以色列光荣昌盛的时光，事实上非常的短暂。达味的王国，天主在以色列子民中的国度，已经变成一个非常小的国家，跟那些想要在大国之间求生存的其他小国毫无差别。以前，只要好运跟着自己，以色列人就一直相信自己的使命。但是，一旦他们不能再控制其他民族，或无法维持自己特权地位的事实变得很明显时，以色列人便丧失了对自己特殊身份的意识，不得不像近东的其他民族那样过日子了。

以色列人知道雅威，他们的天主，是“众神之神”，因为他们的典籍如此记载，而且老一辈的人也如此告诉子孙。以色列人继续前往耶路撒冷庆祝节期，供奉牺牲。但是，正如依撒意亚斥责他们的：所有这一切不过是教导人的法规，是学得到的，并不是发自于内心的宗教。诫律被很好地遵守，司祭们掌有强权，但在这表象的背后是空洞的生活，一个离弃天主的国王轻而易举地就可使他们丧失一切（列下21）。

信仰只有植根于与天主的“交往”，才会具有力量。如果我们从未经历过这种“交往”，如果整个信仰不扎根于此，而只是因循遵照前人教导的宗教信仰，那么所有的一切将日渐消亡。依撒意亚是这一时期具有这种“交往”经验，并且与永生的天主相遇的一位人物。这位来自贵族家庭的年轻人“曾见过雅威”（第6章）。虽然以色列人没有认识天主，祂却从没有停止以临在于以色列中间的天主的名而说话。

我们在下面的诗歌中发现了什么？

痛苦岁月的回声。犹大王国，原本已经很小了，加上夹在亚述和埃及两大王国之间，政客们又不断地在想，他们应该依附哪一国才能使伤害减至最低。依撒意亚的回答是：“首先要寻求天主的国度，要行正义。如此天主会使你们比强国更强盛。”

坚韧不拔的奋斗激起丧失前途的人的信仰。宗教不乏外在的繁文缛节，鲜有责任感，以及对天主的爱，不关心是否遵照天主的旨意行事。依撒意亚重复说道：“相信祂，祂是圣的，祂是磐石，是世上最大的隐藏在耶路撒冷的力量。如果你不想因信靠祂而变得强壮，祂便会粉碎你。”

天主对达味子孙的许诺。不管是像希则克雅这样的好国王，还是像阿哈次这样的坏君主，他们都只不过是被托以重大许诺的平凡人罢了。在最黑暗的时刻，依撒意亚宣布：上主已拣选了耶路撒冷，并使达味为其君王。和平君王－－基督即生于达味这一支。

依撒意亚时代的一些史事

从公元前740年开始，北方的亚述王国崛起，并开始其征服行动。中东的所有民族在另一强国埃及的鼓动之下，试着想要抵抗。在这种冲突之下，以色列的北方王国将消失，首都撒玛利亚将沦陷，而其居民则在720年遭到放逐。

公元前736年，北方的以色列和邻国阿兰试图强迫犹大王国加入反抗亚述的阵线。于是，耶路撒冷王阿哈次不顾依撒意亚的警告，召亚述军队前来协助。亚述摧毁了以色列和阿兰，但同时也蹂躏了犹大国土。

公元前701-691年，亚述国王散乃黑黎布前来征服犹大。希则克雅王受到依撒意亚的鼓励，起而抵抗敌军，因而发生了著名的耶路撒冷得解放这一奇迹。

依撒意亚书

依撒意亚和其门徒的书卷（见下段）是先知书里最重要的部分。耶稣和宗徒们时常回忆并引用这卷书。

依撒意亚的言论见于1-39章，这些都是出自他的名下。另外归在依撒意亚名下的40-66章，可以分为第二部分（依40-55章）和第三部分（依56-66章）。第二部分依40-55章也被称为“安慰书”，写于犹太子民流放时期；第三部分依56-66章收集了流放后多位先知的言论。

Napakaikli ng panahon ng kaluwalhatian at kasaganaan ng Israel. Ang kaharian ni David na kaharian ng Diyos sa piling ng mga anak ng Israel, ay naging napakaliit na bansa. Ni wala itong ipinag-iba sa iba pang maliliit na bansang nagsisikap mabuhay sa gitna ng malalakas na kalapit nila. Naniwala ang Israel sa sarili nitong misyon habang maganda ang kapalaran nito. Ngunit nang mapatunayan na hindi siya makapangyayari sa ibang mga bayan, nawalang-katuturan ang natatangi nilang katayuan at nagsimula silang mamuhay gaya ng iba.

Alam ng Israel na si Yaweng Diyos nila ang Diyos ng mga diyos dahil meron itong mga libro at dahil ito ang itinuturo ng mga matatanda sa kanilang mga anak. Umaahon ang mga Israelita sa Jerusalem para mag-alay ng mga handog, ngunit gaya ng ipapamukha sa kanila ni Isaias, “lahat ng ito’y mga kautusan lamang ng tao, isang relihiyong natutuhan at di bukal sa puso.” Mahaba ang mga prusisyon, makapangyarihan ang mga pari, ngunit walang buhay sa likod ng palabas na ito at nawasak ng haring walang diyos ang lahat (2 H 21).

Sa katunayan, walang lakas ang pananampalataya kung hindi ito nakasalig sa “karanasan” ng Diyos. At kung hindi pa natin ito nararanasan, gayundin ang karamihan ng mananampalataya, kung ipinangangaral lamang sa kanila ang mga karanasang panrelihiyon ng kanilang mga ninuno, lahat ay unti-unting mamamatay. Nang panahong iyon, binigyan si Isaias ng karanasang ito at natagpuan niya ang Diyos na Buhay. “Nakita si Yawe” (kabanata 6) ng binatang ito na galing sa isang maharlikang pamilya, at hindi na siya huminto ng pagsasalita sa ngalan ng Diyos na kapiling ng Israel pero hindi nito nakilala.

Ano’ng nakikita natin sa sumusunod na mga tula?

– Alingawngaw ng panahon ng kapighatian. Ang lumiit na bayan ng Juda ay napapagitnaan ng dalawang makapangyarihang bansa, ang Asur (Asiria) at ang Ehipto, at itinatanong ng mga pulitiko kung alin sa dalawa ang papayagang sumagpang sa kanila. Narito ang sagot ni Isaias: “Hanapin muna ang kaharian ng Diyos at bigyang-katarungan ang isa’t isa. At mas palalakasin kayo ng Diyos kaysa mga makapangyarihan.”
– Isang matiyagang pagpupunyaging pukawin ang pananampalataya ng mga taong walang direksyon. Marami ang mga seremonya ng relihiyon, pero halos walang pag-ako ng responsabilidad, napakaliit ng pag-ibig sa Diyos, at kakatiting ang malasakit na isagawa ang kanyang kalooban. Uulitin ni Isaias: “Manalig sa kanya, kapiling ninyo siya, at kung hindi kayo magiging malakas sa pag-asa sa kanya, dudurugin niya kayo.”
– Mga pangako ng Diyos sa mga haring inapo ni David. Pero mabuti man ang mga hari tulad ni Ezekias, o masama tulad ni Ahaz, mahihinang klase ng tao sila na pagkakatiwalaan ng napakadakilang mga pangako. Gayunpaman, sa napakadilim na mga sandali, ipahahayag ni Isaias na pinili ng Diyos ang Jerusalem at si David na kanyang hari. Mula kay David isisilang si Kristong Hari ng Kapayapaan.

Ilang Bagay-bagay sa Kapanahunan ni Isaias

Mula sa taong 740, nagising sa hilaga ang bansang Asur at sinimulan nito ang kanyang pananakop. Natakot ang lahat ng bayan sa Gitnang Silangan at sinikap nilang lumaban sa pag-asang tutulungan sila ng Ehipto na isa ring makapangyarihang bansa. Sa pakikipaglabang ito, maglalaho ang hilagang bansang Israel, babagsak ang Samaria na kabisera nito at ipatatapon ang mga mamamayan nito sa taong 720.

Sa taong 736, sinikap ng hilagang Israel at ng kalapit na Aram na obligahin ang kaharian ng Juda na kumampi sa kanila laban sa Asur. Kaya naman humingi ng tulong sa hukbong Asirio si Ahaz na hari ng Jerusalem sa kabila ng mga babala ni Isaias. Winasak ng mga Asirio ang Israel at ang Aram pero sinamsaman din nila ang lupain ng Juda.

Nang mga taong 701-691, dumating si Senakerib na hari ng Asiria para sakupin ang Juda. Sa pagbibigay-sigla ni Isaias, lumaban si Haring Ezekias, at noon naganap ang tanyag na mahimalang pagpapalaya sa Jerusalem.

Ang Aklat ni Isaias

Ang aklat ni Isaias at ng kanyang mga alagad (tingnan ang sumusunod na talata) ang pinakamahalaga sa mga aklat ng mga propeta. Ito ang laging aalalahanin at babanggitin ni Jesus at ng kanyang mga apostol.

Matatagpuan ang mga salita ni Isaias sa mga kabanata 1-39 ng aklat na nagtataglay ng kanyang pangalan. Tinitipon naman ng ikalawang bahagi ng aklat o ng mga kabanata 40-66 ang mga salita ng iba pang mga propeta na nagsulat makaraan ang isa at kalahating dantaon.

Ang panahon sa himaya ug kauswagan alang sa Israel mubo ra. Ang Gingharian ni David nga mao ang Ginghrian sa Diyos alang sa mga anak sa Israel, nahimong gamayng nasod nga walay kalainan sa ubang gagmayng nasod nga naningkamot nga mabuhi taliwala sa mga gamhanan nga silingang nasod. Ang mga Israelita mitoo sa ilang misyon samtang maayo pa ang ilang pagkabutang. Apan kon klaro na gani nga dili na sila makadominar sa ubang tawo ug magpabilin ang ilang pinalabi nga kahimtang, ang mga Israelita mawala sa ilang pagkapinili ug magsugod pagpuyo sama sa uban.

Ang Israel nasayod nga si Yahweh, ang ilang Ginoo mao ang “Ginoo sa mga ginoo” tungod sa ilang mga libro, ug tungod sa mga Israelita nga moadto sa Jerusalem aron paghalad og mga sakripisyo ug pagsunod sa kustombreng relihiyoso sa ilang katigulangan. Apan, sama nga sudyaan sila ni Isaias, kining tanan walay kalainan sa mga balaod sa tawo, usa ka relihiyon nga nakat-onan ug wala maggikan sa kasingkasing. Daghan ang manambong sa mga prosesyon, gamhanan ang kaparian, apan luyo ining pasundayag, walay kinabuhi; ug sa gamay lang nga pagtukmod, ang opisyal nga relihiyon mabungkag.

Nahitabo ni kay ang mga tawo nagkinahanglan og “kasinatian” sa Ginoo aron makakab-ot sa tinuod nga pagtoo. Kon ang mga tawo kanunay lang mag-istorya ug magbalikbalik pagsugilon sa kasinatian sa ilang katigulangan, magkaluya ang ilang pagtoo. Niadtong panahona, tawo si Isaias nga nakapuyo sa maong kasinatian ug nakahimamat sa Buhing Diyos. Kining batan-on nga gikan sa hamiling banay “nakakita ni Yahweh” (kapitulo 6), ug wala na siya mohunong paghisgot sa ngalan sa Ginoo nga buhi diha sa Israel, bisag wala siya ilha sa Israel.

Unsay atong makita sa mosunod nga mga balak?

– “Mga lanog sa mga adlaw sa Kahingawa”.

Ang Juda, gamay kaayo ug nataliwad-an sa duha ka dagkong nasod – ang Asur (Asiria) ug ang Ehipto. Ang mga politiko naglibog unsa sa duha ang ilang tugtan pagdominar nila. Si Isaias mitubag: “Unaha pagpangita ang Gingharian sa Diyos ug paningkamot nga nagmakiangayon mo sa usag usa. Ug ang Diyos maghimo ninyo nga labawng lig-on kay sa mga gamhanan.”

– “Usa ka malahutayong pakigbisog aron pagpukaw sa pagtoo sa katawhan nga gihikawan sa panglantaw.”

Ang mga butang nga makita sa gawas sa usa ka relihiyon daghan kaayo, apan dyotay ra ang diwa sa responsabilidad, wala kaayoy gugma sa Diyos, ug dyotay ang pagtagad sa pagbuhat sa Iyang kabubut-on. Si Isaias mousab sa pag-ingon: “Too mo Niya, Siya balaan. Siya ang Bato, ang labing gamhanan sa kalibotan nga gitago sa Jerusalem, ug kon dili mo mahimong lig-on pinaagi sa pagsalig Niya, Iya mong pokanon.”

– “Ang mga saad sa Diyos ngadto sa mga kaliwat ni David.”

Apan, bisan kon ang mga hari maayo sama ni Ezequias, o daotan sama ni Ahaz, sila yano lang nga mga tawo nga angay saligan sa dagkong saad. Sa panahon sa kangitngit, si Isaias nagpahayag nga ang Diyos nagpili sa Jerusalem ug ni David nga hari. Gikan sa linya ni David, si Cristo, ang hari sa Kalinaw, mahimugso.

Pipila ka Kasayoran bahin sa panahon ni Isaias

Sugod sa tuig 740, ang amihanang nasod sa Asur miuswag pag-ayo ug nagsugod sa pagpamuntog. Ang tanang katawhan sa Tungatungang Silangan nangahadlok ug misulay pagsupak, uban sa pagdasig sa Ehipto, laing gamhanang nasod. Unya, si Ahaz, ang hari sa Jerusalem, nanawag sa tabang sa mga sundalo sa Asiria, bisan pa sa pahimangno ni Isaias. Ang mga Asiryano miguba sa Israel ug sa Aram, ug nanamastamas sa yuta sa Juda.

Sa mga tuig 701-691, si Senaquerib, ang hari sa Asiria, miulipon sa Juda. Si Hari Ezequias, dinasig ni Isaias, mibatok sa kaaway, ug nahitabo ang nainila nga milagrosong kalingkawasan sa Jerusalem.

Ang Libro ni Isaias

Ang basahon ni Isaias ug sa iyang mga sumusunod (tan-awa ang mosunod nga parapo) mao ang labing importanti sa tanang libro sa mga propeta. Mao ni ang kanunayng hi-numdoman ug isaysay ni Jesus ug sa iyang mga apostol.

Ang mga pulong ni Isaias makita sa kapitulo 1-39 sa libro nga nagdala sa iyang ngalan. Ang ikaduhang bahin sa libro, ang kapitulo 40-66, nagtipon sa mga pulong sa ubang propeta nga ulahing nasulat – mga 100 ug tunga katuig ang milabay.

Muy corto ha sido el período de gloria y de prosperidad de Israel. El reino de David, Reino de Dios entre los hijos de Israel, ha pasado a ser una nación pequeña, en nada diferente de las demás naciones pequeñas que en ese tiempo tratan de sobrevivir entre sus poderosos vecinos. Israel había creído en su propia misión mientras la suerte lo favorecía. Cuando se comprobó que ya no podría dominar a los demás pueblos, perdió el sentido de su propia identidad y se puso a vivir como los demás.

Israel sabe, porque tiene libros, y porque los ancianos se lo cuentan a sus hijos, que Yavé, su Dios, es el Dios de los dioses; los israelitas suben a Jerusalén para ofrecer sacrificios, y siguen las costumbres religiosas de sus mayores. En realidad, como Isaías se lo echará en cara, «todo esto no es más que mandatos de hombres, religión aprendida que no brota del corazón». Las procesiones son concurridas, y el clero, poderoso, pero detrás de esa fachada, ninguna vida, y bastaría con la hostilidad del poder para echar abajo la religión oficial (2 R 21).

Es porque la fe no tiene fuerza si no se apoya en una experiencia de Dios. Y si no hemos hecho esta experiencia, si el conjunto de los fieles no la hubiera hecho, si uno se contenta con repetirles las experiencias religiosas de sus mayores, todo muere poco a poco.

Isaías fue, en aquel tiempo, el hombre que hizo nuevamente esta experiencia y encontró a Dios vivo. Este joven de noble familia, que «había visto a Yavé» (c.6), habló sin cesar en nombre del Dios presente en Israel y al que Israel desconocía.

¿Qué encontramos en los poemas que siguen?

— Los ecos de un período de angustia. La pequeña nación de Judá está apretada entre dos grandes naciones, Asur y Egipto, y los políticos se preguntan por cuál de las dos hay que dejarse devorar. Isaías contesta: «Busquen primeramente el Reino de Dios y procuren establecer su justicia entre ustedes. Y él les hará más fuertes que los pode rosos.»
— Una lucha perseverante para despertar la fe de hombres sin horizontes. Hay mucha religión exterior, pero muy poca responsabilidad, muy poco cariño a Dios, poca inquietud por hacer su voluntad. Isaías repetirá: «Crean en él, él es Santo, él está aquí entre ustedes, y si no se hacen firmes apoyándose en él, los aplastará.»
— Las promesas de Dios a los reyes descendientes de David. En realidad, sean buenos o malos, son hombres bien mediocres para ser depositarios de promesas tan trascendentales. Isaías, sin embargo, afirmará en las horas más sombrías que Yavé ha escogido a Jerusalén y a David su rey. De él nacerá Cristo, rey de la Paz.

Algunos datos sobre los años en que vivió Isaías

A partir del año 740 despierta en el norte la nación de Asur y empieza sus conquistas. Todos los pueblos del Medio Oriente se asustan y tratan de resistir, animados por el otro grande, Egipto. En este conflicto desaparecerá Israel del Norte; Samaria, su capital, será tomada y su población desterrada en el 720.
En el año 736, Israel del Norte y sus vecinos de Aram tratan de obligar al reino de Judá a que se una a ellos contra Asur. Entonces Ajaz, rey de Jerusalén, a pesar de las advertencias de Isaías, llama a los ejércitos de Asur. Estos destruyen a Israel y a Aram, pero también saquean el país de Judá.
En los años 701-691, Senaquerib, rey de Asur, viene a someter a Judá. El rey Eze quías, animado por Isaías, le resiste, y sucede la célebre liberación milagrosa de Jerusalén.

El Libro de Isaías

El libro de Isaías y de sus discípulos (ver párrafo siguiente) es el más importante de los libros proféticos, que recordarán y citarán constantemente Jesús y sus apóstoles.

Las palabras de Isaías están contenidas en los capítulos 1-39 del libro que lleva su nombre. La segunda parte del libro, o sea, los capítulos 40-66, reúne las palabras de otros profetas que escribieron siglo y medio más tarde.
La primera parte se puede dividir en cinco secciones:
— Capítulos 1-6, los grandes temas de la predicación de Isaías.
— Capítulos 7-12, la crisis del año 736.
— Capítulos 13-23, profecías contra las naciones paganas.
— Capítulos 24-36, textos varios.
— Capítulos 37-39, la crisis de los años 701-691.