Introduction to Acts (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

During the three years of public life, Jesus set down the foundations of the Church: he gathered his first disciples and associated them with his mission (Mk 3:13-16). He put Peter in charge of the community (Mt 16:18) and made him the guardian of the faith (Lk 22:31) within the new People of God. He made the twelve apostles and the disciples a community of witnesses (Jn 15:16) and promised them the gift of the Spirit who would help them come to know the fullness of the Light which Jesus came to bring into the world (Jn 16:13).

Now, the Lord is risen, and from the pierced side of Jesus, a new people, a new world is born, like the child coming to life in the blood and water flowing from its mother’s womb (Jn 19:34). This gospel community, enlightened by the word of Jesus, enlivened by his Spirit, sets out to announce God’s marvelous deeds to the ends of the earth and to gather together in unity, the scattered children of God (Jn 11:52).

Two great giants stand out in this evangelization: Peter and Paul. Peter will devote himself in particular to the evangelization of the Jews, while Paul will become the apostle to the Gentiles (Gal 2:7-8).

Luke, the author of the third gospel, writes about this nascent Church in the book of the Acts of the Apostles, which was probably first called Acts of Apostles. If, as in the case of the gospels, earlier accounts of the Acts existed which Luke would have drawn upon to write his text, the harmony achieved in editing these various texts is indeed remarkable since it is very difficult to identify these different texts today.

Certain scholars believe that at the outset the Acts of the Apostles and the third gospel were one and the same text that was only divided up later. One point is certain, however: by the beginning of the second century, the Acts of the Apostles were already a separate text. However, the testimony concerning the beginnings of the Church has come down to us in two different forms: the “current text,” coinciding with the majority of ancient manuscripts of Syrian and Egyptian origin, and the said “Western text,” which is longer and where the disputes between the Jews and the first Christians are more in evidence.

The Book of the Acts does not follow a rigorous outline. One can, however, pick out some clear-cut divisions in the text which allow us to glimpse Luke’s project. Without focusing exclusively on Peter and Paul, Luke devoted the greater part of his work to them. In spite of many exceptions, Peter dominates the first twelve chapters, while Paul dominates the second part of the book.

From the geographical point of view, one can notice that the Acts bring us from Jerusalem, through Judea and Samaria, to Rome, thus following the mission to which Jesus appointed his apostles on ascension day (Acts 1:8). In the first seven chapters we are in Jerusalem, then in chapter 8 and those following, we see – of course, with some exceptions – the Church taking root in Judea, in Samaria and along the coastal plain; from chapter 13 onwards, we accompany Paul to Asia Minor and to Greece and finally, in chapter 28, to Rome, to the Palace of the Emperor, that is to say, to the heart of the pagan world.

There, the Book of the Acts ends abruptly, as if Luke, like the runner whose job is to accompany the Good News of salvation as it is spreading out from Jerusalem to the ends of the earth, has achieved his goal and thus fulfilled his contract. This in itself is sufficient to remind us that the Acts, no more than the gospels, do not pretend to be a biography of Peter and Paul, or a detailed history of the early Church, but a testimony to the work of the Holy Spirit.

Indeed, the Holy Spirit is the veritable actor in the birth of the Church: this is the reason why many commentators, ever since the first Christian centuries, have not hesitated to call this book “The Gospel of the Holy Spirit.” With only slight modification we could use here the words of John in Jn 20:3: “The Spirit has accomplished many other signs which have not been written of in this book. These have been recorded so that you may believe that the Spirit is at work in the Church of Jesus Christ.”

Luke’s intention in the Acts is to highlight, in particular through the diverse preaching of Peter and Paul, how the mystery of Christ and of the Church has been announced and prepared for in the Old Testament, but also how this double mystery — Christ and the Church — fulfills the Old Testament.

In this perspective, Luke readily highlights the parallels between Jesus and his Church, and also between the people of the Old Testament and the Church: by way of example, let us mention the parallels between the death of Stephen and that of Christ, between the journey to Jerusalem of Paul and that of Christ, but also the opposition between the Tower of Babel and Pentecost.

Continuing in this same line of inquiry, Jerusalem constantly flows from the pen of Luke, (58 times). As he has done in his gospel, where the Holy City is mentioned 30 times, Luke points to Jerusalem as the place where salvation is accomplished and from where the Good News is to be taken to all nations.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

在三年的传教生活中，耶稣奠定了教会的基础：他召集了第一批门徒，以他的使命把他们联结在一起（谷3:13-16）。他立伯多禄掌管整个团体（玛16:18），并让他在天主的新子民中做信仰的守卫者（路22:13）。耶稣以十二宗徒和许多门徒组成的团体作见证（若15:16），许诺他们圣神的恩赐，帮助他们懂得他带到世上来的光明的完满性（若16:13）。

现在，主已升天，从耶稣被刺穿的肋旁，诞生了一群新的子民和一个新的世界，正如婴儿伴著血和水从母腹中出生一样（若19：34）。这个被耶稣之言启发、被圣神赋予活力的福音团体从此出发，遍走世界，宣扬天主的奇异事迹，将分散的天主儿女聚集于一体（若11：52）。

在教会这个“新以色列”中，有两位突出的巨将：伯多禄和保禄。伯多禄献身于向犹太人宣讲福音，而保禄则成为非犹太人的宗徒（迦2：7-8）。

路加，第三部福音书的作者，将这新生的教会记载在《宗徒大事录》一书中。如果像福音那样在撰写《宗徒大事录》前早已存在某些有关宗徒事迹的文献，而路加选取了其中一些来编写此书的话，那我们要说这项编辑工作实在了不起，因为此书充满和谐，文意连贯，毫无破绽。至今仍无法说此书有抄袭之嫌。

某些学者认为《宗徒大事录》的开头与第三部福音书是相连的，两者可合二为一，只是后来对其相同的内容有所划分。然而有一点是可以肯定的：公元二世纪初，《宗徒大事录》已经自成一书了，只是有关教会形成的证明以两种不同的方式流传下来：一是“通行版本”，与叙利亚和古埃及的大量古代手抄本一致；二是人们所说的“西方版本”，它比较长，而且其中犹太人和早期基督的争论相当明显。

《宗徒大事录》并没有按严密的架构撰写。但人们仍能从书中找到一些鲜明的个人看法，从而得以一瞥路加设计的规划。路加几乎把全部注意力集中在伯多禄和保禄身上，作品的绝大部分是对这两位宗徒的极力刻划。尽管有些其他插曲，伯多禄仍是前十二章的主角，后半本书中保禄则成为主人公。

从地理角度看，我们可以看出《宗徒大事录》把读者从耶路撒冷带出，经过犹太和撒玛利亚到达罗马，引出耶稣升天之日指令他的宗徒要完成的使命（宗1：8）。前七章的事发生在耶路撒冷，在第八章及以后的章节中，我们读到（当然除了一些例外）教会在犹大、撒玛利亚和沿海平原上扎下了根；从十三章起，我们伴随著保禄去小亚细亚和希腊；最后在二十八章时到达罗马，到了皇宫，即当时所谓异教世界的心脏。

《宗徒大事录》在那里突然停笔，好像路加是一个马拉松运动员，任务是陪伴救赎的福音，从耶路撒冷一直传播到世界的尽头。既然他已到达目的地，便意味著完成了合约。我们从这里足以认识到：《宗徒大事录》与福音书一样，并没有假托为伯多禄和保禄的个人传记，也非早期教会的详细史籍，而是对圣神工作的一个证明。

事实上，圣神才是教会诞生名副其实的行动者：这就是为什么自早期起，众多的评注者已毫不犹豫地称此书为“圣神的福音”。只需少许的更改，我们可引用若望的话来表述：“圣神完成了其他许多神迹，只是这些神迹并没都被记载在这本书中。凡被记载下来的无非是要你们相信圣神在耶稣基督的教会内工作。”

路加《宗徒大事录》中是想特别通过伯多禄和保禄各不相同的传道，来强调基督和教会的奥秘神迹是如何被宣传，又是如何被安排在旧约的预言中，连贯地也强调了这双重的奥秘是如何在以色列历史中具有意义了。

从这一观点出发，路加机敏地强调了耶稣和他的教会之间的对比，以及旧约子民和教会子民之间的对比：例如，斯德望和耶稣的死亡的对比；保禄和耶稣赴耶路撒冷的旅程的对比;保禄和约纳的海上行程的对比，甚至巴贝耳塔与圣神降临的对比也可作为例证。

再继续同样的探究，我们可发现“耶路撒冷”不时出现在路加笔下，前后共五十八次。就像他在福音书中共提到过三十次“圣城”一样，路加指出耶路撒冷是完成救赎的所在，是福音向全世界传扬的出发地。

Translation: Tagalog

Maliwanag na sinasabi sa atin ng Ebanghelyo na sa kabila ng pagpapahayag ni Jesus ng pagdating ng Paghahari ng Diyos sa kanyang maliit na bansa, binigyang-pansin din niya ang paghubog sa mga “apostol” o mga isinugo niya upang palaganapin ang mensahe sa buong daigdig dahil sila ang pundasyon ng kanyang Iglesya.

Ano ang nangyari mula sa mga apostol hanggang sa atin? Mangangailangan tayo ng maraming libro para maisalaysay ang buhay ng ating mga kapatid sa pananampalataya sa loob ng dalawampung dantaong pagpapatuloy ng Iglesyang itinatag ni Kristo. Huwag tayong magtaka na walang sigla ang maraming Kristiyano: ito ang kalagayan ng tao. Ang mga karanasan at mga gawa ng mga tunay na sumasampalataya, ang mga apostol at mga martir, ang talagang mahalaga sa atin. Ang Mga Gawa ng mga Apostol ang unang aklat na nagsasabi sa atin tungkol dito. Sinulat ito mismo ng ebanghelistang si Lucas. Dito sinasabi sa atin ni Lucas ang tungkol sa mga unang yugto ng Iglesya sa mga taong kasunod ng muling pagkabuhay ni Kristo.

Interesado rin tayo sa aklat ng Mga Gawa sa isa pang dahilan: sa kasalukuyang mga taon, nasasaksihan natin ang pagbagsak ng maraming istrukturang dahilan ng pagiging malaking-malaking institusyon ng Iglesya. At may kutob tayo na muli lamang magkakaroong-sigla ang napakalaking katawang ito sa pamamagitan ng pagyabong at pagdami ng mga tunay na pamayanang Kristiyano. Itinuturo mismo sa atin ng aklat ng Mga Gawa kung paanong lumitaw ang mga unang komunidad sa pamamagitan ng paggawa ng mga apostol at pagkilos ng Espiritu Santo.

Hindi nasaksihan ni Lucas ang simula dahil pagano pa siya noon at nakatira sa labas ng Palestina sa Antiokiya. Ngunit nang maging Kristiyano siya, sumama siya kay Pablo sa mga misyon nito mula sa taong 50. Kayat parang may dalawang bahagi ang aklat ng Mga Gawa. Sa unang bahagi, mga kabanata 1-15, tinipon ni Lucas ang lahat ng puwede niyang malaman tungkol sa unang dalawampung taon ng Iglesya. Sa ikalawang bahagi naman, mga kabanata 15-28, iniwan niya sa atin, higit sa lahat, ang ulat tungkol sa nakita niyang ginagawa ng kanyang gurong si Pablo. Nagtatapos ang aklat sa taong 62.

Translation: Cebuano

Ang Ebanghelyo tatawng nagsulti nga samtang gisangyaw ni Jesus ang pag-abot sa gingharian sa Diyos sa gamay niyang nasod, mas nabalaka siya sa pag-umol sa “apostoles”, ang iyang gipadala aron pagsangyaw sa mensahe sa tibuok kalibotan, kay silay mahimong sukaranan sa iyang simbahan.

Unsay nahitabo gikan sa panahon sa mga apostol hangtod karon? Nagkinahanglan tag daghang libro nga makaasoy sa kinabuhi sa kauban natong magtotoo sulod ining 20 ka siglo sa kinabuhi sa simbahan ni Cristo. Ang importanti ining kasaysayana dili ang pagkaalang-alang ra sa mga kristyanos: kondisyon ning tawhanon. Ang tinuod nga makapainteres nato mao ang kahibawo sa kasinatian ug binuhatan sa matuod nga magtotoo nga mga apostoles ug martir. Ang unang libro nga naghisgot nila mao ang mga Buhat, sinulat ni Lucas, ang ebanghelista. Si Lucas nag-asoy dinhi sa unang mga ang-ang nga giagian sa simbahan sa katuigan human sa pagkabanhaw ni Cristo.

Interesado pod ta sa Mga Buhat tungod sa laing rason: sa dili pa dugay atong nakita ang pagkawagtang sa daghang istruktora nga naghimo sa simbahan nga institusyong dako kaayo, ug nagtoo ta nga kining dakong buok makakuhag balik sa iyang kusog kon ang tinud-anayng kristohanong katilingban motubo ug molambo. Ang Mga Buhat nagtudlo nato sa insakto giunsa sa unang katilingban pagkatukod: pinaagi sa trabaho sa mga apostoles ug sa paglamdag sa Espiritu Santo.

Si Lucas wala makasaksi sa sinugdan sa simbahan, kay pagano man siya nga nagpuyo gawas sa Palestina, sa Antioquia. Apan human siya makabig, miuban siya sa mga misyon ni Pablo, gikan sa tuig 50. Busa, may duha ka bahin ang Buhat. Sa una, mga kapitulo 11-15, gipundok ni Lucas ang tanan nga iyang nahibaw-an mahitungod sa unang 20 ka tuig sa simbahan. Sa ikaduha, mga kapitulo 15-28 nag-asoy si Lucas sa espesyal nga paagi sa kalihokan sa iyang maestro, si Pablo. Ang libro nahuman sa tuig 62.

Translation: Spanish

Durante los tres años de la vida pública, Jesús puso las bases de su Iglesia: reunió a sus primeros discípulos y los asoció a su misión (Mc 3,13-16); constituyó a Pedro como responsable de la «comunión» (16,18) y guardián de la fe (Lc 22,31) en este nuevo pueblo de Dios; hizo de los Doce y los discípulos un pueblo de testigos (Jn 15,16) y les prometió el don del Espíritu que les descubriría la plenitud de esa luz que había venido a traer a la tierra (Jn 16,13).

Hoy el Señor ya está resucitado; un pueblo nuevo y un mundo nuevo ha nacido del costado abierto de Jesús, como el niño nacido en la sangre y el agua que se escurren del vientre de su madre (Jn 19,34). Iluminado por la palabra de Jesús y animado por su Espíritu, este pueblo se pone en camino para anunciar a todas las naciones las maravillas de Dios y para reunir en la unidad a los hijos dispersos (Jn 11,52).

En esta hazaña apostólica se destacarán dos grandes figuras: Pedro y Pablo. Pedro se dedicará en especial a la evangelización de los Judíos, Pablo será puesto aparte para anunciar la Buena Nueva de la salvación a los paganos (Gal 2,7- 8).

Lucas, autor del tercer Evangelio, dará testimonio de ese nacimiento de la Iglesia en el libro llamado Los Hechos de los Apóstoles, o probablemente en su origen Hechos de Apóstoles. Si existieron para esta obra, como para los Evangelios, relatos más antiguos que Lucas utilizó para redactar su texto, la armonización de esos diversos documentos fue hecha de una forma tan notable que hoy resulta muy difícil distinguirlos. Algunos especialistas piensan que en un principio Los Hechos de los Apóstoles formaban un mismo y único libro con el tercer Evangelio, y que habría sido dividido posteriormente. Sin embargo se da por seguro que desde principios del segundo siglo, Los Hechos de los Apóstoles aparecen como un texto independiente.

Este testimonio sobre el nacimiento de la Iglesia nos ha llegado bajo dos formas diferentes: el texto «corriente», representado por la mayoría de los manuscritos antiguos de origen sirio y egipcio, y el texto llamado «occidental», más largo y muy marcado por las querellas que enfrentaban a los judíos y a los primeros cristianos. Pero realidad las diferencias se notan tan sólo en un número bastante reducido de versículos.

El libro de Los Hechos parece que no se desarrolla según un plan riguroso, pero se pueden distinguir algunas grandes divisiones de la obra, en que se resalta el proyecto de Lucas. Ciertamente Lucas ha asignado la mejor parte a Pedro y a Pablo, pero no se refiere a ellos en exclusividad. A pesar de numerosas excepciones, la figura de Pedro domina en los doce primeros capítulos, y la de Pablo en la segunda parte de la obra.

En el plano geográfico se puede advertir que Los Hechos de los Apóstoles nos conducen desde Jerusalén, pasando por Judea y Samaría, hasta Roma, siguiendo así la misión que Jesús fijó a sus apóstoles el día de su Ascensión (Hech 1,8). Los siete primeros capítulos nos sitúan en Jerusalén, después, en los capítulos ocho y siguientes, y siempre dando lugar a las excepciones, nos presenta la Iglesia que se desarrolla en Judea, en Samaría y en la llanura costera. A partir del capítulo 13, nos trasladan con Pablo a Asia Menor y a Grecia, para situarnos en el capítulo 28 en Roma, en el tribunal del emperador, es decir, en el corazón mismo del mundo pagano. Ahí se detiene bruscamente el libro de Los Hechos como si Lucas, cual si fuera un corredor encargado de acompañar la irradiación de la Buena Nueva de Salvación desde Jerusalén a los confines de la tierra, hubiese alcanzado su objetivo y cumplido su contrato.

Basta esto para darnos a entender que los Los Hechos, como tampoco los Evangelios, no se presentan como una historia detallada de la Iglesia primitiva o una biografía de Pedro o Pablo, sino como un testimonio de la obra del Espíritu Santo.

En efecto, el Espíritu Santo es el verdadero «Hechor» del nacimiento de la Iglesia, por lo que muchos comentaristas, ya desde los primeros siglos cristianos, no han vacilado en llamar a este libro como «El Evangelio del Espíritu Santo». Se podrían retomar aquí, pero modificándolas, las palabras de Juan: «El Espíritu llevó a cabo muchos otros signos que no han sido mencionados en este libro, pero estos han sido puestos por escrito para que ustedes crean que el Espíritu está actuando en la Iglesia de Jesucristo».

En este libro de Los Hechos aparecen además otros rasgos importantes, y en primer lugar que la Iglesia está enraizada en la experiencia y en la tradición de la fe de Israel. Se manifiesta la misma convicción que ya encontramos en los Evangelios: «Jesús cumplió las Escrituras», es decir, llevó a su plenitud y transfiguró en su propia persona todas las realidades del Antiguo Testamento: la realeza de David, la predicación de los profetas, el Templo, el maná, el cordero, etc. etc.

En Los Hechos de los Apóstoles, a través de las diversas predicaciones de Pedro, y en particular de Pablo, Lucas se dedica a señalar cómo el misterio de Cristo y de la Iglesia fueron anunciados y preparados en el Antiguo Testamento, pero también e inseparablemente, cómo este doble misterio devuelve todo su sentido a la historia de Israel.

En esta perspectiva Lucas destaca expresamente los paralelos entre Jesús y su Igle sia, pero también entre el pueblo del Antiguo Testamento y la Iglesia; citemos, a manera de ejemplo, los paralelos entre la muerte de Esteban y la de Jesús, la subida de Pablo a Jerusalén y la de Jesús, o también el contraste entre la torre de Babel y Pentecostés.

Siempre en el mismo sentido, Jerusalén aparece a cada momento bajo la pluma de Lucas (58 veces). Tal como también lo hace en su Evangelio, donde la ciudad santa, a diferencia de los otros Evangelistas, es nombrada 30 veces, Lucas presenta a Jerusalén como el lugar donde se cumplió la salvación y de donde debe partir el anuncio de la Buena Nueva a todas las naciones.

Introduction to 2 Timothy (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

What we have said in the Introduction to the First Letter to Timothy is equally suitable for this second letter. It is supposed to have been written by Paul from his prison in Rome, shortly before his death. There is no reason for doubting the authenticity of a few details that Paul gives on his situation while awaiting his sentence. As for the rest, both Paul and Timothy are only pseudonyms: the counsels and the warnings are actually those the unknown author wanted to give the ministers of the Church, some decades after the death of the apostle.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

弟茂德前书引言中所讲述的也适用于本书。人们认为本信是保禄在罗马的狱中，临死前不久写成的。其中一些细节的真实性不容置疑，保禄谈到自己在等待判决的处境。其他的内容，是本信不知名作者借用保禄和弟茂德之名建议和警告当时教会的首领们。那时，宗徒伯多禄已去世好几十年了。

Translation: Tagalog

Tingnan ang Introduksyon sa 1 Timoteo. Sa ikalawang liham na ito kay Timoteo ay nababasa natin ang ilang talatang sinulat ni Pablo mula sa isang piitan sa Roma. Parang naging isang pamamaalam ito, sa isang sandaling matindi ang nadarama niyang kalungkutan at ipinalalagay na tinalikuran na siya ng mga mananampalataya. Nakikini-kinita niya ang nalalapit na paghatol sa kanya ng kamatayan, at tinawag niya si Timoteo.

Sa takdang sandaling iyon, ipinakita ni Pablo ang kanyang ganap na pagtitiwala sa Panginoon at tinangka niyang ipabatid ang kanyang diwa kay Timoteo.

Translation: Cebuano

Kining ikaduhang sulat alang ni Timoteo gisulat ni Pablo sa prisohan sa Roma. Sulat-panamilit ni sa panahon nga gibati si Pablo sa tumang kamingaw ug ang paghunahuna nga gipasagdan siya sa mga magtotoo. Nalantaw niyang daan nga hapit na siya silotan sa kamatayon, mao nga misangpit siya ni Timoteo.

Ining higayona, gitugyan ni Pablo ang tibuok pagsalig sa Ginoo; ug pinaagi sa hunahuna misulay siya pagpadalag mensahe kang Timoteo.

Translation: Spanish

Mientras la Primera Carta a Timoteo mostraba a un Pablo todavía libre en sus movimientos, ésta la escribe desde una de sus prisiones. Una reflexión de Pablo respecto de un amigo fallecido (2Tim 1,17) parecería indicar que estaría entonces en Roma. Se estaría pues en los años 61-63, o más tarde aún, durante un segundo y dudoso cautiverio de Pablo. Pero esta interpretación se basaba en una mala traducción.

Los temas de esta carta invitan a pensar que haya sido escrita desde Cesarea, donde Pablo estaba detenido por el gobernador Félix (He 24). La carta sería del año 58 y por lo tanto posterior a la primera en algunos meses.

El comienzo de la carta tiene puntos de contacto muy notables tanto con el discurso de Pablo en He 26 como con la carta a los Romanos. Sin embargo no es tan sencillo interpretar las aproximaciones del tema o de vocabulario para sugerir que 2Tim tiene el mismo autor que la carta a los Romanos; quien piense que la carta fue escrita más tarde por otra persona, dirá que los pasajes paralelos fueron copiados de las cartas anteriores de Pablo, para hacer creer en su autenticidad. Y al revés, cuando encuentre una idea un poco novedosa verá en ella la prueba de que el autor no es el mismo. Tales comparaciones y referencias exigen un enorme trabajo y honradez para ser interpretadas correctamente.

Pablo habla de su nueva condición de prisionero, que parecía que iba a prolongarse. Concentra entonces su atención en el lugar que tienen el fracaso y el sufrimiento en el plan de Dios. Fracaso aparente de muchas vidas cristianas después de una conversión y de comienzos prometedores; sufrimiento del apóstol encadenado por causa del Evangelio. Por momentos imagina lo peor y se muestra dispuesto a sacrificar su vida, como en Fil 1,20. Pero en otros momentos vuelve a la certeza, que también se leía en Fil 1,19: ese cautiverio forma parte de su misión y le permitirá dar testimonio del Evangelio frente a las más altas autoridades del imperio romano.

No olvidemos que desde su partida de Mileto, y en una forma más radical después de su detención en el Templo (He 21,27), Pablo dio vuelta a la página: se despidió tanto del mundo judío como del mundo griego de Oriente que conocía y amaba. No se equivocaba cuando veía el porvenir bastante sombrío. La presente carta retoma varios temas del discurso de Pablo en Mileto: Pablo prevé la difusión de los errores dentro de la Iglesia y la formación de sectas.

Timoteo fue el primero de los asistentes de Pablo en el tiempo y al que más amaba. Con esta carta Pablo quiere transmitirle su fuerza y su convicción apostólica. Por eso le recuerda que la base, tanto de la vida de fe como de la actividad apostólica, radica en la meditación y el conocimiento de la Palabra de Dios.

Introduction to Jeremiah (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Those Who Make History

Kings and generals are in the foreground; priests and charlatans provide the people with the kind of truth they want to hear. Wars and famines have brought people to their knees: who is carrying forward the mission of Israel, the instrument of God in the world?

God looks for someone to whom he may give authority not over Israel, but over all the nations, and he entrusts him, not with the mission to speak, but to uproot and destroy, to build and to plant. In a word, God gives him the mission to speed up history. This man will be Jeremiah, a boy from Anathoth, who comes from a family of priests.

It was Jeremiah who has pronounced the discourses found in this book, but it is also he who lived the events as witness to God. He cooperated with God – the word should not frighten us – in his supreme decisions which gave direction to history.

If indeed history is the result of many known and unknown forces, it is God who draws everything together and guides events in such a way that one fails while another succeeds. God is at work in history through the works, words, writings and prayers of countless people. He also stirs up more profound forces that shake up lifeless hearts and strengthen the yearning for justice in the world. In the spheres of activity which God has reserved for himself, only those who totally surrender to him are able to cooperate with him.

God’s friends share in his sovereign rule over events: Abraham (Gen 18:16), Moses (Ex 32:14), the martyrs (Rev 20:4). Jeremiah, the quiet and peaceful lad from Anathoth became one of them because he was emptied of his own will to such an extent that God revealed to him his jealous love for Israel and his anger over sin. So he was able to utter condemnations of Israel which would become reality and to foretell the times of the New Covenant.

The Jews of later times believed that, after his death, Jeremiah was present before God interceding for them (2 Mac 2:1 and 14:14). When prophets after him spoke of a suffering Savior, they remembered Jeremiah’s trials.

Historical Background

Between Isaiah’s last prophecies (690 B.C.) and Jeremiah’s call from God (around 626) there is a span of sixty years, almost fifty of which correspond to Manasseh’s reign. This ruler persistently offended the faith of the Jews (2 K 21). Then in 640 a child, Josiah, came to the throne and the embers of faith were slowly rekindled.

This was the time when the discovery of the Book of the Law brought about a religious renewal, Josiah’s Reform (2 K 22). A few years before that, God had called Jeremiah.

Then, the events which followed and which Jeremiah witnessed, took a tragic turn. They are related in 2 Kings 23:25 and repeated in Jeremiah 39.

Outline of the Book of Jeremiah

It is difficult to say who drew up the book of Jeremiah and how. It seems that Baruch, the “secretary”, meaning the chancellor of the king, had an important part in it, and that Jeremiah himself dictated much of it to him. Various indications suggest that there has been a fusion of two texts which are partly overlapped.

The book has four parts:

– Prophecies against Judah and Jerusalem: chapters 1–25.
– Prophecies against the nations. Announced at the end of chapter 25, they form chapters 46–51.
– Promises of happiness: chapters 29–35.
– Jeremiah’s sufferings: chapters 36–45.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

创造历史的人

君王将相在政治舞台上奔忙，司祭们和演说者只讲人们喜欢听的道理，战争和饥荒使人丧失了尊严。在这种时刻，谁能来继续承担以色列在各民族中肩负的使命呢？天主在寻找一个人，一个能振奋以色列精神、影响全人类历史的人。天主委托他的不只是传道的使命，而是去根除，去摧毁，去建造，去栽培。天主给了他加快历史速度的使命，这人就是耶肋米亚，他出自司祭世家，生在阿纳托特。

人们在创造着历史，但是天主配合并引导事情发展的方向，因而有人跌落，有人兴起。天主借着无数人的工作、言论、写作和祈祷来参与历史。祂也会激起人文精神及道义的力量去震撼那些毫无生气的心灵，加强人们对人间正义的渴望。在天主的工程中，只有那些已全心奉献的人，才能知道怎样与天主合作。

天主的朋友分享祂神秘的工作：亚伯郎（创18:16），梅瑟（出32:14）以及众多殉道者（默20：4）。耶肋米亚，这位来自阿纳托特、安静和气的男孩，成为分享天主计划的人。因为他能空其心志，天主便能对他讲出自己对以色列的挚爱，对罪恶的痛恨。为此，耶肋米亚能向以色列讲预言，这些预言都将成真，预示了新约时代的到来。耶肋米亚死后，犹太人相信他去了天主面前说情（加下2:1；14:14）。后来的先知在提到受难的救世主时，总会记得耶肋米亚的苦难。

历史背景

从依撒意亚最后的预言（公元前690年）到耶肋米亚受召（公元前626年），时隔大约六十年。其中近五十年是在默纳协的统治下。这位君王曾一意孤行地迫害过犹大人的信仰（列下21）。到了公元前640年，一位叫约史雅的孩童即位，信仰的余烬才开始复燃。这时人们发现了法律书，这一发现为以色列带来了宗教改革，史称约史雅改革（列下22）。在这之前的几年，天主已召叫了耶肋米亚。

而后，耶肋米亚所看到的事情却有了悲剧性的转变。这些事迹在列下23；25有所叙述，在耶39又再重复。

很难说到底是谁写了耶肋米亚或这部书是怎么写成的。大多数人认为巴路克这位“秘书”对此书的写成有过重要贡献，其实他是国王的首相。

而耶肋米亚本人也亲自叙述了书中的不少内容。

耶肋米亚书大纲

耶肋米亚的言辞并没有依照所说时间的先后加以记录。本卷分为四部分：

一编：神谕集：1-25章。

二编：预言与纪事：26-35章。

三编：耶路撒冷毁灭前后：36-45章。

四编：反对各国的预言：46-51章。

Translation: Tagalog

Ang mga Nagpapagalaw sa Kasaysayan

Abala sa pulitika ang mga hari at mga heneral; ibinibigay ng mga pari at mga nagpapanggap sa bayan ang uri ng katotohanang gusto nilang marinig; inilulugmok ng mga digmaan at gutom ang mga tao. Sino ang nagdadalang pasulong sa misyon ng Israel na instrumento ng Diyos sa daigdig?

Naghahanap ang Diyos ng isang enkargado hindi para sa Israel kundi para sa mga bansa, at pagkakatiwalaan hindi ng misyong magsalita kundi bumunot at magwasak, magtayo at magtanim. Anupa’t ipinagkakatiwala sa kanya ng Diyos ang misyong pabilisin ang takbo ng kasaysayan. Ang taong ito ay si Jeremias, isang batang lalaking taga-Anatot, buhat sa isang angkan ng mga pari.

Si Jeremias ang bumigkas ng mga salitang nasa aklat na ito, ngunit siya rin ang nagsabuhay ng mga pangyayari bilang tagapagpatotoo sa Diyos. Nakipagtulungan siya sa Diyos – hindi natin dapat katakutan ang salitang ito – sa kanyang pinakadakilang mga pasiya na nagbibigay ng direksiyon sa kasaysayan.

Kung ang kasaysayan nga ay ginagawa ng mga manggagawa, militante, palaisip at lahat ng uri ng responsableng tao, ang Diyos naman ang naglalapit sa lahat ng puwersa at pumapatnubay sa mga pangyayari sa paraang may nabibigo at may nagtatagumpay. Gumagawa ang Diyos sa kasaysayan sa pamamagitan ng mga gawain, salita, sinulat at panalangin ng napakaraming tao. Ngunit pinupukaw rin niya ang mas malalalim na puwersang nagpapasigla sa mga mahinang puso at nagpapalakas sa paghahangad ng katarungan ng tao sa daigdig. Sa mga larangan ng gawaing inilaan ng Diyos para sa sarili, ang mga tao lamang na lubusang nagpapaubaya ng sarili sa kanya ang nakikipagtulungan sa kanya.

Ang mga kaibigan ng Diyos ay nakikibahagi sa kanyang ganap na pamamahala sa mga pangyayari: si Abraham (Gen 18:16), si Moises (Ex 32:14), ang mga martir (Pag 20:4). Napabilang sa kanila si Jeremias, ang tahimik at mabait na binatang taga-Anatot, sapagkat inalisan siya ng sarili niyang kalooban hanggang sa puntong maihayag sa kanya ng Diyos ang selosong pag-ibig nito sa Israel at ang pagkapoot sa kasalanan. Kaya nagawa niyang magsabi ng mga parusang magkakatotoo sa Israel at mahulaan ang panahon ng Bagong Tipan.

Naniwala ang mga Judio ng sumunod na panahon na pagkamatay ni Jeremias, naroon siya sa harap ng Diyos, at siyang namamagitan sa kanila (2 Mac 2:1 at 14:14). Nang ang mga propetang sumunod sa kanya ay magsalita tungkol sa nagdurusang Tagapagligtas, ginunita nila ang mga pagsubok na dinanas ni Jeremias.

Tungkol sa Kasaysayan

May animnapung taon ang pagitan ng mga huling propesiya ni Isaias (690 B.C.) at ng pagkatawag ng Diyos kay Jeremias (mga taong 626), na halos limampu ang saklaw ng paghahari ni Manases. Ginawa ng haring ito ang kanyang makakaya para wasakin ang pananampalataya ng mga Judio (tingnan ang 2 H 21). At noong 640, isang bata, si Yosias, ang lumuklok sa trono, at unti-unti muling nagningas ang namamatay na alab ng pananampalataya.

Iyon ang panahon na ang pagkadiskubre sa aklat ng Batas ay nagbigay-daan sa pagpapanibagong-sigla sa relihiyon, ang Reporma ni Yosias (2 H 22). Ngunit ilang taon pa bago iyon nang tawagin ng Diyos si Jeremias.

Naging malagim ang sumunod na mga pangyayari na nasaksihan ni Jeremias. Isinasalaysay ang mga ito sa 2 Hari 23:25 at inuulit sa Jeremias 39.

Balangkas ng Aklat ni Jeremias

Ang mga salita ni Jeremias ay hindi nakatala ayon sa pagkakasunud-sunod ng petsa ng pagpapahayag. May apat na bahagi ang aklat:

– Mga propesiya laban sa Juda at Jerusalem: kabanata 1-25.
– Mga propesiya laban sa mga bansa. Ipinapahayag sa wakas ng kabanata 25, ang mga iyon ang bumubuo sa mga kabanata 46-51.
– Mga pangako ng kaligayahan: kabanata 29-35.
– Mga pagdurusa ni Jeremias: kabanata 36-45.

Translation: Cebuano

Ang Nagpalihok sa Kasaysayan

Ang mga hari ug heneral linga kaayo sa panahon sa politika; ang mga pari ug tabian mihatag sa katawhan sa tipo sa kamatuoran nga ganahan nilang madungog. Ang gubat ug ang gutom nakapalup-og sa katawhan; kinsay nagdala pag-una sa misyon sa Israel, ang instrumento sa Diyos dinhi sa kalibotan?

Busa, ang Diyos nangita sa tawo nga Iya untang kahatagan og katungod dili labaw sa Israel, apan labaw sa tanang kanasoran, ug Iyang isalig niya, dili ang misyon pagsulti, apan pagluka ug pagpukan, pagpabarog ug pagtanom. Sa usa ka pulong, ang Diyos naghatag niya sa tahas pagpadagan og kusog sa kasaysayan. Siya si Jeremias, ang batang lalaki sa Anatot, sa kaliwat sa mga pari.

Ang mahinugdanon, dili kay si Jeremias naghimog mga diskurso nga mabasahan ining libroha kondili, kay mibulig siya sa Diyos sa mga balaanong hukom mahitungod sa pagdumala sa kasaysayan.

Kon tinuod man nga ang kasaysayan gihimo sa mga mamumuo, mga militanti, mga maalamon, ug uban pang tipo sa mga responsabling tawo; ang Ginoo nagtipon sa tanan ug migiya sa panghitabo, sa ingon nga ang usa mapakyas samtang ang lain molampos. Ang Diyos naglihok sa kasaysayan pinaagi sa mga buhat, pulong, sulat ug mga pag-ampo sa dili maihap nga katawhan. Apan nagpalihok siya sa lawom nga mga pwersa nga nakatay-og sa patayng kasingkasing ug nakalig-on sa pangandoy alang sa hustisya ining kalibotana. Sa naglibot nga kalihokan diin ang Diyos naggahin sa Iyang kaugalingon, ang mga tawo lang nga dunay pagtoo ang mibulig Niya, labi na gyod ang pipila nga hingpit nga mitugyan kaniya sa kaugalingon.

Ang mga higala sa Diyos miambit sa Iyang pagmando sa panghitabo; si Abraham (Gen 18-16), si Moises (Ex 32:14), ang mga martir (Reb 20:4). Si Jeremias, ang hilomon ug malinawon nga batang lalaki sa Anatot usa nila kay nahaw-asan siya sa kaugalingon niyang kabubut-on sa paagi nga ang Diyos makapahayag sa Iyang igihan nga gugma alang sa Israel, ug sa iyang kapungot sa kasal-anan nakatunglo siya sa Israel nga natinuod, ug nakatagna sa panahon sa Bag-ong Kasabotan.

Ang mga Judio sa ulahing panahon nagtoo nga human sa iyang kamatayon, si Jeremias diha sa atubangan sa Diyos nga nangama alang nila (Mc 2:1 ug 14:14). Diha nga ang mga propeta human siya naghisgot sa kasakitan sa Manluluwas, ilang nahinumdoman ang mga pagsulay ni Jeremias.

Ang Nagpaluyo sa Kasaysayan

Taliwala sa kataposang panagna ni propeta Isaias (690, B.C.) ug ang pagtawag sa Diyos kang Jeremias (626) dunay gidugayon nga 60 ka tuig, mga 50 ini mitukma sa paghari ni Manases ug Amon. Gihimo nila kutob sa mahimo aron pagpukan sa pagtoo sa mga Judio (2 K 21). Unya, sa 640, usa ka bata, si Oseas, miabot sa trono ug sa hinayhinay ang kainit sa pagtoo nahaling pag-usab.

Mao kini ang panahon kanus-a nakaplagan ang libro sa balaod nga nagdala sa relihiyosong reporma ni Yosias (2 K 22). Apan pipila ka tuig sa wala pa ni mahitabo ang Diyos mitawag ni Jeremias.

Unya, nahitabo ang makalilisang nga mga butang nga nasaksihan ni Jeremias. Gisaysay kini sa 2 H 23:25 ug gisubli sa Jeremias 39.

Ang Latid sa Libro ni Jeremias

Ang mga pulong ni Jeremias wala masulat sa panahon kanus-a gipanulti ni. Ang libro dunay upat ka bahin:

– Ang mga panagna batok sa Juda ug Jerusalem: kapitulo 1-25
– Ang mga panagna batok sa kanasoran nga gipahibalo sa kataposan sa kapitulo 25, ug naglangkob sa mga kapitulo 46-51.
– Ang mga panaad sa kalipay: kapitulo 29-35.
– Ang kasakitan ni Jeremias: kapitulo 36-45.

Translation: Spanish

Es difícil hablar de Jeremías sin oponerle a Isaías. Quizás sea un error centrar todo en la diferencia de reacciones de ambos ante la llamada de Dios, o sea, el entusiasmo de Isaías (Is 6, 8) frente al temor de Jeremías (Jer 1, 6). Puede que se trate solamente de una diferencia de temperamentos. Su respectiva vocación y misión deberían ser complementarias, tanto en lo que se refiere a sus vidas y a sus escritos como en la influencia que posteriormente ejercieron ambos en el seno del pueblo creyente.

Isaías es la profecía, mientras que Jeremías es el profeta. Ambas caras del profetismo son complementarias e igualmente necesarias para reorientar la historia. Isaías representa el mensaje al que se habrá de recurrir siempre para reafirmar la fe. Jeremías es el ejemplo siempre presente del sufrimiento de un ser humano en cuya vida ha irrumpido Dios.

No cabe, pues, una visión sentimental de un joven Jeremías, pacífico y sin defensa que sufre en silencio la maldad de sus perseguidores. Hay en el profeta atisbos de violencia (11, 20-23). A pesar de que ha pasado a la historia por el hecho mismo de sus sufrimientos, no siempre ha sido víctima de las calamidades que anunció.

En su primer anuncio dice que Dios le ha dado autoridad para arrancar y derribar, edificar y plantar, precisando que la misión que se le había encomendado abarcaba no solamente a su pequeño país, sino a “las naciones”. Podría extrañarnos la magnitud de una tal tarea asignada a un hombre sin títulos; sin embargo, es aquí donde aparece el dedo de Dios. Con la ruina del reino de Judá, seguida del Exilio, hasta llegar a los tiempos del Evangelio, Dios irá revelando su manera de salvar al mundo, su fuerza que se manifiesta en la debilidad, y la victoria del Amor. Todo esto supone siempre un sufrimiento aceptado.

No sin razón los judíos creyeron, en tiempos posteriores, que Jeremías, después de muerto, estaba delante de Dios intercediendo por ellos (2Mac 2, 1; 14,14). Pero dicha intercesión no era lo más importante y será el “segundo Isaías” el que lo adivinara: encontraremos un poco de Jeremías en los poemas del Siervo de Yavé (49,1; 50,4; 52,13).

La predicación de Jeremías

Las primeras profecías de Jeremías tienen sus raíces en el descubrimiento del Deuterónomio (2Re 23; Jer 11). El Deuterónomio enfatiza la alianza concluida entre Dios e Israel, una alianza que ha hecho de Israel un pueblo aparte, dotado de una sabiduría propia. Yavé es un Dios personal que quiere ser servido y amado.

Jeremías entra en escena en el momento en que Israel se refugia en la protección infalible que le aseguran su Dios y su templo. Jeremías es perseguido porque niega que Dios se identifique con un templo de piedra (Jer 7 y 26), lo mismo que ocurrirá con Jesús y sus apóstoles (Mc 14, 58; He 6,13). Jeremías no quiere otro Dios que aquel que se descubre en la verdad. Su predicación (y la del Deuterónomio) no es ya la misma que la de Josué y los Jueces, es decir, “ustedes poseerán la tierra si obedecen y la perderán si desobedecen”, o: “todo va mal porque no cumplen la Ley”... Jeremías pide que el hombre se convierta a la sabiduría (Jer 9,22; 10) y habla de un retorno a la fidelidad que significa, ante todo, un cambio de corazón (Jer 17, 5).

El anuncio de la Nueva Alianza, que es la cumbre del mensaje de Jeremías (Jer 31,31), es la consecuencia natural de los capítulos que sólo hablan de muerte y de ruina. Era necesario que desaparecieran todos los vestigios de una vida donde Dios está ausente, para que el pueblo, o mejor, los corazones, se abran a una otra dimensión de la existencia humana. Después de la ruina del reino de Israel, el pueblo de Dios entrará en una nueva era.

Las promesas de felicidad, que forman parte de la profecía de Jeremías (Jer 29; 31), no se pueden comprender sin esta transformación interior. Jeremías no se deja llevar por la imaginación de Ezequiel para reconstruir una Palestina ideal con un templo purificado. La lógica consecuencia de las promesas hechas a Jeremías no son los esfuerzos de Esdras para publicar la Ley y organizar el Judaísmo, sino simplemente el Evangelio.

Datos históricos

En el año 626 Jeremías, proveniente de una familia de sacerdotes de Anatot, a las puertas de Jerusalén, recibe su llamada. Unos años después, el descubrimiento de la Ley ocasiona una renovación religiosa (2Re 22,1). Durante los casi cuarenta años que va a durar el ministerio de Jeremías (la fecha de la muerte del profeta habrá que situarla hacia el 586), los cambios se suceden a un ritmo impresionante, tanto la reforma religiosa de Josías como el renacimiento nacional que la acompaña (622-609). Después, sobrevienen tres guerras: contra Egipto en el 609, contra Babilonia en el 597 y 587, seguidas de tres deportaciones (597, 587 y 582).

EL LIBRO DE JEREMÍAS

El año 604, Jeremías dicta a Baruc, que es a la vez “secretario” del rey y secretario de Jeremías, una parte de su predicación. Con mucha probabilidad estas profecías se encuentran en los capítulos 1-20. Otro documento debe haber sido el que narraba los sufrimientos de Jeremías: cap. 26-44. Otro habrá reunido sus profecías contra las naciones (caps. 46-51). Se les juntaron otras colecciones referentes a los reyes (21-23), o a los profetas (23,9-40), o a la nueva alianza (30-33).

Libro de Jeremías: 1,1—20,18 (la conclusión está en: 25,1-38)

Profecías contra los reyes y los profetas: 21,1—24,10

El libro de la nueva alianza: 26,1—33,26

Continua rebelión de Israel: 34,1—36,18

Los sufrimientos de Jeremías: 36,1—45,5

Oráculos contra las naciones: 46,1—51,64

Conclusión: fin del reino de Judá (52,1–34)

Introduction to Revelation (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

John, the Evangelist, brother of James the Martyr (Acts 12), was deported to Patmos island for the sake of faith. From there he sent us this “Revelation.” Skies opened, angels and tragedies, corruption of the well-to-do and the blood of martyrs: God’s judgment goes down the centuries. God’s glory has come near and only a curtain divides us. Everything is brought to an end in the heavenly city.

Why does Revelation have the reputation of being a mysterious book, hard to understand and why, for many people, does it have a terrifying meaning? Can it be because there, many seek secret figures and messages which might be adapted to current events as if John had announced them in detail?

If we want to avoid misunderstanding the images and the style of the Revelation of John we should first know that “revelations,” or “apocalypses” were a popular form of literature at the time of Jesus. There was an Apocalypse of Isaiah, one of Moses, and many others. It was a way of interpreting contemporary events wrapped up in formidable images, with visions and angels. The author of the book attributed it to a known prophet of the past, but only related events that were already known, trying to draw conclusions and showing what God wanted to achieve.

In writing this “Revelation of Jesus Christ,” John was expressing what the Lord taught him in many ways by means of his gifts as a prophet, but he also adopted the usual formulae of apocalyptic books. When he dealt with contemporary events, he placed them in his visions and fantastic illustrations. He did the same in the second part of his book, teaching us what history would be. He did not intend to relate future events (the Lord had not given him a video of them) but tells us what was at stake and who would be the real actors. We will better understand this Revelation if we interpret the visions, numbers and symbols according to the rules of apocalyptic literature. Then we shall see that the Revelation of Jesus Christ is neither difficult nor terrifying but full of joy and hope.

The risen Christ is the center of history; the world is the place of the struggle between the church, headed by Christ, and Satan’s forces; Christians are called to give their witness with courage.

In this book we can see seven series, each with seven elements, in four major parts:

– the seven messages to the churches, chapters 1–3;
– the fulfillment of the Old Testament, chapters 4–11;
– the Church faces the Roman Empire, chapters 12–19;
– the last days and the heavenly Jerusalem, chapters 20–22.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

若望在极度喜悦中看到复活基督的光荣，因此他理解教会已开始受到迫害的命运。这是本书的起源，耶稣基督的默示。

为什么人们会认为默示录是一部神秘的书，难以理解？为什么对许多人而言，书中确有惊人的寓意？会不会是因为有许多人想从中找寻到适用于当前事件的神秘人物或讯息，就像若望曾清清楚楚地宣告过的。

如果我们要避免曲解若望默示录中的形象和文体，我们首先该懂得“默示录”（或“启示录”）所采用的文学形式，是耶稣时代普遍应用的。在这之前也有依撒意亚默示录、梅瑟默示录以及其他先知的著书。他们都运用了一种转译法写作：把周围发生的事件包裹在千奇百怪的形象、神视和天使形象中表达。本书作者将书归功于过去的一位先知，他陈述的是已为人知的大小事件，试著作总结并展示天主想得到的东西。

写作“耶稣基督默示录”，若望是在运用他做先知的神恩，从多种角度、用各种方法来表达上主对他的教导。不过他也应用了一般启示录惯用的形式。

当提到他同时代发生的事件时，若望把它们置于神视和神奇的幻像里。在书中第二部分，他也这样写作，教导我们历史将会怎样。他没有试图讲述将来的事件，而是告诉我们历史中危急的时刻，以及其中真正的角色是谁。如果我们按照启示文学的规则来阐释书中诸多的神视、数字和征兆，就能更好地理解默示录。然后我们会发现：耶稣基督的默示既不难理解又不令人恐惧，而是充满喜乐和希望。

复活的基督是历史的中心。世界是以基督为领袖的教会和撒殚的力量抗争的战场，基督徒受到召唤，要以勇气来作见证。

这部书分为四大部份，有七个系列，每一系列有七要件，这四部份是：

给教会的七项讯息，1-3章；
旧约的实现，4-11章；
面对罗马帝国的教会，12-19章；
末日和天上的耶路撒冷，20-22章。

Translation: Tagalog

Inagawan ako ng diwa, sabi ni Juan at nakakita ako. At sunod na isinasalaysay ni Juan ang mga pangitain na sa mga ito niya namalas ang kaluwalhatian ni Jesus na muling binuhay at nahiwatigan din ang mga pagsubok na haharapin ng Iglesya.

Bakit itinuturing ang Pagbubunyag na mahiwagang aklat na may nakapangingilabot na kahulugan? Dahil kaya marami ang naghahanap doon ng mga lihim na anyo at mensahe na maaaring iangkop sa kasalukuyang mga pangyayari na tila ipinahayag ni Juan ang bawat detalye?

Pagbubunyag ito ni Jesuscristo. Dapat nating malaman na uso sa panahon ni Jesus ang mga aklat na tinatawag na “Pagbubunyag” (o Apokalipsis). Kaya nga, alam natin ang isang Pagbubunyag ni Isaias, isa pang tinatawag na kay Moises at isa pang tinatawag na kay Enoc… Hangad ng mga aklat na nabanggit na maipaliwanag ang mga pangyayari sa kapanahunang iyon, ngunit ikinubli ang mga pangyayaring nasabi at nadamtan ng maraming larawan. Kaya pinag-uusapan ang mga iyon sa pamamagitan ng mga pangitaing likhang-isip lamang at mga larawang hindi kapani-paniwala.

Kayat para sa mga mambabasa, naging isang laro ito para kilalanin ang sariling realidad sa isang paraang kumplikado.

Kaya nga, hinahangad ni Juan na ipaliwanag ang kanyang kaalamang pampropesiya hinggil sa kasaysayan sa anyo ng isang pagbubunyag at mauunawaan natin ang kanyang mensahe kung hindi natin tatanggaping literal ang lahat. Sa halip, kailangang bigyang-katuturan natin ang mga pangitain, bilang at sagisag, o makapagbunyag ayon sa mga tuntuning tangi sa panitikang apokaliptiko.

Gayunman, sa bawat dantaon maraming tao ang nag-aakala na nasa sentro sila ng mga pangyayari at iniisip nila na ang kanilang panahon ang tinutukoy ng Pagbubunyag. Kaya ipinaliliwanag nila ang aklat sa paraan na waring ipinahayag ni Juan ang bawat detalye ng kasalukuyang kasaysayan. Makikita naman natin na hindi mahirap unawain ang Pagbubunyag ni lalong nakapangingilabot kundi puno ng pag-asa. Ang Nabuhay na Kristo ang sentro ng kasaysayan; ang daigdig ay ang pook ng tunggalian ng simbahan, sa pamumuno ni Kristo, at ng mga lakas ni Satanas; tinatawagan ang mga Kristiyano na magpatotoo nang buong-tapang.

Sa aklat na ito matatagpuan ang pitong sunud-sunod na mga pangyayari, na pito ang sangkap ng bawat isa. Apat naman ang pangunahing bahagi ng aklat:

– Ang pitong mensahe sa mga Iglesya, kab.1-3.
– Ang katuparan ng Matandang Tipan, kab. 4-11.
– Hinaharap ng Iglesya ang Imperyo ng Roma, kab. 11-19:6.
– Ang mga huling araw at ang makalangit na Jerusalem, kab. 20-22.

Translation: Cebuano

Taliwala sa tumang kalipay, nakita ni Juan ang himaya sa nabanhawng Cristo. Busa, nasabtan niya ang dangatan sa simbahan nga gihulga sa unang panglutos. Sinugdan ni sa iyang libro: Ang “REBELASYON” ni Cristo.

Nganong naila ang “rebelasyon” nga misteryosong libro, lisod sabton; ug nganong duna ni makahadlok nga kahulogan alang sa daghang katawhan? Tungod ba kaha, kay daghang mangita sa tinagong mensahe ini aron ipahiuyon sa panghitabo karon nga daw gibalita na ni Juan ang detalye?

Kasagaran, tungod ni sa kamatuoran nga sa panahon ni Jesus, uso kaayo ang sinulat nga apokaliptiko. Nasayran nato nga dunay Apocalipsis si Isaias, si Moises, ug si Enoc… ang maong mga libro nagpahayag sa panghitabo anang panahona, apan gilimisan ni sa panan-awon ug nindot nga mga hulagway. Busa, alang sa magbabasa, dula ni sa pag-ila sa matuod nga kahimtang nga gipasundayag sa binag-ong paagi.

Busa, kon buot si Juan nga mopatin-aw sa propetikong pagsabot sa kasaysayang apocaliptiko, masabtan nato ang iyang mensahe kon dili literalon pagsabot. Hinunoa, sabton ta ang mga panan-awon, numero, ug mga simbolo sumala sa gimbut-an nga sa mga apocaliptiko lang nga sinulat. Ug atong makita nga ang “Rebelasyon ni JesuCristo” dili lisod ug makalilisang, apan puno sa paglaom.

Ang nabanhaw nga Cristo sentro sa kasaysayan; ang kalibotan dapit sa panagbangi tali sa Simbahan (nga gipangulohan ni Cristo), ug sa mga kaabin ni Satanas. Ang kristyanos gitawag aron pagsusi uban ang kaisog.

Ining libroha, makita ang pito ka kutay; ang matag usa dunay pito ka elemento sa upat ka dagkong bahin:

– Ang pito ka mensahe sa mga Simbahan, sa Kapitulo 1-3.
– Pagbalik-susi sa Daang Kasabotan, sa Kapitulo 4-11.
– Ang Simbahan nag-atubang sa Imperyo Romano (Gingharian sa Roma), sa kapitulo 12-19:6.
– Ang kataposang mga adlaw ug ang langitnong Jerusalem, sa Kapitulo 20-22.

Translation: Spanish

Juan “el Profeta” –tal vez el mismo que escribió el Evangelio– fue deportado a la isla de Patmos a causa de su fe. Desde ese lugar nos legó este Apocalipsis de Jesucristo. Cielos abiertos, ángeles y catástrofes, corrupción de los satisfechos y sangre de los mártires: el juicio de Dios atraviesa toda nuestra historia. La gloria de Dios está a nuestro lado, detrás de la cortina, y todo desemboca en la ciudad celestial.

¿Por qué el Apocalipsis tiene ahora reputación de ser un libro misterioso y difícil de entender, y para muchos Apocalipsis tiene sentido de terrorífico? ¿Acaso será porque algunos buscan en él mensajes secretos que podrían referirse a nuestro tiempo?

Para poder entender el Apocalipsis de Juan, debemos saber que la «apocalipsis» era una forma de literatura muy de moda en la época de Jesús. Era un arte de escribir con imágenes grandiosas, visiones y ángeles sobre acontecimientos contemporáneos: véase al respecto la Introducción a Daniel.

Al escribir este libro, que nos ayudaría a entender mejor lo que sucede a nuestro alrededor y a cumplir con más empeño nuestra misión de cristianos, Juan expresó lo que el Señor le había enseñado por la experiencia o mediante sus dones de profeta, pero utilizó conscientemente el estilo y las fórmulas habituales de la literatura apocalíptica. Pintó con imágenes fantásticas los acontecimientos que presenciaba, el Evangelio llevado a las naciones, la Iglesia combatida y los primeros mártires. Y sus visiones hoy indican cuál es la trama y cuáles los verdaderos actores de la historia presente.

El “Apocalipsis de Jesucristo” no es ni difícil ni terrorífico sino lleno de alegría y de esperanza. Cristo resucitado es el centro de la historia; el mundo es el escenario de la lucha entre la Iglesia, encabezada por Cristo, y las fuerzas del demonio; los cristianos son llamados a dar valientemente su testimonio.

Se pueden reconocer en el Apocalipsis siete series de siete elementos cada una, distribuidas en cuatro grandes partes:

— Los siete mensajes a las Iglesias, cap. 1-3.
— Balance del Antiguo Testamento, cap. 4-9.
— La Iglesia se enfrenta con el imperio romano, cap. 13,1 – 19,6.
— Los últimos tiempos y la Jerusalén celestial, cap. 20-22.

En el centro del libro, los tres grandes ejes de la historia cristiana: capítulos 10 – 12.

–- El secreto de Dios revelado, Dios hecho hombre: cap. 10.
–- El Evangelio proclamado: cap. 11.
–- La rebeldía contra el plan de Dios: cap. 12

Introduction to Judges (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Judges for us is a book of beautiful stories: Deborah, Gideon, Samson and Delilah, Jephthah and his daughter, and towards the end the woman cut into pieces and the priest who sets his own business with the idols of his patron. These narratives that were passed on as popular stories serve as imaged history of an epoch which, although important, is not well known. How were the nomadic Hebrews, who entered Palestine after Moses, able to settle down as simple tillers of the land? And how were they to maintain their identity as a people chosen by God?

The land of Canaan with its fertile plains was most attractive; as was its religion—close to nature where sexual liberty was calmly accepted. Foreign entrants to the country were quickly at home in their new environment. What would become of the intransigent religion of an invisible God? These were dark ages from every point of view, when one might conclude that the fire of Mt. Sinai was truly extinguished.

The liberators

What was to save the future for the tribes of Israel, was first of all, the aggressiveness of several among them (we have in mind the tribe of Ephraim whose feats are related in the book of Joshua); another factor was their being oftentimes at the mercy of plunderers and other nomads from the desert hoping to take their place. They remained faithful to Yahweh, having experienced on many occasions his saving intervention.

In their difficulties, the Israelites, unorganized and divided into rival camps, were to group themselves around the judges of tribes or around emerging born-leaders of the people, sometimes simple peasants but capable of achieving remarkable victories (see chapters 4 and 5).

These men are known in history as the “Shofetim,” a word that means both “chiefs” and “judges.” We must remember that in Hebrew culture and even in the Gospel, the word “to judge” also means “to govern” (Mt 19:28). For that reason those who may have never been members of a tribunal are called “judges.” Perhaps we should understand the word “judges” in another way: these persons were the instruments of God’s justice. The judges were not saints in the meaning we ordinarily give this word. Nevertheless Israel saw in them the saviors that God in his mercy was sending. To slay an enemy chief or kill the Philistines is no longer a religious act for us. If we keep in mind their time and their milieu, these persons had faith and were courageous amidst much cowardice. In awakening the passivity of their companions, they were preparing for a new phase of their history.

The coals under the ashes

The reading of the Book does not give us a very lofty idea of the moral and religious level of the Israelites of that time when the traditional framework of the family and the nomadic tribe was losing its value. Yet a profound renewal was underway. Two words showing this transformation enter the religious vocabulary: heritage and sanctuary.

Heritage: now nomads have their land. He have to see it as a gift from God, cultivate it, and they have to hand it down to their children. Their whole religion is going to be linked to the land that God has given to them and that they will keep as long as they remain faithful.

Sanctuary: the Israelites who never had a Temple in the desert discover the places of worship of the Canaanites. So, they too would get used to gather in places of worship where the Levites, the priests, keep the sacred traditions and the teaching of Moses.

The example of a period when everything is being rediscovered is very interesting to us at a time when the moral and religious structures that our parents experienced are collapsing. We may think that under the layer of the triumphant materialism, many things are developing, and that they are preparing the rebirth of a Christianity that is more aware of itself in an urbane, planetary, post-industrial and post-modern society.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

民长纪：引言

对我们而言，民长纪是一部充满美丽故事的书：德波辣、基德红、三松和德里拉、依弗大和他的女儿。在书的结尾，女人被砍成碎片，而司祭则解决了他的赞助人的偶像问题。这些都被当作通俗故事流传下来，成为一个虽为重要但不很为人所知的时代的假想历史。在梅瑟之后进入巴勒斯坦的希伯来游牧民族，是如何安于成为土地的耕种者的呢？他们又是怎样维持天主选民的身份的呢？

迦南这块土地和其肥沃的平原是最吸引人的；其宗教也同样吸引人：接近自然，默许性自由。来到这个国家的外国人很快就适应了新环境。不与他教妥协、信仰不可见天主的这个宗教该何去何从呢？无论从哪一个角度来看，这都是一个黑暗的时代，人们可以下断论：西乃山的火不折不扣地熄灭了。

解救者

拯救以色列支派未来的，首先是其中几个支派采取的进攻行动（如厄弗辣因支派，其功绩记录在若苏厄书中）；另外便是时常有受制于掠夺者和其他来自沙漠、希望取代他们地位的游牧民族的危险。他们始终忠于雅威，多次体验了他救赎的干预。

未经组织且分属于敌对阵营的以色列人，在困难的时候会围绕在支派的民长、或是民众中新兴的天生领袖的身边，有时候这些领袖只是纯朴的农夫，但是却能赢得大胜利（见第四章和第五章）。

这些人在历史上称为“民首”（Sofetim），这个词同时有“首领”和“民长”的意思。在希伯来文化中，在福音里，“审判”这个词，也有“统治”的意思（玛19:28）。因此，那些从来没有当过执事的人会被称为“民长”（Judge，另一义为法官）。也许我们还可以以别种方式来理解“民长”这个词：这些人是天主正义的工具。民长并不是我们所认为的圣人，以色列人却把他们视为天主以其悲悯派遣给他们的解救者。屠杀敌人的首领或培肋舍特人对我们而言，都算不上是宗教行为。但是如果我们考虑到他们所处的时代和环境，就可以看出这些人在那么多的懦夫当中，体现了信心和勇气，他们唤醒了兄弟姊妹的积极情绪，为历史的新纪元做了准备。

灰烬下面的煤

在读这部书的时候，我们不要以为以色列人有高尚的道德和宗教情操，因为当时家庭和游牧部落的传统结构正在丧失其价值。但是一项有深度的革新也正在开始。宗教词汇新增加了两个词：传统和圣所。

传统：牧民现在有了土地，他必须将此视为来自天主的恩赐，耕作并传给子孙。他的宗教与天主赐给他们的土地有关，天主会依其忠诚来保护这块土地。

圣所：以色列人未曾在迦南人敬拜的沙漠中有过圣殿。他们渐渐地也在肋未人和司祭保存神圣传统和梅瑟教诲的地方组织起来进行礼拜。对于我们这些生活在一个我们父母曾赖以为生的道德和宗教结构都已崩溃的时代中的人来说，一个凡事都必须重新发现的时代实在很有意思。在物质主义获胜之后，许多事情正在萌芽，为基督宗教的复兴做准备，在一个都市化的、迁移不定的后工业社会中，更能感受到这一点。

Translation: Tagalog

Isang aklat ng magagandang kuwento ang Mga Hukom para sa atin: sina Debora, Gideon, Samson, Delila, si Yefte at ang kanyang anak na babae, at huwag nating kalimutan sa huling bahagi ang babaeng pinagputol-putol, ang paring bumawi sa pamamagitan ng mga diyus diyusan ng kanyang tagapagtaguyod. Ang mga salaysay na ito na ipinasa bilang mga popular na kuwento ay nagsisilbing isinalarawang kasaysayan ng isang panahon na bagamat mahalaga ay hindi tanyag. Paano nanirahan bilang mga simpleng magsasaka ang mga lagalag na Hebreong pumasok sa Palestina pagkamatay ni Moises? At paano nila naingatan ang kanilang pag kakakilanlan bilang bayang hinirang ng Diyos? Talagang kaakit-akit ang mayayamang kapatagan ng lupain ng Kanaan; gayundin ang relihiyon nito - malapit sa kalikasan at panatag na tinatanggap ang kalayaang sekswal. Madaling nakibagay ang mga dayuhan sa kanilang bagong kapaligiran sa lupain. Anong nangyayari sa di nakikipagkompromisong relihiyon ng di-nakikitang Diyos? Panahon ito ng kadiliman kahit paano tingnan, na maipapalagay na ang apoy ng Bundok Sinai ay tuluyang namatay.

Ang mga Tagapagpalaya Ang nagliligtas sa kinabukasan ng mga tribu ng Israel, una sa lahat, ay ang pananalakay ng marami sa kanila (nasa isip natin ang tribu ng Efraim na ang mga kabayanihan nito ay isinasalaysay sa aklat ni Josue); ang isa pang dahilan ay ang panganib na malimit nilang hinaharap sa kamay ng mga mandarambong at iba pang mga lagalag mula sa disyerto na gustong umagaw sa kanilang puwesto. Nananatili silang tapat kay Yawe, sa pagdanas nila sa maraming pagkakataon ng kanyang pagliligtas.

Sa kanilang mga kahirapan, ang mga Israelitang di-organisado at nahahati sa magkakaribal na kampo, ay nagkakasama-sama sa pamumuno ng mga hukom ng mga tribu o ng mga lumilitaw na mga pinunong-likas ng bayan, mga simpleng magbubukid kung minsan pero may kakayahang umani ng malalaking tagumpay (tingnan ang mga kabanata 4 at 5).
Tinawag nilang Sofetim ang mga taong ito, salitang nangangahulugan ng pinuno at hukom.

Kaya nakagawian nang tawaging Mga Hukom ang mga pinunong ito na kailanma'y hindi naupo sa hukuman. Pero dapat sigurong intindihin ang salitang "hukom" sa ibang kahulugan: ang mga taong ito ang naging mga instrumento ng katarungan ng Diyos.

Translation: Cebuano

Sa nakapadayag na ang Diyos sa kaugalingon kang Moises sa Sinai, naghulagway ang Mga Maghuhukom og kalibotang dili kaayo masanagon. Ayohon ta nig basa aron madiskobrehan ang natagong himaya nga natisok dinhi. Human sa talagsaong kasinatian sa Exodo, ang Mga Maghuhukom nagtudlo nga ining kalibotana karon, dili masinati ang matuod nga kagawasan gawas kon makigbisog ta aron pag-angkon ini. Pagtulon-an ni sa atong kasinatian. Kay bisag nagdala nato si Cristo sa kalingkawasan, gikinahanglan gihapon ni sa pagtahan sa kaugalingon ug pagsakripisyo alang sa mithi nga atong gipakabililhon. Busa, bisag naangkon na sa atong katigulangan ang nasodnong kalingkawasan, gikinahanglan gihapon nga makigbisog ug andam tang mosakripisyo alang sa katungod nato sa pagpakabuhi.

Sa sinugdan ining basahona, milampos ang mga Israelita sa pag-angkon sa labing biniyaan nga kabungtoran sa Canaan ug maibogon silang naglantaw sa tabunok nga patag nga gipuy-an sa mga pagano. Bisan pa ini, sulod sa kapid-an ka siglo sa pagbinantay sa mga karnero, inanay silang nangahimo nga gagmayng mag-uuma sa nahimutangan nilang pinuy-anan. Nagkahulogan nig lawom nga kausabang katilingbanon; ug sama sa bisag unsang kausaban, mahitabo gyod nga mogula ang krisis sa bag-ong mga bili ug panglantaw.

Ang Mga Maghuhukom naghatag og espesyal nga gibug-aton sa tintasyon sa pagsimba og mga diosdios. Ang mga mag-uumang Kananeo may madahinong tinoohan nga nagsaulog sa mga pwersa sa kinabuhi ug maayong ani. Sa mga pangilin naghiusa sila ug nagbansay sa ritwal sa balaang panghilawas diin nangamuyo sila sa ilang mga dios, sa mga baal, nga panalanginan sila alang sa ulan ug abundang ani. Ining kasaulogana, lisod makadumili ang mga Israelita sa pag-apil sa paganong mga silingan.

Gawas pa, ang mga Israelita biktima sab sa lainlaing matang sa pagdaugdaog nga nakapasamot sa ilang pag-antos.

Ang mga Manluluwas

Ining kahimtanga sa mga Israelita isip katawhang nabahinbahin ug wala magkahugpong, may mitumaw nga mga pangulo sa taliwala nila nga kasagaran taga bukid. Sa pipila ka higayon nasinati nila ang daghang kadaogan (basaha ang mga ulohan 4 ngadto sa 5).

Naila sila nga Sofetim sa ato pa, mga pangulo o maghuhukom. Mahitabo nga may mga pangulo nga wala mangatungdanan sa husgado, apan gitawag og Maghuhukom. Apan kahatagan og laing kahulogan ang “maghuhukom”: mga dalan sila sa hustisya sa Diyos.

Ang mga Maghuhukom dili santos. Apan bisan pa ini, giila sila sa Israel nga mga manluluwas, gasa sa kaluoy ni Yahweh. Tinuod nga dili diyosnong buhat ang pagpatay sa pangulo sa kaaway o sa mga Pilisteo. Apan kon lantawon nato ang ilang palibot, nagpakita silag kaisog ug pagtoo taliwala sa katawhan diin naghari ang katalaw. Gisugdan nila ang laing yugto sa kasaysayan pinaagi sa pagbuntog sa nagpasulabing kahadlok sa ilang kaigsoonan.

Ang bayanihong mga buhat sa mga Maghuhukom malipayong gibalikbalik og handom sulod sa daghang katuigan, hangtod nga nahimong kasugiran. Apan, ang tagsulat nga naghiusa ining mga istoryaha sa usa ka basahon, nakamatngon sa kumon nga mga rason nga nakalangay sa kalingkawasan.

Nakamatikod siya ining han-aya sa mga hitabo:
– Ang mga Israelita mibiya ni Yahweh ug misimbag mga diosdios.
– Busa, gitugyan sila ni Yahweh sa mga kaaway.
– Ang mga Israelita miila sa ilang kasaypanan ug misangpit ni Yahweh.
– Unya, si Yahweh mituboy og manluluwas.

Apan sa naangkon na nila ang kadaogan ug human sa dyotayng kalinaw, malimot na pod sila sa ilang misyon. Ining kalibotana, dili makab-ot ang piho ug hingpit nga kalingkawasan.

Translation: Spanish

Los Jueces son para nosotros un libro de bellas historias: Débora, Gedeón, Sansón y Dalila, Jefté y su hija, sin olvidar al final a la mujer cortada en trozos ni al sacerdote que se aviva con los ídolos de su patrón. Pero estas historias transmitidas como relatos populares no hacen más que poner en imágenes la historia de una época tan importante como desconocida. ¿De qué manera los hebreos nómadas que entraron en Palestina después de Moisés se transformaron en un pueblo de pequeños agricultores? Y ¿cómo guardaron su identidad de pueblo elegido por Dios?

La tierra de Canaán, con sus fértiles praderas, lo tenía todo para seducir; lo mismo ocurría con sus religiones, cercanas a la naturaleza y donde la libertad sexual se expresaba con la mayor tranquilidad. Todos los pueblos que habían entrado allí se habían fundido con ella; ¿qué pasaría con la religión intransigente del Dios que no se ve? Fueron sin duda siglos oscuros desde cualquier punto de vista, en los cuales durante mucho tiempo se pudo pensar que el fuego del Sinaí se había extinguido.

Los libertadores

Lo que va a salvar el porvenir de las tribus de Israel será, por una parte, la agresividad de varias de ellas (pensemos en la tribu de Efraím cuyas campañas son narradas en el libro de Josué), y, por otra, el hecho de que con frecuencia estuvieron a merced de merodeadores y de otros nómadas venidos del desierto. Pero permanecieron fieles a Yavé porque en muchas ocasiones tuvieron la experiencia del Dios que salva.

En medio de sus dificultades, los israelitas, desorganizados y divididos en grupos rivales, se reagrupan alrededor de los “jueces” de tribus, o jefes innatos surgidos del pueblo, a veces campesinos que obtendrán grandes victorias (véanse Jue 4,1 y 5,1).

Esos hombres pasaron a la historia como los “sofetim”, una palabra que designa tanto a jefes como a jueces. Hay que saber que en la cultura hebrea, e incluso en el Evangelio, la palabra “juzgar” quiere decir también gobernar (Mt 19,28). De ahí que se llame jueces a hombres que no han tomado jamás parte en un tribunal.

Las brasas bajo la ceniza

La lectura del libro no nos da una idea muy elevada del nivel moral y religioso del Israel de aquel tiempo en que los marcos tradicionales de la familia y de la tribu nómada perdían su valor. Sin embargo se estaba gestando una renovación profunda. Dos palabras que muestran esa transformación: heredad y santuario, entran en el vocabulario religioso,.

– Heredad: el nómada tiene ahora una tierra. Deberá considerarla como un don de Dios, cultivarla y transmitirla a sus hijos. Toda su religión estará ligada a la tierra que Dios le ha dado y que conservará en la medida en que sea fiel.

– Santuario: los israelitas, que nunca tuvieron un templo en el desierto, descubren los lugares de culto de los cananeos. Se van, pues, a acostumbrar a agruparse también en lugares de culto en donde los levitas, los sacerdotes, guardan las tradiciones sagradas y las enseñanzas de Moisés.

Este ejemplo de un período en que se redescubre todo, está lleno de interés para nosotros en un tiempo en que se derrumban todas las estructuras morales y religiosas en que habían vivido nuestros padres. Podemos pensar que bajo la capa del materialismo triunfante están madurando muchas cosas que preparan el renacimiento de un cristianismo más consciente de sí mismo en una sociedad urbana, planetaria y postindustrial.

EL LIBRO DE LOS JUECES

Como los libros de Josué, de Samuel y de los Reyes, el libro de los Jueces es parte de la historia de espíritu profético redactada por los llamados “deuteronomistas”: ver la Introducción a Josué.

Al autor del libro se deben los dos primeros capítulos en que desarrolla su interpretación de los hechos que sucedieron durante los primeros tiempos de la penetración de los israelitas en Palestina. Luego ordenó una serie de historias en que cada tribu conservaba el recuerdo de sus héroes. Las juntó de tal forma que estos héroes aparecieran como los salvadores de todo Israel, y luego las puso como ejemplos de lo que quería enseñar: el pueblo no puede salvarse y vencer a sus enemigos si no demuestra su fidelidad a Yavé.

Es difícil encontrarle una estructura al libro de los Jueces. Se nota la diferencia entre los llamados pequeños jueces y los grandes jueces. Los primeros son jefes de clan cuya actuación desbordó los límites de su parentela y cuya autoridad fue reconocida por su tribu. Los grandes, en cambio, parecen haber sido personajes carismáticos que protagonizaron proezas militares en la lucha contra los propietarios del país o, al revés, contra los nuevos inmigrantes.

Introduction to Nahum (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Nahum prophesied when the Assyrian power was collapsing, at the death of Ashurbanipal, the last king in 626. In 612 the Medes and Babylonian allies attacked and destroyed Nineveh, the capital of the Assyrians. Even before that, however, the Assyrians were losing their control over the people whom they had enslaved and who thoroughly hated them. The Jews were among them. Nahum’s poems show the heart of a patriot who believes that the Lord governs the history of the nations.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

纳鸿在亚述面临灭亡，也就是在末代君王亚述巴尼帕耳（公元前626年）过世时作出预言。公元前612年玛待和巴比伦联军攻打并摧毁了亚述人的首都尼尼微。但是早在被毁灭之前，亚述人已经不再能控制他们所奴役的人民，这些人也都恨透了亚述人，其中也有犹太人。纳鸿的诗歌表现出一位爱国主义者的内心，他相信天主统治着子民的历史。

Translation: Tagalog

Nagpropesiya si Nahum habang pabagsak na ang kapangyarihang Asirio, sa pagkamatay ni Asurbanipal na pinakahuling hari nila sa taong 626. Sa taong 612 naman, nilusob ng mag-kakamping mga Babilonio at mga Medo ang Ninive na kapitolyo ng mga Asirio, at winasak iyon. Pero bago pa man ito nangyari, unti-unti nang nawawala ang paghahari ng mga Asirio sa mga bayang kanilang inalipin at may matinding galit sa kanila. Kasama sa mga bayang ito ang mga Judio. Masasalamin sa mga tula ni Nahum ang puso ng isang makabayan na naniniwalang ang Panginoon ang namamahala sa kasaysayan ng mga bayan.

Translation: Cebuano

Si Nahum nanagna diha nga ang gahom sa Asiria nagkahugno, sa kamatayon ni Ashurbanipal, ang kataposang hari sa tuig 626. Sa tuig 612, ang alyansa sa taga Media ug taga Babilonia misulong ug miguba sa Ninive, ang kapital sa Asiria. Hinuon, bisan sa wala pa ni moabot, ang mga Asirio nawad-an na sa gahom pagkontrolar sa mga tawo nga ilang giulipon, ug nasilag nila pag-ayo. Ang mga Judio usa nila. Ang mga balak ni Nahum nagpakita sa kasingkasing sa bayani nga nagtoo nga ang Diyos ang nagmando sa kasaysayan sa katawhan.

Translation: Spanish

Nahúm profetizó cuando el poderío asirio se venía abajo, a la muerte de Asurbanipal, su último rey, el año 626. En el año 612 los aliados medos y babilonios atacaron y destruyeron a Nínive, capital de los asirios. Pero ya antes de esa fecha los asirios habían ido perdiendo su dominio sobre los pueblos que esclavizaban y que les tenían odio profundo. Entre esos pueblos estaban los judíos. Los poemas de Nahúm reflejan el corazón de un patriota que cree que el Señor gobierna la historia de los pueblos.

Introduction to 1 Maccabees (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

1 Maccabees：Introduction

After Ezra and Nehemiah the Judean province, at the extreme end of the Persian empire, lived on the fringes of history for three centuries. Those with greater initiative dedicated themselves to trading and left their country to settle in all the urban centers around the Mediterranean. Yet, one hundred years after Nehemiah, in 333 B.C., Alexander the Great began to chart the Middle East countries, defeating all the enemy armies and overthrowing the kings. Although he died when he was thirty years old, his triumphs opened the way for the spread of Greek culture with its longing for growth, its confidence in human potential and its open spirit which surpassed national individualism.

Alexander’s generals parceled out his huge empire among themselves. The Ptolemies, who dominated Egypt and Palestine, were understanding and did not disturb the Jews for the sake of their religion and customs. But when the Antiochians of Syria defeated the Egyptians in 197 and took Palestine away from them, they began to impose their pagan religion on the Jews.

This fierce persecution caused the uprising of the Jews headed by the Maccabean family. The first book of Maccabees – acknowledged as one of the most perfect books of ancient history — relates the events in the war and the deeds of the five Maccabean brothers, from the year 170 to 130 B.C.

Holy War, Liberation War

The book of Maccabees shows us a people who desire to live but for whom faith is more valuable than even life itself. When all have become accustomed to living without conflicts, persecution begins. Many are convinced they can do nothing against such a great power and that the risks are too great to overcome. Then the Spirit of God engenders new heroes through whom people recover their sense of dignity, fighting for those rights that make them fully human and true believers.

The Jewish people found themselves alone against their oppressors, and their Roman allies were not much help. They relied on their own strength and God helped them in their efforts.

The Maccabean wars are models of holy wars. They also proved that holy wars do not solve everything. Caught up in military problems and in political games, the Maccabees’ descendants soon became materialistic and were despised or opposed by true believers.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

玛加伯上：引言

位于波斯帝国最边缘的犹太省份，在厄斯德拉和乃赫米雅之后，有三百年的时间是生活在历史的边缘。一些较主动积极的人投身于商业，他们远离家乡，定居在地中海沿岸的各个城市中。但是，在乃赫米雅之后一百年，也就是公元前333年，亚历山大大帝开始征讨中东国家，打败了所有的敌军，推翻了诸王。虽然亚历山大本人在三十岁时便去世了，但是他的胜利为希腊文化开辟了道路。希腊文化的特色在于追求成长，对人类的能力充满信心，以及超越民族、个人主义的开放胸襟。

亚历山大的将领们瓜分了这个大帝国。统治埃及和巴勒斯坦的仆托肋米相当善体民意，并没有因为犹太人的宗教习俗而和他们过不去。但是，公元前197年，叙利亚的安提约基雅人打败了埃及人，并夺走巴勒斯坦，将自己的宗教强加于犹太人。

这种残酷的迫害激发了由玛加伯家族所领导的犹太人的反抗。玛加伯上卷被认为是最完美的古代历史书卷之一，记载了公元前170年到130年的战争和玛加伯五兄弟的事迹。

圣战 · 解放战争

玛加伯书告诉我们一个视信仰重于生命的民族追求生存的故事。当大家习惯于在没有冲突的情况下过日子时，迫害开始了。很多人相信自己无力抵抗如此强权，如果要抵抗，所冒的险未免太大了。但是天主的圣神使新的英雄出现，正是他们使人民恢复了自尊，决定为自己的权利而战。

犹太人发现自己是孤军对付他们的压迫者，他们的罗马盟友并没有帮什么忙。他们凭靠自己的力量，天主帮助了他们。

玛加伯领导的战争是圣战的典范。但是，也使我们认识到圣战并不能解决一切。玛加伯的后代困于军事问题和政治游戏，很快变成不凭信仰和道德来统治的物质主义者。

Translation: Tagalog

1 Macabeo Introduksyon

Matapos ang panahon nina Esdras at Nehemias, tatlong dantaong nabuhay sa pinakagilid ng kasaysayan ang probinsya ng mga Judio sa pinakadulong hangganan ng imperyo ng Persia. Itinalaga ng mga mas masigasig ang kanilang sarili sa pagnenegosyo, at iniwan ang kanilang bayan para manirahan sa lahat ng sentrong siyudad sa palibot ng Dagat Mediterraneo. Pero sandantaon pagkatapos ni Nehemias, sa taong 333 bago kay Kristo, nagsimulang maglibot si Alejandrong Dakila sa mga bayan sa Gitnang Silangan, nilulupig ang lahat ng kalabang hukbo at ibinabagsak ang mga hari. At gayong tatlumpung taong gulang siya nang mamatay, ang kanyang mga tagumpay ang nagbukas ng daan para sa kulturang Griyego na may hangaring umunlad, may tiwala sa kakayahan ng tao at mas bukas na diwang nalalampasan ang makasariling nasyonalismo.

Pinaghati-hatian ng mga heneral ni Alejandro ang malawak niyang imperyo. Maunawain ang mga Tolomeong naghahari sa Ehipto at Palestina kaya hindi nila ginulo ang mga Judio nang dahil sa kanilang relihiyon at mga kaugalian. Pero nang malupig ng mga Antioko ng Siria ang mga Ehipsiyo sa taong 197 at maagaw ang Palestina, marahas nilang ipinagpilitan ang kanilang paganong relihiyon sa mga Judio.

Ang malupit na pag-uusig ang siyang naging sanhi ng pag-aalsa ng mga Judio na pinamunuan ng angkan ng mga Macabeo. Kinikilalang isa sa pinakamagaling na mga libro ng matandang kasaysayan ang Unang Aklat ng Mga Macabeo. Isinasalaysay nito sa atin ang mga pangyayari sa digmaan at mga kabayanihan ng limang magkakapatid na Macabeo mula sa taong 170 hanggang 130 bago kay Kristo.

Digmaang Banal, Digmaan ng Pagpapalaya

Ipinakikita sa atin ng libro ng mga Macabeo ang isang bayang naghahangad mabuhay ngunit mas pinahalagahan nila ang pananampalataya kaysa sariling buhay. Kung kailan nakasanayan na ng lahat ang buhay na walang problema, saka naman dumating ang pag-uusig. Marami ang kumbinsido na wala silang anumang magagawa laban sa isang napakalakas na kapangyarihan, at napakahirap makipagsapalaran. Pero nagpapalitaw ang Espiritu ng Diyos ng mga bagong bayani, at salamat sa kanila’t nababawi ng bayan ang dangal nito, at naipaglalaban ang mga karapatang saligan ng pagkatao at ng pagsampalataya.

Nakita ng sambayanang Judio na nag-iisa sila laban sa mga umaapi sa kanila, at hindi sila gaanong natulungan ng mga kakampi nilang Romano. Kaya sa sarili nilang lakas sila umasa, at tinulungan naman sila ng Diyos.

Ang mga pakikidigma ng mga Macabeo ay halimbawa ng mga digmaang banal na puno ng kabayanihan at katatagan, at ng pagsaklolo ng Diyos. Pero ipinakikita rin nito na hindi kayang lutasin ng banal na digmaan ang lahat. Bunga ng pagkasangkot sa mga problemang militar, at mula rito’y sa pamumulitika, ang mga inapo ng mga Macabeo ay agad na naging materyalista hanggang sila’y maging isang partido at mga pinunong walang pananampalataya ni moralidad.

Translation: Cebuano

Human ni Esdras ug Nehemias, ang lalawigan sa Juda nga nahimutang sa kinalay-ang bahin sa Persianong imperyo, morag napadaplin na sa kasaysayan sulod sa tulo ka siglo. Ang uban nila nga hilig sa negosyo, mibiya sa ilang yuta aron mopuyo sa mga dagkong syudad libot sa dagat sa Medeterraneo. Hinuon sa tuig 333 B.C., 100 ka tuig human ni Nehemias, gisugdan ni Alejandro Magno ang pagsulong sa mga nasod sa Tungatungang Silangan; iyang gipukan ang mga gingharian didto. Bisag namatay siya sa panuigong 30 anyos, ang iyang kadaogan naghatag og kahigayonan aron pagsabwag sa Griyegong kultura uban sa tinguha nga motubo ni, masaligon sa tawhanong posibilidad ug uban sa kadayag sa espiritu nga molabaw kay sa nasodnong pag-iya-iya.

Gibahinbahin sa mga heneral ni Alejandro ang lapad nga imperyo. Ang mga Tolomeo, nga nag-okupar sa Ehipto ug Palestina, masinaboton kaayo busa, wala nila hilabti ang mga Judio nga mobansay sa tinoohan ug magpuyo sumala sa ilang kultura ug batasan. Apan dihang gipukan sa mga Antioko sa Siria ang mga Ehiptohanon sa tuig 197, ug giilog ang Palestina, ilang gipugos ang mga Judio pagtuman sa pagano nilang kultura ug tinoohan.

Kining bangis nga pagpanglutos nagtukmod sa mga Judio sa pag-alsa, pinangulohan sa banay sa mga Macabeo. Ang unang basahon sa mga Macabeo giila nga usa sa labing hingpit nga basahon sa karaang kasaysayan nga naghan-ay sa panghitabo sa gubat nga gipasiugdahan sa lima ka igsoong Macabeo, gikan sa tuig 170 ngadto sa 130 B.C.

Balaang Gubat, Gubat sa Kalingkawasan

Gipakita kanato ining basahon ang katawhan nga buot mabuhi, kang kinsa ang pagtoo mas bililhon kay sa kinabuhi mismo. Dihang naanad na ang mga tawo sa pagpuyo nga walay panagbangi, nagsugod sab ang panglutos. Daghan ang naghunahuna nga wala silay mahimo batok sa usa ka higanti ug gamhanang nasod. Apan ang Espiritu sa Diyos nagpagula og bag-ong mga bayani, ug salamat nila, nabalik sa katawhan ang pagtamod sa ilang dignidad, nakiggubat sila alang sa mga katungod nga kon wala pa ni, wala untay mga magtotoo ug mga tawong isog nga mobarog.

Nakita sa mga Judio nga nag-inusara sila batok sa mga manlulupig, ug ang mga Romanong mga alalay, dyotay rag gikatabang. Busa, misalig sila sa kaugalingong kusog ug gitabangan sila sa Diyos.

Ang gubat nga gilusad sa mga Macabeo modelo sa balaang gubat. Apan nakita sab nila nga ang balaang gubat dili makasulbad sa tanang problema. Tungod sa ilang pagkahikot sa mga problemang pangmilitar ug ingon man sa mga duladula sa politika, ang mga sumusunod sa mga Macabeo nahimong sobra nga pakikwarta, hangtod nga gipadagan nila ang nasod nga himulag sa pagtoo ug pamatasan.

Translation: Spanish

Después de Esdras y Nehemías, la provincia judía, sector extremo del imperio persa, se quedó durante tres siglos y medio al margen de la historia. Los de mayor iniciativa se dedicaron al comercio y salieron de su país para establecerse en todos los centros urbanos, alrededor del mar Mediterráneo.

Sin embargo, una revolución silenciosa ya estaba afectando los países del Oriente Medio. La cultura griega llamada helenismo, penetraba los ambientes del comercio, los poderosos y los sacerdotes. Propulsada por sus realizaciones artísticas y su eficiencia en el terreno económico, pregonaba la confianza en las posibilidades del hombre, la supremacia de la razón, la superación de los indidualismos nacionales, presentando con esto un serio desafío a la cultura y la fe de los judíos.

El año 333 a.C, Alejandro Magno, dueño de Grecia, empezó a recorrer los países del Medio Oriente, derrotando a todos los ejércitos enemigos. Cuando murió a la edad de treinta años, dueño del imperio persa, sus generales se repartieron sus conquistas. La provincia judía, en un comienzo, perteneció a los Tolomeos establecidos en Egipto, que se conformaron con sacar de ella el máximo de impuestos, apoyándose en las familias ju días mas pudientes, ya conquistadas por el helenismo.

En el año 197 los Antíocos de Siria vencieron a los egipcios y les arrebataron Palestina. Más tarde pretendieron unificar a la fuerza los pueblos que dominaban, imponiéndoles el helenismo con su educación, sus prácticas y sus dioses. Una crisis profunda se produjo entonces en Israel: mientras unos preferían conseguirse los favores del poder, la persecución causó un levantamiento de creyentes encabezados por la familia de los Macabeos.

El primer libro de los Macabeos, reconocido como uno de los más perfectos de la historia antigua, nos relata los sucesos de la guerra y las hazañas de los cinco hermanos Macabeos, del año 170 al año 130 a. C.

Guerra Santa, guerra de liberación

El libro de los Macabeos nos muestra a un pueblo que considera su fe más preciosa que la existencia. Cuando la mayoría se convence de que nada se puede hacer contra un poder tan fuerte y que los riesgos son demasiado grandes, el Espíritu de Dios hace surgir nuevos héroes y, gracias a ellos, el pueblo recobra el sentido de su dignidad, luchando por unos derechos sin los cuales no hay hombres ni creyentes.

El pueblo judío se encontró solo frente a sus opresores, y sus aliados romanos le ayudaron muy poco. Contaron con sus propias fuerzas y Dios los ayudó.

Las guerras de los Macabeos fueron un modelo de la guerra santa en que no faltaron el heroísmo y la constancia, ni menos aún la ayuda de Dios. Pero también demostraron que la guerra santa no lo resolvía todo. Arrastrados por los problemas militares y por los juegos políticos, los descendientes de los Macabeos se materializaron muy pronto, llegando a ser unos gobernantes sin fe ni moralidad.

Introduction to Romans (Christian Community Bible)

(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)

Jesus presented himself as the Savior. First of all he wanted to save the Jewish people. He spoke to them of the kingdom and they understood that God would reign over them just as he would reign in their lives. Their collective aspirations were not unknown to him, but he oriented them towards a more universal mission: it was truly “good news” for them.

With the beginning of the mission into Roman territory the Gospel had equally to be good news for the Greeks of the Roman Empire who were listening to the word of the apostles. Protected by solid structures that no-one questioned, they did not share the Jewish longing for liberation. In absorbing them the Roman Empire had practically reduced to nothing the pride and ambitions of nations great and small, leaving a void for religious concerns to take root. These people were interested in all that related to the human person and searched high and low in a jumble of doctrines and religions as a means of escaping Fate. So it was essential to speak to them of Christ, as the one who unravels our contradictions and gives us life.

In this letter to the Christians of Rome, capital of the Empire, Paul intends to respond to the concerns of the Greeks but without thereby neglecting the Jews.

The Letter to the Romans is for the most part a long exposition about Christian vocation. To us it will seem difficult, because that is what it is. It must be remembered that Paul’s teaching does not stem from a doctrinal system or from a theology: rather it constantly springs from his own experience. The encounter with the Risen Christ, the call made to Paul that put him at the service of the Gospel, the long experience as an apostle, the gifts of the Spirit acting in him and constant communion with Jesus: these were the sources of his vision of faith.

So Paul spoke of God’s salvation as if forgetful of the explosive Palestinian context where Jewish nationalism was at grips with the Romans and where all religious hopes were politicized. God’s salvation is the salvation of the human race, a total project, but taking place in the heart of people; all will depend on our response to God’s call: can we trust him?

Paul, marked by his own history, presents the beginning of faith as dramatic conversion. People are slaves to Sin (it would be necessary to understand what Paul means by that). We have been created to share the life of God, and as long as we do not achieve this we carry within ourselves a conscious or unconscious rebellion against God. Must we turn towards religion? We would gain very little, says Paul, with insistence that will shock many people: as long as we believe in becoming “good” through religious practices we turn our back on the only power that can free us: God’s merciful love. The only response he expects from us is our act of faith, a faith which immediately frees us.

This salvation is the one announced by the Bible, but it will disconcert those believers who do not go beyond religious practices. These belong to a first stage of sacred history that ended with Jesus’ death. Our baptism gives us entrance to a mysterious world which is no other than the Risen Christ: from now on we are “in Christ”, and living by his Spirit. The gift of the Spirit opens a new era where all is inspired by the law of love, for those who have become true sons and daughters of God.

Paul had decided to leave the Eastern provinces of the empire and to reach its very heart, that is to say, Rome (Rom 15:23). But others had established and formed that community, Peter for sure, and many others who are unknown. These Christians already had their own ways and their customs. Some of them had heard comments that did not predispose them favorably toward Paul and his methods. Therefore, it is understandable that Paul wanted to prepare his coming. He may have been thinking even more about the Jerusalem Christians who were spreading rumors and slandering him (Acts 21:21). Before Paul went to Rome, he had to go to Jerusalem to bring the proceeds of the collection taken in the Greek communities for the poor of Jerusalem. Paul was not too sure of being welcomed as a brother (Rom 15:31). So, he sent this letter to Rome, knowing that it would quickly reach Jerusalem. In this letter, Paul dwells on the complementary vocation of the Jews and the pagans.

His calls for mutual understanding, that make up the content of chapters 13-15 of this letter, were important concerns of Paul at the time. Even if he addressed the Jewish community of Jerusalem in a special way, his remarks were not out of place in Rome. There, like everywhere, it was not easy to gather Jews and converted pagans in the same community. Paul was already preaching what we fail to put into practice, namely, to accept one another with our differences.

Paul probably sent this letter from Corinth in the winter of 57-58.

It is now impossible to speak of the letter to the Romans without saying at least a word on the place it has held and continues to hold in Protestant Churches. It has been considered by many as the key to the interpretation of the whole bible.

It is known that Luther deepened the Reformation by commenting on this epistle. He was not wrong in seeing in this letter the condemnation of a Church established in the world, where faith had been degraded, becoming no more than practice devoid of faith which saves. The Christianity of the Middle Ages was in fact a people, rather like what the people of Israel had become. A person was a Christian by birth and continued to be one; he/she could be a believer, but as one is in any culture whatever. It was thought that salvation was gained by religious rites and by the practice of good deeds that merited heaven.

It was therefore very important to remember that faith is at the heart of every conversion, and that this conversion is the response to a freely given call from God. This letter emphasizes Christ the Savior and this emphasis was sufficient to devaluate the whole religious system which at the time was crushed by tradition and devotions. There was faith, at a time when preaching rarely touched on anything other than morality with its catalogues of moral principles. There was the word of God directed towards the individual person at a time when people were quite happy to trust Church leaders. It was then, a radical criticism of the Church which ended up looking at itself instead of turning towards God, and of a Church whose whole system – political, doctrinal and repressive, blocked the horizon.

We have said, however, that this letter had its roots in Paul’s experience as a Jew, a Pharisee and as an apostle called directly by Christ. It is from that point that Paul spoke of sin and justification, of call, of salvation through faith. For their part, Luther and his contemporaries read this letter against the backdrop of their own problems — or better — of their anguish.

They magnified the perspective of sin and eternal condemnation, victims of a philosophy (nominalism) in which nothing was good or bad in itself but only if God declares it so. Because of that, everything Paul said about predestination of the Jewish people was interpreted by them as a personal predestination to heaven or hell.

When Paul spoke of justification – a word which at that time had a large and imprecise meaning – he meant that God re-establishes in us an order which is the true one; they understood instead that, if we believe, God will accept us even if nothing has been changed in us. The great perspectives of humankind and history as a battlefield of sin and grace, were reduced to a personal problem: am I really free or am I enslaved to sin or grace. Taking literally Paul’s images and comparisons, a doctrine of original sin was developed in which we all pay now and forever, for the sin of our first ancestors.

Several generations of protestants and catholics have been marked by these controversies: salvation through faith alone, or through faith and works, or through faith, works and sacraments? The love of the Father who saves and of Christ the Savior were eclipsed in fact by an obsession for salvation: how can I escape from this rigid frame in which God confines me? The concept of a just God, of inexorable decisions, which so easily condemns people into hell would traumatize the West and prepare a revolt in the next centuries, that of militant atheism.

It is not pointless for us today to know this. We are all children of our time and the remedy, if we do not wish to be enslaved, is to not give over-importance to one biblical text to the detriment of others. When you have become familiar with Paul and first with the letter to the Romans you see that for him the Father of Jesus is really father, and passionately loved. Thousands of details are to be discovered in Paul that disclose his experience of a continual communion and a life “in” the Triune God, an experience very close to that of St. John.

That will not prevent us from finding in this letter just what Luther, after St. Augustine, saw there: a genial presentation of the mystery of humanity redeemed by Christ. There is a certain forgetfulness perhaps of this letter and of this doctrine which too often has allowed Catholics to hem themselves in by their practices and their sacraments, and neglect mission.

Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.

Translation: Mandarin Chinese

耶稣以救世主的身份显现，他最先想救赎的是犹太人。他对他们讲论天国，于是他们了解：救主要来领导他们，亦如在生命中指引他们一样。耶稣不是不知道犹太人的盼望，但他引导他们朝向另一更广博深奥的使命：对他们而言，那才真是一种“福音”。

虽然对以色列人传教受挫，传教工作却在罗马帝国的领地上发展开来，福音也同时传给了罗马帝国内的希腊人，这些希腊人都成了保禄宗徒的听众。他们生活在稳固的社会结构下，并没像犹太人那般渴求解放。罗马帝国吸收容纳了被征服的民众，挫败了境内大小诸国原有的傲气和雄心，结果反留下了一片精神空白，正给予宗教热切成长的时机。这些有信仰热情的人，对所有触及“人”的事物都有兴趣，并想从众说纷纭的宗教理论中寻求挣脱命运之法。这时候就应该将解决人的冲突，赋予人生命的基督介绍给他们。

保禄在写给帝国首都－罗马的基督徒的信中，为饥渴慕义的希腊人提供了心灵之粮，同时并没有忽略犹太人。犹太人在罗马这个社群内为数众多。基督徒本来以为，凡是以色列人，都会分辨救主天主的来临，且终日怀此希望。但是当他们认清了大多数的同胞已弃绝了基督信仰后，他们才开始思考，该如何在天主面前重新定位？他们难道成了站在悠久救恩历史边缘的少数人吗？

罗马书的内容

罗马书的主要内容是有关基督徒圣召的冗长说明。保禄虽受了传统文化的熏陶，但他不从什么教义或神学理论着笔，而时常以自己的经验为例：他与复活的基督相遇；他为福音传播而历尽沧桑的奉献；受圣神恩赐的影响；以及不断与主耶稣心灵沟通的心得；这些都是他对信仰看法的基础。

保禄因受自身经验的影响，他视信仰之路为“皈依天主”，他以为“人是罪恶的奴隶”。我们希望挣脱罪的禁锢，但总缺乏领悟：只有信德能使我们皈依天主，分享天主的生命。要是不辨识这点，我们总会有意无意地来叛逆天主。

我们需要皈依于宗教信仰吗？保禄用令人吃惊的语气说：“皈依宗教得不到什么好处。若人们以为遵行教规就能成为‘好人’的话，正违背了那唯一能解救我们的原则。唯一得救之道在于相信天主的仁慈大爱，靠了这种坚定的信仰，我们才能得救。”

整部圣经所宣讲的就是“得救之恩”。但并不指生活在犹太宗教意识中的复合与完美，因为犹太人的宗教好像其他宗教，只成为人类历史上的一段而已；但耶稣的死完全成全了这一切。洗礼把我们带进复活基督的神秘世界：我们已在“基督内”，并且借他的圣神而生活。圣神的恩赐开启了新的纪元在新纪元里，一切按爱的法则而行事，使我们能成为天主的真正子女。

保禄又回到犹太人的问题上：对于天主应允以色列人一位救主，最后他们却不承认他，这样的以色列历史该怎么去理解呢？

保禄写信的年代大约在公元五十七或五十八年，地点可能是在格林多。在此之前，他只写信给他所清楚本身有困难的教会团体。而这封信则内容不同，他除了说到信仰意义和一般教友的信仰生活外，还特别强调不同的民族要彼此接纳。在罗马和帝国的其它地方，将犹太基督徒和其他民族的教友组成一个教会团体是不容易的。保禄很清楚这一点，但仍跟他们苦口婆心地讲道，宣讲连今天的我们都难以做到的“多元化”。

教会中的罗马书

谈论罗马书，必须指出此书在天主教和基督教（新教）中已占有且继续占有极重要的地位。对基督新教来说，马丁路德认为这部书坚定并深化了他的“宗教改革”。他对当时世俗化教会信德腐败的指责，不是没有道理的。当时十六世纪的西方人民的确像以色列人民，一出生即为教徒，且终生都得是。不论其文化背景有何不同，人人都以为借宗教仪式或善行，就能得救升天。

要慎重提醒大家：信德是皈依的中心，而这样的皈依是出于对天主爱的召唤的回应。这封信以“基督救主”为中心思想，这样可以让我们看到被传统和狂热摧毁的一个宗教还能有的前景。当时有信仰，但所能听到的就是道德或道德规条的教诲而已。当时也有天主圣言要念给所有的人听，于是这些人都满足地信任“神职人员”。故而路德激烈地批评教会，想使教会在朝向天主之前，回过头来看看自己：教会依附着政治，或是压抑体系，已封闭了自己的眼界。

在此书中，保禄以犹太人、法利塞人和直接被召叫为宗徒的经验，来定此书的基调。由此出发，他谈到罪恶、成义、天主的召叫、信德、救赎等问题。路德和他同时代的人，正是触碰到了这一困扰。他们代表了一群穷途末路的悲世者，被入地狱的威胁恐吓，而放大了罪的前景，终致成了“唯名论”的受害者。这种哲学认为事物本身没有好坏，只靠天主来宣判好或坏。因此，保禄所说关于犹太民族的命运安排，被他们诠释为个人上天堂或下地狱的宿命了。保禄提到天主，他要使我们成义，合于义：其实是指天主要在我们内重建新秩序，一个真实的秩序。但路德的理解却是：如果我们相信，天主就称我们为合于义的义人，尽管人实际上并没有内在的变化，成义和被称为义并不相同。被称为义是外在表面的说法。但我们人类受罪和圣宠之影响，本身难以自主，故而人类的前途就似乎化为个人的问题，乃系于天主之决定。那么我是真的自由吗？还是静待他的恩典赐予呢？若将保禄的言语仅以字面解释，就会归纳出原罪的论调，我们都将为原始父母的罪而永远付出代价。

新教友和天主教教友为此已经作了好几世纪的争论。即使今日回顾历史和争论肇因都很值得。若经常阅读保禄书信，特别是罗马书，我们就会发现对保禄而言，耶稣的“父亲”是一位真正的父亲，他极受爱戴。我们从保禄不断的灵修经验和他生活在“天主三位一体”中的经验，觉得他与圣若望的想法有极近之处。

我们不难从这篇书信中，再看到一幅圣奥斯定和路德都看到的“人类在基督内蒙救赎”的神秘之景象。但我们往往忽略了这篇书信所肯定的这种奥秘，以致于天主教徒太过强调教规和宗教活动等方面，而疏忽了对这世界重要的传福音使命。

Translation: Tagalog

Dumating si Jesus bilang Tagapagligtas, at una sa lahat, hangad niyang iligtas ang sambayanang Judio. Nangusap siya sa kanila tungkol sa Paghahari ng Diyos, at naintindihan nila ito bilang paghahari ng Diyos sa kanilang sambayanan tulad ng paghahari niya sa buhay ng bawat isa sa kanila. Pinahalagahan niya ang kanilang mga inaasam sa buhay at binigyang-direksyon ang mga ito upang ibilang ang lahat sa pagmamagandang-loob ng Diyos: ito ang mabuting balita para sa kanila.

Ngunit pagkalipas ng ilang taon, sa pagsisimula ng misyon sa mga lupaing nasasakupan ng imperyo ng Roma, kailangang ipangaral din ang Ebanghelyo bilang mabuting balita sa mga Griyego na silang mga tagapakinig ni Pablo. Matatag ang kaayusan ng kanilang lipunan kayat hindi sila gaya ng mga Judio na paglaya ang hangad. Sa pananakop ng imperyo ng Roma sa mga bayan, pinawi nito ang dangal at mga ambisyon ng maliliit pati na ng malalaking bansa. Lumikha ito ng guwang sa kalooban ng mga tao na siyang magbibigay-lugar sa relihiyon at paghahanap ng kahulugan sa buhay. Interesado sila sa anumang may kinalaman sa tao, at sa kung anu-anong mga doktrina at relihiyo’y naghahanap sila ng daan para matakasan ang guhit ng tadhana. Sa kanila kailangang ipahayag si Kristo na siyang lulutas sa mga kontradiksyon at magbibigay-buhay sa kanila.

Sa sulat na ito sa mga Kristiyano sa Roma na kapitolyo ng imperyo, layunin ni Pablo na sagutin ang mga alalahanin ng mga Griyego nang hindi kinakaligtaan ang mga Judio. Marami ang mga Judio sa komunidad sa Roma gaya ng sa lahat ng komunidad sa buong imperyo. At para sa mga sumampalataya kay Kristo, problema nila kung saan nila ilalagay ang sarili sa relasyon sa Diyos matapos tanggihan ng kanilang sambayanan ang pananampalatayang-Kristiyano. Hanggang noo’y kaisa sila sa pag-asa ng kanilang bayan, sa pag-aakalang makikilala ng buong Israel ang pagdating ng Diyos na Tagapaglitas. Ngunit ngayo’y napakaliit na grupo lamang sila sa dulo ng mahabang kasaysayan.

Paglalahad tungkol sa buhay-Kristiyano ang malaking bahagi ng sulat sa mga taga-Roma. At hindi lamang parang mahirap kundi talagang mahirap itong intindihin. May mababasa tayo ritong mga paliwanag at paggamit sa ilang teksto sa biblia na kalimita’y ipagtataka natin dahil may mga pagkakataong pamamaraan ng mga rabbi sa Jerusalem ang ginagamit ni Pablo para patunayan ang kanyang mga argumento. Pero hindi agad na nakikita ang layunin ng mga tekstong ito ni ang gustong patunayan ng mga ito. Ipaliliwanag natin ang mga talatang ito. Ngunit maaari ring makalito ang sulat na ito sa maraming babasa nito na hindi sanay ituring ang pananampalataya at buhay-Kristiyano bilang bunga ng kumbersyon sa sandaling madiskubre ninuman ang pagtawag at pagmamahal ng Diyos.

Hindi doktrina o teolohiya ang simula ni Pablo kundi sariling karanasan. Ang karanasan niya sa Kristong nabuhay, ang pagtawag at pagtatalaga sa kanya sa paglilingkod sa ebanghelyo at ang mahaba niyang karanasan sa buhay bilang apostol, ang mga kaloob ng Espiritung patuloy na gumagawa sa kanya, ang palagiang pakikipagbuklod kay Jesus na siyang Panginoon – sa mga ito nakaugat ang pananaw niya sa pananampalataya.

Kayat nagsasalita si Pablo tungkol sa pagliligtas ng Diyos na para bang hindi pansin ang magulong kalagayan ng Palestina kung saan katunggali ng nasyonalismo ng mga Judio ang mga Romano, at may kinalaman sa pulitika ang anumang adhikain sa relihiyon. Pagliligtas sa buong sangkatauhan ang pagliligtas ng Diyos ngunit sa puso ng mga tao ito nagkakatotoo; sa pagsagot natin sa panawagan ng Diyos nakasalalay ang lahat: may lakas ba tayo ng loob na manalig sa kanya?

Dahil mismo sa kanyang kasaysayan kaya inilalahad ni Pablo ang pagsampalataya bilang isang madulang kumbersyon. Alipin ni Kasalanan si Tao (mahalagang maintindihan natin kung ano ang gustong sabihin dito ni Pablo). Wala na siyang ano pang sagot na hinihintay kundi ang ating pagsampalataya, isang pananampalatayang magpapalaya sa atin.

Ito ang pagliligtas na ipinahahayag ng biblia ngunit hindi ito pagbabagong-anyo lamang o pagpapaging mas mabuti sa relihiyon ng mga Judio. Ipinapasok tayo ng ating binyag sa mahiwagang daigdig na walang iba kundi ang sa Kristong nabuhay: “nakay Kristo” na tayo at nabubuhay ayon sa kanyang Espiritu. Isang bagong panahon ang pinasisinayaan ng kaloob na Espiritu kung saan batas ng pag-ibig ang dahilan ng lahat para sa mga naging mga tunay na anak ng Diyos. Kayat babalikan ni Pablo ang pinoproblema ng mga Judio: paano iintindihin ang kasaysayang ito ng Israel na pinangakuan ng Diyos ng tagapagligtas gayong hindi naman nila siya kilala?

Ipinadala ni Pablo ang sulat na ito mga taong 57 o 58, at maaaring mula Corinto. Sa mga komunidad lamang na kilala niya nang personal siya sumusulat, at alam niya ang mga problema ng mga ito. Sa pagkakataong ito, gumagawa siya ng malawakang paglalahad ng pananampalataya, pagliligtas at buhay-Kristiyano. Ngunit sa ikalawang bahagi ng kanyang paglalahad sa pananampalataya, tinatalakay rin niya ang partikular na mga problema. Tulad sa iba pang bahagi ng imperyo, mahirap pagbuklurin sa isang pamayanan ang mga Judio at ang mga paganong nanampalataya. Alam ito ni Pablo at ipinahahayag niya sa kanila ang para sa ati’y napakahirap gawin: ang tanggapin ang ating mga pagkakaiba’t iba.

Ang Lugar sa Iglesya ng Sulat sa Mga Taga-Roma

Hindi natin puwedeng pag-usapan ang Sulat sa mga Taga-Roma nang hindi binabanggit ang lugar nito sa mga Iglesyang Protestante. Ipinapalagay ng marami na ito ang pinakasusi sa pag-intindi sa Bagong Tipan.

Sa katunaya’y napag-ibayo ni Luther ang Repormasyon dahil sa pagbibigay niya ng paliwanag sa sulat na ito. Hindi siya nagkamali nang makita niya rito ang paghatol sa nakatayo nang Iglesya na kung minsa’y makamundo at madalas na nababale-wala ang pananampalataya dahil sa mga kaugaliang wala namang kinalaman sa pananampalatayang nagliligtas. Naging tulad nga ng sambayanan ng Israel noon ang sambayanang Kristiyano ng Gitnang Panahon. Kristiyano sila dahil ipinanganak silang Kristiyano; sumasampalataya sila pero tulad ng sa alinmang kultura, naniniwala silang maliligtas dahil sa mga seremonya ng relihiyon at sa paggawa ng mabuti na langit ang kapalit. Kayat malaking bagay ang paalalahanan ang mga Kristiyanong ito noon na pananampalataya pala ang pinakasentro ng anumang kumbersyon na siyang pagtugon sa pagmamagandang-loob na tawag ng Diyos. Tanging ang Kristong Tagapagligtas lamang ang nasa sulat na ito, at sapat na ito para ilagay sa dapat kalagyan ang buong sistema ng relihiyon na pinabigat ng mga tradisyon at debosyon nang panahong iyon. Pananampalataya ang binibigyang-diin ng Repormasyon, samantalang sa loob ng Iglesya’y halos pangangaral lamang tungkol sa moralidad o listahan kaya ng mga paglabag dito ang kanilang naririnig. Ipinaabot nito ang Salita ng Diyos sa lahat ng binyagan na noo’y mga “taong-Simbahan” ang nakagawiang panaligan. Mabigat nga itong puna sa Iglesya na sarili ang pinagtutuunan ng pansin sa halip na ang Diyos, at nakakapit sa isang mapaniil na sistemang pampulitika, pandoktrina na nagsasara sa mas malawak na pananaw.

Ngunit hindi nila nabigyan ng sapat na pansin ang pagkakaugat ng sulat na ito sa kabuuan ng karanasan ni Pablo bilang Judio at Pariseo, na noo’y isang apostol na deretsahang tinawag ni Kristo. Ito ang pinakasimula ng pagsasalita niya tungkol sa sala at pagpapaging-matuwid, tungkol sa pagtawag ng Diyos at pagliligtas ng pananampalataya. Tulad ng kanyang mga kapanahon, naghahanap ng sagot si Luther sa kanilang problema o sa kanilang kabalisahan. Pinalaki nila ang tingin sa kasalanan at walang hanggang parusa. Biktima sila ng isang pilosopiya na nagpapalagay na walang anumang masama o mabuti sa ganang sarili malibang ang Diyos mismo ang magsabi nito. Dahil dito, inintindi nila ang lahat ng sinasabi ni Pablo tungkol sa predestinasyon ng sambayanang Judio bilang personal na predestinasyon sa langit o impiyerno.

Kapag nagsasalita si Pablo tungkol sa pagpapaging-matuwid – isang salita na noong panahong iyo’y may malawak at walang tiyakang kahulugan – ang pagpapanumbalik ng tunay at totoong kaayusan na gawa sa atin ng Diyos ang gusto niyang ipakahulugan dito. Ngunit iba ang naging pag-intindi nila dito: na kung sasampalataya tayo, tatanggapin tayo ng Diyos kahit na walang anumang nabago sa atin. Ang malawak na pagtingin sa sangkatauhan at kasaysayan bilang larangan ng paglalaban ng sala at grasya ay naging pampersonal na problema lamang: talaga nga bang malaya ako o alipin ng sala o grasya? Sa literal na pag-intindi sa mga larawan at paghahambing ni Pablo, nabuo ang doktrina ng kasalanang orihinal na nagsasabing pinagbabayaran nating lahat ngayon at magpakailanman ang pagkakasala ng mga unang magulang natin.

Tampok sa pagtatalo ng maraming salinlahi ng mga Protestante at mga Katoliko ang mga kontrobersyang ito: kaligtasan sa pamamagitan lamang ng pananampalataya, o sa pamamagitan ng pananampalataya at mga gawa, o sa pamamagitan ng pananampalataya, mga gawa at mga sakramento? Natabunan ng labis na pagbibigay-diin sa kaligtasan ang pagmamahal ng Amang nagliligtas at ng Kristong Tagapagligtas: paano ako makalalabas sa masikip at mahigpit na kahong ito na pinagkukulungan sa akin ng Diyos? Magiging masama ang karanasan ng Kanlurang daigdig sa konseptong ito ng isang makatarungang Diyos na may mga pasyang walang pagkabali at kaagad-agad na naghahatol sa mga tao na mapasaimpiyerno. Ito ang magbibigay-daan sa paghihimagsik sa mga susunod na dantaon: ang militanteng ateismo.

Mahalaga ring tingnan ang kasaysayan at mga sanhi nito. Makikita ng sinumang babasa kay Pablo lalo na sa kanyang sulat sa mga taga-Roma na para kay Pablo, isa ngang amang may maalab na pagmamahal sa kanyang mga anak ang Ama ni Jesus. Malaki ang pagkakatulad nito sa kaisipan ni Juan sapagkat kadalasa’y sariling karanasan ng pakikipagbuklod sa Diyos ang pinagninilayan ni Pablo.

Sa pagbasa natin sa liham na ito, maranasan din sana natin ang nakita nina Agustin at Luther: isang sulyap sa hiwaga ng sangkatauhang iniligtas ni Kristo. Sapagkat maaaring ang paglimot sa hiwagang ito ang dahilan ng pagbibigay-diin ng mga Katoliko sa mga sakramento at mga kaugalian, at nababale-wala ang napakahalagang misyon sa daigdig.

Translation: Cebuano

Agig tubag sa labing lawom nga pangandoy gisangyaw ni Jesus ang Maayong Balita sa nasod sa mga Judio. Ang pagsangyaw sa gingharian sa Diyos dili taman lang sa kaluwasan sa kalag. Mianhi si Jesus isip Manluluwas sa mga Judio. (Ang mensahe hinuon niya dili alang ra sa maong katawhan kondili, sa tanang kanasoran).

Busa, kinahanglan nga ang Ebanghelyo nga gisangyaw sa mga Judio mahimo sab nga “maayong balita” sa mga Griyego ubos sa Romanong kagamhanan. Bisag nagpuyo sila sa lig-on ug madaugdaogong mga gambalay, wala sa ilang hunahuna ang pag-usab ini busa, ang ilang panglantaw layo ug himulag ra sa pangandoy sa mga Judio alang sa kalingkawasan. Nangandoy silag lahi nga kausaban sa tawo. Hangtod adtong panahona, nakagamot gihapon sa ilang hunahuna nga ang tawo walay mahimo sa pag-usab sa badlis sa kapalaran; alang nila ang kadaotan ug kamatayon balaod sa kinabuhi nga dili mabuntog; walay nakapasabot nila sa panagbangi sa atong kailadman. Hinunoa, kinahanglang ipatin-aw nga si Cristo nagdalag kinabuhi.

Ining sulata alang sa katilingban sa Roma, ang ulohan sa Imperyo, gipadayag ni Pablo ang tibuok plano sa kaluwasan isip tubag sa kahingawa sa katilingban sa mga Griyego, sa walay paghikalimot sa daghang Judio nga sakop sa maong katilingban.

Miingon siya nga ang kaluwasan tibuok kalingkawasan sa tawo ug nga maluwas ta kon maamgohan nato ang gugma sa Diyos pinaagi sa kamatayon ug pagkabanhaw ni Jesus.

Ang pagkabahinbahin ug pakigbisog sa kailadman sa mga tawo mga ilhanan anang lawom ug malukpanong kadaotan nga gitawag ni Pablo og “sala”. Ang tawo buot mohaw-as sa iyang kasakitan, apan wala siyay lyabe sa pagsabot sa kaugalingong gibuhat aron pag-ambit sa kinabuhi sa Diyos. Samtang dili ni makab-ot, mag-antos siya sa sangpotanan sa natago o dayag nga pagsukol sa Diyos.

Hinuon, bisag asang nasora may daghan nga naningkamot pagpuyog tarong nga kinabuhi. Gawas pa, daghang Judio misubay sa dalan sa hustisya nga gilatid kanila sa Biblia. Apan si Pablo namulong nga ang katarong nagsukad sa Diyos, dili sa tawo. Kon isipon na sa tawo nga kining tanan nakab-ot gumikan ra niya, iyang gitakpan ang pultahan sa bugtong gahom nga makapalingkawas: ang maluluy-ong gugma sa Diyos.

Unsaon man nato pagsulod sa kalibotan sa gugma sa Diyos? Ang Diyos nagdapit ug nagtudlo nato sa gugma. Mianhi si Jesus aron pagluwas nato, ug gilansang ta siya sa krus; niini napadayag ang Diyos sa dili matukib niyang gugma ug pasaylo.

Ang motutok ni Cristo ug motoo ining timaan sa diyosnong gugma, makaangkon sa matuod nga kagawasan, ug (nangusog si Pablo pag-ingon) tungod ini, gihimo ta sa Diyos nga iyang mga anak sa pagbubo sa iyang Espiritu dinhi nato. Ang magtotoo nakalingkawas sa iyang gapos ug kahuyang, kay nakakat-on man siya sa paghigugma.

Wala maghan-ay si Pablo og programa alang sa katilingbanong kausaban, apan sa kataposang mga pahina sa sulat, gipakita niyag unsaon sa katilingban pag-angkon sa panaghiusa ug pag-inigsoonay, pinaagi sa usag usa ka paninguha sa pagsinabtanay – nga ang matag usa maningkamot paghimo sa unang lakang.

Translation: Spanish

La evangelización de los griegos

Jesús se había presentado como el Salvador, y en primer lugar quería salvar al pueblo judío. Al hablar del reino de Dios les abría nuevos horizontes, sin ignorar sus aspiraciones colectivas. Pero cuando empezó la misión entre los griegos, ajenos al deseo de liberación de los judíos, fue necesario mostrarles que el Evangelio respondía también a sus aspiraciones.

El imperio romano había reducido prácticamente a nada las ambiciones de naciones pequeñas y grandes al absorberlas, dejando un vacío donde crecerían las preocupaciones religiosas. Esa gente se interesaba por todo lo que afectaba a la persona y buscaba entre una balumba de doctrinas y de religiones un medio para escapar al destino. Por eso había que hablarles de Cristo como del que resuelve nuestros conflictos y da nueva vida.

En la carta a los Romanos Pablo quiere responder a las preocupaciones de los griegos pero sin descuidar a los judíos, muy numerosos en esa comunidad. Para los judíos creyentes resultaba muy difícil resituarse ante Dios después de que la mayoría de su pueblo rechazara la fe cristiana.

La justificación de Dios y la salvación de la humanidad

La carta a los Romanos es en gran parte una exposición sobre la vocación cristiana. No sólo nos parecerá difícil sino que lo es. Encontramos en ella discusiones y una utilización de los textos bíblicos que desconciertan, porque Pablo argumenta como había aprendido en las escuelas de los rabinos. Pero conviene recordar que Pablo no vertebra un sistema doctrinal, una teología, sino que recurre constantemente a su propia experiencia. El encuentro con Jesús resucitado, la conversión que lo puso al servicio del Evangelio, y posteriormente la amplia experiencia de su vida de apóstol, son las bases de su visión de la fe.

Pablo va a hablar de la salvación de Dios, que es la salvación de la raza humana, como un todo, y que se juega en el corazón de las personas. Todo dependerá de la respuesta personal a la llamada de Dios. ¿Sabremos confiar en él?

Pablo está marcado por su propia historia y presenta el encuentro con la fe como una conversión más o menos dramática. El hombre es esclavo del pecado (convendrá ver lo que Pablo entiende con esto) y quisiera liberarse de él, pero le falta la clave para comprenderse a sí mismo: ha sido creado para compartir la vida de Dios, y hasta que no lo consiga, experimentará una rebelión consciente o inconsciente contra Dios. ¿Habrá que volverse hacia la religión? Con eso se ganaría muy poco, dice Pablo con una insistencia que sorprenderá a muchos; pues mientras se piense encontrar la superación en las prácticas religiosas, se dará la espalda a la única fuerza que puede liberarle: el amor misericordioso de Dios. Pero Dios tiende la mano y enseña a amar. Jesús viene al encuentro y es crucificado y así Dios manifiesta su amor y perdón. Sólo espera respuesta de un acto de fe, una fe que libera de un solo golpe.

Para explicar esta transformación que la fe obra en el hombre, Pablo utiliza una palabra que tendrremos que explicar: la justificación.

Esta salvación es la que anunciaba toda la Biblia, pero desconcierta a todos los que, en la religión judía, se habían quedado con las prácticas, que pertenecen a una época de la historia humana a la que ha puesto fin la muerte de Jesús. El bautismo hace entrar en un mundo misterioso, que no es otro que el Cristo resucitado: ahora ya estamos «en Cristo» y vivimos de su Espíritu. El don del Espíritu abre una nueva era en la que quienes se han hecho hijos o hijas de Dios tendrán que inventarlo todo según las leyes del amor.

Pablo se detiene sobre el problema del pueblo judío: ¿qué pensar de toda la historia de Israel, al que Dios prometió un salvador, y que cuando viene no lo reconoce? Pablo explicará que esa tragedia se inscribe dentro de un plan más amplio, según el cual Dios salva a todos, permitiendo que todos los pueblos hayan pasado por un tiempo de desobediencia a Dios.

Pablo envió esta carta el año 57 ó 58, probablemente desde Corinto. Hasta entonces se había dirigido a comunidades que conocía y cuyas dificultades no ignoraba. Esta vez no; al final de su exposición hablará de manera muy general de la vida cristiana, y sobre todo de cómo aceptarse mutuamente entre personas de orígenes muy diversos. Porque en Roma, como en cualquier otra parte, no fue tan sencillo reunir en una misma comunidad a judíos y paganos convertidos. Pablo les recomienda lo que ni siquiera nosotros logramos practicar hoy: que acepten sus diferencias.

La carta a los Romanos en la Iglesia

Sería imposible hablar de la carta a los Romanos sin decir algo sobre la importancia que ha tenido y sigue teniendo en las iglesias protestantes.

Se sabe que Lutero maduró la Reforma partiendo de esta epístola. No se equivocaba advirtiendo en ella la condenación de una Iglesia instalada en el mundo, en la que la fe se había degradado a menudo en prácticas ajenas a la fe que salva. La cristiandad de la Edad Media era un pueblo parecido al de Israel. Eran cristianos de nacimiento y así permanecían; eran creyentes, pero como en cualquier otra cultura pensaban salvarse mediante los ritos religiosos y las prácticas de las buenas obras que merecen el cielo.

Era por tanto muy importante recordar que la fe es el alma de toda conversión, y que esta conversión es la respuesta a una llamada gratuita de Dios. En esta carta no se trata de otra cosa que de Cristo Salvador, y esto era suficiente para devaluar todo el sistema religioso imperante, aplastado por sus tradiciones y devociones. Se hablaba de fe, y apenas se oía predicar sobre ninguna otra cosa fuera de la moral, o más bien de las categorías de la moral. Se hablaba de la Palabra de Dios dirigida a todos los hombres, y tan sólo se contentaban con confiar en los hombres de Iglesia. Era, pues, una crítica radical de la Iglesia que había acabado mirándose a sí misma en lugar de volverse hacia Dios, y cuyo sistema político, doctrinal o represivo ocultaba el horizonte.

Esta carta se basa en la experiencia de Pablo como judío y como fariseo, y después como apóstol llamado directamente por Cristo. Pero Lutero y sus contemporáneos leían esta carta a partir de sus problemas, o mejor dicho, de sus angustias.

Eran los representantes de una cristiandad terminal, obsesionada por la perspectiva del pecado y de la condenación eterna. Todo lo que Pablo dice sobre la predestinación del pueblo judío lo veían como un problema de predestinación personal al cielo o al infierno. Pablo habla de Dios que nos justifica —palabra que entonces tenía un sentido muy poco preciso— para enseñar que Dios restablece en nosotros un orden auténtico; comprenden que, si nosotros creemos, Dios nos considerará justos aunque nada cambie en nosotros. Las grandes perspectivas de una humanidad angustiada por el pecado y la gracia, incapaz de liberarse a sí misma, se reducirán a un problema personal: ¿soy yo realmente libre o soy un simple juguete de la gracia? Tomando al pie de la letra el lenguaje imaginario de Pablo, se elaborará una doctrina sobre el pecado original en la que todos expiamos, y por la eternidad, el pecado del primer antepasado.

Muchas generaciones de protestantes y católicos se verán marcados por estas controversias. Por más que se hable de salvación sólo mediante la fe, o por la fe y las obras, o por la fe, las obras y los sacramentos, el amor del Padre que salva y de Cristo Salvador pasará a un segundo plano, obsesionados por la salvación: ¿cómo puedo escapar de este rígido círculo en que Dios me encierra? El Dios justo, de sentencias inexorables, que condena con tanta facilidad al infierno, traumatizará a Occidente y desencadenará la rebelión del ateísmo militante.

Cuando se ha meditado mucho tiempo a Pablo, y sobre todo la carta a los Romanos, se aprecia que para él el Padre de Jesús es realmente padre, y que es amado apasionadamente. Se descubren mil detalles que revelan su experiencia de la comunión continua y de la vida “en” el Dios Trino, una experiencia muy semejante a la de san Juan.