(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)
The period of the Kings is the third stage in Israel’s history. It follows the period of the Patriarchs (Abraham in 1750 B.C.) and that of the Exodus and the Conquest (Moses in 1250 B.C.).
David captured Jerusalem around 1000 B.C. After Solomon’s death in 932 B.C., the Kingdom of David and his son Solomon would be divided. The northern part, called the Kingdom of Israel, would cease to exist as a nation two centuries later. The southern part, called the Kingdom of Judah, would last until the year 587 B.C., the year of the destruction of Jerusalem and the Temple, and of the Exile to Babylon.
This period covers a total of four centuries. These four centuries of the Kings are the most important in sacred history because these are the period during which God raised up prophets from among his people.
The greater part of the Bible was written during those four centuries. It was not only the major prophets who produced writings, e.g., Isaiah and Jeremiah. There were also groups of prophets of lesser importance who wrote much of Israel’s history, such as the greater part of the pages of Genesis and Exodus, the books of Deuteronomy, Joshua, Judges, Samuel and Kings.
We can say that the period of the Kings is the most important period in sacred history. It is also the time which we know with the greatest precision.
These four centuries would appear to be the time of the Kingdom of Israel’s decadence if we paid attention only to its wealth and power. But during these four centuries, through trials, persecutions and difficulties of all kinds, Israel’s faith matured to the point of reaching, in the great prophets, a sublimity and clarity which only Christ would enhance.
The book of Kings
In the beginning, the actual books of Kings formed one book. This work is the fruit of the prophets’ reflection and was edited during the Exile in Babylon.
It is a religious history. And the events which other historians would consider important are deliberately omitted. For instance, it hardly discusses the important reigns of Omri and of Jeroboam II in Samaria. Its judgment on the Kings of Israel (Kingdom of Samaria) is always negative, blaming them for the division of the ancient Kingdom of David. Only a few kings of Judah are praised for their loyalty to Yahweh.
We can easily note three parts:
– the grandeur of Solomon’s reign and of the Temple;
– the history of the two kingdoms of Israel and Judah after their division;
– after the destruction of the Kingdom of Israel, the history of Judah until Jerusalem’s destruction in 587.
The chapters referring to Elijah and Elisha form a unit apart: 1 K 17–19 and 2 K 2–8.
Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.
Ang panahon ng Mga Hari ang ikatlong yugto sa kasaysayan ng Israel. Kasunod ito ng panahon ng Mga Patriyarka (si Abram sa taong 1750 bago dumating si Kristo) at ng panahon ng Exodo at Pananakop (si Moises sa taong 1250 bago kay Kristo).
Nakuha ni David ang Jerusalem mga taong 1000 bago kay Kristo. Mahahati naman ang kaharian ni David at ng kanyang anak na si Solomon pagkamatay ni Solomon sa taong 932 bago kay Kristo. At pagkaraan ng dalawang dantaon, mawawala bilang bansa ang hilagang bahagi na tinatawag na kaharian ng Israel. Mananatili naman ang bahaging timog na tinatawag na kaharian ng Juda hanggang sa taong 587, ang taon ng pagkawasak ng Jerusalem at ng Templo pati na ng Pagkatapon sa Babilonia.
Apat na dantaon ito sa kabuuan. At ang apat na dantaong ito ng Mga Hari ang pinakaimportante sa banal na kasaysayan. Sapagkat ito humigit-kumulang ang panahon nang palitawin ng Diyos ang mga propeta mula sa bayang iyon.
Sa apat na dantaong ito nasulat ang malaking bahagi ng Biblia. Hindi lamang ang mga dakilang propeta ang nag-iwan ng kanilang mga gawa: Isaias, Jeremias… kundi ang mga pangkat ng mga propeta na di masyadong mahalaga ang silang sumulat sa malaking bahagi ng kasaysayan ng Israel: ang mas maraming bahagi sa mga pahina ng Genesis at ng Exodo, ang mga libro ng Deuteronomio, Josue, Mga Hukom, Samuel at Mga Hari.
Kaya masasabi nating ang panahon ng Mga Hari ang pinakaimportante sa banal na kasaysayan, at ito ang panahong alam natin nang may higit na katiyakan.
Magiging pagbagsak at kabulukan nga lamang ng Kaharian ng Israel ang apat na dantaong ito kung ang kasaganaan lamang at kapangyarihan nito ang pagtutuunan natin ng pansin. Pero sa apat na dantaong ito lumago ang pananampalataya ng Israel na nahaharap sa lahat ng klase ng tukso, pag-uusig at kahirapan, hanggang marating ang kadakilaan at kaliwanagan sa mga dakilang propeta na tanging si Kristo lamang ang mas makapagsusulong.
Ang Aklat ng Mga Hari
Sa simula’y iisang aklat lamang ang dalawang libro ng Mga Hari. Bunga ng pagninilay ng mga propeta ang librong ito na binuo at tinipon sa panahon ng Pagkatapon sa Babilonia.
Isa itong kasaysayang panrelihiyon kaya naman kusang di isinasama ang mga bagay-bagay na maaaring importante para sa iba: halos wala itong sinasabi tungkol sa mahalagang paghahari nina Omri at Yeroboam II sa Samaria. Laging di maganda ang paghuhusga nito sa mga hari ng Israel (Kaharian ng Samaria), at isinisisi sa kanila ang pagkakahati ng matandang Kaharian ni David. Ilang hari lamang ng Juda ang pinupuri nito dahil sa kanilang katapatan kay Yawe.
Tatlong bahagi ang mapapansin:
– ang karilagan ng paghahari ni Solomon at ng Templo;
– ang kasaysayan ng dalawang kaharian ng Israel at Juda matapos mahati;
– matapos maglaho ang kaharian ng Israel, nagpapatuloy ang kasaysayan ng Juda hanggang sa pagkawasak nito sa taong 587.
Bumubuo ng isang hiwalay na bahagi ang mga kabanata tungkol kina Elias at Eliseo: 1 Hari kab. 17-19 at 2 Hari kab. 2 hanggang 8.
Translation: Cebuano
Ang panahon sa mga Hari maoy ikatulong yugto sa Kasaysayan sa Israel. Sunod ni sa panahon sa mga Patriarka (Abraham, 1750 B.C. ug sa Exodo ug Kadaogan (Moises, 1250 B.C.).
Nailog ni David ang Jerusalem sa mga tuig 1000, B.C. Human mamatay si Solomon sa 932, B.C., ang gingharian ni David ug sa anak niya nga si Solomon nabahin sa duha. Ang Amihanang bahin nga gitawag og Gingharian sa Israel nahanaw sa paglabay sa duha ka siglo. Ang habagatang bahin nga gitawag og Gingharian sa Juda milungtad hangtod sa tuig 587, B.C., ang pagkalumpag sa Jerusalem ug sa Templo ug ang Pagkabihag ini sa Babilonia.
Kining panahon may gidugayon nga upat ka siglo. Kining upat ka siglo sa mga Hari maoy labing importanti sa Balaang Kasaysayan kay mao man ni ang panahon kanus-a ang Diyos nagpadalag mga propeta sa iyang katawhan.
Ang taas nga bahin sa Biblia nasulat ining upat ka siglo. Wala lang kini sulata sa mga dagkong propeta sama nila ni Isaias ug Jeremias, apan dunay pundok sa ubang propeta nga dili kaayo ilado nga nagsulat sa dagkong bahin sa kasaysayan sa Israel: ang taas nga bahin sa Genesis ug Exodo, ang mga basahon sa Deuteronomio, Josue, Mga Maghuhukom, Samuel ug mga Hari.
Gawas nga ang panahon sa mga Hari maoy labing mahinungdanon sa balaang kasaysayan; mao sab kini ang panahon kanus-a ang mga hitabo klaro ug tukma gayod.
Makita nga kining upat ka siglo panahon sa nagkaawop nga kasaysayan sa Gingharian sa Israel, kon mao lay atong lantawon ang gahom ug bahandi. Apan sulod ining upat ka siglo, pinaagi sa mga pagsulay, mga panglutos, ug sa tanang matang sa kalisdanan nga ilang naagian, uban sa mga propeta, nakaabot ang Israel sa kahamtongan sa pagtoo nga nahingpit ug natuman diha ni Cristo.
Ang Basahon sa mga Hari
Sa Sinugdan ang mga Hari gihimong usa ra ka basahon. Kining tanan bunga sa pamalandong sa mga propeta nga nahashasan sa pagkabihag nila sa Babilonia.
Usa ni ka relihiyosong kasaysayan; gituyo nga wala dinhi ilakip ang mga hitabo nga giisip nga mahinungdanon sa ubang batid sa kasaysayan: halos wala mahisgoti dinhi ang mahinungdanong pagmando ni Omri ug Yeroboam II sa Samaria. Gihinumdoman ang mga hukom ug binuhatan sa mga Hari nga nakaingon sa pagkabulag sa Gingharian. Pipila ra ang mga hari sa Juda nga gidayeg tungod sa ilang kamaunongan kang Yahwe.
Tulo ka bahin ang dali rang mamatikdan:
– ang mahimayaong paghari ni Solomon ug ang Templo;
– ang kasaysayan sa duha ka gingharian sa Israel ug Juda human sa ilang pagkabulag;
– human sa pagkapukan sa Gingharian sa Israel, giasoy ang kasaysayan sa Juda hangtod sa pagkapukan sa Jerusalem sa tuig 587 B.C.
Ang mga ulohan nga naghisgot ni Elias ug Eliseo himulag nga han-ay 1 Hari 17 nagdto sa 19 ug 2 Hari 2 ngadto sa 8.
Translation: Spanish
El tiempo de los Reyes constituye la tercera etapa de la historia de Israel, después del tiempo de los Patriarcas (Abraham, en los años 1750 antes de Cristo) y el tiempo del Exodo y la Conquista (Moisés, en los años 1250 antes de Cristo).
David había tomado Jerusalén más o menos en el año 1000 antes de Cristo. El reino de David y su hijo Salomón se dividirá a la muerte de Salomón, ocurrida en el 932 antes de Cristo. La parte del norte, llamada reino de Israel, dejará de existir como nación al cabo de dos siglos. La parte del sur, llamada reino de Judá, durará hasta el año 587, año de la destrucción de Jerusalén y del Templo, con el Destierro a Babilonia.
Son cuatro siglos en total. Estos cuatro siglos de los Reyes son los más importantes de la historia sagrada, porque éste fue, más o menos, el tiempo en que Dios hizo surgir en ese pueblo los profetas.
La mayor parte de la Biblia se escribió en esos cuatro siglos. No solamente los grandes profetas dejaron sus obras: Isaías, Jeremías..., sino que grupos de profetas de menos importancia escribieron gran parte de la historia de Israel: la mayoría de las páginas del Génesis y del Exodo, los libros del Deuteronomio, de Josué, de los Jueces, de Samuel y de los Reyes.
Con esto queremos decir que el período de los Reyes es el que conocemos con mayor precisión histórica.
Estos fueron cuatro siglos en que la fe de Israel, enfrentando tentaciones, persecuciones y dificultades de toda clase, maduró hasta alcanzar, en los grandes profetas, esta sublimidad y lucidez que sólo Cristo podía llevar más adelante.
El libro de los Reyes
Al comienzo, los dos libros de los Reyes formaban uno solo. Esta obra es el fruto de la reflexión de los profetas y terminó de redactarse durante el Destierro a Babilonia.
Se trata de una historia religiosa que, deliberadamente, omite hechos que a otros parecerían muy interesantes: apenas se habla de los importantes reinados de Omri y Jeroboam II en Samaria. El juicio es siempre desfavorable para los reyes de Israel, recordando cada vez la culpa del primero de ellos, Jeroboam, responsable de la división. Solamente se alaba a algunos reyes de Judá por su fidelidad a Yavé.
Se notarán tres partes:
— La magnificencia del reinado de Salomón y del Templo.
— La historia de los dos reinos separados de Israel y de Judá.
— Después de la desaparición del reino de Israel, sigue la historia de Judá hasta su destrucción, en el 587.
Los capítulos referentes a Elías y Eliseo forman un conjunto aparte: 1 R, capítulos 17-19, y 2 R, capítulos 2 a 8.
(Pioneer Bible Translators and The Word for the World use the following introduction in many of their translation projects around the world.)
The books of 1 and 2 Kings were originally one larger book. It was first divided into two books in the Septuagint, which is the ancient Greek translation of the Old Testament. It is not known who wrote or compiled the books of 1 and 2 Kings. The writer of Kings used several sources to compile the books (see 1 Kings 11:41, 14:19, and 14:29 for some examples). It is also not known exactly when the books were written or compiled. It is clear that they were completed after king Jehoiachin was released from captivity, in 561 B.C., because this event is described in 2 Kings 25:27. Many scholars also think that a great part of these books was written many years earlier.
The books of 1 and 2 Kings tell about each king of Israel and Judah from the time of King Solomon, when these two nations were still united, describing the division of the kingdom and the separate histories of the two nations until they were both conquered and exiled by other nations. The writer focuses on each king’s relationship with God and whether he followed God or not. Some kings “did what was pleasing to the Lord” (2 Kings 18:3). Others “sinned against the Lord” (2 Kings 21:2). The writer explains in greater detail the reigns of the kings who did what was pleasing to the Lord and shows that each nation’s success was tied to their king’s faithfulness to God. In 2 Kings 17:7, we read that Israel was exiled because “the Israelites had sinned against the Lord” and because “they worshiped other gods.”
Outline of 1 Kings:
1. Chapters 1-11 tell of how David’s son Solomon became king and about his reign over the united kingdom of Israel.
2. In chapters 12-16 we read about the division of the kingdoms of Israel and Judah as well as some of their kings.
3. Chapters 17-19 tell of the ministry of the prophet Elijah and especially his dealings with king Ahab of Israel.
4. Chapters 20-22 deals with the end of Ahab’s reign over Israel as well as some other kings of Israel and Judah.
Outline of 2 Kings:
1. Chapters 1-8:15 tell about the end of the prophet Elijah’s ministry and the ministry of his student and successor Elisha.
2. In chapters 8:16-17 we read of several more kings of Israel and Judah as well as the exile of Israel.
3. Chapters 18-20 tell of the reign of Hezekiah, king of Judah, and how he followed the Lord.
4. Chapters 21-25 describe the lives of the last kings of Judah and how Judah was conquered and exiled to Babylon.
Les livres de 1 Rois et 2 Rois ne formaient à l’origine qu’un seul livre plus long. Il a été d’abord divisé en deux dans la Septante, la traduction en grec ancien de l’Ancien Testament. On ignore qui a écrit ou compilé les livres de 1 et 2 Rois. L’auteur des livres des Rois a employé plusieurs sources pour compiler les livres (voir 1 Rois 11 :41, 14 :19 et 14 :29 pour des exemples). On ne sait non plus les dates précises où on a écrit ou compilé les livres. Il est évident qu’on les a achevés après la libération du roi Jojakin de la captivité en 561 av. j-c puisque cet événement est décrit dans 2 Rois 25 :27. Beaucoup d’experts croient aussi qu’une grande partie de ces livres a été écrite beaucoup d’années plus tôt.
Les livres de 1 Rois et de 2 Rois racontent l’histoire de chaque roi d’Israël et de Juda, à partir de l’époque du roi Salomon quand les deux nations étaient toujours unies. Ils décrivent la division du royaume et les histoires distinctes des deux nations jusqu’à l’époque où elles ont été toutes les deux conquises par d’autres nations et exilées. L’auteur souligne les relations que chaque roi avait avec Dieu, s’il suivait Dieu ou s’il ne le suivait pas. Certains rois « firent ce qui est droit aux yeux de l’Eternel » (2 Rois 18 :3.) D’autres « firent ce qui est mal aux yeux de l’Eternel » (2 Rois 21 :2). L’auteur donne une explication plus détaillée des règnes des rois qui ont fait ce qui est droit aux yeux de l’Eternel et démontre que la réussite de chaque nation était liée à la fidélité de leur roi envers Dieu. Dans 2 Rois 17 :7 nous lisons qu’Israël a été exilé parce que « les enfants d’Israël péchèrent contre l’Eternel » et « parce qu’ils craignirent d’autres dieux. »
Résumé du premier livre des Rois
1. Les chapitres 1 -11 racontent comment Salomon, fils de David, est devenu roi et son règne sur le royaume uni d’Israël.
2. Dans les chapitres 12 – 16 nous lisons au sujet de la division des royaumes d’Israël et de Juda et aussi de quelques-uns de leurs rois.
3. Les chapitres 17 – 19 racontent le ministère du prophète Elie, et surtout ses relations avec le roi Achab d’Israël.
4. Les chapitres 20 – 22 traitent de la fin du règne d’Achab sur Israël, et d’autres rois d’Israël et de Juda.
Résumé du second livre des Rois
1. Les chapitres 1 – 8 :15 racontent la fin du ministère du prophète Elie et le ministère de son disciple et successeur Elisée.
2. Dans les chapitres 8 :16 – 17 nous lisons de plusieurs autres rois d’Israël et de Juda ainsi que de l’exil d’Israël.
3. Les chapitres 18 – 20 racontent le règne d’Ezéchias, roi de Juda, en montrant qu’il était fidèle au Seigneur.
4. Les chapitres 21 - 25 racontent la vie des derniers rois de Juda et comment Juda a été vaincu et exilé à Babylon.
Translation: Swahili
Utangulizi wa Vitabu vya 1 Wafalme na 2 Wafalme
Vitabu vya 1 Wafalme na 2 Wafalme mwanzoni kabisa vilikuwa ni kitabu kimoja kikubwa. Kwa mara ya kwanza viligawanywa na kuwa vitabu viwili katika toleo la Biblia la Septuaginti, toleo ambalo ndilo la kale zaidi la Agano la Kale katika lugha ya Kigiriki. Haijulikani hasa ni nani aliyeviandika vitabu vya 1 Wafalme na 2 Wafalme, au kuviweka katika mpangilio vilionao. Mwandishi wa vitabu vya Wafalme alitumia nyaraka kadhaa za kale katika kuviandika (angalia 1 Wafalme 11:41, 14:19, na 14:29 kama mifano inayothibitisha ukweli huu). Pia haijulikani hasa ni lini vitabu hivi vilipoandikwa au kuwekwa katika mpangilio wake. Ni wazi kwamba vilikamilishwa baada ya mfalme Yekonia kuachiliwa kutoka uhamishoni Babeli katika mwaka wa 561 K.K., kutokana na ukweli kwamba tukio hili limeelezwa katika 2 Wafalme 25:27. Wasomi wengi wa elimu ya mambo ya Biblia wanaamini kwamba sehemu kubwa ya vitabu hivi iliandikwa miaka mingi kabla ya wakati huo.
Vitabu vya 1 Wafalme na 2 Wafalme vinasimulia habari za kila mfalme wa Israeli na Yuda toka katika kipindi cha utawala wake Sulemani, wakati mataifa haya mawili yalipokuwa bado yameunganika. Vitabu vya 1 Wafalme na 2 Wafalme vinasimulia jinsi ufalme wa Israeli iliyounganika ulivyogawanyika na kuwa falme mbili zilizofuata mielekeo iliyotofautiana, hadi pale falme hizi ziliposhindwa na mataifa mengine na watu wake kuhamishwa na kupelekwa ugenini. Mwandishi anachunguza uhusiano wa kila mfalme na Mungu ili kujua kama alimfuata Mungu kiukweli au laa. Baadhi ya wafalme walifanya “mema machoni pa BWANA” (2 Wafalme 18:3). Wengine walifanya “yaliyo mabaya machoni pa BWANA” (2 Wafalme 21:2). Mwandishi anasimulia kwa kina habari za utawala wa wafalme waliofanya mema machoni pa BWANA na kuonesha kwamba mafanikio ya kila taifa yalitokana na uaminifu wa mfalme husika kwa Mungu. Katika 2 Wafalme 17:7, twasoma kwamba Israeli walitekwa na kupelekwa ugenini kama watumwa kwa sababu zifuatazo: “Yalitukia hayo kwa sababu wana wa Israeli walikuwa wametenda dhambi juu ya Bwana”; na kwa sababu pia “waliabudu miungu mingine.”
Muhtasari wa Yaliyomo katika 1 Wafalme:
1. Sura 1-11 zinasimulia jinsi Sulemani mwana wa Daudi alivyopata kuwa mfalme na habari za utawala wake juu ya ufalme wa Israeli iliyounganika.
2. Katika sura 12-16 twasoma kuhusu kugawanyika kwa ufalme wa Israeli na Yuda, na pia baadhi ya wafalme wa mataifa haya mawili.
3. Sura 17-19 zinasimulia habari za huduma ya nabii Eliya na hasa kuhusu mivutano iliyokuwapo baina yake na mfalme Ahabu wa Israeli.
4. Sura 20-22 zinashughulikia mwisho wa utawala wa mfalme Ahabu juu ya Israeli, pia habari za wafalme wengine waliotawala baada yake, pamoja na habari za wafalme wa Yuda.
Muhtasari wa Yaliyomo katika 2 Wafalme:
1. Sura 1-8:15 zasimulia habari za matukio ya mwishoni mwa huduma ya nabii Eliya, na pia huduma ya nabii Elisha aliyekuwa mwanafunzi na mrithi wake kihuduma.
2. Katika sura 8:16-17 twasoma habari za wafalme wengine wa Israeli na Yuda, pamoja na habari za wana wa Israeli waliopelekwa uhamishoni (utumwani).
3. Sura 18-20 zinasimulia habari za utawala wa Hezekia mfalme wa Yuda, na jinsi alivyomwandama na kumtii Bwana.
4. Sura 21-25 zinaelezea habari za maisha ya wafalme wa mwisho waliotawala nchi ya Yuda, na jinsi Yuda ilivyovamiwa na kutekwa, na kupelekwa utumwani Babeli.
Leave a Reply
You must be logged in to post a comment.