem. (Tingnan ang Nehemias 1 hanggang 7).
– At sa katapusan, may pangalawang misyon si Nehemias sa taong 425. (Tingnan ang Nehemias 13).

Translation: Cebuano

Ang mga basahon, Samuel ug Mga Hari, nag-asoy sa walay bugto nga kasaysayan sa Israel sulod sa lima ka siglo gikan ni David hangtod sa Pagkabihag nila sa Babilonia.

Unya, miabot ang kalim-an ka tuig sa Pagkabihag. Dili tanan sa katawhan ang gihinginlan. Kasagaran sa nahibilin mga gagmayng mag-uuma. Dili sila hanas sa pagpangulo ug yano ra sab ang ilang pagtoo, mao nga wala silay gibuhat aron sa pagpabangon sa ilang nasod. Salamat kay nabalik ang mga Judio nga nabihag ubos ni Zorobabel; human sila makasinatig lisod nga sinugdan, nakahimo ra sila pagbarog ug pagbangon ubos sa pagpangulo ni Esdras ug Nehemias.

Ang mga Reporma nga Gihimo ni Esdras

Dili tanan sa mga Judio mibalik sa ilang yuta. Daghan nila milangyaw ug nanimpalad gawas sa nasod, bisan sa wala pa ang pagkabihag. Daghan ang namuyo na sa Ehipto, sa Asiria, sa Persia. Ang ubang Judio sa Babilonia, tungod sa maayo na nilang pagkabutang, ug sa gihuptan nga maayong katungdanan, wala na makahunahunag balik sa kanhi nilang yutang natawhan. Apan kadtong mibalik, miabot isip mga pamilya ug nagkahugpong nga mga pundok; ang mga Judio nga matinud-anon sa mensahe sa mga propeta nga nag-awhag nila sa pagpabarog og usab sa putli ug balaang Israel.

Alang nila, ang unang hulga nga ilang giatubang mao nga sa nagpuyo sila uban sa mga langyaw ug sa mga Judio nga wala maanad sa ilang misyon, tingalig masuyop ug mawad-ag kadasig. Mao man gani nga ang gihimo ni Esdras ug Nehemias importanti kaayo aron ang mga Judio magpabiling magkahiusa halayo sa uban nga lahi nila. Basaha labi na ang problema sa panagminyoay sa taga gawas (Esd 9-10; Ne 9:2 ug 13:10-30).

Sa paglabay sa panahon, ang balaang sinulat nga gihimo ni Esdras nakatampo og dako sa paghipos sa ubang basahon sa Biblia; gihiusa ni sa unang higayon, hangtod nga ang Balaang Kasulatan nahimong sukaranan sa ilang tinoohan. Niadtong panahona, ang mga basahon sa Biblia gitagoan sa mga palasyo o sa kaparian; igo na alang sa mga tawo ang pagtambong sa naandang seremonyas sa Templo. Si Esdras ang nagsugod ining bag-ong paagi sa pagsimba diin ang katilingbanong pagbasa sa Biblia nahimong kabahin sa tinoohanong kinabuhi sa katawhan. Kini ang nagdala nila sa pagtoo nga lig-on ug hingkod. Basaha ang Ne 8. Ang tampo ni Esdras sa paghimo sa Biblia gihinumdoman sa 2 Mac 2:13-14.

Ang mga kausaban ni Esdras nakahimo sa katilingbang Judio nga lahi sa kaniadto nga wala pa sila mabihag. Ang katawhan sa Diyos gipalayo sa ubang tawo pinaagi sa ilang Balaod. Ang hinungdan nganong ingon sila ani mao nga nagpabilin sila pagsimba sa usa ra ka Diyos, ug wala silay nasodnong kaugalingnan. Sa ngalan sa Diyos, ang ilang mga pari naghupot sa gahom sibil ug relihiyoso.

Amg Basahon ni Esdras ug Nehemias

Sa una, giusa kining duha ka basahon nga naghatag og kasayoran kabahin sa gipanghimo ining duha ka tawo. Makita sa mosunod ang mga ang-ang sa ilang pagpabarog pag-usab sa Judiong katilingban:
– Nagsugod ni sa kamandoan ni Hari Ciro sa 538 B.C.
– Dihay ubay-ubay nga pundok sa mga binihag nga mibalik sa Jerusalem, diin ubos ni Zorobabel gisugdan ang pagpabangon sa TEMPLO. (Basaha sa Esd 1:1 ngadto sa 4:5 ug 4:24 ngadto sa 6:2).
– Dayon, misulay ang mga kaaway sa mga Judio pagsanta sa subling pagtukod Sa SYUDAD (Esd 4:7-23).
– Sa mga tuig 458, B.C., lig-ong giumol ni Esdras ang katilingban; iyang gigamit ang Balaod ni Moises isip batakang balaod (basa sa Esd 7 ngadto sa 10).
– Sa tuig 445, miabot si Nehemias gikan sa Persia, ug iyang gitukod pag-usab ANG MGA PARIL ug gidumala ang Jerusalem sulod sa dose ka tuig.
– Sa kataposan, naa ang ikaduhang misyon ni Nehemias sa tuig 425 (basa sa Ne 13).

Translation: Spanish

El Judaísmo

Esdras y las Crónicas

La deportación a Babilonia de las elites del pueblo de Judá, en los años 606 y 587, puso fin a la nación de Israel en la tierra de Palestina. La mayor parte de ese pueblo, las tribus del norte: Efraím, Manasés y las otras menos importantes, habían ya dejado de existir como “reino de Israel” después de las deportaciones asirias de los años 634 y 621.

Cuando el persa Ciro se apoderó de Babilonia, su edicto del año 538 invitó a los deportados de Judá a reconstruir, no ya su reino, sino una provincia persa de Jerusalén. Pero nada parecido ocurre con las tribus del norte. Estas nunca pudieron imponer su cultura y su religión a los cananeos y a los nuevos inmigrantes con los cuales se habían mezclado (2Re 17,24-34).

La historia de Israel en Palestina será en adelante la de la provincia de Judá, y de la palabra Judeo se derivó la palabra Judío. La comunidad religiosa y cultural que va a nacer y desarrollarse, será conocida por la historia como el Judaísmo.

Las Crónicas y los libros de Esdras son los testimonios de la formación del Judaísmo. Estos libros, que sólo entraron muy tardíamente a la Biblia hebrea, son inseparables.

Esdras y Nehemías

No es fácil discernir lo que corresponde a cada uno de estos dos hombres. Además de las otras razones que pudieron inducir al autor a mezclar la obra de los dos, se dejó engañar por el hecho de que sus documentos mencionaban en diversos lugares al rey Artajerjes (Esd 4; 7; 8,1; Ne 1; 2; 5; 13...) como si hubiera sido uno solo. Ahora bien, hubo dos reyes con ese nombre: Artajerjes I que reinó de 465 a 423, y Artajerjes II, de 404 a 358.

Lo más probable es que Nehemías haya llegado a Jerusalén el 445 y que volvió donde el rey el 433. Luego regresó para una segunda misión en una época no determinada. Tal vez ya no estuviera cuando reinó Darío II (423-404). Y fue sólo el séptimo año de Artajerjes II (Esd 7,8), o sea el 398, cuando Esdras llegó a Jerusalén.

Las etapas de la reconstrucción de un pueblo

El decreto de Ciro del 538 fue un signo de su benevolencia con las diferentes culturas y religiones de los pueblos que había reunido en su inmenso imperio. Pero había también intenciones políticas. Sea como fuere, no se equivocó al confiar en los judíos. Los judíos que habían ya emigrado a muchas regiones del Medio Oriente habían adquirido la fama de personas más confiables. La reconstrucción del pueblo de Dios será, pues, tanto fruto de la pedagogía de Dios en los siglos anteriores como producto de las circunstancias que Dios había previsto en la historia mundial.

Zorobabel

Una primera ola de deportados regresa al país de Judá y se esfuerza por abrirse un espacio allí donde otros han ocupado los espacios abandonados. Zorobabel, un descendiente de Joaquín, el último rey, se destaca entre los exiliados y toma la iniciativa de reconstruir el Templo, aunque sólo levanta una pobre réplica de éste. El asunto no era tan simple como parecía (Esd 4,1-6). Los profetas Ageo y Zacarías estimulan el trabajo. El templo es reconstruido el año 520 (Ag 1,1; Za 1,1). Ésa fue una primera etapa.

Nehemías

La reconstrucción del Templo produjo roces entre los repatriados y el pueblo que se había quedado en el país. Cuestión de intereses, es cierto, por el temor de los que estaban ante la llegada de grupos más motivados y que contaban con el apoyo del rey. Pero también cuestión religiosa, porque si el pueblo de Dios ya no se identifica con una nación ni con un territorio, hay que fijar de nuevo los criterios de pertenencia a la comunidad.

Transcurrieron así cerca de ochenta años. El entusiasmo de los repatriados decayó, la moralidad se rebajó al nivel mismo de la población del país. Los profetas Zacarías, Malaquías y el tercer Isaías denuncian las mismas fechorías que los profetas anteriores.

Es entonces cuando Nehemías se siente llamado. Comprende que la comunidad no será respetada si no tiene fronteras. No pretende independizarse del imperio persa, pero se necesitan murallas para hacer frente a las amenazas y violencias de los poderes intermediarios y de los vecinos. Luego, será necesario reorganizar la comunidad, exigiendo a los más ricos la solidaridad con sus hermanos necesitados, y respetando la prioridad que se debe al culto divino. La comunidad escapará al peligro de ser asimilada por el medio ambiente merced a barreras que se impondrán de a poco: no habrá más matrimonios mixtos y la familia será judía; se respetará el descanso sabático; el poder civil será responsable de la fidelidad religiosa al igual que los sacerdotes.

Esdras

Esdras llega veinte años después de Nehemías. El Gran Rey quiere que cada pueblo tenga un código de leyes escritas; por eso confía, para los judíos, en un maestro de la Ley. La Ley del pueblo judío estaba toda en los libros sagrados. Aunque no se sabe de forma precisa si Esdras participó personalmente en la redacción de los libros santos, a él se debió su recopilación (Ne 8,1). Él fue quien realmente instauró el “judaísmo” al hacer de la lectura y de la puesta en práctica de esa Ley la regla suprema de la comunidad. El documento que se lee en Ne 10 (el nombre de Nehemías en el versículo 2 es una inserción anacrónica) es la confirmación de lo que éste ya había emprendido.

Con Esdras, que es un sacerdote, y con su misión oficial, los sacerdotes pasan a ser el grupo dominante. Estarán ligados al poder imperial persa y serán los garantes de la estabilidad, lo que, en el plano religioso, contiene una amenaza para el porvenir. Se pensará que la prosperidad del Templo, los sacrificios, la aceptación de la Ley aseguran las correctas relaciones entre Dios y su pueblo. Pero la espera de tiempos nuevos se va debilitando; el profetismo pasa a ser marginal y sus obras tardías se incluirán en los libros anteriores tal como fue el caso de Joel y de la segunda parte de Zacarías.

De ese judaísmo no se renegará, sino que será seriamente cuestionado por la invasión de la cultura helénica, y como una respuesta del alma judía aparecerá el movimiento asideo. Véase al respecto la introducción a Daniel.

Introduction to Matthew (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Who was Matthew, known also as Levi? We read in the Bible that he was a tax collector and that Jesus called him to be one of his apostles (Mt 9:9 and Mk 2:13). Yet we know for certain that the Gospel under his name was drawn up in its actual form towards the year 80 CE that is after his death. Could the author have been one of his disciples and used a first draft compiled by Matthew? Most probably this Gospel was written in a Christian community of both Jews and Greeks, possibly at Antioch (see Acts 12:19 and 13). It was a time deeply marked by conflict between Jews and Christians, when the Jewish community – suffering terribly from the war with Rome that destroyed the nation – was reorganizing itself under the direction of the Pharisees. These latter had only recently decided to exclude all Jews who believed in Jesus and were members of a Christian community.

This Gospel intends to assure Christians that they have no reason to be troubled even if their own people reject them. The very fact that the Jewish community did not recognize its Messiah resulted in the loss of its right to speak and to decide about God’s promises. Matthew refers to numerous texts in the Old Testament to prove that Christians are the true heirs of the people of the covenant.

In this perspective the whole history of Jesus is presented as a conflict, ending in a separation. The turning point corresponds with the end of chapter 13 where Jesus no longer speaks to the crowd, but to his disciples.

Matthew was impressed by the fact that Jesus during his two or three years of ministry presented himself most often as a preacher, as a teacher of Scripture. He therefore insists on the words of Jesus, which are more numerous in his Gospel than in the others.

It does not surprise us then that Matthew builds his gospel around five “discourses,” in which he has put together the words of Jesus spoken on different occasions. These discourses are:

– The New Law: 5–7.
– Instructions to Missionaries: 10.
– Parables of the Kingdom: 13.
– Admonitions for the Christian community: 18.
– The Future of the Church: 23–25.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

玛窦又叫做肋未的这人是谁？从圣经中我们了解到他曾是一位税吏，听从耶稣的召叫而成为他的门徒（玛9:9和谷2:14）。然而玛窦福音成书的年代大致在公元八十年，那时玛窦已不在人世了。因而我们猜测这本书的作者可能是玛窦的一位门徒，使用了玛窦留下的福音初稿（请看新约的引言）。

这部福音极有可能是在安提约基雅成书的，是由那里的犹太人及希腊人组成的基督徒团体完成的（宗12:19和13章）。那正是犹太人和基督徒严重冲突的时期。与罗马帝国的战争使犹太人民国破家亡，他们在水深火热的痛苦中，试图跟从法利塞人的指导重建家园。这些法利塞人将所有信耶稣而参加了基督团体的犹太人拒之门外。因而这部福音的旨意在确证基督徒的信念和信心，尽管他们为自己人抛弃，亦应泰然处之。玛窦在福音中多次引证旧约，以此来证实，基督徒是天主盟约的继承人。

从这点来看，耶稣的整个历史，是用冲突的方式表达出来的。十三章尾处是全书的转折点，耶稣问话的对象已不再是聚会的众人，而是他的门徒，伯多禄的回答将整本福音的旨意照亮。

耶稣在两、三年传教生涯中，总是以一位讲道人，一位经典讲师的形象出现，这给玛窦留下了深刻的印象。因而他在这本福音中多次强调“耶稣的言”，超过其它的福音。

很自然地，玛窦福音是以五篇“训道”为基础的。作者将耶稣在不同的场景下的讲话集中在其中，这五篇训道为：

山中圣训：5―7；

宗徒传教训导：10；

天国的比喻：13；

规劝基督徒团体：18；

教会的未来：23―25。

在首章，玛窦叙述了耶稣的诞生，但是，与路加福音的区别在于：玛窦以耶稣家谱为开端，突现耶稣是由童贞女受孕而诞生，着重于教会初期就有的信仰。

Translation: Tagalog

Sino ba si Mateo? Mababasa natin sa Ebanghelyo na maniningil ng buwis si Mateo na tinatawag ding Levi. Tinawag siya ni Jesus na maging isa sa labindalawang apostol (Mt 9:9 at Mc 2:13). Layunin ng Ebanghelyo ni Mateo na mailahad nang maayos ang aral ni Jesus. Hindi niya binanggit ang maraming detalye tungkol sa mga gawa ni Jesus na kanyang isinasalaysay, sa halip ay mga salita ni Jesus ang binigyang-pansin niya.

Bilang introduksyon, ilang istorya tungkol sa kamusmusan ni Jesus ang inilagay ni Mateo sa simula ng kanyang Ebanghelyo. Mahahati naman sa limang bahagi ang kabuuan ng Ebang¬-helyo; nagsisimula sa mga gawa ni Jesus ang bawat isa, at nagwawakas naman sa kanyang pananalita. Narito ang lima niyang diskursong ito:

Ang Bagong Batas: 5-7.

Mga tagubilin sa mga misyonero: 10.

Mga talinhaga ng Kaharian: 13

Mga salita tungkol sa pamayanang Kristiyano: 18.

Ang Kinabukasan ng Iglesya: 23-25.

Isinulat ang Ebanghelyo ni Mateo para gamitin ng mga pamayanang Kristiyano na mga Judio ang nakararami. Kaya ipinakikita nito na si Jesus ang Mesiyas na hinihintay ng mga Judio. Binigyang-diin nito na binigyang-kaganapan ni Jesus ang maraming propesiya ng Matandang Tipan tungkol sa Mesiyas at sa kanyang mga daan: Mt 4:14; 8:17; 12:17…

Maraming beses nitong inuulit ang mensaheng ito: dapat munang ipangaral sa mga Judio ang kaharian ng Diyos, pero alam ni Jesus na tatanggihan nila ito, kaya mga bansang pagano ang pagpapahayagan ng Iglesya.

Para sa Ebanghelyo ni Mateo, si Jesus ang Guro ng sangkatauhan. Isang daan ng kaganapan ang itinuturo sa atin ng kanyang aral at mga talinhaga, at ibinibigay ang mga panuntunan para sa sama-sama nating pamumuhay sa isang dukhang Iglesyang kung saan pantay-pantay ang lahat.

Sa edisyong ito, walang ibinibigay na mga paliwanag sa mga talatang halos kapareho ng nasa Ebanghelyo ni Marcos, at doon ipinapaliwanag.

Translation: Cebuano

Kinsa si Mateo? Sa Ebanghelyo si Mateo nga gitawag sab og Levi, mangungobrag buhis. Gitawag siya ni Jesus aron mausa sa 12 ka Apostol (Mt 9:9 ug Mc 2:13). Ang katuyoan ni Mateo sa ebanghelyo mao ang pagpaklaro sa mga pagtulon-an ni Jesus sa hapsayng paagi. Wala iapil ni Mateo ang daghang detalye sa mga buhat ni Jesus nga gihisgotan. Hinuon, gihatagag gibug-aton ang mga pulong ni Jesus.

Isip pasiuna, gihan-ay ni Mateo sa sinugdan sa Ebanghelyo ang pipila ka istorya sa pagkatawo ni Jesus. Ang uban, gibahin sa lima ka dagkong tema. Ang matag bahin nagsugod sa mga buhat ni Jesus ug ang wali. Kini ang mga wali:

Ang Wali sa Bukid: 5-7

Mga Awhag Alang sa mga Misyonaryo: 10

Mga Sambingay sa Gingharian: 13

Mga Pahimangno Alang sa Kristohanong Katilingban: 18

Ang Kaugmaon sa Simbahan: 23-25

Ang Mateo gisulat aron magamit sa mga Kristohanong Katilingban diin ang kadaghanan mga Judio. Tungod ini, gipaila ni Mateo nga si Jesus ang Mesiyas nga gipaabot sa mga Judio. Gikutlo niya ang daghang tudling gikan sa Daang Kasabotan diin gipanagna ang Mesiyas ug gihulagway ang iyang agianan: 4:14; 18:17; 12:17...

Sa makadaghan giingon: ang Gingharian sa Diyos kinahanglang isangyaw ngadto sa mga Judio, apan nasayod si Jesus nga ila ning isalikway. Busa, ang Simbahan angayng mowali sa paganong kanasoran.

Alang ni Mateo, si Jesus, una sa tanan, Magtutudlo sa katawhan. Ang iyang pagtulon-an ug sambingay nagpakita nato sa dalan sa kahingpitan ug nagbilig mga lagda sa katilingbanong pag-ambitay sa Simbahan sa mga kabos diin naay pag-angay-angay sa matag-usa.

Niining edisyona walay komentaryo nga gihimo sa susamang mga parapo nga makita sa Marcos diin gikomentaryohan ni.

Translation: Spanish

Quién era Mateo, llamado también Leví? Leemos en el Evangelio que era cobrador de impuestos y que Jesús hizo de él uno de sus apóstoles (Mt 9,9 y Mc 2,13). Los testigos más antiguos (Papías hacia el año 130; Ireneo hacia el 180; Orígenes hacia el 200) le atribuyen un Evangelio “escrito en letras hebraicas” que todavía era conocido en el tiempo de san Jerónimo (siglo cuarto). Nuestro Evangelio según Mateo, escrito posteriormente en griego, debe tal vez su nombre al hecho de que integró en su relato la traducción de la obra primitiva de Mateo: véase la Introduccion al Nuevo Testamento.

Con toda probabilidad este Evangelio fue escrito en una comunidad cristiana en la que había cristianos de origen judío y griego, tal vez Antioquía (véase He 12,1 y 13). Es el momento en que el sumo sacerdote Ananías hizo apedrear a Santiago, el obispo de Jerusalén (62). Entonces los cristianos son excluidos de la comunidad judía y ya no son protegidos por las leyes romanas que autorizaban a los judíos a que no sacrificaran a las divinidades romanas y un poco más tarde serán perseguidos por Nerón (64-65).

Este Evangelio trata de mostrar que los cristianos no deben preocuparse si por ahora los rechaza su pueblo. La comunidad oficial que no ha creído se ha quedado fuera del Reino, al que entraron los que han reconocido al Mesías. Esta minoría ha recibido los “bienes de la alianza” prometidos por los profetas. En adelante deben compartirlos con los creyentes de todo origen que querrán integrarse en la Iglesia.

Bajo esta perspectiva, toda la historia de Jesús es presentada como un conflicto que termina en una separación: véase el final del capítulo 13. En adelante Jesús no predicará ya a las muchedumbres sino sólo a sus discípulos.

Mateo destaca la figura de Jesús como predicador y Maestro de la Escritura. Se interesa en forma especial por las palabras de Jesús, que son más numerosas en su Evangelio que en los demás, y en cambio cuenta sus gestos y sus milagros del modo más esquemático posible.

No hay pues que extrañarse de que Mateo haya construido su Evangelio en torno a cinco “discursos”, en los que reunió palabras que Jesús pronunció en diferentes ocasiones. Estos discursos son:

– El Sermón de la montaña: 5, 6 y 7. Esta carta magna de los hijos de Dios se completa con diez signos de poder que anuncian nuestra liberación del pecado (c. 8 y 9).
– Las instrucciones a los misioneros: 10. Estas instrucciones son completadas por las controversias que enfrentan a Jesús con sus adversarios (c.11 - 12).
– Las Parábolas del Reino: 13. Los fariseos se ciegan, mientras que la fe de los Doce y de Pedro permite que Jesús funde su Iglesia.
– Las advertencias a la comunidad cristiana: 18. La ley funamental del perdón fraterno se completa con instrucciones diversas. Los guías del pueblo judío se cierran, mostrando por contraste lo que deberán ser los guías del pueblo cristiano.
– Cómo vivir a la espera del fin de los tiempos: 24 y 25.

A manera de introducción Mateo pone los dos primeros capítulos sobre la infancia de Jesús. Son relatos de un carácter especial, en los que se preocupa muy poco de la historicidad de los hechos, pues la intención es presentar a través de imágenes una enseñanza teológica.

Introduction to Song of Songs (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

The Song is a poem. Do not at first try to understand: let the text take hold and it will open up a universe to us.

The Song awakens our own experience, going straight to our heart since it is about the Lover and the Beloved. It is a poem about a love encounter. The author let this encounter happen as in a dream in order to unveil its mystery; the call of love comes from elsewhere. Search, meeting, flight are enchanting and are true inasmuch as they reveal a mystery: Someone else draws us. This explains the title of the book: The Song of Songs. In Hebrew, it is one of the forms of the superlative: The Song par excellence or The Sublime Song.

The Song is both the intuition and the experience of the search for the unique beyond every veil. He too is likewise fascinated searching for him or her whom he has chosen – one who is all for him and irreplaceable, this discovery of Yahweh, the fierce God as the spouse, is not entirely new in the Bible. The prophets relied on their conjugal experience to speak about the covenant of God with his people (Hos 1:2). Rather, they used the words of human love to express their special relationship with God. One day, this relationship was to be offered to all Israel.

While he lets the dream of love to unfold, the author of the Song relives the hope of the chosen people. God’s beloved is Israel with its land. Just like the most fervent minority in Israel, the author-poet waits for the coming of the Beloved as Messiah-King and Spouse of the chosen community. This background of the Song explains the use of comparisons which would seem strange in the case of ordinary engaged couples, but which are in fact allusions to the past in Israel, to its Temple and its land.

We must admit that, in seeing the connections between the Song and the love songs of the Middle East, today many biblicists think that the Song was at first one of them and that an image of God’s love for his people was only seen there at a later time. This hypothesis may sound reasonable, but it just seems that way. Unfortunately, it leaves nothing but platitudes or incoherence, precisely where we suspect that the clues of the poem are to be found.

Therefore, we have to go back to what tradition has always discerned: in the Song, just as in the great prophets, although with different words, the experience of God-Love is what inspired the entire dream and what invited human images. The Song is not a song about human love which was put in the bible after having received a religious interpretation: Jewish tradition considered it to be the song of divine love from the beginning. The fact that God is not mentioned is intentional: he is present from beginning to end, but this One Alone at the same time Love and Lover is far different from the “God” of human religions. The Author of the Song

The Song is presented as being the work of Solomon: it is only a borrowed name as is the case with other books in the Bible. The author was a “spiritual” and a sage of the third century before Christ, one of those who wrote the “Wisdom Books” of the Bible.

In Israel as in many countries, the marriage ritual included “the bridegroom’s song” and “the bride’s song” (Jer 7:34; 16:9; Rev 18:22). We know, for example, the Egyptian love poetry; but in Israel nothing remains of the popular songs of love. In fact, our author has done what the great musicians do in using popular melodies for the composition of their great works of art. The Song used expressions and even settings from traditional love songs in order to say what these did not say. Yet in speaking about Love the words used shed light on human love. The Song in Christian Countries

In Christian countries, the monks took possession of the Song. They who had given up human love passed over the mystery of the love encounter in ordinary life. They saw the song as an allegory, a picture of spiritual experience. The expressions of carnal love in no way embarrassed them: it helped them to understand how strong the love relationship with the One Alone can be, how heady and devouring.

In fact they were to give back to Christianity a treasure they had found. In the twelfth century in Europe there appeared the first signs of a recognition of human love which had been ignored during the barbaric centuries. It was then that the spiritual experience of a few great monks and hermits was decisive. The Song reread and commented by them gave rise to an awareness of the mystery of love. The love songs and stories, fairly crude in the beginning, were gradually replaced by the literature of “courtly love.” From then on, century after century, the primacy of married love would be affirmed.

At times, it is said rather cynically that love ends in marriage and that is what movies and televison never cease to repeat whenever a decadent culture only acknowledges love when it promises what it will not fulfill. The song put at the center of longings the aspiration to true love: this always irradiates from God and, like himself, is faithful until death and beyond.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

雅歌是首诗。它唤醒我们的个人经历，总是深入我们的内心，因为它写的是“爱”和“被爱”。作者将两者的相遇安排得如同在梦中，是为了揭开这一层神秘面纱。寻找、相遇、躲避，始终迷人并真实，因为被爱者发现自己面对的是“另一位”－“唯一者”。“爱人者”则专注于寻找她，她是他所选择的、唯一的、不可被取代的。所以书的标题是：雅歌－歌中之歌。在希伯来文中，这种组词结构是用于表述最高级的意义的：精粹之歌或至高之歌。

读者们仍要提出问题：难道我们不该给诗中表达的爱一个称谓吗？我们知道：天主是爱，那么，诗中表达的爱能否被称为天主？作者谈论、表现的难道不就是天主吗？因为在基督徒的语言中，天主不只是神圣的存在，祂还是人格化的。雅歌热情歌颂情人之爱－一种攫（jué）取全身心的爱，不由令人想到它确实是一曲爱情礼赞，并没有宗教倾向。在埃及和印度的文学中，也有大力歌颂爱情的诗篇，让人最终与“无限者”的神秘融合在一起。这种例证适用在此吗？

圣经文化有其独到的途径。在发现爱的道路上，首先有先知，他们被唯一者热烈的爱所吞噬（shì），从他们的经验开始，人类的爱情被提炼升华。先知们早就藉由他们体验到的婚姻关系，来述说天主和祂子民的盟约（欧1:2）。我们可以在欧瑟亚书的诗歌2:4-22中，找到同样的用语。两者的主要区别：欧瑟亚代表被淫乱的以色列抛弃的天主，“被爱者”以色列没有感受和激情；而雅歌所呈现的是“被爱者”的感受和思想，是她在说话、在感想、在分析。这种变化中有时间变迁的痕迹，就所有资料推断，雅歌成于公元前三至四世纪，当时的以色列有一小部分人，在尽一切可能爱、警醒、不放走任何灵感，他们是“以色列贞女”的代表。雅歌的作者无疑是其代言人。另外，他们还用了人类爱情的话语，来表达他们与天主之间一种特殊的关系。有一天，这种关系将延伸至整个以色列。

当雅歌的作者铺展爱之梦时，他再度体验了选民的希望。天主的最爱是以色列和她的土地。作者就像以色列最激进的少数人，等待热爱者以默西亚王和选民配偶的姿态降临。这种背景可以解释歌中所用的许多对比，如果它们被用于一般订婚情侣身上，将显得奇怪。实际上，这是引用过去以色列圣殿和民间的典故。

雅歌与伟大的先知书一样，虽然它们采用了不同的语言表达形式，但是都写出了对天主－爱的体验，正是天主－爱启发了整个梦境，借用了人的形象。

犹太传统把它当圣爱之歌看待。没有提到，天主其实是故意的，从头到尾祂都存在，同时是爱与爱人的“唯一者”。

雅歌的作者

雅歌被视为所罗门的作品：就像圣经中其他各书，这不过是借用其名而已。作者是公元前三世纪的一位圣人，也是圣经“智慧书”的作者之一。

以色列和许多其他国家一样，婚姻仪式包括“新郎之歌”和“新娘之歌”（耶7:34；16:9；默18:22）。但是就像我们从埃及的情诗中得知的一样，在以色列，这些通俗歌曲并没有留下什么痕迹。实际上，我们这位作者，无疑的是位圣人，所做的就像伟大的音乐家一样，利用通俗的旋律，来完成伟大的艺术作品。我们很容易就可以看出来，他为了要用诗意的方式来说他必须说的，采用了传统情歌的表现方式和外部架构。这是对作为《圣经》很重要一书《雅歌》之解释。

基督宗教国家中的雅歌

在基督教国家，拥有雅歌的是僧侣。他们放弃日常生活中爱的相遇，把雅歌视为一种寓言，一幅精神体验的画。肉体情爱的描写，一点没有攫（jué）取他们的心神，却帮助他们了解和唯一者的爱情，是可以如何强烈、如何急切、如何投入。

实际上，他们要把抓住的宝藏还给基督宗教。欧洲在十二世纪时出现了对人性之爱的认识的最初征兆，在野蛮人入侵的那几百年，这原是被忽略的。直到那时，几个伟大僧侣和隐士的精神体验才具有了决定性。经过他们重读和加注的雅歌，让人们对爱情的神秘有了认识。刚开始的情歌和故事是相当粗糙的，渐渐地它们被“宫廷爱情”文学所取代。自此以后，几百年来，婚姻爱情的重要性受到一再的肯定。

有时候，人们会灰心丧气地说婚姻是爱情的坟墓，电影和电视从来不忘重复堕落的文化，只表达承诺永不会实现的爱情。雅歌的中心即是表达了对真爱的渴求：它永远发自天主，而且就像天主一样忠贞不渝，超越死亡。

Translation: Tagalog

Ang Awit ay isang tula. Huwag muna nating intindihin: magpatangay tayo sa teksto at bubuksan nito sa atin ang isang sanlibutan.

Pinupukaw ng Awit ang ating sariling mga karanasan, dumederetso sa ating puso sapagkat tungkol ito sa Mangingibig at Iniibig. Ito’y isang tula tungkol sa pagtatagpo sa pag-ibig. Ngunit hinayaan ng awtor na mangyari ang pagtatagpong ito na parang sa isang panaginip upang hawiin ang tabing ng hiwaga nito: nagmumula sa ibang lugar ang panawagan ng pag-ibig. Nakabibighani ang paghahanap, pagtatagpo, paglayo at makatotohanan ang mga ito sa pagbubunyag ng isang misteryo: May ibang umaakit sa atin. Ito ang nagpapaliwanag sa pamagat ng aklat. Ang Dakilang Awit.

Ang Awit ay kapwa kaalaman at karanasan ng paghahanap sa kaisa-isahan sa kabilang ibayo ng bawat tabing: siya man ay nabibighani rin sa paghahanap sa kanyang hirang – ang buung-buong para sa kanya at di-mapapalitan. Posible ang ganitong relasyon at ito ang nasa puso ng Kristiyanong pag-asa.

Habang inilalahad ng awtor ang panaginip ng pag-ibig, muli niyang isinasabuhay ang pag-asa ng bayang hinirang. Ang kasintahan ng Diyos ay ang Israel at ang lupa nito. Gaya ng mga pinakataimtim na minorya sa Israel. Hinihintay ng makatang awtor ang pagdating ng Mangingibig bilang Haring Mesiyas at Asawa ng sambayanang hinirang. Ang nakaraang ito ng Awit ang nagpapaliwanag sa paggamit ng mga paghahambing na magiging kakatwa sa kaso ng mga karaniwang magkatipan, ngunit sa katunaya’y mga pahiwatig sa nakaraan ng Israel sa Templo at sa lupa nito.

Kaya hindi nagkataon lamang na natatagpuan sa Biblia ang Awit na ito ng mapagmahal na paghahanap. Hindi ito basta binigyan na lamang ng kahulugang panrelihiyon sa bandang huli, na wala rito sa simula: tinanggap ito ng tradisyong Judio kung ano talaga ito: ang awit ng pag-ibig ng Diyos. Ang hindi pagbanggit sa Diyos ay sinadya: naroon siya mula simula hanggang wakas, ngunit napakalayo sa mga “Diyos” ng relihiyong pantao ang Kaisa-isahang ito na sabay na Pag-ibig at Mangingibig.

Makapagtatapos tayo sa mga salita ng isang kilalang mistikong Muslim. Pag may binatilyong humihiling na siya’y gawing disipulo niya, ang sagot niya’y: “Nakaranas ka na bang umibig?” Kung “hindi” ang sagot, sinasabi niya: “Umalis ka muna at umibig, ngunit huwag magtagal doon. Saka ka pumarito at makipagtagpo sa akin.”

Ang Awtor ng Awit

Ang Awit ay ipinalalagay na gawa ni Solomon: hiniram lamang ang pangalang ito gaya rin sa ibang aklat sa Biblia. Ang awtor ay isang “espiritwal” at pantas ng ikatlong siglo bago kay Kristo. Isa sa mga sumulat ng “Mga Aklat ng Karunungan” ng Biblia.

Sa Israel gaya sa maraming bansa, ang ritwal ng kasal ay may “awit ng nobyo” at “awit ng nobya” (Jer 7:34, 16:9; Pag 18:22). Sa loob ng sanlinggo ng kasal, itinuturing silang hari at reyna at umaawit sila ng kagalakan sa pag-angkin sa isa’t isa. Ngunit gaya ng nalalaman natin mula sa mga tula ng pag-ibig ng Ehipto, walang nalabi sa mga popular na awit na ito sa Israel. Sa katunayan: ginawa ng ating awtor, na tiyak na isang pantas, ang ginagawa ng mga dakilang musikero sa paggamit ng mga popular na himig para sa pagbuo ng kanilang mga dakilang gawa ng sining. Madaling makita na ginamit niya ang mga pananalita at balangkas ng mga tradisyunal na awit ng pag-big upang maipahayag sa matulang paraan ang kailangan niyang sabihin. Ito ang nagpapaliwanag sa ating “Awit” na isang pangunahing aklat ng Biblia.

Ang Awit sa mga Bansang Kristiyano

Sa mga bansang Kristiyano, ang mga monghe ang umaangkin sa Awit. Isinaisantabi nila ang pantaong pag-ibig at nilampasan ang misteryo ng pakikipag-kaibigan sa ordinaryong buhay. Nakita nila ang awit bilang isang talinhaga, isang larawan ng karanasang espiritwal. Hindi nila ikinahiya ang pagpapahiwatig ng pagtatalik: bagkus tinulungan sila nito na maunawaan kung paano magiging napakatindi, napakasigla at nakauubos ang pakikipagmahalan sa Kanya, Ang Kaisa-isahan.

Sa katunayan, isinasauli nila sa Kristiyanismo ang kayamanang kinuha nila. Sa ikalabindalawang siglo sa Europa lumitaw ang mga unang palatandaan ng pagkakilala sa pantaong pag-ibig na hindi napansin sa mga siglong barbaro. Noon nagkabisa ang karanasang espiritwal ng ilang dakilang monghe at ermitanyo. Nagbigay-daan sa pagkamatay sa misteryo ng pag-ibig ang kanilang paulit-ulit na pagbasa at pagpapaliwanag sa Awit. Ang mga awit at kuwento ng pag-ibig na may kagaspangan sa simula, ay napalitan ng panitikan ng “magalang na pag-ibig.” Mula noon, sa lahat ng susunod na siglo, pagtitibayin na ang kahalagahan ng pag-ibig ng mag-asawa.

Kung minsan, masagwang sinasabi na ang pag-ibig ay nauuwi lamang sa pag-aasawa. At ganito ang palaging inuulit ng mga sine at telebisyon tuwing ang isang nabubulok na kultura ay kumikilala lamang sa pag-ibig kapag ipinangangako nito ang hindi nito matutupad. Inilalagay ng Awit sa sentro ng mga adhikain ang pagsisikap na makamit ang tunay na pag-ibig: laging sa Diyos galing ang ningning nito, at tulad niya, ito’y tapat hanggang kamatayan at sa kabilang buhay.

Translation: Cebuano

Ang Awit sa mga Awit talagsaong basahon sa Biblia: kundiman sa duha ka naghigugmaay: makilawasnon ug puno sa mga sambingay. Sa tanang basahon sa Biblia, ang Mga Awit ra ang wala maghisgot og Diyos. Nganong giapil man ni sa Biblia?

Daghan ang naghunahuna nga hinipos ni sa mga awit sa gugma tali sa pamanhonon ug pangasaw-onon sa ilang kasal, hangtod nga kining mga garay gihatagan og relihiyosong hubad. May daghang pangutana nga dili matubag ining maong pangagpas: walay sinulat nga sama ini sa bisag asang kultura sa Asia. Dili ni balak nga gipahaom sa panghunahuna sa katawhan ug walay hisgot dinhi sa paglaom sa kabataan, nga nasukwahi sa pagsabot sa mga Israelita bahin sa kaminyoon.

Klaro karon sa daghang tawo nga ang gugma unang masinati sa managtiayon ug ayha pa masabtan unsay Diyosnon nga gugma. Apan ang kasaysayan nagtug-an nga dili ingon ini ang pagsabot sa gugma. Ang tanang kultura sa kalibotan nagpakita nga ang gugma sa magtiayon nahamutang sa ubos ra kaayong ang-ang, layo kaayo sa kaisog, sa pakig-uban, sa katahom sa kalibotan, sa kalipay sa kinabuhi. Gani, ang mga tawo sa Biblia, nakaamgo na lang sa bili sa kaminyoon ug sa gugma, pinasikad sa relihiyosong kasinatian sa mga propeta: Si Oseas, si Jeremias, ug ang ikatulong Isaias.

Diha na sa ika-12 ka siglo human ni Cristo, sa Tungatungang Panahon nga ang pagbati sa gugma nalakip sa pamilya ug kultura. Nahitabo ni sa mga nasod nga kristyanos; ug nadiskobrehan, una sa tanan, gumikan sa mga mistikong kristyanos nga nakasinati sa gugma sa Diyos ug nagpuyo ini gikan sa napamalandongan nilang mensahe sa basahon sa Mga Awit nga naghisgot sa Diyos isip Gugma ug Hinigugma.

Mao nga mas sayon nato ang paghunahuna nga sukad pa sa sinugdan, ang Awit sa mga Awit sambingay sa gugma sa Diyos o ang lawom nga pangandoy sa gugma sa dyotay, apan mainitong pundok, nga naglaom sa pagbalik sa Diyos sa Israel. Mao ni ang paagi sa pagsabot alang sa mga Judio ug kristyanos.

Usa ka pangandoy ug subling paghibalag. Mao ni ang dobling kalihokan sa Awit sa mga Awit, nga dinasig sa unang mga sinulat sa mga propeta (Oseas) “Ang pamanhonon motago kon siya pangitaon, aron nga kon dili siya makit-an tinud-on pa siya pagpangita sa pangasaw-onon, ug langanon sa pangasaw-onon ang pagpangita sa pamanhonon aron mas maklaro pag unsay iyang gipangita.” (San Gregorio).

Busa, dili angay nga mangutana ta: kinsa kining Hari ug Magbalantay? Kinsa ang pangasaw-onon? Naghisgot ba ni sa gugmang Diyosnon o sa tawhanong gugma? Apan ang tanang matuod nga gugma naggikan sa Diyos ug iyaha sa Diyos:

– Ang diha kanunay sa hunahuna sa magbabalak ining basahon mao ang pagsinultihay nga mahigugmaon sa Ginoo ug sa iyang katawhan.
– Nagpadayag sab siyag kahingawa ug kalipay sa tawong nangita sa Diyos ug nangandoy nga mosinati sa iyang presensya ining kinabuhia.
– Naghisgot sab siya alang kang bisan kinsa nga nangita ug nakahibalag sa gugma. Diha sa pagtugyan sa kaugalingon sa pangasaw-onon o sa pamanhonon, makasinati siya uban niya sa “diyosnong gugma” nga mao ray makatagbaw sa iyang kinabuhi.

Translation: Spanish

El Cantar siempre sorprenderá a los que sólo han visto la Biblia como un libro de religión. El poema nos lleva mucho más allá: lo mejor de esta vida no es la religión sino el encuentro de Él y de ella. A Él ni siquiera se le atribuye un nombre: el autor deja que la búsqueda se desenvuelva en un sueño, para revelar mejor así su misterio. De ahí el título que el libro se da a sí mismo: «El Canto sublime.»

El Cantar es la intuición y la búsqueda del Único más allá de todas las apariencias; él, por su parte, está totalmente fascinado por la amada que, a sus ojos, es única e irreemplazable. Esta conversión de Yavé, el Dios guerrero, en «el Amado», no es totalmente nueva en la Biblia. Grandes profetas se habían apoyado en su experiencia conyugal para hablar de la alianza de Dios con su pueblo (Os 1-2; Ez 24). Más aún, usaban las palabras del amor humano para expresar su experiencia de una relación privilegiada con Dios, que algún día se concedería a todo Israel (Is 54; 61-62; Jer 2-3).

El lenguaje del Cantar no es más extraño que el de Oseas 2,4-22, pero aquí no es el mismo interlocutor quien tiene la palabra. Oseas desempeñaba el papel de Dios, indignado por las prostituciones de Israel; en el Cantar, es Israel, convertido en la Amada, quien vive y desarrolla todo el sueño. El diálogo no es más que apariencia: solamente ella se expresa para decirnos lo que siente, lo que desea, analizando sus contradicciones. En esto se nota que los tiempos han cambiado: en la época en que se escribe el Cantar, existe una minoría que ama, espera y aspira a lo imposible, y el poeta del Cantar se hace su intérprete. La Amada de Dios es Israel con su tierra, y el autor-poeta espera la venida del Único como rey-Mesías de la comunidad elegida.

El sentido o la ausencia de sentido

Muchos biblistas, al ver los puntos de contacto entre el Cantar y los versos de amor de Oriente Medio, piensan que es del mismo tenor y que solamente en una época posterior se quiso ver en él la imagen del amor de Dios por su pueblo.

Bien es cierto que el vocabulario del Cantar y las imágenes que utiliza poseen una his toria antiquísima. Pero, si se descompone el Cantar en pequeños fragmentos, y luego se compara cada uno de ellos con tal o cual fragmento de poesía egipcia, que rara vez pasaba del erotismo, los fragmentos no encajan entre sí y el poema queda vacío de sentido.

Tampoco se puede sostener que el Cantar fue al comienzo un "canto del novio y de la novia" (Jer 7,34; 16,9). Pues no tiene nada de literatura popular, y muchas estrofas serían extrañas si se tratara de novios corrientes; en cambio se explican como alusiones al pasado de Israel, al Templo y a su tierra. Tampoco se podría ver más que trivialidad e incoherencias en lugares en que precisamente sospechamos que el autor nos esperaba.

Esas teorías nunca convencerán al que ha compartido la experiencia del autor. Entonces los símbolos pierden su agresividad sensual; expresiones esparcidas a lo largo del poema se ordenan una tras otra en el marco de una interpretación que desvela el anhelo, las inquietudes y la espera de la comunidad para la cual fue escrito. Se le puede relacionar sin dificultad con la situación social y política de cierta época, y el poema entero afirma que la esperanza no se verá burlada: ¡El Amado vendrá para las nupcias!

Muchos se han preguntado cómo esta glorificación del amor libre pudo ser colocada tan rápidamente entre los libros sagrados. La respuesta es simple: porque los contemporáneos comprendían inmediatamente el propósito del autor y los que estaban familiarizados con la Biblia se reconocían en él. Este amor libre, más fuerte que la muerte, era lo que se esperaba de Dios, más allá de las obligaciones de la Ley. Y les resultaba fácil interpretar varios detalles del poema que, a los ojos del observador extraño, no serían más que banalidad o incoherencia, pero que entregaban las claves del poema: ver en particular 1,9; 2,17; 6,12; 7,6.

El Cantar se presenta como obra de Salomón. Esto no es más que un préstamo de nombre. El autor era un letrado con una fuerte experiencia espiritual; escribió con toda probabilidad en el siglo III, bajo la dominación egipcia: ver 1,9.

El Cantar en tierra cristiana

En la cristiandad fueron los monjes los que se adueñaron del Cantar. Pasaban sin problemas por encima de las expresiones del amor sensual e iban directamente a lo que había sido, en la partida, una experiencia espiritual.

De hecho iban a entregar al pueblo cristiano el bien del cual se habían adueñado. En la Europa del siglo XII aparecieron las primeras señales de un reconocimiento del amor, tan ignorado durante los siglos bárbaros. Es entonces cuando el Cantar, leído y comentado por algunos grandes espirituales ejerció una influencia determinante para la toma de conciencia del misterio del amor.

Introduction to Colossians (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Towards the year 62, Paul, a prisoner in Rome, writes to the Christians of Colossae, who, without being aware of it, belittle Christ. They do not feel assured with only faith in Christ and they want to add some practices from the Old Testament. Or they try to include Christ in a board of celestial persons, or “angels” who are supposed to have the key to our destiny in hand.

Something was lacking in them and in the majority of their contemporaries. They were caught in the Roman Empire which had imposed its peace on the known world at that time, but also prevented them from living a life of their own. They fell back on the “spiritual.” Secret doctrines offered to lead their “perfect ones” to a higher state and theories called “gnosis” (that is, knowledge) were drawn up on the origin of the human and the world. According to them, all comes from a cosmic soup that had been boiling for ages, with impressive celestial families of angels or “eons”, male and female, who devour each other, couple and finally imprison sparks of spirit in material bodies. So people are manufactured who, after “putting on” a series of successive existences, may return to the kingdom of light.

Caught in the wind of these fine discourses, the Colossians went the way of certain Christians today who trust in their devotion to souls or who allow their life to be led by spiritualism, astrology and horoscopes. They no longer consider Christ as the only savior since they give the priority to others or to practices that are not of the Church.

This crisis in the Church of the first century gave us this letter of Paul where he establishes the absolute supremacy of Christ. As in other letters of Paul, the letter to the Colossians mentions that Timothy is with him (1:1). Paul chose him as assistant and looked on him as “his true Son in Christ.” Perhaps it was Timothy who wrote a fair part of this letter; it would explain the difference in style from the more authentic of Paul’s letters while its content – exceptionally rich – is constantly faithful to the inspiration of the apostle. On this subject see the Letter to the Ephesians which has the same themes as the one to the Colossians, but in a more developed way. In several passages of Colossians, relevant commentaries in Ephesians will be indicated.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

公元62年左右，保禄被囚于罗马时，写信给哥罗森的基督徒，因为他们正在不知不觉地贬低基督。他们觉得只信基督不够可靠，还要加进些旧约的宗教仪式：比如拒吃某些食物，拒喝某种酒等，为达到完美的境界。他们开始把基督看成掌握人类命运的“众天使”中的一员。

这些信徒和当时的大多数人一样，内在有所欠缺。那时罗马帝国强加给周围世界的升平景象攫住了他们，使他们不能拥有属于自己的生活，便转而依靠“精神”的支撑。有玄学教理说能引导他们中“完美的人”达到更高的境界；“诺斯士”（gnose即知识）的理论则解释人与世界的起源，比如：一切源于沸腾很久的宇宙液体，其中有引人注目的男女众神，他们互相融合，再将精神锁入物质体内，于是人被造了出来。经过一系列成功的生存形态之后，人回到光的王国中等等。受了这些学说的影响，他们不再视基督为唯一的救主，宁愿相信神秘奇迹或不着边际的怪诞言论。

公元一世纪教会的危机促使保禄这封信的写成。保禄在信中建立了基督绝对的超越性。哥罗森书，就像保禄的其他书信，提到弟茂德在他身边（1：1）。我们知道保禄一开始就选他当助手，并视他为“基督内的真儿子”。也许这封信的大部分内容由弟茂德写成，这可解释为什么此信文体和保禄最真实的书信有相当的差异，不过文章的内容非常丰富，且极其忠于保禄真正的精神。

有关这点，请参看厄弗所书，因其与本书具备相同的主题，只不过更深了一步。本书中的一些段落的注释，可在厄弗所书中找到。

Translation: Tagalog

Bandang taong 62, si Pablong nakabilanggo sa Roma ay sumulat sa mga Kristiyano ng Colosas, na humahamak kay Kristo nang di nila namamalayan.

Hindi na matatag ang kanilang pananampalataya kay Kristo at gusto nilang magdagdag ng mga gawaing panrelihiyon buhat sa Matandang Tipan: ang di-pagkain ng ilang mga ka-kanin, pati na marahil ang di-pag-inom ng alak, upang maging mas perpekto. Bukod dito, nagsisimula silang magpitagan sa “mga anghel”; ito ang tawag nila sa mga puwersang di-nakikita na, ayon sa kanila, ay nagtatakda ng kapalaran ng tao. Katulad nila ang mga ma-nanampalataya ngayon na may debosyon sa mga espiritu, o naniniwala sa astrolohiya, o sumasangguni sa horoskopyo para malaman ang kanilang kapalaran. Kaya hindi na nila itinuturing si Kristo bilang kaisa-isang Tagapagligtas, sa pagnanais nilang umasa sa kani¬lang sariling pagsisikap at pag-aalay, o sa mga bagay na hindi sa Iglesya.

Ang krisis ng Iglesya noong unang dantaon ang nagbigay sa atin ng sulat na ito, kung saan ipinaliwanag ni Pablo ang lubos na paghahari ni Kristo. Di ba’t katulad nito ang nangyayari ngayon? Mula sa mga nagliliyab na isyu tungkol sa karahasan at kapayapaan ngayon, nagi¬ging mas malalim at mas malinaw ang mensahe ni Kristo.

Tulad ng iba pang mga sulat ni Pablo, binabanggit ng sulat sa mga taga-Colosas si Timoteo na nasa tabi niya. Alam na natin na sa simula pa’y pinili na siya ni Pablo bilang katulong at itinuring siyang kanyang “tunay na anak kay Kristo.” Marahil ay mahalaga ang papel ni Timoteo sa pagkagawa ng sulat na ito. Maipaliliwanag din nito kung bakit lubhang naiiba ang estilo sa kay Pablo sa kanyang talagang mga sulat, at kung bakit, sa kabila nito, napakayaman ang nilalaman at palaging tapat sa tunay na diwa ni Pablo.

Translation: Cebuano

´Sa mga tuig 62, samtang napriso si Pablo sa Roma, nagsulat siya alang sa Kristyanos sa Colosas nga wala makaamgo nga dyotay na silag pagtoo ni Cristo.´

Wala na sila mobatig kasigurohan sa ilang pagtoo ni Cristo busa, gipun-an ni og mga relihiyosong tulumanon gikan sa Daang Kasabotan: may mga pagkaon nga gidili, lakip tingali ang pag-inom og bino, aron mas mahingpit sila. Dugang pa, nagsimba sila sa mga “angel”, nga gitawag og mga gahom nga natago, nga sumala nila, nagbuot sa kaugmaon sa mga tawo. Susama sila sa mga magtotoo nga nagsalig sa debosyon sa mga kalag o nagtoog panghimalad o nagbasag mga napta aron masayod sa kapalaran. Mao nga wala na maglantaw ni Cristo isip bugtong Manluluwas; nagsalig sila sa paningkamot ug sakripisyo o sa tulumanon nga dili sa Simbahan.

Kining sulata ni Pablo migula tungod sa krisis nga miabot sa Simbahan sa unang siglo; iyang gipatin-aw si Cristo isip kinalabwan sa tanan. Dili ba ni susama sa panghitabo karon? Sa nagbukal nga mga isyu, sama sa kagubot ug kalinaw, ang mensahe ni Cristo nakahatag sa dugang kaugdang ug katin-aw.

Sama sa ubang sulat ni Pablo, sa Colosas naghisgot gihapon siya ni Timoteo nga iyang kauban (1:1). Sukad sa sinugdan nahibaloan nga gipili siya ni Pablo nga kaabag, ug giisip nga matuod nga “anak diha ni Cristo”. Dunay purohan nga nakatampog dako si Timoteo sa pagsulat ini. Busa, bisan ang estilo lahi sa daghang sulat ni Pablo, apan tugob sa mga pagtulon-an ug maunongon kanunay sa panghunahuna ni Pablo.

Translation: Spanish

Hacia el año 60, Pablo, detenido en la fortaleza de Cesarea, escribió a los cristianos de Colosas, perturbados por el nacer de nuevas religiones. Ya no se sentían seguros con sólo creer en Cristo, sino que querían restablecer algunas prácticas religiosas del Antiguo Testamento. O tal vez trataban de incluir a Cristo en un conjunto de personajes celestiales, los «ángeles», que tendrían en sus manos la llave de nuestro destino. Algo fallaba en el conjunto de sus contemporáneos. Integrados en el Imperio romano, que había impuesto su paz a todo el mundo occidental, pero que ahogaba la vida propia de los diversos pueblos, trataban de refugiarse en lo «espiritual». Doctrinas secretas ofrecían guiar a sus «perfectos» a un estado superior. En ese tiempo se estaban elaborando ciertas teorías llamadas gnosis (es decir, conocimiento) sobre el origen y destino del hombre y del mundo. Todo había salido de una especie de sopa cósmica que había hervido por largo tiempo, apareciendo grandes familias celestiales de ángeles, o «eones», masculinos y femeninos, que se devoraban, se acoplaban y finalmente aprisionaban chispas de espíritu en cuerpos materiales. Así se originaban seres humanos que se revestirían de existencias sucesivas hasta que su espíritu pudiera retornar al reino de la luz. Una corriente paralela se evidenciaba también en el mundo judío; se hablaba mucho de ángeles, y algunos pretendían participar en su religión, a donde no llegaban los creyentes comunes. Tal crisis en la Iglesia del primer siglo fue la causa de esta carta de Pablo, en la que se establece la supremacía absoluta de Cristo. Sobresale un texto en especial: el himno de alabanza a Cristo, que es el punto de encuentro entre Dios y el universo (1,15). Mediante su persona se hizo la creación y sólo en él se mantiene, y gracias a él encontrará su sentido y su integración en el misterio de la eternidad. Pablo establece la superioridad de la fe frente a esas sabidurías que pretendían ser reveladas; la fe que no se enreda en especulaciones sofisticadas y que nos pone en contacto con una persona viva. Y tal como había hecho en Romanos 5-7, pero sin volver a las controversias que tejían esa carta, Pablo afirma que el alma cristiana se mueve en un mundo que ya no es el de las religiones sino el de los hijos de Dios, a quienes ha sido comunicado el Espíritu divino. Esta carta menciona a Timoteo a su lado (1,1), como ocurre en otras cartas de Pablo, y tal vez Timoteo tuvo también parte en su redacción, lo que explicaría esa renovación del estilo que se advierte también en la Carta a los Efesios, escrita en el mismo momento. Véase al respecto la Introducción a las Cartas de la Cautividad.

Introduction to Deuteronomy (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Deuteronomy means second law. It was so named because this law is recorded in the Bible after all the laws found in the books of Leviticus and Numbers. Nevertheless, it was partly written before those books. It was the first attempt at unifying commands and customs in order to give Israel the Law in which it would find life.

When Deuteronomy was edited in the 7th century before Christ, more than five hundred years had passed since Moses’ encounter with God. The land of Canaan had been conquered, the Kingdom of David and Solomon had been established, then, divided. The largest and most prosperous area to the north, called the Kingdom of Israel, had ceased to exist and the same destiny was, at that time, threatening the Kingdom of Judah, the southern province.

It was then that this Law of Yahweh became known, a law which revealed to the people the cause of their defeats and which offered them an opportunity for salvation. Left and forgotten in the Temple during the persecution of Manasseh, its discovery in 622 (2 K 22) was at the root of Josiah’s reform.

Moses and Deuteronomy

Deuteronomy was welcomed by the people of Israel and their shepherds as the word of God and the teaching of Moses, but the authors were priests and prophets who summarized in these pages the experience the Israelites had acquired throughout their history.

As happens in other books of the Bible, the authors of Deuteronomy placed on the lips of Moses the very discourses they themselves wanted to address to their people. In a fictitious way they imagine that, before his death, Moses foresaw the tragic fate awaiting his people. They attribute to Moses the warnings and the laws which could still save Israel. Deuteronomy, in fact, uses the preaching of the prophets concerning justice and love: it is the first effort ever made in the world to establish a responsible and fraternal society.

Love of God and the promised land

Moses had ordered the conquest of the land of Canaan. Deuteronomy says that, since this land is a gift from God, Israel must obey the Law in order to keep the land. Moses had spoken only of serving God. Deuteronomy now makes known the great laws of the love of God.

God is the one who loves first. God does not give his love indiscriminately to everyone, but loves especially those whom he chooses to serve him (Dt 7:6-8). And the proof that he has chosen Israel is found in the supernatural interventions of God in their favor, when he took them out of Egypt (Dt 4:32-40).

Israel must respond to God with love from the heart (which was not found in the ten commandments). See Dt 6:1-9.

The Israelites must preserve solidarity; they must be able to love and forgive each other (Dt 15). They must also be united around the only Temple in Jerusalem (Dt 12).

The way to love God is to love him faithfully (Dt 13).

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

申命纪的意思是第二套法律。继肋未纪和户籍纪的法律之后，圣经中出现了申命纪中的法律条文。称此书为申命纪，也就是重申前命的意思。但在史实上，申命纪的成书时间比另外两本要早得多。申命纪首次尝试了如何使以色列人的传统和习俗得到统一，以便给民族提供赋有生命的法律。

大约在公元前七世纪，人们编撰了申命纪，梅瑟会见天主后又过了五百年的时间。其间以色列人征服了迦南。达味和所罗门王国经历了辉煌的繁荣后，江山一分为二。此书写成时，北部最大最富庶的地区以色列王国已灭亡，同样的命运正威胁着南部的犹大王国。

正是在这种情形下，雅威的法律传扬开来，为了能帮助民众认识失败的原因，珍视获救的机会。在默纳舍迫害时期，这套法律被遗忘在圣殿。人们在前622年（列下22章）发现并找回了这套法律，它便成为约史雅改革的基础。

梅瑟和申命纪

以色列的民众和他们的领袖真心诚意地接受了申命纪的法律，把书中的内容看成是直接来自天主的圣言，是梅瑟的教诲。事实上申命纪的作者是司祭和先知，他们把以色列民众在历史上的经历加以总结，写下了这本书。

如同圣经中其它的书，此书的作者把他们自己想要对人民说的话，借梅瑟之口表达出来。作者用文学表达的方式，设想出梅瑟死后他对民众悲惨结局的预示。他们将那些依旧可拯救以色列的誓言和法律通通归到梅瑟的名下。事实上，申命纪记载了先知们在正义和爱的主题上，对民众的教诲。这或许是人类最早的、对友爱社会、责任感及手足之情的倡导。

天主的爱和许诺之地

梅瑟下过要征服迦南地的命令。申命纪中说，既然这块土地是天主的礼物，为了保有这块土地，以色列民众就必须遵守天主的律法。

梅瑟谈到奉献于天主，申命纪是宣布天主之爱的法律。

是天主先爱了我们。天主以不同的方式，不同的情怀爱着他创造的每一个人，爱与爱的方式虽有不同，性质却是一样的。天主特别钟爱那些被选来侍奉他的人（申7:6）。以色列必须衷心地以爱回报天主（十诫中却没有提及），见申6:1-9。以色列人必须保持团结，要学会怎样彼此相爱和原谅（申15）。他们还必须团结在耶路撒冷的唯一圣殿周围（申12）。

Translation: Tagalog

Pangalawang Batas ang ibig sabihin ng Deuteronomio. Ganito ang itinawag dito dahil sa pagkakalagay nito sa ating Biblia pagkatapos ng kabuuan ng mga batas na nasa mga aklat ng Levitico at Mga Bilang. Subalit unang isinulat ang Deuteronomio kaysa mga ito. Para pag isahin ang mga utos at mga kaugalian ang unang layunin nito at para ibigay sa Israel ang Batas na katatagpuan nito ng buhay.

At nang inedit ang Deuteronomio, sa ika-7 dantaon bago dumating si Kristo, higit sa limandaang taon na ang lumipas mula nang makipagtagpo si Moises sa Diyos. Nasakop na ang lupain ng Kanaan, naitatag na ang Kaharian nina David at Solomon at pagkatapos ay nahati.

Bumagsak na ang mas malaki at mas masaganang probinsya sa hilaga na tinatawag na Kaharian ng Israel. At gayon ding kapalaran ang nagbabanta nang mga taong iyon sa Kaharian ng Juda na probinsya sa timog.
Noon ipinagbigay-alam ang Batas na ito ni Yawe. Inilantad nito sa kanyang bayan ang dahilan ng kanilang mga pagkatalo at iniaalok ang isang pagkakataon para maligtas. Matagal na itong nalimutan sa Templo sa panahon ng pag-uusig ni Manases. Ngunit ang pagkatuklas dito sa taong 622 (2 H 22) ang siyang pinakaugat ng reporma ni Yosias.

Si Moises at ang Deuteronomio

Tinanggap ng bayan ng Israel at ng kanilang mga pastol ang Deuteronomio bilang salita ng Diyos at aral ni Moises, pero ang mga pari at ang mga propeta naman ang sumulat nito. Binuod nila sa mga pahinang ito ang kanilang karanasan sa kabuuan ng kanilang kasaysayan.

Tulad sa iba pang mga libro sa Biblia, inilagay sa bibig ni Moises ng mga sumulat ng Deuteronomio ang mga diskursong gusto nila mismong sabihin sa kanilang bayan. Gawa-gawa lamang ang pagsasalaysay nila na bago mamatay ay nakinikinita na ni Moises ang masaklap na kapalarang naghihintay sa kanyang bayan. Sinasabi nilang sa kanya galing ang mga babala at mga batas na pupuwede pang magligtas sa Israel. Sa totoo'y ginagamit ng Deuteronomio ang pangangaral ng mga propeta tungkol sa katarungan at pag-ibig: ito ang kauna-unahang pagsisikap na ginawa sa daigdig para bumuo ng isang lipunang may pagkakaisa't pagka kapatiran.

Translation: Cebuano

Ang Deuteronomio ikaduhang balaod. Gigamit kining ngalana, kay ang maong balaod nahimutang man sa Biblia human sa mga balaod sa Levitico ug Mga Numero. Apan bisan pa ini, kining basahona unang nasulat sa nahisgotang duha ka basahon. Ang una ning lakang paghiusa sa kasugoan ug mga kostumbre sa Israel aron pinaagi sa Balaod makaplagan ang tinuod nga kinabuhi.

Dihang gihashasan ang Deuteronomio sa ikapitong siglo sa wala pa si Cristo, milabay na nig kapin sa 500 ka tuig sukad sa talagsaong kasinatian ni Moises uban sa Diyos. Ang yuta sa Canaan gibuntog nila ug natukod ang gingharian ni David ug Solomon unya, nabahin ni. Ang labing dako ug mauswagong dapit sa amihanan ginganlag Gingharian sa Israel nga nailog sa langyawng nasod. Sa maong panahon nag-atubang sa samang hulga ang gingharian sa habagatan, ang Gingharian sa Juda.

Ining panahona nasinati sa katawhan ang Balaod ni Yahweh nga nagpadayag sa hinungdan sa ilang kaparotan ug nagtanyag og kahigayonan sa kaluwasan. Nalimtan kining basahona sa Templo panahon sa panglutos ni Manases ug nakaplagan sa tuig 622 BC (2 H 22), sa paghimo ni Hari Osias og dagkong kabag-ohan.

Si Moises ug ang Deuteronomio

Ang Deuteronomio gidawat sa katawhan sa Israel ug sa ilang kadagkoan isip pulong sa Diyos ug pagtulon-an ni Moises. Apan gisulat ni sa mga pari ug propeta agig sumada sa kasinatian nila sa tibuok kasaysayan.

Sama sa nahitabo sa ubang basahon sa Biblia, gibutang sa tagsulat sa Deuteronomio sa baba ni Moises ang wali nila sa katawhan. Nagmugna silag paagi sa paghanduraw nga sa wala pa mamatay nakakita na si Moises sa masulub-ong dangatan sa katawhan. Gihimo nila nga maiya ni Moises ang mga pasidaan ug balaod nga makaluwas sa Israel. Apan sa pagkatinuod ang Deuteronomio nagamit sa mga wali sa mga propeta mahitungod sa hustisya ug gugma: ang unang paningkamot sa kalibotan pagtukod og katilingban nga dunay inigsoonay.

Ang Gugma sa Diyos ug ang Yuta sa saad

Nagmando si Moises sa pagbuntog sa yuta sa Canaan. Gihisgotan sa Deuteronomio nga kay gasa man sa Diyos kining yutaa, tumanon sa Israel ang Balaod aron mailaha ang yuta.

Naghisgot pod si Moises sa pag-alagad sa Diyos samtang ang Deutoronomio nagpadayag sa mga importanting balaod sa paghigugma sa Diyos.
Unang nahigugma nato ang Diyos. Way gipihig ang iyang gugma. Apan makadawat sa talagsaong gugma ang gitawag sa pag-alagad sa Diyos (Dt 7:6-8). Ang pagluwas Niya sa katawhan sa Ehipto dakong kamatuoran sa dako niyang gugma sa Israel, gugma nga nagmatuod sa diyosnong pagpangilabot nga labaw pa sa kinaiyahan (Dt 4:32-40).

Busa, kinahanglang tubagon sa Israel ang Diyos pinaagi sa gugma nga nagsukad sa kailadman (balaod ni nga wala masakop sa 10 ka sugo) (Basaha ang Dt 6:1-9).

Ampingan sa Israel ang pag-inunongay; maghigugmaay ug magpasayloay sila (Dt 15), ug magkahiusa sa mao rang Templo sa Jerusalem (Dt 12).

Ang hustong pamaagi sa paghigugma sa Diyos mao ang paghimo ini nga matinud-anon (Dt 13).

Translation: Spanish

Deuteronomio significa “Segunda Ley”, y fue llamado así por estar ubicado en la Biblia después del conjunto de leyes que ocupan los libros del Levítico y de los Números. Sin embargo, fue escrito antes que éstos. Fue el primer intento para unificar mandamientos y costumbres y dar a Israel la Ley en que encontraría la vida.

La primera redacción del Deuteronomio tuvo lugar cuando ya habían transcurrido más de quinientos años desde el encuentro de Moisés con Dios. La tierra de Canaán había sido conquistada, el reino de David y Salomón se había levantado y, luego, dividido y debilitado. La provincia más grande y próspera, la del norte, llamada Reino de Israel, había dejado de existir, y la misma suerte amenazaba al Reino de Judá, la provincia del sur, en aquellos años del siglo VII antes de Cristo.

Fue entonces cuando llegó a ser pública esta Ley de Yavé, que denunciaba a su pueblo la causa de sus reveses y le ofrecía una oportunidad para salvarse. Olvidada en el Templo durante la persecución de Manasés, su descubrimiento, en el año 622 (2Re 22,1), originó la reforma de Josías.

En forma ficticia, el autor atribuye a Moisés las advertencias y las leyes que se leen en el presente libro. Ubica en las estepas de Moab, al otro lado del Jordán, los acontecimientos que ahí se leen. Es entonces cuando Moisés, poco antes de su muerte, da a Israel las leyes que pueden salvarlo.

El amor de Dios y la tierra de las promesas

Moisés había exigido la conquista de la tierra de Canaán. Ya eran dueños de ella y trataban de hacer buena figura entre los grandes de su tiempo. Dotados de un poder central, con un ejército, con templos y un clero respetado, pagaban un tributo a su Dios, pero en realidad, habían vuelto a ser como los demás pueblos.

Moisés había hablado de servir sólo a Yavé. El Deuteronomio, ahora, recuerda insistentemente a Israel que Yavé lo ha amado y escogido. Israel es ahora el pueblo al que Yavé ha concedido su alianza, y debe responderle con amor de corazón. Ver Dt 6,1.

Amor a Dios, bien es cierto, pero también amor al prójimo. El libro quiere fortalecer la unidad del pueblo, y muestra cómo el amor de Dios a su pueblo le exige crear una sociedad solidaria y fraternal.

Las principales divisiones del libro, pues, serán las siguientes:

1. Mirada retrospectiva y llamada de atención: capítulos 1,1—4,43.

2. Síntesis de los hechos narrados en el Éxodo y los Números: capítulos 4,44—11,32.

El autor insiste en la importancia del amor para comprender la ley de Dios.

3. Preceptos que corrigen y revisan las legislaciones anteriores: capítulos 12—28.

4. Un epílogo reúne textos de carácter exhortativo: capítulos: 29—34.

El libro concluye con la muerte de Moisés y el nuevo liderazgo de Josué.

Introduction to Amos (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Towards the middle of the eighth century before Christ, the kingdom of Israel was rich and prosperous. Small properties were disappearing and wealth was in the hands of a few rich people, while the poor increased in number. The luxury of the few was an insult to the destitute.

Unexpectedly, Yahweh roars from Zion. His voice thunders from Jerusalem through Amos, a shepherd from Tekoa, a little village located about nine kilometers south of Bethlehem, in the land of Judah.

God takes him from his flock and sends him to the neighboring land, to Israel in the north. So the prophet traveled through the cities of Israel, denouncing the social injustices and a religion which was satisfied with external practices only. He warned of God’s punishment and the deportation of Israel, and in the end, he predicted happy days.

Amos is the prophet of social justice. He reveals to us a God who defends the rights of the poor

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

公元前八世纪中叶，以色列王国似乎相当富庶繁荣。小康之家渐渐消失，财富集中在少数人手中，而穷人的数目也随之增加。少数人的奢华生活，对于穷无立锥之地的民众无异是一种侮辱。

但是雅威在熙雍怒吼，从耶路撒冷传来祂的震怒声。

亚毛斯是特科亚的一位牧人。科特亚这个小村庄位于犹大国内白冷以南约九公里处。天主将他从牧羊人中选出来，派遣他到邻近的地方，也就是北边的以色列。因此，先知开始走遍以色列的各个城市，斥责社会的不公以及只注重外在仪式的宗教。

他宣告天主的惩罚，以色列的流放，最后也预言了快乐的日子。亚毛斯是社会正义的先知，他启示给我们的是：维护穷人权益的天主。

Translation: Tagalog

Sa bandang gitna ng ikawalong dantaon bago kay Kristo, waring mayaman at napakasagana ng kaharian ng Israel. Nagsimulang mangawala ang maliliit na mga ari-arian at nasa kamay lamang ng ilang mayayaman ang kayamanan, habang parami naman nang parami ang mga dukha. Insulto sa pagdarahop ng mga dukha ang luho ng iilan.

Di inaasaha’y sumisigaw si Yawe mula sa Sion, dumadagundong ang kanyang tinig mula sa Jerusalem sa pamamagitan ni Amos na katutubong pastol na taga-Tekoa, maliit na nayong mga siyam na kilometro sa timog ng Betlehem sa lupain ng Juda.

Kinuha siya ng Diyos mula sa kanyang kawan at ipinadala sa karatig na lupain, ang Israel sa hilaga. Kayat sinimulan ng propeta ang paglilibot sa mga siyudad sa kaharian ng Israel, at mahigpit na tinutuligsa ang mga panlipunang pang-aapi at ang relihiyong kuntento na sa mga panlabas na seremonya lamang. Ibinabalita niya ang parusa ng Diyos at ang pagkatapon ng Israel, at sa dakong huli’y inihuhula niya ang masasayang araw.

Si Amos ang propeta ng katarungang panlipunan. Isang Diyos na nagtatanggol sa karapatan ng mga pobre ang ipinakikilala niya sa atin.

Translation: Cebuano

Padulong sa tungatunga ug ikawalong siglo sa wala pa si Cristo, ang gingharian sa Israel daw adunahan ug mauswagon kaayo. Ang mga gagmayng propeta nangawala ug ang bahandi naa sa kamot sa pipila ka adunahang tawo, samtang nagkadaghan ang kabos. Ang kaharuhay sa pipila insulto sa naalaot nga kabos.

Sa wala damha, si Yahweh nagdahunog gikan sa Sion, ang iyang tingog midalugdog gikan sa Jerusalem pinaagi kang Amos, usa ka magbalantay sa karnero gikan sa Tekoa, ang gamayng balangay nga may gilay-ong mga 9 ka kilometro sa habagatang bahin sa Betlehem, sa yuta sa Juda.

Ang Ginoo “nagkuha niya gikan sa panon” ug nagpadala niya sa silingang yuta, sa Israel, sa amihanan. Busa, ang propeta nagsugod pagsuroy sa mga syudad sa Israel, nanghimaraot sa mga inhustisya sa katilingban ug sa relihiyon nga kontento lang sa panggawas nga mga buhat. Iyang gibalita ang silot sa Ginoo sa pagpalagpot sa Israel, sa kataposan, nagtagna sab siya og mga malipayong adlaw.

Si Amos propeta sa hustisya sa katilingban. Gipadayag niya diha nato ang Diyos nga nanalipod sa mga katungod sa kabos.

Translation: Spanish

Hacia la mitad del siglo VIII antes de Cristo, el Reino de Israel aparece rico y muy próspero. La pequeña propiedad ha ido despareciendo y las riquezas se concentran en unos pocos ricos, mientras por otra parte crece el proletariado; el lujo de unos pocos insulta la miseria de los pobres.

Inesperadamente, el Eterno ruge desde Sión y de Jerusalén hace oír su voz por medio de Amós, pastor natural de Tecoá, pueblecito situado a unos nueve kilómetros al sur de Belén, en el país de Judá. Dios lo saca «de detrás de su rebaño» y lo envía hacia el país vecino, Israel del Norte.

El profeta comienza entonces a recorrer las ciudades del Reino de Israel, denunciando las injusticias sociales y la religión que se contenta sólo de ritos externos. Anuncia el castigo de Dios y el destierro de Israel poco antes de que Oseas proclame el mismo mensaje; al fin predice también tiempos felices.

Amós es el profeta de la justicia social; nos revela a un Dios que defiende el derecho de los pobres.

Introduction to 1 John (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

This first letter of John, inseparable from his Gospel, reminds us that the Christian way is nothing less than a divinization: our own.

From all time the Christian ideal has seemed too pale or too narrow for many people. Without directly criticizing the values of Christianity and its benefits to humanity, they saw it as limiting people. We think of all those, like Marx, who affirmed that a real human liberation involves a struggle against faith. We think of those who today rely on science to widen the possibilities of life. We again think of all those who, shunning western activism, seek in oriental wisdom a way to the Absolute which they have failed to see in Christian faith.

Even for Christians, the sentimental religion springing from enthusiasm for Jesus, the good Master teaching universal love, often hides an ignorance of the ambitions of faith. For in Jesus it is God himself we want to reach, we are seekers of truth and we want to merge into this truth from which we have come.

John affirms in this first letter: If you have the Son of God you have total truth, you are on the way to authentic love and you are in communion with God himself.

However, perhaps, we are deceiving ourselves when we pretend to be in Christ.

This is why John specifies the criteria, the conditions enabling us to verify if we are truly walking in the light and living in Love:

– In Christ we recognize God himself; yet we must always remember to interiorize his actions, his mission, his way of being human.
– We believe we have been reborn from God: that does not mean that we are above his commandments, nor that we should neglect daily efforts to be worthy of him.
– Faith has renewed our knowledge of God. What matters most is to understand his love and, for that, there is no better teaching than that of the cross.

This letter of John seeks to settle many doubts and confusion concerning Christian faith. It was written when “Gnosticism” or knowledge was beginning. Gnosticism involved an elaborate system that included many elements, already present in the so-called Asian religious, namely, from the Roman province of Asia, today’s Turkey. Paul had already encountered them some thirty years before (Ephesians, Philippians, Colossians and Philemon; Paul wrote these letters while in prison) and now John was noticing the expansion of Gnosticism.

The Gospel of John had freed from all ambiguity the faith in Christ, Son of God, and divine person, born from God and having returned to God. But Gnostics were always ready to grasp onto beliefs they ran across in order to recast them into their endless tales. Gnostics tried to integrate the person of Jesus into their intellectual dialectics, their conflicts of angels and spiritual powers. According to Gnostics, Jesus did come from God although he was only a spirit. He only had a human appearance and he did not die for us. Redemption continues to be a process through which divine sparks come out of matter and what matters to them is to know the secrets of these celestial conflicts. Gnostics claimed to be spiritual and yet, while they condemned marriage, they did not see anything wrong with sexual freedom.

Therefore, it was necessary to reaffirm that Jesus was fully human; he was the Christ who had come in the flesh. Several times, the letter will refer to the sacrifice and to the blood of Jesus.

Some people think that this letter sought to correct some improper interpretations that could be given of John’s Gospel. It must have been written around the years 95–100 A.D.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

若望一书和若望福音是不可分割的，两者都告诉我们：基督徒的道路对我们自己无异于一次圣化。

对许多人来说，基督徒的理想一直显得太苍白和狭隘。他们并不直接批评基督教的价值和它对人类的益处，但他们把基督徒看作有局限性的人。马克思强调说：真正的人类解放需要推翻信仰；也有人依赖科学，试图以此扩展生命的可能性；还有人回避西方的人文运动，希望在东方智慧中寻找一条达到“太极”的道路，因为他们没有在基督教信仰中找到它。

甚至对于一些基督徒来说，柔情的宗教源于对耶稣的热情，他是教导博爱的好导师。我们在耶稣内找到天主，我们是真理的追求者，要归回到我们从之而来的真理中。

让我们看看若望是怎样说的，他在本信中强调：如果你拥有了天主圣子，你就拥有了全部真理，你就站在了真爱的道路上，与天主共融。

当我们假装自己在基督之内时，就是在欺骗自己。这便是为什么若望特别说明准则和条件，使我们证明自己是行走于光明之中，生活在爱中的。

在基督中我们认识了天主，但是我们要永远记得将他的行动、他的使命和他做人的方式内在化。

我们相信我们已由天主得到重生：这并不表示我们有权超过他的诫律，也不应该忽略日常的努力，以不负天主。

信心使我们对天主有了新的认识，但是最重要的是要了解祂的爱，没有什么比十字架更好的教诲了。

Translation: Tagalog

ANG UNANG LIHAM NI JUAN – na hindi maaaring ihiwalay sa kanyang Ebanghelyo – ay nagpapagunita sa atin na ang daang-Kristiyano ang daan ng ating pagtamo ng pagka-Diyos. Makatutulong ang paninindigang ito sa marami na nag-aalinlangan. Bilang halimbawa, nagpaliwanag ang isang kabataan sa unibersidad kung paano siya napabayaan ng Kristiyanong paniniwala at naging militanteng marksista: “Gusto kong ibigin ang aking mga kasama sa mas mabisang paraan.”

Sinabi naman ng isa pa: “Tinutulungan ng pananampalataya ang hindi pa nakapagtatamo ng tunay na pananaw sa mga bagay-bagay na ipinagkakaloob sa atin ng makabagong siyensiya.”

Nais ng isa pang malampasan ang mga mapanlinlang na kasiyahan sa buhay at makipag-isa sa kawalang-hanggan sa mga doktrinang silanganin.

Waring sinasabi ng tatlong halimbawang ito na gaano man kaganda at kagalang-galang ang pananampalataya, limitado ito, at mayroong nasa isang tao na hindi natutugunan ni Kristo. Sa kabaligtaran nito, pinatitibayan ni Juan sa unang liham na ito: sa pagtatamo sa Anak ng Diyos, nasa ganap kang Katotohanan, lumalakad ka sa tunay na Pag-ibig, nakikipagkaisa ka sa mismong Diyos.

Gayunman, baka natin nililinlang ang ating sarili kapag nagpapanggap tayong pinupuspos ni Kristo. At ito ang dahilan kung bakit sinasabi ni Juan kung paano natin mapatutunayan na lumalakad tayo sa kaliwanagan at namumuhay sa Pag-ibig.

– Kay Kristo ay nakikilala natin ang mismong Diyos; gayunman dapat nating laging alalahanin at isaloob ang kanyang mga gawa, ang kanyang misyon, at ang daan ng kanyang pagiging tao.
– Naniniwala tayong muli tayong isinilang mula sa Diyos: hindi iyon nangangahulugan na nakapangingibabaw tayo sa kanyang mga utos, o maaari nating kaligtaan ang pang-araw-araw na tungkulin upang maging karapat-dapat sa kanya.
– Binago ng pananampalataya ang ating kaalaman tungkol sa Diyos. Ngunit lalong mahalaga pa ang pag-unawa sa kanyang pag-ibig, at tungo riyan, wala nang hihigit pang aral kaysa aral ng krus.

Translation: Cebuano

Ang UNANG SULAT NI JUAN nga dili mabulag sa iyang Ebanghelyo nagpahinumdom nga ang Kristohanong paagi mao ang dalan sa pagkadiyosnon. Makatabang ni sa daghang nagduhaduha. Busa, pananglitan, ang usa ka batan-ong istudyanti nga gitudloan sa pagtoo mopatin-aw sa pagkamilitanti niyang Marxista sa pag-ingon: “Buot ko nga mahigugma sa akong mga kauban sa labi pang epektibong paagi.”

Ang lain moingon: “Ang pagtoo nagtabang sa wala magkupot sa tinuod nga panglantaw sa mga butang nga gihatag kanato sa modernong sensya.”

Ang lain pa gyod nangita sa dalan sa pagbuntog sa malinglahong kalingawan sa kinabuhi ug sa paagi sa pakighiusa nga walay kataposan sa mga doktrina sa Sidlakan.

Kining tulo ka pananglitan nagpasabot nga, bisag unsa kanindot ug kahalangdon, ang pagtoo dunay kinutoban, ug nga dunay butang sa tawo nga wala hingpita ni Cristo. Apan sukwahi ini, sa unang sulat, nagmatuod siya: sa Anak sa Diyos, naa ka sa hingpit nga Kamatuoran, naglakaw sa matuod nga Gugma, ug sa kahiusa tali sa Diyos mismo.

Tingalig naglingla lang ta nato kon magpatoo nga naa ta ni Cristo. Busa, giklaro dinhi ni Juan ang mga sumbanan, ang mga kondisyon nga makapamatuod kon tinuod ba ta nga naglakaw sa kahayag ug nagpuyo sa Gugma.

– Diha ni Cristo mailhan ang Diyos mismo; apan kanunay natong hinumdoman ang pagpatuhop sa iyang mga buhat, sa misyon ug sa pamaagi sa pagkatawhanon.
– Nagtoo ta nga natawo tag usab sa Ginoo: wala ni magpasabot nga labaw ta sa iyang mga sugo, o kalimtan ang paningkamot sa matag adlaw aron mahimong takos niya.
– Ang Pagtoo nagbag-o sa atong kahibawo sa Ginoo. Apan ang labing importanti mao ang pagsabot sa iyang gugma, ug anang paagiha, walay molabaw nga pagtulon-an sa gipakita sa Krus.

Translation: Spanish

Esta primera carta de Juan recuerda que el camino cristiano no es sino una divinización, la nuestra. En toda época el ideal cristiano ha parecido algo pálido o estrecho a mucha gente y, sin criticar directamente los valores del cristianismo y sus beneficios a la humanidad, les ha parecido como una limitación del hombre. Pensemos en todos aquellos que, como Marx, han sostenido que la liberación humana pasa por la lucha contra la fe, y en los que rechazando el activismo occidental, buscan en las sabidurías orientales un acceso al Absoluto que no han reconocido en la fe cristiana.

Incluso entre los cristianos la religión sentimental, basada en un entusiasmo por Jesús, oculta a menudo la ignorancia de la fe. Cabe recordarles que, en Jesús, alcanzamos a Dios mismo; estamos en busca del amor y queremos perdernos en esa Verdad de la cual procedemos. En esta carta Juan afirma: Si tienen al Hijo de Dios, tienen toda la Verdad, están en el camino del auténtico Amor y están en comunión con Dios mismo.

Esta carta de Juan pretende disipar dudas o confusiones sobre la fe que se debían al desarrollo de una religión, o si se quiere, un movimiento de pensamiento conocido en la historia como la gnosis, o conocimiento. Había en él todo un conjunto de teorías en que se habían fundido elementos de las religiones llamadas asiáticas, es decir, de la provincia romana de Asia, la actual Turquía (véanse las Cartas de la Cautividad) y ahora Juan veía el progreso de la gnosis en torno a la Iglesia de Éfeso.

La gnosis estaba siempre lista para apoderarse de las creencias religiosas y para refundirlas en sus cuentos interminables. Así trataba de integrar la persona de Jesús en sus dialécticas intelectuales, en las luchas entre el Dios malo, el del Antiguo Testamento, creador del mundo material, y el Dios bueno, padre de los espíritus. Para esa gente, cuando ya se conocían los secretos del Dios de la materia y del Dios de los espíritus, eran espirituales y estaban salvados.

Era necesario reafirmar que Jesús es el Salvador venido en la carne para destruir el pecado. Y la carta hablará más de una vez del sacrificio y de la sangre de Jesús. Frente a la irresponsabilidad moral inculcada por la gnosis, la carta demuestra que el mundo será salvado por la dinámica del amor. La revelación de Dios Amor, que distingue al cristianismo de todas las demás religiones, permite que nazca en nosotros algo eterno y divino que vencerá al mundo, sus tentaciones y su capacidad de mentir y de matar.

Esta carta, escrita por los años 95, debía acompañar al Evangelio de Juan. Se podrán reconocer tres partes:

– andar en la luz: (1,5 - 2,29).
– vivir como hijos de Dios: (3,1 - 4,6).
– Dios-Amor es fuente del amor, (4,7-21), y fuente de la fe, (5,1).