Introduction to Philippians (Pioneer Bible Translators)

(Pioneer Bible Translators and The Word for the World use the following introduction in many of their translation projects around the world.)

Paul wrote the letter to the believers in Philippi around 61 years after the birth of Christ. He wrote it while he was in prison (1:13), probably in Rome. The letter was written to the church located in the city of Philippi. We can learn a little bit about Philippi from the book of Acts. Philippi was the capital city of the province in Macedonia. It was also the first church that was established in Macedonia. Paul and Silas started the church together and were even put in prison for a night while they were there (Acts 16).

Paul may have had several purposes in writing this letter. He used the occasion to thank the church for the gift they sent when they heard that he was in prison (4:1019). He also updated them on his situation in prison and recommended Timothy and Epaphroditus to the church (2:1930) so that they would welcome them and respect their leadership.

Outline:

1. Paul starts the letter by greeting the church in Philippi (1:1-2).
2. Next he shares some information about his situation and some concerns that he has (1:3-2:30).
3. Then he gives several practical instructions for Christian living (3:1-4:9).
4. Paul finishes by thanking the Philippian church for their gift and sending his greetings (4:10-23).

This work is owned by Pioneer Bible Translators International and The World for the World International and licensed under a Creative Commons Attribution 3.0 Unported License .

Translation: French

Introduction à Philippiens

Paul a écrit la lettre aux croyants de Philippes environ 61 ans après la naissance de Christ. Il l’a écrite lorsqu’il était emprisonné (1 :13), probablement à Rome. La lettre a été écrite à l’église située dans la ville de Philippes. Nous pouvons apprendre un petit peu sur Philippes par le livre des Actes. Philippe était la capitale de la province de Macédoine. C’était aussi la première église établie en Macédoine. Paul et Silas ont commencé l’église ensemble et ont même été emprisonnés pendant une nuit lorsqu’ils étaient là-bas. (Actes 16).

Il se peut que Paul ait eu plusieurs objectifs pour écrire cette lettre. Il a saisi l’occasion de remercier l’église pour le don qu’ils ont envoyé quand ils ont appris qu’il était en prison (4 :10-19). Il les a aussi tenus au courant quant à sa situation en prison et a recommandé Timothée et Épaphrodite à l’église (2 :19-30) pour qu’ils les accueillent et respectent leurs qualités de responsables.

Résumé

1. Paul commence la lettre en saluant l’église à Philippes (1 :1-2)
2. Il fournit ensuite quelques informations sur sa situation et certains soucis qu’il a (1 :30 – 2 :30)
3. Puis il donne plusieurs instructions pratiques pour la vie chrétienne (3 :1 – 4 :9)
4. Paul finit en remerciant l’église philippienne pour leur don et en envoyant ses salutations (4 :10 – 23)

Translation: Swahili

Utangulizi wa kitabu cha Wafilipi

Paulo alipokuwa kifungoni aliandika barua kwa waumini waliokuwa Filipi yapata mwaka wa 61 baada ya kuzaliwa Yesu Kristo (1:13). Inaaminika wakati huo alikuwa Roma. Barua hii iliandikwa kwa kanisa lililokuwa ndani ya mji wa Filipi. Tunaweza kujifunza mambo machache kuhusu mji wa Filipi katika kitabu cha Matendo ya Mitume. Filipi ulikuwa mji mkuu wa jimbo la Makedonia. Hili pia lilikuwa ndilo kanisa la kwanza lililoanzishwa katika eneo la Makedonia. Paulo na Sila walilianzisha kanisa hilo walipokuwa pamoja, na hata walifungwa ndani ya gereza kwa usiku mzima walipokuwa ndani ya mji huo (Matendo 16).

Yawezekana Paulo alikuwa na makusudi kadhaa katika kuiandika barua hii. Aliitumia barua hiyo kama fursa ya kuwashukuru kwa zawadi waliyomtumia baada ya kusikia kwamba alikuwa amewekwa kifungoni (4:10-19). Pia aliweza kuwajulisha kuhusu hali yake akiwa kifungoni, na akaitumia barua hiyo kuwatambulisha Timotheo na Epafrodito kwa kanisa (2:19-30) ili waweze kuwakaribisha na kuheshimu uongozi wao.

Muhtasari

1. Paulo anaanza kuiandika barua yake kwa kulisamu kanisa lililo katika mji wa Filipi (1:1-2).
2. Baadaye anawashirikisha baadhi ya habari za hali inayomzunguka, na baadhi ya mambo aliyoona kuwa yanamsumbua (1:3-2:30).
3. Kisha anawapa maelekezo kadhaa ya kufuata katika kuishi maisha ya Kikristo kivitendo (3:1-4:9).
4. Mwisho Paulo analishukuru kanisa la Wafilipi kwa zawadi waliyomtumia na anatoa salamu (4:10-23).

Introduction to Philippians (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Here again a real letter from Paul, personal, full of attention and tenderness that Paul sent from prison to the community that had always been the most concerned for his well-being. More than once Paul counted on their material assistance, showing the confidence he had in them. Usually, in order to avoid any suspicion of personal interest, he preferred to earn his living while continuing his mission. In this letter we have the famous page: “Let the same project that was in Christ Jesus be found in you.”

We have just said it is a real letter from Paul. Actually, all in it does not follow, as if fragments of several letters from Paul had been combined. We shall draw attention to it as we proceed: 2:19, 21; 4:1. It may well be a question of two short letters, one where Paul wanted to give his news and to thank, the other a warning, in the same style as the letter to the Galatians.

When Paul’s letters were gathered together, the most important were arranged according to length: Romans, Corinthians, Galatians. Then came those we call “captivity letters.” It is there we have Philippians between Ephesians and Colossians as if the three had been sent from the same prison. Yet there is every reason to think that Philippians was not written when Paul was in Rome, about 60 A.D., but several years earlier, more like 56 A.D. Perhaps he was at that time imprisoned in Ephesus.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

斐理伯书是保禄的另一封亲笔信,他满怀关怀与爱意,从狱中给极为关注他的教友团体写信。保禄曾不止一次地依赖他们的物质帮助,以此来表示自己对这个团体的信任。为了避免某些人对他个人所得利益的猜疑,保禄通常一边传教,一边赚钱维持自己的生活。在此信中我们将读到一句名言:“你们应以基督耶稣之心为心”(2:5)。

我们已说过,这是保禄的一封亲笔信。然而事实上整封信并不连贯,好像是他好几封信的混合体。读者读到2:19,21;4:1时,便会发现这一点。此信很可能是保禄两封短信的合并:一封是报告他自己的近况,并表示谢意;另一封是警告的信,使用了与迦拉达书相同的文体。

人们收集保禄书信时,把重要的几封书信,依其篇幅长短加以编排:罗马书,格林多前后书和迦拉达书,之后即称为“监狱书简”的几封信。编辑把斐理伯书放在厄弗所书与哥罗森书中间,似乎保禄的这三封信出自同一监狱。但我们敢肯定,当保禄于公元六十年左右在罗马时,并没有写此书。这封信很可能是早些年,大约公元五十六年,保禄在厄弗所被囚禁时写成的。

Translation: Tagalog

Makahihinga tayo nang maluwag sa pagbasa ng sulat sa mga taga-Filipos, matapos ang matinding pagtuturo at pakikipagtalo ni Pablo sa naunang mga liham. Isa itong tunay na liham, mas personal, mas maunawain at magandang-loob. Sinulat ito ni Pablo mula sa kulungan, para sa pamayanang nagpakita sa kanya ng lubos na pagmamahal. Nagbabalita siya tungkol sa kanyang sarili at inaanyayahan silang mabuhay sa higit na pagkakaisa.

Dito niya isinulat ang kilalang-kilalang pangungusap: Hangarin ninyo ang na kay Kristo Jesus.

Tinanggap ni Pablo ang kanilang tulong, na nagpapatunay ng malaki niyang tiwala sa kanila. Sapagkat kadalasa’y tumatanggi siyang tumanggap ng pera at mas gusto niyang mabuhay mula sa kanyang pagtatrabaho kasabay ng kanyang pangangaral, upang hindi ito mapagkamalang pansariling kapakanan lamang.

Nakakulong si Pablo nang isulat niya ang liham na ito. Ngunit hindi natin tiyak kung sinulat ba niya ito sa Roma sa kanyang kulungan sa taong 62 (nang lumiham siya sa mga taga-Efeso at mga taga-Colosas), o sa bilangguan niya sa Efeso sa taong 56.

Translation: Cebuano

Ang sulat alang sa taga Filipos makapapahulay nato human sa miaging mga pahina diin si Pablo kusganong nakiglantogi ug nagtudlo. Nagpakita ni sa kaaghop ug kamasinaboton ni Pablo ug nasulat sa prisohan alang sa katilingban nga sa kanunay nagpakita niyag dakong gugma. Gibalitaan sila bahin niya ug gihangyo sa pagpuyo nga mas hiniusa.

Dinhi mabasa ang labing inila niyang tudling: Pagbaton sa samang pagbati nga gihuptan ni Jesu Cristo.

Gidawat ni Pablo ang ilang hinabang nga, nagpaila sa dako niyang pagsalig. Kasagaran, sa paglikay nga tawgog hakog, dili siya modawat og salapi ug palabihon niya ang panginabuhi sa kaugalingong paningkamot samtang nagwali siya.

Priso si Pablo sa pagsulat ini. Dili ta makasiguro kon sa Roma ba ni masulat sa tuig 62 (dihang nagsulat siya sa taga Efeso ug sa taga Colosas), o sa Efeso ba sa tuig 56.

Translation: Spanish

Nos encontramos ante otra carta verdadera y personal de Pablo, llena de atenciones y de delicadeza, que envió desde la prisión a la comunidad que siempre se había preocupado más por él. Más de una vez Pablo había contado con su ayuda material, manifestando así la confianza que tenía en ellos. Para evitar cualquier suspicacia de interés personal, casi siempre prefería ganarse la vida trabajando y dedicándose totalmente a su misión.

Esta carta contiene dos joyas, dos aperturas definitivas sobre el misterio cristiano que es el del mismo Dios. La primera, que parecerá tal vez muy simple, es la creación de la palabra “humildad” que no existía en griego y que se encuentra en 2,3. Esta palabra puede tener diversas interpretaciones y podría significar la modestia mencionada en Pro 15,33 y 18,12. Pero Pablo descubre el modelo de la humildad en el gesto asombroso del Hijo de Dios que se ha despojado de su naturaleza divina. A continuación nos ofrece el himno que se lee en 2,5-12 y que vislumbra en forma genial el misterio de las Personas divinas. Posteriormente el prólogo de Jn 1,1-18 desarrollará otros aspectos de la persona del Verbo de Dios, pero no ahondará más en el misterio de Dios Amor.

Arriba hemos afirmado “que estamos ante una carta verdadera” de Pablo. Pero como no está todo bien hilado, muchos piensan que se han reunido dos cartas distintas: en la primera daba noticias suyas, al mismo tiempo que agradecía la ayuda recibida; la otra en cambio era una fuerte advertencia del mismo estilo que la carta a los Gálatas. Véase al respecto la página: Las Cartas de Pablo, p. 357.

En la segunda sección Pablo destaca con fuerza la total novedad de la fe cristiana comparada con el judaísmo. Más de un lector moderno se extrañará de semejante vigor, que contrasta con el tono conciliador de ciertos autores modernos, ansiosos por no criticar a ningún adversario de la fe cristiana: tendrán que tener presente que Pablo se dirige a cristianos. Pablo retoma las mismas advertencias que el Antiguo Testamento dirigía a los judíos fieles: “Ustedes no pueden ser los amigos de todos y de Dios y tampoco pueden acoger todas las prácticas”.

Cuando se reunieron las cartas de Pablo, se agruparon en primer lugar, ordenadas por su extensión, las cuatro más importantes: a los Romanos, a los Corintios y a los Gálatas. Después siguieron las llamadas “cartas de la cautividad”, entre las que se encuentra la carta a los Filipenses, entre las cartas a los Efesios y Colosenses, como si las tres hubiesen sido enviadas desde la misma prisión. Es mucho más probable, sin embargo, que la carta a los Filipenses no fuera escrita cuando Pablo estaba preso en Cesarea, en los años 58-60, sino antes, tal vez en el año 56, estando encarcelado en Éfeso.