(Pioneer Bible Translators and The Word for the World use the following introduction in many of their translation projects around the world.)
The book of Leviticus is made up of laws which God gave the Israelites through Moses. These laws concern the offering of sacrifices and regulating worship in the tabernacle. The word Leviticus means “regarding the Levites” who were the tribe in Israel chosen by God to be priests and to look after the temple. Traditionally, scholars believe that the book of Leviticus, as well as the other books in the Pentateuch (Genesis, Exodus, Numbers, and Deuteronomy), was written by the prophet Moses. This seems to be suggested by the text itself, because Leviticus starts by saying that God spoke these words to Moses (Leviticus 1:1). Others believe that this book may have been compiled from ancient documents in the 5-6th century B.C. in Babylon.
In the beginning of the book of Leviticus, we read about several kinds of sacrifices which God commanded that the priests should offer. Some of these sacrifices were made for people’s sins. Other sacrifices could be given voluntarily because of a person’s love for God. In every case, it was important for the sacrifice to be the best that a person could give, without any imperfection. This clearly showed God’s holiness. The last part of the book explains how Israelites and the priests could remain ritually pure or become ritually pure. The main theme of the book is that God is holy and that by following the laws in this book, the Israelites could live in God’s presence.
Outline:
1. Chapters 1 through 7 give commands on how to perform the various sacrifices.
2. Chapters 8 through 10 tell how Aaron and his sons were appointed as priests.
3. Chapters 11 through 16 give laws about pure and impure foods as well as diseases.
4. Chapters 17 through 27 describe many other commands concerning matters like eating, celebrations, moral behavior, and Sabbath years.
Le livre du Lévitique est composé de lois que Dieu avait données aux Israélites par Moïse. Ces lois concernent la façon d’offrir les sacrifices et les règles du culte dans le tabernacle. Le mot Lévitique signifie « concernant les Lévites » qui étaient la tribu d’Israël choisie par Dieu pour être prêtres et pour s’occuper du temple. Traditionnellement les experts croient que le livre du Lévitique de même que les autres livres du Pentateuque (Genèse, Exode, Nombres et Deutéronome) a été écrit par le prophète Moïse. Ceci semble être suggéré par le texte lui-même puisque le Lévitique commence en disant que Dieu a dit ces paroles à Moïse (Lévitique 1 :1). D’autres croient que ce livre a été compilé à partir d’anciens documents du cinquième ou sixième siècle avant Jésus-Christ à Babylone.
Au début du Lévitique il est parlé de plusieurs sortes de sacrifices que Dieu avait ordonnés aux prêtres d’offrir. Certains de ces sacrifices étaient faits pour les péchés des gens. D’autres sacrifices pouvaient être offerts volontairement par amour d’une personne pour Dieu. Dans tous les cas il était important que le sacrifice soit ce qu’il y a de meilleur qu’une personne puisse donner, sans aucune imperfection. Ceci montrait clairement la sainteté de Dieu. La fin du livre explique comment les Israélites et les prêtres pouvaient rester rituellement purs ou devenir rituellement purs. Le thème principal du livre est que Dieu est saint et qu’en suivant les lois de ce livre, les Israélites pouvaient vivre dans la présence de Dieu.
Résumé
1. Les chapitres 1 à 7 donnent des instructions sur la façon d’exécuter les divers sacrifices.
2. Les chapitres 8 à 10 disent comment Aaron et ses fils avaient été désignés comme prêtres.
3. Les chapitres 11 à 16 donnent des règles sur les nourritures pures et impures ainsi que sur les maladies.
4. Les chapitres 17 à 27 décrivent de nombreuses autres instructions sur des questions comme l’alimentation, les fêtes, le comportement moral et les années sabbatiques.
Translation: Swahili
Utangulizi wa Kitabu cha Walawi
Kitabu cha Walawi ni mkusanyiko wa sheria walizopewa watu wa Israeli na Mungu kupitia Musa. Sheria hizi zinahusu mfumo wa utoaji wa dhabihu na sadaka. Pia sheria hizi zinatoa mfumo, kanuni, na taratibu za ibada ndani ya hema ya kukutania. Neno Walawi kama lilivyoandikwa katika lugha ya asili limebeba maana ya “yahusuyo Walawi”. Watu waliokuwa ndio kabila teule la Mungu lenye jukumu la kuendesha shughuli za kikuhani na kazi ya utunzaji wa hekalu. Kulingana na mapokeo, wanazuoni wa mambo yahusuyo Biblia huamini kwamba kitabu cha Walawi, pamoja na vitabu vingine vya Torati (Mwanzo, Kutoka, Hesabu, Kumbukumbu la Torati), viliandikwa na nabii Musa. Ukweli huu unadokezwa pia na maandiko ya kitabu chenyewe, kwa sababu kitabu cha Walawi kinaanza kwa kusema kwamba “Mwenyezi Mungu alimwita Musa na kuongea naye katika hema la mkutano..”(Walawi 1:1). Wengine huamini kwamba yamkini kitabu hiki kiliandikwa kama mkusanyo wa nyaraka kadhaa za kale katika karne ya 5-6 K.K. (Kabla ya Kuzaliwa kwa Kristo), wakati wana wa Israeli walipokuwa uhamishoni (utumwani) Babeli.
Mwanzoni mwa kitabu cha Walawi, tunasoma kuhusiana na aina kadhaa za sadaka na dhabihu Mungu alizoamuru zitolewe na makuhani. Baadhi ya dhabihu hizi zilitolewa kama kafara kwa ajili ya malipizi ya dhambi za watu. Dhabihu zingine ziliweza kutolewa kutokana tu na upendo wa waliozitoa kwa Mungu wao. Katika hali zote hizo, lilikuwa jambo la muhimu sana kwa sadaka anayoitoa mtu iwe katika kiwango cha hali ya juu sana ya ubora, isiyo na kasoro yoyote au kilema. Ni ukweli ulio dhahiri kwamba kanuni hii ilidhihirisha utakatifu na ukamilifu wa Mungu. Katika sehemu ya mwisho ya kitabu hiki, inaelezwa jinsi watu wa Israeli pamoja na makuhani walivyoweza kusalia katika hali ya utakatifu au kujitakasa pale ambapo tatizo lilikuwa limetokea. Mada kuu ya kitabu hiki ni kwamba Mungu ni mtakatifu na kwa kuzifuata sheria zilizo ndani ya kitabu hiki, watu wa Israeli wangeweza kuishi ndani ya uwepo wa Mungu.
Muhtasari wa Yaliyomo:
1. Sura 1 hadi 7 inatoa maamrisho na namna ya kutoa dhabihu na sadaka mbalimbali.
2. Sura 8 hadi 10 inaelezea jinsi Haruni na wanawe walivyoteuliwa na kufanywa makuhani.
3. Sura 11 hadi 16 inaelezea sheria zihusuzo vyakula vilivyo safi na vilivyo najisi, pia magonjwa.
4. Sura 17 hadi 27 inafafanua maamrisho mengine yanayohusu sheria nyingine nyingi zihusuzo mambo kama ulaji, sherehe, mwenendo wa kimaadili, na miaka ya Sabato.
(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)
Leviticus is in the middle of the five books making up “the Law,” the heart of the Old Testament. It gets its name from the fact that it focuses especially in the ministry of the Levite priests, and the core of the book is the law of holiness. This tells us what God demands of the people who are privileged to belong to him, both in terms of their worship and of their daily lives.
This is enough for us to situate the book. We will better understand these laws and liturgical regulations, which are characteristic of ancient times, if we are willing to remember that holiness –- in the biblical sense, is just as real for us now. Holiness is one of the keys to knowing God and it helps us to understand our special vocation as a holy people. We can never overstate the fact that God embraces all of creation in his love, that God is present in it and in the lives of peoples, that God is very close to us “in secret” (Mt 6:6). Neither should we forget that God is “holy,” that is to say, totally distinct from creation and that his mysterious personality is incredibly beyond anything we can imagine. If God has called us to believe in his Only Son, our mission cannot be confused with any of the paths of wisdom that humankind has ever known: God has chosen us for his own “amazing and mysterious” work. Today though we are no longer bound by the countless liturgical or sociological precepts of the Law, these pages tell us again that we have been set apart in order to serve as leaven.
The spirit of the Law never changed after the revelation made to Moses, and became its foundation. However, many developments and adaptations did take place. The “Mosaic books,” as they are called, reach us in the state in which they were fixed by the Jewish priests of the fifth century before Jesus, at the time of the return from the Exile.
Previously, the influence of the prophets made itself felt. They were asking for a more dynamic faith, an awareness of the demands of justice inscribed in the Covenant and a struggle against alienating foreign influences. They were also speaking about preparing the future. But after the Babylonian captivity, Israel’s need to affirm its identity in order to face up to the trials of the nation, brought about a conservative trend that would become increasingly stronger in the course of time. Thus, many Jews went back to a religious conservatism made of rituals and traditions that Jesus would severely condemn (Mt 23).
These laws form part of the Scriptures and therefore they are the word of God. But they are words of God addressed to a people who had not yet received Christ. If we receive these words, it does not mean we should put them into practice just as they are since we have passed the first stage of human and religious formation of the Old Testament. In his letters, Paul attacks those who did not want to go beyond the customs and feasts of the Jews (Col 2:16), as well as those who primarily saw God’s word as laws to be observed (Gal 3:1-7). On the other hand, Jesus invites us not to lose anything of the spirit that inspired these laws (Mt 5:17-19).
Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.
Sa mabilis na pagbasa ng ilang pahina ng Levitico, waring narito ang relihiyon ng Israel na binubuo ng sanlibong utos na idinikta ng Diyos kay Moises. Pero pakiwari lamang ito. Hindi nabago ang pananampalataya ng Israel kay Yawe, pero pumukaw ito o naghatid ng palagiang ebolusyon ng mga sistemang panrelihiyon.
Mga kaugalian lamang at mga paniniwala ng kanilang mga ninuno ang tanging pinanghahawakan ng mga Hebreo: walang pari ni mga santuwaryo ni mga banal na aklat. Si Moises ba ang nagtakda ng ilang utos na panrelihiyon? Malamang, pero tiyak na ipinalagay na siya ang nagtakda sa lahat ng utos na nasa aklat na ito.
Pagdating ng mga tribo sa Kanaan, nagkaroon sila ng kulto, sa paggaya nila, humigit kumulang, sa mga ginagawa ng mga Kananeo sa kanilang mga templo. Sumunod ang panahon ng mga hari. Inorganisa ng mga inapo ni David ang mga pari sa paligid ng Templo ng Jerusalem.
Ilan sa kanila ang nag-ingat sa kadalisayan ng kulto, o nagtakda ng liturhiya. Malapit ang pagkakaugnay ng relihiyon sa kaayusang panlipunan at kultura; kaya na nga ipinaubaya sa mga pari, halimbawa, ang pagsusuri sa ketong.
Isang katunayan ang impluwensiya ng mga propeta. Humihingi sila ng mas aktibong pananampalataya, kamalayan sa mahirap na hinihingi ng katarungan na nakaukit sa Tipan, pakikibaka sa mapangwatak na impluwensiya ng dayuhan. Nagsasalita sila tungkol sa paghahanda para sa hinaharap.
Ang pari at ang propeta ang nagpasigla sa pag-asa ng Israel. Walang dudang ito ang dahilan kung bakit ang mga batas pambayan at panrelihiyon nito ay nakaranas ng mas malaking ebolusyon kaysa mga batas ng ibang bansa. Pero pagkatapos ng pagkabihag sa Babilonia, kinailangan ng Israel na panindigan ang kanyang pagkakakilanlan para harapin ang kapakanang pambansa. Dahil dito, nagkaroon sa Israel ng konserbatibong kalakaran na palakas nang palakas sa paglipas ng mga dantaon. Kumakapit sa nakaraan ang mga tao at nakakalimutan nila ang kasalukuyan. Pinipili ng maraming Judio na sumandig sa konserbatismong panrelihiyon na binubuo ng mga ritwal at tradisyon, at ito ang mahigpit na tutuligsain ni Jesus (Mt 23).
Bahagi ng Kasulatan ang mga batas na ito at, samakatwid, Salita ng Diyos. Oo, pero mga salita ng Diyos na sinasabi sa isang bayang hindi pa nakikilala ang Kristo at hindi pa nararating ang panahon ng malago at mabungang pananampalataya. Kaya hindi natin maaaring tanggapin ang mga batas na ito at isagawa tulad ng sa panahong iyon, sapagkat lampas na tayo sa unang yugto ng paghubog na pantao at panrelihiyon - ang Matandang Tipan. Sa mga sulat ni Pablo, hinaharap niya ang mga gustong manangan sa mga kaugalian at kapistahang Judio (Col 2:16), pati ang mga tumitingin muna sa mga batas na dapat tupdin bago sa anupaman sa Salita ng Diyos.
Pero inaanyayahan tayo ni Jesus na huwag iwala ang anuman sa espiritu na nagbibigay-buhay sa Batas na ito (Mt 5:17-19).
Translation: Cebuano
Sa 40 na ka adlaw si Jesus, gihalad siya sa Templo “sumala sa Balaod ni Moises.” Naghalad sila alang niya og “usa ka parisan nga tukmo sumala sa nasulat sa Balaod.”
Daghan pa ang pananglitan nga nagpakita nga si Jesus natawo sa katawhan nga nakatukod og lig-ong tinoohan. May mga pangulo na sila, tulumanon, pangilin ug daghang balansayon ug kostumbre nga gitoohan nila nga makapahimuot sa Diyos.
Sama sa mga karaang katilingban, ang tinoohan sa Israel nalambigit pag-ayo sa panggamhanan ug kultura (ang kaparian ray gitugtan paghiling sa sanlahon). Mao ni ang hinungdan nga konserbatibo kining mga katilingbana – supak sa bisag unsang kausaban. Nagtoo sila nga gihan-ay sa Diyos ang ilang gipuy-an busa, dili angayng usbon. Sukwahi sa ubang nasod, ang mga pari ug propeta sa Israel nasayod nga ang kasaysayan nagpadayon paglambo ug kanunayng naghimog kausaban. Hinunoa, gipalambo pod nila ang mga balaod sa tinoohan ug estado. Apan sa panahon ni Jesus lig-on na ang pagkagamot sa mga konserbatibo nga nakatukmod ni Jesus sa pagsaway ug pagpanghimaraot sa tinoohan nga kutob ra sa pagpatuman sa naandang balansayon ug tulumanon. Mipatin-aw sab si Pablo nga kining balaora ug tulumanona angayng bansayon sa mga Judio lang, dili sa katawhan nga lahig rasa bisan sa pagkakabig nila kang Cristo.
Ang mga lagda ug balaod mabasa gihapon sa Biblia ug makutloan og mga pagtulon-an:
– Makita nato nga sulod sa kapid-an ka siglo, nagtudlo ang Diyos sa iyang katawhan ginamit ang kaugalingong kultura. Angayng timan-an nga ang ilang balaod wala isulti kanila sa Diyos gikan sa langit; gimugna ni sa kaparian, ang tinugyanan sa relihiyosong pamatasan sa katawhan.
– Kining mga balaora ug balansayona bisag kinaraan ug layo ra sa atong kultura ug kasinatian, kon basahon uban sa pagtoo, makutloan gihapog bag-ong kaamgohan sa gisugo kanato sa Diyos.
Kadaghanan sa balaod sa Biblia makita sa Levitico, sa Mga Numero ug sa Deuteronomio. Gitawag nig Levitico kay mga balaod man ni nga angayng mahibaw-an sa mga pari gikan sa tribu ni Levi. Gibansay ni ug gitudlo ug may tulo ka dagkong bahin:
– Mga Balaod sa mga halad-sinunog, ulohan 1-8;
– Mga Balaod sa putli o hugaw sumala sa ritwal, ulohan 11-15; ug
– Ang Balaod sa kabalaan, ulohan 17-26.
Translation: Spanish
El Levítico está en el centro de los cinco libros que conforman la «Ley», el corazón del Antiguo Testamento; debe su nombre al hecho de que se explaya muy especialmente sobre el ministerio de los sacerdotes levitas. Lo medular del libro es la Ley de Santidad, la cual nos dice lo que el Dios Santo exige de su pueblo que tiene el honor de pertenecerle, tanto con respecto al culto como a su vida diaria.
Esto basta para situarlo. Y también mostraremos más comprensión para estas leyes y reglas litúrgicas, propias de tiempos pasados, si recordamos que la santidad -- en el sentido en que la entiende la Biblia -- es siempre actual para nosotros. Es una de las claves del conocimiento de Dios y nos ayuda a comprender nuestra vocación como pueblo santo.
Nunca se dirá demasiado que Dios abraza con su amor a toda su creación, que está en ella presente al igual que en la vida de los pueblos y que está muy cerca de nosotros «en el secreto» (Mt 6,6). Pero tampoco hay que olvidar que él es «santo», es decir, totalmente distinto a su creación, y que su personalidad misteriosa está terriblemente por encima de todo lo que podemos imaginar. Y nuestra misión, si hemos sido llamados a creer en su Hijo único, no puede confundirse con ninguno de los caminos de sabiduría que han conocido los hombres: Dios nos eligió para su obra «tan sorprendente y misteriosa».
Aunque actualmente ya no estamos obligados a los numerosos preceptos litúrgicos o sociólogicos de la Ley, estas páginas, sin embargo, nos recordarán que fuimos separados para que seamos fermento.
El espíritu de la Ley no ha cambiado después de la revelación hecha a Moisés, la que fue su fundamento. Pero ha habido, eso sí, muchas evoluciones y adaptaciones. Los «libros de Moisés», como se los llama, han llegado hasta nosotros en el estado en que fueron fijados por los sacerdotes judíos del siglo V antes de Cristo, luego de su regreso del Destierro.
En tiempos anteriores la influencia de los profetas se había hecho sentir. Pedían una fe más dinámica, una toma de conciencia de las exigencias de justicia que estaban inscritas en la Alianza, una lucha contra las influencias extranjeras alienantes. Hablaban de tiempos futuros que se debían preparar. Pero después del cautiverio en Babilonia, la necesidad de afirmar su identidad para hacer frente a las pruebas nacionales, dio lugar en Israel a una corriente conservadora que se fue consolidando cada vez. Muchos judíos se replegaron entonces en un conservantismo religioso hecho de ritos y tradiciones, las que Jesús iba a condenar severamente (Mt 23).
Pablo en sus cartas culpa a los que querían seguir con las costumbres y fiestas de los judíos (Col 2,16) y también a los que en primer lugar ven en la palabra de Dios leyes que hay que observar (Gál 3,1-7). Pero Jesús nos invita a no perder el espíritu que inspiró esas leyes (Mt 5, 17-19).
El Levítico contiene tres grandes partes:
-- Ley de los sacrificios, caps. 1-8.
-- Ley referente a lo puro y lo impuro, caps. 11-15.
-- Ley de la santidad, caps. 17-26.
Leave a Reply
You must be logged in to post a comment.