(Pioneer Bible Translators and The Word for the World use the following introduction in many of their translation projects around the world.)
The book of Hosea tells about the life of Hosea and his prophetic visions. Hosea 1:1 says that he prophesied during the reigns of four kings of Judah and the reign of one king of Israel. He started prophesying around 750 B.C. It is unknown whether Hosea recorded his own prophesies in this book or whether someone else did.
Hosea was from the northern kingdom of Israel and most of his prophetic messages were intended for Israel. God commanded Hosea to marry a promiscuous woman named Gomer (1:2). They had three children, but Gomer left Hosea to be with another man. Then the Lord commanded Hosea to continue loving Gomer even though she had committed adultery (3:1). Their family was a symbol of the relationship between God and Israel. Even though Israel betrayed God by worshiping idols, He still faithfully loved Israel and promised to save the nation. Hosea’s prophecy emphasizes the faithfulness and goodness of God’s love.
Outline:
1. Chapters 1-3 tell of Hosea’s life and marriage to Gomer.
2. Chapters 4-14 tell of both the unfaithfulness of Israel and the faithful love of God.
Le livre d’Osée parle de la vie d’Osée et de ses visions prophétiques. Le verset Osée 1.1 dit qu’il prophétisait pendant les règnes de quatre rois de Juda et le règne d’un roi d’Israël. Il a commencé à prophétiser vers 750 av. J.C. On ne sait pas si Osée a enregistré ses propres prophéties dans ce livre ou si quelqu’un d’autre l’a fait.
Osée venait du royaume nord d’Israël et la plupart de ses prophéties étaient destinées à Israël. Dieu a ordonné à Osée d’épouser une femme de mauvaise vie appelée Gomer (1.2). Ils ont eu trois enfants mais Gomer a quitté Osée pour être avec un autre homme. Puis le Seigneur a ordonné à Osée de continuer à aimer Gomer même si elle avait commis l’adultère (3.1). Leur famille était un symbole de la relation entre Dieu et Israël. Bien qu’Israël ait trahi Dieu en adorant des idoles, il aimait encore fidèlement Israël et promettait de sauver la nation. La prophétie d’Osée souligne la fidélité et la bonté de l’amour de Dieu.
Résumé d’Osée
1. Les chapitres 1-3 racontent la vie d’Osée et de son mariage avec Gomer.
2. Les chapitres 4-14 racontent et l’infidélité d’Israël et l’amour fidèle de Dieu.
Translation: Swahili
Utangulizi wa Hosea
Kitabu cha Hosea kinasimulia juu ya maisha ya Hosea na maono yake ya kinabii. Hosea 1:1 inasema kwamba alitabiri wakati wa utawala wa wafalme wanne wa Yuda na utawala wa mfalme mmoja wa Israeli. Alianza kutabiri mnamo mwaka 750 B.C (kabla ya Kristo). Haijulikani kama Hosea aliandika unabii wake mwenyewe katika kitabu hiki au kama mtu mwingine alifanya.
Hosea alitoka katika ufalme wa kaskazini wa Israeli na ujumbe wake mwingi wa unabii ulikuwa umekusudiwa kwa Israeli. Mungu alimwamuru Hosea amuoe mwanamke mwasherati anayeitwa Gomeri (1: 2). Walikuwa na watoto watatu, lakini Gomeri alimwacha Hosea awe na mwanamme mwingine. Ndipo Bwana akamwamuru Hosea aendelee kumpenda Gomeri ingawa alikuwa amezini (3: 1). Familia yao ilikuwa kama ishara ya uhusiano kati ya Mungu na Israeli. Ingawa Israeli ilimsaliti Mungu kwa kuabudu sanamu, bado aliwapenda Israeli kwa uaminifu na akaahidi kuliokoa taifa hilo. Unabii wa Hosea ulisisitiza uaminifu na wema wa upendo wa Mungu.
Muhtasari:
1. Sura ya 1-3 inazungumzia maisha ya Hosea na ndoa yake na Gomeri.
2. Sura ya 4-14 inasimulia juu ya ukosefu wa uaminifu wa Israeli na upendo mwaminifu wa Mungu.
(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)
Hosea has come down through history as the prophet deceived by his wife whom he never stopped loving, in spite of her infidelities. God, who called him to speak on his behalf to an idolatrous and materialistic people, wanted his prophet to experience the grief and the shame of a betrayed husband. The prophets reveal a God who feels a love so real and so personal for us that it can be expressed in human words. Hosea was about to carry the same cross as God’s: constantly loving and forgiving a fickle and unfaithful wife. Hosea will also shout God’s indignation at Israel because of their sins.
Hosea began to preach around the year 746, that is to say, at the end of the prosperous reign of Jeroboam II, in the northern kingdom of Israel. Right after that would begin the twenty years of decadence which would conclude with the capture of Samaria and the deportation of its inhabitants (721).
Hosea rises to accuse and threaten the people who are unconcerned. He continues to preach while the kingdom is collapsing and predicts the punishment of the people who are irresponsible and unfaithful to the covenant with their God. He understands that God is an educator and does not allow the misfortunes and even the destruction of the nation without his reasons. Through such means, Israel will again become what they once were when the Lord took them by the hand and brought them out of Egypt: they will become a poor and humble people, able to follow their God with faith and love.
The book of Hosea begins with the story of the failure of his married life. From that he draws a lesson for Israel, unfaithful to the Lord (chapters 1-3).
Then in chapters 4–13 we have a mixture of reproaches, threats, invitations to conversion and predictions of the exile. The final passage 14:2-10 offers hope for the future, when the Lord will have taken away all the riches in which Israel had trusted.
Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.
Nakilala si Oseas sa kasaysayan bilang propetang niloko ng kanyang asawa na patuloy pa rin niyang minahal sa kabila ng mga kataksilan nito. Tinawag siya ng Diyos para magsalita sa ngalan niya sa isang bayang materyalista at maraming dinidiyos na iba. At nais ng Diyos na maranasan din ng kanyang propeta ang sakit at kahihiyan ng isang asawang kinaliwa. Isang Diyos na nakadarama ng pagmamahal sa tao ang ipinakikilala sa atin ng mga propeta; tunay at personal na pagmamahal kayat naipahahayag sa wika ng tao. Pagkatawag ng Diyos sa propeta, tinanggap niya ang pribilehiyong madama at makita ang mga bagay gaya ng Diyos: kayat papasanin din ni Oseas ang parehong krus ng Diyos -- ang laging mahalin at patawarin ang asawang salawahan at taksil. At sa kabilang dako naman, isisigaw rin ni Oseas ang galit ng Diyos sa Israel sa harap ng mga kasalanan nito.
Mga taong 746 nang magsimulang mangaral si Oseas, ibig sabihi’y sa dakong huli ng masaganang paghahari ni Yeroboam II sa hilagang kaharian ng Israel. Pagkatapos na pag-katapos nito’y agad na magsisimula ang dalawampung taon ng pagbagsak at kabulukan na magwawakas sa pagkabihag sa Samaria at pagdedeport sa mga tagaroon (taong 721).
Narito si Oseas para akusahan at babalaan ang bayang nabubuhay nang walang paki-alam. Patuloy siya sa pangangaral samantalang pabagsak naman ang kaharian: ipinahahayag niya ang parusa ng bayang iresponsable at taksil sa pakikipagtipan ng kanilang Diyos. Pero nauunawaan niya na tagapagturo ang Diyos at hindi nito pahihintulutan nang walang dahilan ang mga kapahamakan at kahit na ang pagkawasak ng bansa. Sa ganitong paraan, ang Israel ay magbabalik sa dati nitong kalagayan nang akayin siya ni Yawe at ilabas mula sa Ehipto: siya ay magiging dukha at abang bayan, kayang sundan ang kanyang Diyos nang may pananampalataya at pagmamahal.
Nagsisimula ang libro ni Oseas sa istorya ng kabiguan ng kanyang buhay may-asawa. Naglalahad siya mula rito ng aral sa Israel na taksil kay Yawe (kab. 1-3).
At sa mga kabanata 4-13 naman, sama-sama ang mga panunumbat, babala, paanyaya sa pagbabalik-loob at pagbabalita ng pagkatapon. Isang pag-asa sa kinabukasan ang binubuksan ng huling talata, 14:2-10, sa oras na alisin na ni Yawe sa Israel ang lahat ng kayamanang pinanghawakan nito.
Translation: Cebuano
Si Oseas naila sa kasaysayan nga propetang gibudhian sa asawa apan, wala niya hunongi sa paghigugma bisan pa sa mga kakulangan sa kamatinud-anon. Ang Ginoo nga nagtawag niya sa pagsulti sa Iyang ngalan sa mga matootoohon ug materyalista nga mga tawo, buot nga ang iyang propeta makasinati sa pag-antos ug kaulawan sa gibudhian nga bana. Ang mga propeta nagpadayag sa Ginoo nga mibatig gugma nga tiunay ug suod alang sa katawhan, nga mahimong mapadayag sa tawhanong pinulongan. Human tawga sa Ginoo, ang propeta nakadawat sa pribilihiyo nga mobati ug makakita sa mga butang sama sa Ginoo: Si Oseas magpas-an sa krus sama sa Ginoo: makanunayon sa iyang paghigugma ug pagpasaylo sa mabalhinon ug mabudhion nga asawa. Ug si Oseas sab mopalanog sa kasuko sa Ginoo ngadto sa Israel tungod sa ilang mga sala.
Si Oseas nagsugod sa pagwali sa mga tuig 746, sa ato pa, sa kataposan sa mauswagon nga paghari ni Jeroboam II, sa amihanang gingharian sa Israel. Human adto, nagsugod ang 20 ka tuig sa kadunot sa gingharian nga misangko sa pagkabihag sa Samaria ug sa pagpalagpot sa mga lumolupyo (721).
Si Oseas mibarog aron pagsudya ug paghulga sa mga tawo nga walay pagpakabana. Nagpadayon siya sa pagwali samtang ang gingharian nag-anam og kahugno; iyang gitagna ang pagsilot sa mga tawo nga iresponsabli ug dili matinud-anon sa kasabotan tali sa Ginoo. Apan, nakasabot siya nga ang Ginoo magtutudlo ug dili motugot sa kaalaot, bisan sa pagkabungkag sa nasod nga walay mga rason. Pinaagi ini, ang Israel mahisama na pod sa iyang pagkasiya adtong panahon nga gisapwang sila sa kamot sa Ginoo ug gidala gawas sa Ehipto; mahimo silang kabos ug mapaubsanon nga mga tawo, nga nagsunod sa ilang Ginoo uban ang pagtoo ug gugma.
Ang libro ni Oseas nagsugod sa sugilanon sa iyang pakyas nga kaminyoon. Gikan ini, nakakuha siyag pagtulun-an alang sa Israel nga wala magmatinud-anon sa Ginoo (kapitulo 1-3).
Dayon, sa kapitulo 4-13, anaay pagsagol sa panudya, panghulga, pagdapit sa pagbag-o, ug panagna bahin sa pagkabihag. Ang kataposan nga parapo (14:2-10) nagtanyag og paglaom alang sa umaabot, sa dihang gidala na sa Ginoo ang tanang bahandi nga gitagoan sa Israel.
Translation: Spanish
Oseas encabeza a los «Profetas Menores». Menores lo son si se mide por el largo de sus libros. Pero también es cierto que muchos de ellos no han tenido en la tradición el mismo peso que los tres «Grandes». Oseas ha tenido en contra suya que era de Israel, el Reino del Norte, y que todas sus profecías se referían a dicha nación; esto no facilitó su reconocimiento por los judíos de Jerusalén que reunieron los escritos proféticos. Merece, sin embargo, una mención muy especial por ser el primero que conoció a Yavé como el amante de Israel.
Dios lo llamó para advertir en su nombre a un pueblo idólatra y materializado, y le pidió hablar, no sólo el lenguaje de Dios Sabaot, Señor de Israel, sino también el del esposo traicionado. Esa era una gran novedad. Grandes profetas que vinieron después de Oseas: Jeremías, el Segundo-Isaías, Ezequiel iban a retomar esta primera proclamación de Dios-amante. Una nueva visión de la alianza, unión y comunión de Dios con la humanidad, saldría de ahí, pasando a ser uno de los rasgos más decisivos de la fe judía, y luego, cristiana.
Para un tal mensaje, no era suficiente que el profeta supiera expresar con figuras humanas la forma divina de mirar a los hombres. La profecía auténtica no es cosa de palabras y de literatura, y era necesario que el profeta hubiese experimentado en carne propia lo que Dios siente y vive, en cierto sentido, tan realmente como nosotros. El primer profeta de Dios-amante fue un profeta engañado por su esposa, a la que, a pesar de sus infidelidades, no dejó de amar.
Oseas empezó a predicar como en el año 746, es decir, al final del próspero reino de Jeroboam II, en Israel del Norte. Inmediatamente después iban a empezar los veinte años de decadencia que tendrían por conclusión la toma de Samaria y el destierro de sus habitantes (año 721).
— El libro de Oseas comienza con el relato de su problema conyugal. De allí saca una lección para Israel, infiel a Yavé (cc. 1-3).
— Después, en los capítulos 4-13, se mezclan reproches, amenazas, invitaciones a la conversión y anuncio del destierro. Oseas, sin embargo, comprende que Dios es un educador y que no permite sin razón las desgracias y aun la destrucción de la nación. Israel va a volver a ser lo que era cuando Yavé lo tomó de la mano al sacarlo de Egipto: será un pueblo pobre y humilde, capaz de seguir a su Dios con fe y amor: 14,2-10.
Leave a Reply
You must be logged in to post a comment.