Language-specific Insights

making implicit plural form explicit (2 Samuel 17:1)

In many, if not most of the languages in the Philippines, proper nouns, such as personal names, are tagged with a marker that signals their grammatical role within a sentence. For Tagalog and the Visayan languages , this typically includes si to mark the proper noun as the actor or subject (nominative case), ni to mark the proper noun as an owner (genitive case), and kay to mark the proper noun as as an indirect object, i.e. the one to or toward whom an action is directed (dative case). All of these also have plural forms — sina, nina and kina respectively — and unlike in the biblical languages or in English, the plural form has to be used when only a single proper name is mentioned but implicitly that proper name includes more than just one.

In this verse, where English translates “(pursue) David,” the Tagalog translation translates “sina David” because the context of the text makes clear that David was with his followers. (Source: Kermit Titrud and Steve Quakenbush)

Introduction to Numbers (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Exodus presents the Israelites leaving Egypt for the desert. The next book, Leviticus, presented itself as a body of laws given by Moses in the desert. The book of Numbers, in turn, shows the Israelites wandering through the deserts of Sinai. In this journey the people gather experiences that will guide them in the future.

This book is called “Numbers” because it begins and ends with a census of the Israelites.

Many readers will find this book frustrating because it seems to ignore what is historically plausible. Likewise, many pages devoted to the laws and customs of Israel will appear as dry and dated as the chapters of Leviticus that precede this book.

Therefore, it helps to understand, from the beginning, that this book superimposes two histories. On one hand, we are dealing with ancient traditions found especially in chapters 11-14 and 20-25. At times, certain events of Exodus are related again in a different form. The book assumes that on Sinai, immediately after the great revelation to Moses and the story of the golden calf, God gave all the laws that are mentioned in Leviticus. Following that, the book situates all the events that it relates: all that we are going to read was supposed to have taken place in the course of the following year, during the crossing of the desert of Paran or upon arriving at the oasis of Kadesh.

The chapters we have just mentioned do contain ancient traditions. However, like Leviticus, most of the book was written in the priestly circles of Jerusalem, after the Israelites returned from the Exile, namely, around seven hundred years after Moses. The purpose of these priests was to justify the religious and social structure that they intended to establish in Israel in order to make of Israel the people consecrated to the worship of the one God.

All the initiatives attributed to Moses are meant for the Jews, back from the Exile. Thus, the authors depicted the setting in which they lived on the basis of the people before them: the hundred or so families of the Exodus became a people of six hundred thousand men, plus their wives, children and their cattle. The small wooden ark, that was carried on a donkey, became the center of a portable sanctuary, almost as impressive as the Jerusalem Temple and the priests with their rubrics always occupy center stage. When the account was written, Israel was just a quiet province within the Persian Empire: all the more reason to flatter their imagination and to build up Moses’ companions into a formidable, aggressive and conquering army at the service of the one God.

As with Leviticus, we have to say the following: those who accept this way of rewriting history will find the Word of the Holy God at every instant; the call to holiness is not just a personal matter but it conditions the entire life of the people of God. For God, Christians are holy people who have broken away from the ideal that liberal societies have about free humans who only seek the fulfillment of their desires or whims in this world. Before the God who called them to follow the path of Christ, human beings are totally at the service of a mission, so are couples who become families and the Christian community totally turned toward evangelization.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

本卷称为《户籍纪》，在本书的开首便交待了希伯来人口普查的情况。正像《肋未纪》引言中叙述的：本卷书中谈到的人口普查，希伯来人经历的事件和雅威对梅瑟的指示等，都是一种著述法律的方式。后来的以色列司祭整理编辑了这本书。

这并非说这本书没有任何历史依据：沙漠中的艰辛时光及后来由此而来的以色列传统便是这本书的历史温床。特别是在书中11-14和21-25章，不同的表达方式重复叙述了同一个故事：《出谷纪》。

《户籍纪》记载了天主的子民离开埃及后，穿越沙漠的长途跋涉行程。在那漫漫无期的旅程中，民众积累了大量特殊而宝贵的经验，这一切都为他们后来意义深重的历史做了准备和铺垫。

Translation: Tagalog

Tinatawag na "Mga Bilang" ang librong ito dahil nagsisimula ito sa mga bilang ng isang senso ng bayang Hebreo. Para rin dito ang sinasabi sa introduksyon sa Levitico: ang mga senso, mga pangyayari at mga deklarasyon ni Yawe kay Moises ay isang paraan lamang ng paglalahad sa mga batas na tinipon o inedit ng mga pari ng Israel pagkatapos ng panahon ni Moises.

Pero hindi gawa-gawa lamang ang lahat ng nasa kasaysayang ito: batay ito sa matatandang tradisyong may kinalaman sa panahon ng pananatili sa disyerto. Makikita ang mga ito partikular sa mga Kabanata 11-14 at 20-25 na umuulit nang ilang beses sa mga pangyayari sa Exodo sa ibang kaanyuan. Pagkatapos ng paglabas sa Ehipto, inilalahad ang aklat ng Mga Bilang bilang isang martsa ng bayan ng Diyos patawid sa disyerto. Sa pagmamartsang ito, nag-iipon ang bayan ng mga karanasang kikintal sa buong hinaharap nito.

Translation: Cebuano

Gitawag nig “Mga Numero,” kay nagsugod man sa paglista (mga numero) sa usa ka senso sa katawhang Hebreo. Susama sa nahisgotan na sa Pasiuna sa Levitico: Ang senso, ang panghitabo ug Pamahayag sa Diyos kang Moises pamaagi pagpadayag sa mga balaod nga gihiusa ug gihashasan sa mga pari sa Israel.

Ang mga ulohan 11-14 ug 20-25 hinuon angayng lainon og tan-aw. Makita dinhi ang nagkalainlaing tradisyon ug ang karaan kaayong mga saysay nga nahinumdoman sa didto pa sila sa kamingawan; mohingpit ni sa mabasa sa Exodo.

Translation: Spanish

Este libro se llama los “Números” porque comienza y acaba con un censo de los israelitas. Desconcertará a muchos lectores porque al parecer hace caso omiso de la veracidad histórica. Es conveniente pues tener claro desde un comienzo que este libro sobrepone dos historias.

Los Números se ubican a continuación del Éxodo y el Levítico. Suponen que en el Sinaí, inmediatamenåte después de la gran revelación a Moisés y de la historia del ternero de oro, Dios entregó todas las leyes a que se refiere el Levítico. Los hechos que nos cuentan habrían sucedido en el transcurso del año siguiente, durante la travesía del desierto de Parán o cuando llegaron al oasis de Cadés. Así es como los Números retoman antiguas tradiciones que se encontrarán muy especialmente en los capítulos 11-14 y 20-25 y que a veces repiten bajo una forma diferente algunos acontecimientos del Éxodo.

Pero, si bien es cierto que los capítulos que acabamos de indicar conservan elementos muy antiguos, lo esencial del libro fue redactado en los medios sacerdotales de Jerusalén en la misma época que el libro del Levítico, es decir, al regreso del exilio, unos setecientos años después de Moisés. El objetivo principal de esos sacerdotes era darle una legitimidad a toda la estructura religiosa y social de Israel como pueblo consagrado al culto del Dios único.

Todas las iniciativas que se atribuyen a Moisés van dirigidas en realidad a la comunidad judía de los tiempos posteriores al exilio, y los autores van a pintar el cuadro en que aquél se mueve a escala del pueblo que tienen bajo sus ojos: unos cientos de familias del Exodo se han transformado en un pueblo de seiscientos mil hombres adultos, sin contar sus mujeres, hijos y ganado. La pequeña arca de madera que se transportaba a lomo de burro es en ese momento el centro de un santuario portátil casi tan impresionante como el templo de Jerusalén, y los sacerdotes con sus ceremonias ocupan continuamente el centro de la escena. El relato fue escrito en una época en que Israel no era más que una modesta provincia del imperio persa: razón demás para estimular su imaginación y transformar a los compañeros de Moisés en un ejército formidable, agresivo y conquistador al servicio del Dios único.

Introduction to Amos (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Towards the middle of the eighth century before Christ, the kingdom of Israel was rich and prosperous. Small properties were disappearing and wealth was in the hands of a few rich people, while the poor increased in number. The luxury of the few was an insult to the destitute.

Unexpectedly, Yahweh roars from Zion. His voice thunders from Jerusalem through Amos, a shepherd from Tekoa, a little village located about nine kilometers south of Bethlehem, in the land of Judah.

God takes him from his flock and sends him to the neighboring land, to Israel in the north. So the prophet traveled through the cities of Israel, denouncing the social injustices and a religion which was satisfied with external practices only. He warned of God’s punishment and the deportation of Israel, and in the end, he predicted happy days.

Amos is the prophet of social justice. He reveals to us a God who defends the rights of the poor

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

公元前八世纪中叶，以色列王国似乎相当富庶繁荣。小康之家渐渐消失，财富集中在少数人手中，而穷人的数目也随之增加。少数人的奢华生活，对于穷无立锥之地的民众无异是一种侮辱。

但是雅威在熙雍怒吼，从耶路撒冷传来祂的震怒声。

亚毛斯是特科亚的一位牧人。科特亚这个小村庄位于犹大国内白冷以南约九公里处。天主将他从牧羊人中选出来，派遣他到邻近的地方，也就是北边的以色列。因此，先知开始走遍以色列的各个城市，斥责社会的不公以及只注重外在仪式的宗教。

他宣告天主的惩罚，以色列的流放，最后也预言了快乐的日子。亚毛斯是社会正义的先知，他启示给我们的是：维护穷人权益的天主。

Translation: Tagalog

Sa bandang gitna ng ikawalong dantaon bago kay Kristo, waring mayaman at napakasagana ng kaharian ng Israel. Nagsimulang mangawala ang maliliit na mga ari-arian at nasa kamay lamang ng ilang mayayaman ang kayamanan, habang parami naman nang parami ang mga dukha. Insulto sa pagdarahop ng mga dukha ang luho ng iilan.

Di inaasaha’y sumisigaw si Yawe mula sa Sion, dumadagundong ang kanyang tinig mula sa Jerusalem sa pamamagitan ni Amos na katutubong pastol na taga-Tekoa, maliit na nayong mga siyam na kilometro sa timog ng Betlehem sa lupain ng Juda.

Kinuha siya ng Diyos mula sa kanyang kawan at ipinadala sa karatig na lupain, ang Israel sa hilaga. Kayat sinimulan ng propeta ang paglilibot sa mga siyudad sa kaharian ng Israel, at mahigpit na tinutuligsa ang mga panlipunang pang-aapi at ang relihiyong kuntento na sa mga panlabas na seremonya lamang. Ibinabalita niya ang parusa ng Diyos at ang pagkatapon ng Israel, at sa dakong huli’y inihuhula niya ang masasayang araw.

Si Amos ang propeta ng katarungang panlipunan. Isang Diyos na nagtatanggol sa karapatan ng mga pobre ang ipinakikilala niya sa atin.

Translation: Cebuano

Padulong sa tungatunga ug ikawalong siglo sa wala pa si Cristo, ang gingharian sa Israel daw adunahan ug mauswagon kaayo. Ang mga gagmayng propeta nangawala ug ang bahandi naa sa kamot sa pipila ka adunahang tawo, samtang nagkadaghan ang kabos. Ang kaharuhay sa pipila insulto sa naalaot nga kabos.

Sa wala damha, si Yahweh nagdahunog gikan sa Sion, ang iyang tingog midalugdog gikan sa Jerusalem pinaagi kang Amos, usa ka magbalantay sa karnero gikan sa Tekoa, ang gamayng balangay nga may gilay-ong mga 9 ka kilometro sa habagatang bahin sa Betlehem, sa yuta sa Juda.

Ang Ginoo “nagkuha niya gikan sa panon” ug nagpadala niya sa silingang yuta, sa Israel, sa amihanan. Busa, ang propeta nagsugod pagsuroy sa mga syudad sa Israel, nanghimaraot sa mga inhustisya sa katilingban ug sa relihiyon nga kontento lang sa panggawas nga mga buhat. Iyang gibalita ang silot sa Ginoo sa pagpalagpot sa Israel, sa kataposan, nagtagna sab siya og mga malipayong adlaw.

Si Amos propeta sa hustisya sa katilingban. Gipadayag niya diha nato ang Diyos nga nanalipod sa mga katungod sa kabos.

Translation: Spanish

Hacia la mitad del siglo VIII antes de Cristo, el Reino de Israel aparece rico y muy próspero. La pequeña propiedad ha ido despareciendo y las riquezas se concentran en unos pocos ricos, mientras por otra parte crece el proletariado; el lujo de unos pocos insulta la miseria de los pobres.

Inesperadamente, el Eterno ruge desde Sión y de Jerusalén hace oír su voz por medio de Amós, pastor natural de Tecoá, pueblecito situado a unos nueve kilómetros al sur de Belén, en el país de Judá. Dios lo saca «de detrás de su rebaño» y lo envía hacia el país vecino, Israel del Norte.

El profeta comienza entonces a recorrer las ciudades del Reino de Israel, denunciando las injusticias sociales y la religión que se contenta sólo de ritos externos. Anuncia el castigo de Dios y el destierro de Israel poco antes de que Oseas proclame el mismo mensaje; al fin predice también tiempos felices.

Amós es el profeta de la justicia social; nos revela a un Dios que defiende el derecho de los pobres.

Introduction to 1 John (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

This first letter of John, inseparable from his Gospel, reminds us that the Christian way is nothing less than a divinization: our own.

From all time the Christian ideal has seemed too pale or too narrow for many people. Without directly criticizing the values of Christianity and its benefits to humanity, they saw it as limiting people. We think of all those, like Marx, who affirmed that a real human liberation involves a struggle against faith. We think of those who today rely on science to widen the possibilities of life. We again think of all those who, shunning western activism, seek in oriental wisdom a way to the Absolute which they have failed to see in Christian faith.

Even for Christians, the sentimental religion springing from enthusiasm for Jesus, the good Master teaching universal love, often hides an ignorance of the ambitions of faith. For in Jesus it is God himself we want to reach, we are seekers of truth and we want to merge into this truth from which we have come.

John affirms in this first letter: If you have the Son of God you have total truth, you are on the way to authentic love and you are in communion with God himself.

However, perhaps, we are deceiving ourselves when we pretend to be in Christ.

This is why John specifies the criteria, the conditions enabling us to verify if we are truly walking in the light and living in Love:

– In Christ we recognize God himself; yet we must always remember to interiorize his actions, his mission, his way of being human.
– We believe we have been reborn from God: that does not mean that we are above his commandments, nor that we should neglect daily efforts to be worthy of him.
– Faith has renewed our knowledge of God. What matters most is to understand his love and, for that, there is no better teaching than that of the cross.

This letter of John seeks to settle many doubts and confusion concerning Christian faith. It was written when “Gnosticism” or knowledge was beginning. Gnosticism involved an elaborate system that included many elements, already present in the so-called Asian religious, namely, from the Roman province of Asia, today’s Turkey. Paul had already encountered them some thirty years before (Ephesians, Philippians, Colossians and Philemon; Paul wrote these letters while in prison) and now John was noticing the expansion of Gnosticism.

The Gospel of John had freed from all ambiguity the faith in Christ, Son of God, and divine person, born from God and having returned to God. But Gnostics were always ready to grasp onto beliefs they ran across in order to recast them into their endless tales. Gnostics tried to integrate the person of Jesus into their intellectual dialectics, their conflicts of angels and spiritual powers. According to Gnostics, Jesus did come from God although he was only a spirit. He only had a human appearance and he did not die for us. Redemption continues to be a process through which divine sparks come out of matter and what matters to them is to know the secrets of these celestial conflicts. Gnostics claimed to be spiritual and yet, while they condemned marriage, they did not see anything wrong with sexual freedom.

Therefore, it was necessary to reaffirm that Jesus was fully human; he was the Christ who had come in the flesh. Several times, the letter will refer to the sacrifice and to the blood of Jesus.

Some people think that this letter sought to correct some improper interpretations that could be given of John’s Gospel. It must have been written around the years 95–100 A.D.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

若望一书和若望福音是不可分割的，两者都告诉我们：基督徒的道路对我们自己无异于一次圣化。

对许多人来说，基督徒的理想一直显得太苍白和狭隘。他们并不直接批评基督教的价值和它对人类的益处，但他们把基督徒看作有局限性的人。马克思强调说：真正的人类解放需要推翻信仰；也有人依赖科学，试图以此扩展生命的可能性；还有人回避西方的人文运动，希望在东方智慧中寻找一条达到“太极”的道路，因为他们没有在基督教信仰中找到它。

甚至对于一些基督徒来说，柔情的宗教源于对耶稣的热情，他是教导博爱的好导师。我们在耶稣内找到天主，我们是真理的追求者，要归回到我们从之而来的真理中。

让我们看看若望是怎样说的，他在本信中强调：如果你拥有了天主圣子，你就拥有了全部真理，你就站在了真爱的道路上，与天主共融。

当我们假装自己在基督之内时，就是在欺骗自己。这便是为什么若望特别说明准则和条件，使我们证明自己是行走于光明之中，生活在爱中的。

在基督中我们认识了天主，但是我们要永远记得将他的行动、他的使命和他做人的方式内在化。

我们相信我们已由天主得到重生：这并不表示我们有权超过他的诫律，也不应该忽略日常的努力，以不负天主。

信心使我们对天主有了新的认识，但是最重要的是要了解祂的爱，没有什么比十字架更好的教诲了。

Translation: Tagalog

ANG UNANG LIHAM NI JUAN – na hindi maaaring ihiwalay sa kanyang Ebanghelyo – ay nagpapagunita sa atin na ang daang-Kristiyano ang daan ng ating pagtamo ng pagka-Diyos. Makatutulong ang paninindigang ito sa marami na nag-aalinlangan. Bilang halimbawa, nagpaliwanag ang isang kabataan sa unibersidad kung paano siya napabayaan ng Kristiyanong paniniwala at naging militanteng marksista: “Gusto kong ibigin ang aking mga kasama sa mas mabisang paraan.”

Sinabi naman ng isa pa: “Tinutulungan ng pananampalataya ang hindi pa nakapagtatamo ng tunay na pananaw sa mga bagay-bagay na ipinagkakaloob sa atin ng makabagong siyensiya.”

Nais ng isa pang malampasan ang mga mapanlinlang na kasiyahan sa buhay at makipag-isa sa kawalang-hanggan sa mga doktrinang silanganin.

Waring sinasabi ng tatlong halimbawang ito na gaano man kaganda at kagalang-galang ang pananampalataya, limitado ito, at mayroong nasa isang tao na hindi natutugunan ni Kristo. Sa kabaligtaran nito, pinatitibayan ni Juan sa unang liham na ito: sa pagtatamo sa Anak ng Diyos, nasa ganap kang Katotohanan, lumalakad ka sa tunay na Pag-ibig, nakikipagkaisa ka sa mismong Diyos.

Gayunman, baka natin nililinlang ang ating sarili kapag nagpapanggap tayong pinupuspos ni Kristo. At ito ang dahilan kung bakit sinasabi ni Juan kung paano natin mapatutunayan na lumalakad tayo sa kaliwanagan at namumuhay sa Pag-ibig.

– Kay Kristo ay nakikilala natin ang mismong Diyos; gayunman dapat nating laging alalahanin at isaloob ang kanyang mga gawa, ang kanyang misyon, at ang daan ng kanyang pagiging tao.
– Naniniwala tayong muli tayong isinilang mula sa Diyos: hindi iyon nangangahulugan na nakapangingibabaw tayo sa kanyang mga utos, o maaari nating kaligtaan ang pang-araw-araw na tungkulin upang maging karapat-dapat sa kanya.
– Binago ng pananampalataya ang ating kaalaman tungkol sa Diyos. Ngunit lalong mahalaga pa ang pag-unawa sa kanyang pag-ibig, at tungo riyan, wala nang hihigit pang aral kaysa aral ng krus.

Translation: Cebuano

Ang UNANG SULAT NI JUAN nga dili mabulag sa iyang Ebanghelyo nagpahinumdom nga ang Kristohanong paagi mao ang dalan sa pagkadiyosnon. Makatabang ni sa daghang nagduhaduha. Busa, pananglitan, ang usa ka batan-ong istudyanti nga gitudloan sa pagtoo mopatin-aw sa pagkamilitanti niyang Marxista sa pag-ingon: “Buot ko nga mahigugma sa akong mga kauban sa labi pang epektibong paagi.”

Ang lain moingon: “Ang pagtoo nagtabang sa wala magkupot sa tinuod nga panglantaw sa mga butang nga gihatag kanato sa modernong sensya.”

Ang lain pa gyod nangita sa dalan sa pagbuntog sa malinglahong kalingawan sa kinabuhi ug sa paagi sa pakighiusa nga walay kataposan sa mga doktrina sa Sidlakan.

Kining tulo ka pananglitan nagpasabot nga, bisag unsa kanindot ug kahalangdon, ang pagtoo dunay kinutoban, ug nga dunay butang sa tawo nga wala hingpita ni Cristo. Apan sukwahi ini, sa unang sulat, nagmatuod siya: sa Anak sa Diyos, naa ka sa hingpit nga Kamatuoran, naglakaw sa matuod nga Gugma, ug sa kahiusa tali sa Diyos mismo.

Tingalig naglingla lang ta nato kon magpatoo nga naa ta ni Cristo. Busa, giklaro dinhi ni Juan ang mga sumbanan, ang mga kondisyon nga makapamatuod kon tinuod ba ta nga naglakaw sa kahayag ug nagpuyo sa Gugma.

– Diha ni Cristo mailhan ang Diyos mismo; apan kanunay natong hinumdoman ang pagpatuhop sa iyang mga buhat, sa misyon ug sa pamaagi sa pagkatawhanon.
– Nagtoo ta nga natawo tag usab sa Ginoo: wala ni magpasabot nga labaw ta sa iyang mga sugo, o kalimtan ang paningkamot sa matag adlaw aron mahimong takos niya.
– Ang Pagtoo nagbag-o sa atong kahibawo sa Ginoo. Apan ang labing importanti mao ang pagsabot sa iyang gugma, ug anang paagiha, walay molabaw nga pagtulon-an sa gipakita sa Krus.

Translation: Spanish

Esta primera carta de Juan recuerda que el camino cristiano no es sino una divinización, la nuestra. En toda época el ideal cristiano ha parecido algo pálido o estrecho a mucha gente y, sin criticar directamente los valores del cristianismo y sus beneficios a la humanidad, les ha parecido como una limitación del hombre. Pensemos en todos aquellos que, como Marx, han sostenido que la liberación humana pasa por la lucha contra la fe, y en los que rechazando el activismo occidental, buscan en las sabidurías orientales un acceso al Absoluto que no han reconocido en la fe cristiana.

Incluso entre los cristianos la religión sentimental, basada en un entusiasmo por Jesús, oculta a menudo la ignorancia de la fe. Cabe recordarles que, en Jesús, alcanzamos a Dios mismo; estamos en busca del amor y queremos perdernos en esa Verdad de la cual procedemos. En esta carta Juan afirma: Si tienen al Hijo de Dios, tienen toda la Verdad, están en el camino del auténtico Amor y están en comunión con Dios mismo.

Esta carta de Juan pretende disipar dudas o confusiones sobre la fe que se debían al desarrollo de una religión, o si se quiere, un movimiento de pensamiento conocido en la historia como la gnosis, o conocimiento. Había en él todo un conjunto de teorías en que se habían fundido elementos de las religiones llamadas asiáticas, es decir, de la provincia romana de Asia, la actual Turquía (véanse las Cartas de la Cautividad) y ahora Juan veía el progreso de la gnosis en torno a la Iglesia de Éfeso.

La gnosis estaba siempre lista para apoderarse de las creencias religiosas y para refundirlas en sus cuentos interminables. Así trataba de integrar la persona de Jesús en sus dialécticas intelectuales, en las luchas entre el Dios malo, el del Antiguo Testamento, creador del mundo material, y el Dios bueno, padre de los espíritus. Para esa gente, cuando ya se conocían los secretos del Dios de la materia y del Dios de los espíritus, eran espirituales y estaban salvados.

Era necesario reafirmar que Jesús es el Salvador venido en la carne para destruir el pecado. Y la carta hablará más de una vez del sacrificio y de la sangre de Jesús. Frente a la irresponsabilidad moral inculcada por la gnosis, la carta demuestra que el mundo será salvado por la dinámica del amor. La revelación de Dios Amor, que distingue al cristianismo de todas las demás religiones, permite que nazca en nosotros algo eterno y divino que vencerá al mundo, sus tentaciones y su capacidad de mentir y de matar.

Esta carta, escrita por los años 95, debía acompañar al Evangelio de Juan. Se podrán reconocer tres partes:

– andar en la luz: (1,5 - 2,29).
– vivir como hijos de Dios: (3,1 - 4,6).
– Dios-Amor es fuente del amor, (4,7-21), y fuente de la fe, (5,1).

making implicit plural form explicit (Genesis 32:1)

In many, if not most of the languages in the Philippines, proper nouns, such as personal names, are tagged with a marker that signals their grammatical role within a sentence. For Tagalog and the Visayan languages , this typically includes si to mark the proper noun as the actor or subject (nominative case), ni to mark the proper noun as an owner (genitive case), and kay to mark the proper noun as as an indirect object, i.e. the one to or toward whom an action is directed (dative case). All of these also have plural forms — sina, nina and kina respectively — and unlike in the biblical languages or in English, the plural form has to be used when only a single proper name is mentioned but implicitly that proper name includes more than just one.

In this verse, where English translates “Jacob (went on his way),” the Tagalog translation translates “sina Jacob” because the context of the text makes clear that Jacob had a group of others with him. (Source: Kermit Titrud and Steve Quakenbush)

making implicit plural form explicit (Luke 18:35)

In many, if not most of the languages in the Philippines, proper nouns, such as personal names, are tagged with a marker that signals their grammatical role within a sentence. For Tagalog and the Visayan languages , this typically includes si to mark the proper noun as the actor or subject (nominative case), ni to mark the proper noun as an owner (genitive case), and kay to mark the proper noun as as an indirect object, i.e. the one to or toward whom an action is directed (dative case). All of these also have plural forms — sina, nina and kina respectively — and unlike in the biblical languages or in English, the plural form has to be used when only a single proper name is mentioned but implicitly that proper name includes more than just one.

In this verse, where English translates “he (approached),” the Tagalog translation translates “sina Jesus” because the context of the text makes clear that Jesus approached together with his disciples. (Source: Kermit Titrud and Steve Quakenbush)

Introduction to Ezra (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

The books of Samuel and Kings related five centuries of Israel’s history without interruption, from David to the Babylonian exile.

Then came the seventy years of “Captivity,” or Exile. Not all the people were de ported. Most of the people who remained on the land were small farmers. They had neither political nor spiritual leaders and did little to put the nation back on its feet.

In the year 538 B.C. a decree of Cyrus, conqueror of the Chaldeans, authorized the return to their homeland of all the Jews deported to Babylon. This gesture of Cyrus was above all political, but the Bible sees in it the fulfillment of God’s promises to the prophets (especially to Jeremiah and Ezekiel). The decree of Cyrus marked the beginning of the return of the deportees: they were to revive the nation. The first came back with Zorobabel, a descendant of the kings. After a difficult start, they re organized themselves under the direction of Ezra and Nehemiah in the following century.

The decree of Cyrus did not modify the political situation of Palestine which had become a province of the Empire. Jerusalem remained under the authority of Samaria with regard to administration and the aristocracy of Samaria had no desire to be surpassed by the notables of Judah returning to their homeland after fifty years of exile. This accounts for the conflict between Jews and Samaritans which was to remain irreconcilable.

Not all the Jews returned to their land. Many of them had emigrated abroad before the exile and remained in the countries where they were living: Egypt, Assyria, Persia. Others, who had been deported, did not come back from Babylon, for they had succeeded in overcoming their miserable situation with one another’s help, and now held good positions there. Those who returned arrived as families and organized groups; they were the Jews who had best assimilated the prophets’ message, urging them to rebuild a purified and holy Israel.

For them a first danger was that, by settling in their homeland among foreigners and Jews not too attuned to their mission, they might lose their enthusiasm. That is why the work of Ezra and Nehemiah was very important in keeping the Jews united among themselves and apart from everyone else. See especially the problem of mixed marriages (Ezra 9-10; Ne 9:2 and 13:10-30).

Later, in his biblical work, Ezra played a decisive role by collecting the books and putting them together for the first time, and making the Sacred Book the basis of their religion. Until that time, the existing books of the Bible were kept only in the hands of the priests, and it was enough for the people to attend the traditional Temple ceremonies. It was Ezra who started a new form of worship through which the communal reading of the Bible would become the basis of the people’s religious life, bringing them to a more grounded and responsible faith. See Nehemiah 8. Ezra’s role in the formation of the Bible is remembered in 2 Maccabees 2:13-14.

Ezra’s reform gave the Jewish community of the post-Babylonian exile its unique features. the people of God became a holy people, consecrated to God and separated from others by the many barriers of their Law. Their reason for being was to maintain the worship of the only God and, since they did not have national independence, their priests held both civil and religious power, in the name of God.

At first, these two books formed only one book. They provide us with some information concerning the work accomplished by these two men. The following steps toward the restoration of the Jewish community can be seen:

– Beginning with the decree of Cyrus in 538 B.C., several groups of exiles come back to Jerusalem and Zerubbabel rebuilds THE TEMPLE: see Ezra 1:1 to 4:5 and 4:24 to 6:2.

– Then, the enemies of the Jews try to prevent the reconstruction of THE CITY (see Ezra 4:7-23).

– In 458 perhaps, Ezra comes to organize the community, imposing the Law of Moses as a rule (see Ezra 7 to 10).

– In 445 Nehemiah comes from Persia and he rebuilds THE WALLS. Then he administers Jerusalem for twelve years (see Ne 1 to 7).

– Finally, there is Nehemiah’s second mission in 425 (see Ne 13).

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

厄斯德拉上：引言历史背景

《撒慕尔纪》和《列王纪》叙述了从达味时代到流放至巴比伦这五百年的以色列历史，中间没有间断。

接下来便是七十年的沦陷，或者说是流放。但是并非所有百姓都遭到流放。留在国土上的大部分是小农，他们没有领导者，也没有精神上的领袖，因此对于光复国家无所作为。

公元前538年，加色丁的征服者居鲁士发了一道谕令，让流放到巴比伦的所有以色列人返回他们的家园。居鲁士的这一姿态，首先是出于政治目的，圣经将此视为天主对先知们（尤其是耶肋米亚和厄则克耳）的许诺的应验。居鲁士的谕令标志着流放者回归的开始：他们将要复兴国家。首先启程回国的人是和国王的后裔则鲁巴贝耳一起走的。历经了艰难的开头之后，犹太人终于在下一个世纪，在厄斯德拉和乃赫米雅的引导下得到了重组。

厄斯德拉的改革

居鲁士的谕令并未缓和已成为波斯帝国一个省份的巴勒斯坦的政治局势。耶路撒冷仍然处于撒玛利亚人的管辖之下，撒玛利亚贵族不想被经过五十年的流放之后重返家园的犹太贵族后来居上。这便引发了犹太人和撒玛利亚人之间不可调和的冲突。

并非所有的犹太人都回到了故土。许多人在流放之前就已移居他国，并继续留在他们的居住国，如埃及、亚述、波斯等地。有些被流放到巴比伦的人没有回来，因为他们互相帮助，已成功地克服了困难，在当地享有不错的地位。而那些以整个家族或以有组织的团体形式迁回的，是最能认同先知信息的犹太人，这促成他们重建一个纯洁神圣的以色列。

对他们来说，第一项危机就是定居在外方人充斥的家园，犹太人并没有完全认知他们的使命，这可能使他们失去热情。这就是厄斯德拉和乃赫米雅促成犹太人本身团结，不和其他民族混在一起的工作，它的重要性所在。请特别参阅异族通婚的问题（厄上9-10；厄下9:2和13:10-30）。

后来，在圣经工作中，对于收集书卷并首次将这些作品编纂在一起，使圣典形成宗教基础这方面，厄斯德拉扮演了决定性的角色。在此之前，圣经都是被收藏在宫殿里或把持于司祭的手中，对民众来说，只要能参加传统的圣殿仪式就足够了。

厄斯德拉开创了新的礼拜形式，使共同阅读圣经成为民众宗教生活的基础，从而使他们的信仰更稳固。见厄下9:2。加下2:13-14追忆了厄斯德拉在编纂圣经成书上的地位。

厄斯德拉的改革使经过巴比伦流放之后的犹太团体有了其独特性。天主的子民成为一神圣的民族，献身于天主，并以许多律法屏障和其他民族相隔离。他们生存就是要维持对唯一天主的敬拜，而且因为他们并非独立国家，司祭便以天主之名掌握了世俗和宗教的权力。

《厄斯德拉》和《乃赫米雅》

最早，这两卷书是不分的。即使现在，我们也称前者为厄斯德拉上，后者为厄斯德拉下（乃赫米亚）。这些书卷提供了有关这两个人所完成的工作的资料。以下是犹太团体光复的步骤：

1) 从公元前538年居鲁士颁布谕令开始，好些被流放的团体和则鲁巴贝耳返回故土，重建圣殿（厄上1:1-4:5；4:24-6:2）。

2) 而后，犹太人的敌众想要阻止圣城的重建（厄上4:7-23）。

3) 大约在公元前458年，厄斯德拉开始组织团体，将梅瑟律法强制成规则（厄上7-10）。

4) 公元前445年，乃赫米雅从波斯归来，重筑城墙，而后治理耶路撒冷长达十二年（厄下1-7）。

5) 最后则是乃赫米雅在公元前425年的第二项使命（厄下13）。

Translation: Tagalog

Esdras Introduksyon

Mga Kaalamang Pangkasaysayan

Isinalaysay sa atin ng mga libro ni Samuel at ng Mga Hari ang limang dantaong walang lagot na kasaysayan ng Israel, mula kay David hanggang sa Pagkatapon sa Babilonia.

At pagkatapos ay dumating naman ang pitumpung taon ng “Pagkabihag” o Pagkatapon. Hindi naman idineport ang buong bayan. Mas malaking bahagi ng sambayanan na binubuo ng maliliit na magsasaka ang naiwan sa kanilang lupain. Pero wala silang mga pinuno o mga lider espirituwal, wala silang ginawa para ibangon ang kanilang bansa. Nabuhay lamang muli ang bansa dahil sa mga itinapon na umuwing kasama ni Zorobabel pabalik sa kanilang lupain. At pagkaraan ng mahirap na pagsisimula, nareorganisa sila sa ilalim ng pamumuno nina Esdras at Nehemias.

Ang Reporma ng Esdras

Hindi lahat ng Judio ay bumalik sa kanilang lupain. Marami sa kanila ang nangibang-bayan na bago pa ang Pagkatapon at nanatili sila sa mga bayang kanilang tinitirhan: sa Ehipto, Asiria, Persia. Ang iba naman sa mga idineport ay hindi umuwi mula sa Babilonia kung saan nila napagtagumpayan ang miserable nilang kalagayan, at sa pagtutulung-tulong ay nagkaroon sila ng magagandang posisyon. Pero ang mga nagsibalik ay pami-pamilyang dumating at bilang mga grupong organisado. Sila ang lubos na nakapagsaloob sa mensahe ng mga propeta na nag-aanyaya sa kanilang itayong muli ang isang Israel na dinalisay at banal.

Para sa kanila, ito ang unang panganib na makakaharap nila sa pagtira sa sariling bayan sa piling ng mga dayuhan at mga Judiong di gaanong mulat sa kanilang misyon: baka mawalan sila ng sigasig. Kaya mahalaga ang gawa nina Esdras at Nehemias sa pagpapanatili sa pagkakabuklod ng mga Judio sa isa’t isa at hiwalay sa lahat ng iba pa. Tingnan lalo na ang problema ng pag-aasawa ng mga may magkaibang relihiyon (Esdras 9-10; Nehemias 9:2 at 13:10-30).
At naging mahalaga ang gawang pambiblia ni Esdras na siyang nagtipon sa mga libro ng Biblia sa unang pagkakataon, at pagkatapos ay ginawang base ng kanilang relihiyon ang Banal na Aklat. Hanggang sa mga sandaling iyon, ang mga libro ng Biblia na meron na noon ay nasa palasyo lamang o sa mga kamay ng mga pari at sapat na para sa bayan ang dumalo sa tradisyunal na mga seremonya sa Templo. Si Esdras ang nagsimula ng isang bagong paraan ng pagsamba kung saan ang pangkomunidad na pagbasa sa Biblia ang magiging base ng buhay relihiyoso ng mga sambayanan. Ito ang maghahatid sa kanila sa isang pananampalatayang mas matatag at mas responsable. Tingnan ang Nehemias 8. Inaalala sa 2 Mac 2:13-14 ang papel ni Esdras sa pagbubuo ng Biblia.

Ang repormang ito ni Esdras ang nagbigay ng mga sariling katangian sa pamayanang Judio pagkatapos ng Pagkatapon sa Babilonia. Ang bayan ng Diyos ay naging isang bayang banal, o bayang nakatalaga sa Diyos at inihiwalay sa iba pa ng maraming harang ng kanilang Batas. Sila ay nabubuhay lamang para ipagpatuloy ang pagsamba sa Kaisa-isahang Diyos, at dahil wala silang pambansang kalayaan, hawak ng mga pari sa ngalan ng Diyos ang kapwa kapangyarihang sibil at panrelihiyon.

Ang Libro Nina Esdras at Nehemias

Sa simula’y iisa lamang ang dalawang librong ito. Binibigyan tayo ng mga ito ng ilang impormasyon tungkol sa ginawa ng dalawang lalaking iyon. Mapapansin ang sumusunod na mga hakbang sa muling pagtatayo sa pamayanang Judio:

– Nagsimula sa dekreto ni Ciro sa taong 538 ang pagbabalik sa Jerusalem ng maraming grupo ng mga itinapon, at doon muling itinatayo ni Zorobabel ANG TEMPLO. (Tingnan ang Esdras 1:1 hanggang 4:5 at 4:24 hanggang 6:2).
– At sinikap namang hadlangan ng mga kaaway ng mga Judio ang muling pagtatayo sa LUNSOD. (Tingnan ang Esdras 4:7-23).
– Mga taong 458 siguro nang dumating si Esdras para buuin ang pamayanan, sa pagta-tadhana sa Batas ni Moises bilang isang panuntunan. (Tingnan ang Esdras 7 hanggang 10).
– Taong 445, dumating naman si Nehemias galing Persia, at sinimulan niya ang muling pagtatayo ng MGA PADER. At pagkatapos ay labindalawang taon niyang pinamahalaan ang Jerusalem. (Tingnan ang Nehemias 1 hanggang 7).
– At sa katapusan, may pangalawang misyon si Nehemias sa taong 425. (Tingnan ang Nehemias 13).

Translation: Cebuano

Ang mga basahon, Samuel ug Mga Hari, nag-asoy sa walay bugto nga kasaysayan sa Israel sulod sa lima ka siglo gikan ni David hangtod sa Pagkabihag nila sa Babilonia.

Unya, miabot ang kalim-an ka tuig sa Pagkabihag. Dili tanan sa katawhan ang gihinginlan. Kasagaran sa nahibilin mga gagmayng mag-uuma. Dili sila hanas sa pagpangulo ug yano ra sab ang ilang pagtoo, mao nga wala silay gibuhat aron sa pagpabangon sa ilang nasod. Salamat kay nabalik ang mga Judio nga nabihag ubos ni Zorobabel; human sila makasinatig lisod nga sinugdan, nakahimo ra sila pagbarog ug pagbangon ubos sa pagpangulo ni Esdras ug Nehemias.

Ang mga Reporma nga Gihimo ni Esdras

Dili tanan sa mga Judio mibalik sa ilang yuta. Daghan nila milangyaw ug nanimpalad gawas sa nasod, bisan sa wala pa ang pagkabihag. Daghan ang namuyo na sa Ehipto, sa Asiria, sa Persia. Ang ubang Judio sa Babilonia, tungod sa maayo na nilang pagkabutang, ug sa gihuptan nga maayong katungdanan, wala na makahunahunag balik sa kanhi nilang yutang natawhan. Apan kadtong mibalik, miabot isip mga pamilya ug nagkahugpong nga mga pundok; ang mga Judio nga matinud-anon sa mensahe sa mga propeta nga nag-awhag nila sa pagpabarog og usab sa putli ug balaang Israel.

Alang nila, ang unang hulga nga ilang giatubang mao nga sa nagpuyo sila uban sa mga langyaw ug sa mga Judio nga wala maanad sa ilang misyon, tingalig masuyop ug mawad-ag kadasig. Mao man gani nga ang gihimo ni Esdras ug Nehemias importanti kaayo aron ang mga Judio magpabiling magkahiusa halayo sa uban nga lahi nila. Basaha labi na ang problema sa panagminyoay sa taga gawas (Esd 9-10; Ne 9:2 ug 13:10-30).

Sa paglabay sa panahon, ang balaang sinulat nga gihimo ni Esdras nakatampo og dako sa paghipos sa ubang basahon sa Biblia; gihiusa ni sa unang higayon, hangtod nga ang Balaang Kasulatan nahimong sukaranan sa ilang tinoohan. Niadtong panahona, ang mga basahon sa Biblia gitagoan sa mga palasyo o sa kaparian; igo na alang sa mga tawo ang pagtambong sa naandang seremonyas sa Templo. Si Esdras ang nagsugod ining bag-ong paagi sa pagsimba diin ang katilingbanong pagbasa sa Biblia nahimong kabahin sa tinoohanong kinabuhi sa katawhan. Kini ang nagdala nila sa pagtoo nga lig-on ug hingkod. Basaha ang Ne 8. Ang tampo ni Esdras sa paghimo sa Biblia gihinumdoman sa 2 Mac 2:13-14.

Ang mga kausaban ni Esdras nakahimo sa katilingbang Judio nga lahi sa kaniadto nga wala pa sila mabihag. Ang katawhan sa Diyos gipalayo sa ubang tawo pinaagi sa ilang Balaod. Ang hinungdan nganong ingon sila ani mao nga nagpabilin sila pagsimba sa usa ra ka Diyos, ug wala silay nasodnong kaugalingnan. Sa ngalan sa Diyos, ang ilang mga pari naghupot sa gahom sibil ug relihiyoso.

Amg Basahon ni Esdras ug Nehemias

Sa una, giusa kining duha ka basahon nga naghatag og kasayoran kabahin sa gipanghimo ining duha ka tawo. Makita sa mosunod ang mga ang-ang sa ilang pagpabarog pag-usab sa Judiong katilingban:
– Nagsugod ni sa kamandoan ni Hari Ciro sa 538 B.C.
– Dihay ubay-ubay nga pundok sa mga binihag nga mibalik sa Jerusalem, diin ubos ni Zorobabel gisugdan ang pagpabangon sa TEMPLO. (Basaha sa Esd 1:1 ngadto sa 4:5 ug 4:24 ngadto sa 6:2).
– Dayon, misulay ang mga kaaway sa mga Judio pagsanta sa subling pagtukod Sa SYUDAD (Esd 4:7-23).
– Sa mga tuig 458, B.C., lig-ong giumol ni Esdras ang katilingban; iyang gigamit ang Balaod ni Moises isip batakang balaod (basa sa Esd 7 ngadto sa 10).
– Sa tuig 445, miabot si Nehemias gikan sa Persia, ug iyang gitukod pag-usab ANG MGA PARIL ug gidumala ang Jerusalem sulod sa dose ka tuig.
– Sa kataposan, naa ang ikaduhang misyon ni Nehemias sa tuig 425 (basa sa Ne 13).

Translation: Spanish

El Judaísmo

Esdras y las Crónicas

La deportación a Babilonia de las elites del pueblo de Judá, en los años 606 y 587, puso fin a la nación de Israel en la tierra de Palestina. La mayor parte de ese pueblo, las tribus del norte: Efraím, Manasés y las otras menos importantes, habían ya dejado de existir como “reino de Israel” después de las deportaciones asirias de los años 634 y 621.

Cuando el persa Ciro se apoderó de Babilonia, su edicto del año 538 invitó a los deportados de Judá a reconstruir, no ya su reino, sino una provincia persa de Jerusalén. Pero nada parecido ocurre con las tribus del norte. Estas nunca pudieron imponer su cultura y su religión a los cananeos y a los nuevos inmigrantes con los cuales se habían mezclado (2Re 17,24-34).

La historia de Israel en Palestina será en adelante la de la provincia de Judá, y de la palabra Judeo se derivó la palabra Judío. La comunidad religiosa y cultural que va a nacer y desarrollarse, será conocida por la historia como el Judaísmo.

Las Crónicas y los libros de Esdras son los testimonios de la formación del Judaísmo. Estos libros, que sólo entraron muy tardíamente a la Biblia hebrea, son inseparables.

Esdras y Nehemías

No es fácil discernir lo que corresponde a cada uno de estos dos hombres. Además de las otras razones que pudieron inducir al autor a mezclar la obra de los dos, se dejó engañar por el hecho de que sus documentos mencionaban en diversos lugares al rey Artajerjes (Esd 4; 7; 8,1; Ne 1; 2; 5; 13...) como si hubiera sido uno solo. Ahora bien, hubo dos reyes con ese nombre: Artajerjes I que reinó de 465 a 423, y Artajerjes II, de 404 a 358.

Lo más probable es que Nehemías haya llegado a Jerusalén el 445 y que volvió donde el rey el 433. Luego regresó para una segunda misión en una época no determinada. Tal vez ya no estuviera cuando reinó Darío II (423-404). Y fue sólo el séptimo año de Artajerjes II (Esd 7,8), o sea el 398, cuando Esdras llegó a Jerusalén.

Las etapas de la reconstrucción de un pueblo

El decreto de Ciro del 538 fue un signo de su benevolencia con las diferentes culturas y religiones de los pueblos que había reunido en su inmenso imperio. Pero había también intenciones políticas. Sea como fuere, no se equivocó al confiar en los judíos. Los judíos que habían ya emigrado a muchas regiones del Medio Oriente habían adquirido la fama de personas más confiables. La reconstrucción del pueblo de Dios será, pues, tanto fruto de la pedagogía de Dios en los siglos anteriores como producto de las circunstancias que Dios había previsto en la historia mundial.

Zorobabel

Una primera ola de deportados regresa al país de Judá y se esfuerza por abrirse un espacio allí donde otros han ocupado los espacios abandonados. Zorobabel, un descendiente de Joaquín, el último rey, se destaca entre los exiliados y toma la iniciativa de reconstruir el Templo, aunque sólo levanta una pobre réplica de éste. El asunto no era tan simple como parecía (Esd 4,1-6). Los profetas Ageo y Zacarías estimulan el trabajo. El templo es reconstruido el año 520 (Ag 1,1; Za 1,1). Ésa fue una primera etapa.

Nehemías

La reconstrucción del Templo produjo roces entre los repatriados y el pueblo que se había quedado en el país. Cuestión de intereses, es cierto, por el temor de los que estaban ante la llegada de grupos más motivados y que contaban con el apoyo del rey. Pero también cuestión religiosa, porque si el pueblo de Dios ya no se identifica con una nación ni con un territorio, hay que fijar de nuevo los criterios de pertenencia a la comunidad.

Transcurrieron así cerca de ochenta años. El entusiasmo de los repatriados decayó, la moralidad se rebajó al nivel mismo de la población del país. Los profetas Zacarías, Malaquías y el tercer Isaías denuncian las mismas fechorías que los profetas anteriores.

Es entonces cuando Nehemías se siente llamado. Comprende que la comunidad no será respetada si no tiene fronteras. No pretende independizarse del imperio persa, pero se necesitan murallas para hacer frente a las amenazas y violencias de los poderes intermediarios y de los vecinos. Luego, será necesario reorganizar la comunidad, exigiendo a los más ricos la solidaridad con sus hermanos necesitados, y respetando la prioridad que se debe al culto divino. La comunidad escapará al peligro de ser asimilada por el medio ambiente merced a barreras que se impondrán de a poco: no habrá más matrimonios mixtos y la familia será judía; se respetará el descanso sabático; el poder civil será responsable de la fidelidad religiosa al igual que los sacerdotes.

Esdras

Esdras llega veinte años después de Nehemías. El Gran Rey quiere que cada pueblo tenga un código de leyes escritas; por eso confía, para los judíos, en un maestro de la Ley. La Ley del pueblo judío estaba toda en los libros sagrados. Aunque no se sabe de forma precisa si Esdras participó personalmente en la redacción de los libros santos, a él se debió su recopilación (Ne 8,1). Él fue quien realmente instauró el “judaísmo” al hacer de la lectura y de la puesta en práctica de esa Ley la regla suprema de la comunidad. El documento que se lee en Ne 10 (el nombre de Nehemías en el versículo 2 es una inserción anacrónica) es la confirmación de lo que éste ya había emprendido.

Con Esdras, que es un sacerdote, y con su misión oficial, los sacerdotes pasan a ser el grupo dominante. Estarán ligados al poder imperial persa y serán los garantes de la estabilidad, lo que, en el plano religioso, contiene una amenaza para el porvenir. Se pensará que la prosperidad del Templo, los sacrificios, la aceptación de la Ley aseguran las correctas relaciones entre Dios y su pueblo. Pero la espera de tiempos nuevos se va debilitando; el profetismo pasa a ser marginal y sus obras tardías se incluirán en los libros anteriores tal como fue el caso de Joel y de la segunda parte de Zacarías.

De ese judaísmo no se renegará, sino que será seriamente cuestionado por la invasión de la cultura helénica, y como una respuesta del alma judía aparecerá el movimiento asideo. Véase al respecto la introducción a Daniel.

Introduction to Mark (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Since the end of the first century or at the beginning of the second century after Christ, there were texts stating that the second Gospel was the work of Mark. He had accompanied Peter to Rome where he also met Paul and he faithfully put Peter’s teaching into writing.

Any reader comparing this gospel with those of Matthew and Luke will see immediately Mark does not say anything about the birth of Jesus and the years he spent in Nazareth. If we look carefully at the last paragraph of the gospel (Mk 16:9-20), we will be surprised to see that Mark’s early text concluded with the discovery of the empty tomb and it did not mention the appearances of the risen Jesus. In other words, Mark’s gospel seem to be stripped of its beginning and normal end.

However, this is not the case. Mark gave his work the same perimeters that the apostles had assigned to the first documents that determined the catechesis of the Church. Believers were not told all that they would have liked to know but they were given the essence of what Jesus had said and done (Acts 1:21-22).

The Gospel of Mark consists of two parts. Each one of them starts with a divine manifestation: in the first one, it is the word of God at Jesus’ baptism by John and in the second one, it is the Transfiguration. The first part of the Gospel unfolds in Galilee, the province of Jesus and the second one takes us to Judea and Jerusalem, the heart of the Jewish nation. These two parts are like the two sides of the same adventure. The first part shows us the power and the newness of Jesus: the impact of his teachings on the crowds. Then disillusionment sets in and we have the second part. The crowds are no longer following as Jesus refuses to be what they wanted him to be. Finally, we have his death on the cross that seems to cancel his entire mission.

When Jesus died on the cross, the Roman officer admitted that the crucified one was truly the Son of God (Mk 15:39). And this is all that Mark says. It is now up to the evangelizer to give witness to the resurrection and proclaim Jesus Christ as savior, beginning with the scandal of the cross.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

无论哪一位读者都会发现：马尔谷福音比其他几部都要短。有关这点，请参看新约介绍。读者们还发现：马尔谷福音没有提到耶稣的诞生，也没提他在纳匝肋生活的日子。如果读者继续读下去（16:9-20），会更加惊奇地看到：马尔谷的原文中没有写到复活的耶稣的显现，而是在写到坟墓空了时，猛然停笔。读者觉得这部福音书像是被删减过似的。

然而这都无关紧要。像其他几部福音书一样，马尔谷福音也是在口头叙述的传统中诞生的，有关纳匝肋的耶稣的事情，通过口耳相传，渐渐地被白纸黑字地记录下来。这些片段性的文章从一个团体传到另一个团体，它并没有详述人们想要知道的细节，而是给了大家一个基础——我们以此为起点，传播信仰讯息，这些讯息都是跟随耶稣的宗徒们的见证。《宗徒大事录》给我们指出了一个出发点，比如在1:21-22中，伯多禄就有类似的见证，说到代替犹达斯的人选：“所以，必须从这些自主耶稣在我们中来往的所有时期内，从若翰给他施洗开始直到他被举扬升天为止，始终都和我们在一起的人当中选出一位，与我们一起为耶稣的复活作见证。”

马尔谷是怎样将传统陈述和宗徒们的见证紧密联系在一起的呢？他的福音书包括两部分，每一部分都以神圣的显现为开始，第一部分：若翰给耶稣施洗时，来自空中的神圣话语；第二部分：耶稣显圣容。福音的第一部分在加里利地区展开，是耶稣所在的省区；第二部分在犹大和耶路撒冷展开，犹太民族的心脏和圣经历史的中心。马尔谷福音的两部分犹如一座山峰的两个坡面，第一个坡面是上坡面，展现了耶稣的力量：他的教导、所行的奇迹，震惊和警醒了人们以及他的对手；人们便把对默西亚的期盼寄托在他身上。接着是第二个坡面，下坡面：人们不再跟随耶稣；耶稣拒绝成为人们想像中的救世主（犹太人的君王）；在世间的权威下，耶稣显得那样无助无力，最后，在十字架上的死亡似乎埋葬了他的使命。

我们可以说，马尔谷福音不只是为了大力展现天主圣子的伟力，它更是为了突出看似葬于墓穴的人类的大盼望。在福音的结尾处，凡怀着信心的读者都会惊讶万分，就像耶稣同时代的许多人，还有那些没有最终跟随他到底的人们一样，他们会问：“这怎么可能？天主怎能允许这个人被钉上十字架？”就在这一引起公愤的事件发生后不久，在五旬节时，伯多禄开始宣告复活的基督了（宗2:23和5:30）。马尔谷在此结束了他的文书式记载，写道：罗马官员认出被钉十字架的是真正的天主子（15:39）。然后开始了作为福音作者和宗徒的见证宣讲。是他自己见证耶稣的复活；发现贯穿整个事件的线索；由十字架的羞辱，宣告救世主基督，正如伯多禄所做的一样。

Translation: Tagalog

Pasalita lamang unang inilahad ng mga apostol sa daigdig ang mensahe ni Jesus. Ipinahayag nila ang kanilang nakita at narinig sa kanya. Wala sa kanilang nakaisip magsulat ng isang “Buhay ni Jesus”. Hindi pa nga sila siguro marunong sumulat. Subalit may lumabas din sa iba’t ibang lugar na mga isinulat na mga pahayag, talinhaga at mga gawa ni Jesus.

Binuo ni Marcos na kasama nina Pedro at Pablo sa Roma ang kanyang Ebanghelyo mula sa mga salaysay na ito. At idinagdag niya rito ang maraming detalyeng alam ni Pedro tungkol kay Jesus.

Higit sa lahat, ipinakikita sa atin ng Ebanghelyo ni Marcos ang isang Jesus na kumikilos. Wala itong sinasabi tungkol sa kamusmusan ni Jesus o sa kanyang buhay sa Nazaret. Hindi rin ito naglalahad ng mahahaba niyang pagtuturo. Pero mabigat ang dating nito dahil nakikita natin si Jesus sa lahat niyang pagpapahayag bilang tunay na tao at tunay na Diyos.

Si Jesus ang Anak ng Diyos. Ito ang ipinahahayag sa huling pahina ng Ebanghelyo ng opisyal na Romanong nakasaksi sa pagkamatay ni Jesus.

Ngunit ano ang ibig sabihin ng “Anak ng Diyos”? Ang tanong na ito ang gustong sagutin ng buong Ebanghelyo ni Marcos sa pagsasalaysay ng mga kilos ni Jesus.

Translation: Cebuano

Sa pagpadayag sa mga Apostol sa mensahe ni Jesus, gigamit nila ang wali, gisangyaw ang nakita ug nadungog bahin niya. Walay nakahunahuna pagsulat sa “Kinabuhi ni Jesus”. Gani may pipila tingali nga dili makamaong mosulat. Hinuon, sa lainlaing dapit, may migula nga mga sinulat sa mga wali, sambingay ug buhat ni Jesus.

Si Marcos nga kauban ni Pedro ug Pablo sa Roma, naghipos sa iyang Ebanghelyo ining mga sinulat ug gipun-ag mga detalye bahin ni Jesus nga nadawat niya gikan ni Pedro.

Labaw sa tanan, ang Ebanghelyo ni Marcos nagpakita natog Jesus nga buhi ug aktibo. Wala ni maghisgot sa pagkahimugso ni Jesus o sa kinabuhi niya sa Nazaret. Wala sab maglakip sa tag-as niyang wali, apan gisulayan pagpakita sa kinatibuk-an og kinsa si Jesus.

...ang Anak sa Diyos. Gimatuod ni sa unang tudling sa Ebanghelyo ug sa Romanong Opisyal nga nakasaksi sa kamatayon ni Jesus nga mabasa sa ulahing bahin sa Ebanghelyo.

Apan unsay kahulogan sa Anak sa Diyos? Gisulayan ni pagtubag sa Ebanghelyo ni Marcos pinaagi sa pagsaysay sa mga buhat ni Jesus.

Translation: Spanish

Desde finales del siglo primero o comienzos del segundo después de Cristo, existen textos que afirman que el segundo Evangelio es obra de Marcos, quien acompañó a Pedro a Roma, donde también se encontró con Pablo, y que puso por escrito con fidelidad la enseñanza de Pedro.

El lector que compare este evangelio con los de Mateo y de Lucas quedará extrañado de no encontrar nada sobre el nacimiento de Jesús y sobre los años vividos en Nazaret. Y si lee el comentario de Mc 16,9, se sorprenderá al ver que el texto primitivo de Marcos se detenía en el descubrimiento de la tumba vacía. En otras palabras, recibirá la impresión de que el evangelio de Marcos está amputado de su comienzo y de su final normal.

Y sin embargo tiene sus razones. Marcos dio a su Evangelio los mismos límites que los apóstoles habían asignado a la catequesis primitiva. Los apóstoles no se proponían dar todo lo que los creyentes querían saber, sino que querían transmitir lo esencial de lo que Jesús había dicho y hecho (He 1,21-22).

Con toda probabilidad Marcos trató de armonizar dos documentos paralelos en hebreo o en arameo, que habían traducido al griego la catequesis primitiva, insertando además detalles que recordaba de la predicación de Pedro. Debe haber publicado su Evangelio después de Mateo y Lucas, en los años 65-68

El Evangelio de Marcos comprende dos partes, y cada una comienza con una manifestación divina: en la primera es la palabra divina con ocasión del Bautismo de Jesús por Juan, y en la segunda la Transfiguración. La primera parte del Evangelio se desarrolla en Galilea, la provincia de Jesús; la segunda en Judea y en Jerusalén, el corazón de la nación judía. La primera parte muestra la novedad de Jesús, el impacto de su enseñanza sobre las multitudes. Pero luego viene la desilusión, y es la segunda parte. Jesús se niega a ser lo que la gente quería que fuera, y la muchedumbre ya no lo sigue. Y para terminar, su muerte en la cruz, que parece enterrar toda su misión.

Cuando Jesús muere, el oficial romano reconoce que el crucificado era el Hijo de Dios (Mc 15,39). Marcos no va más allá y deja el lugar al evangelizador que dará su testimonio sobre la Resurrección y que proclamará a Cristo Salvador a partir del escándalo de la cruz.