(Pioneer Bible Translators and The Word for the World use the following introduction in many of their translation projects around the world.)
Ecclesiastes is a book that teaches wisdom for life. The Hebrew title for the book means “the one who gathers people.” Most scholars believe that King Solomon was the author of Ecclesiastes, but others do not agree with this. If it was Solomon who wrote the book, then it was written around 970-931 B.C. which is when he lived. Other scholars believe that it was written by someone else, because at times it uses the language of a servant rather than a king (Ecclesiastes 5:8–9). Those scholars think that the book of Ecclesiastes was written much later than the time of Solomon, perhaps between 400 and 200 B.C.
Ecclesiastes starts by saying that everything is like a breath that disappears quickly (1:2). This means that our lives and our work are temporary and difficult to understand. Much of it will be forgotten after a short time. Much of it is out of our control. It’s better to accept life as it is and find happiness in what you have (9:9). The book’s conclusion, considering all the hardships and joys of life, is to fear God and follow his commands (12:13). That is the most important thing.
Outline of Ecclesiastes:
1. Verses 1 through 11 in chapter 1 of Ecclesiastes introduce the author of the book and some of his life experience.
2. Chapters 1:12 until 6:9 discusses the meaning of life.
3. Chapters 6:10 until 12:8 gives the advice of the Teacher.
4. Finally, chapter 12 verses 9 through 14 conclude the book by saying that the whole purpose of life is to fear God and to follow his commands.
Ecclésiaste est un livre qui enseigne la sagesse pour la vie. Le titre hébreu du livre signifie « celui qui rassemble les gens ». La plupart des experts croient que le roi Salomon était l’auteur d’Ecclésiaste, mais d’autres ne sont pas d’accord. S’il était Salomon qui a écrit le livre, alors il a été écrit environ 970-931 av. J-C, quand il a vécu. D’autres experts croient qu’il a été écrit par un autre, parce que parfois il utilise le langage d’un serviteur plutôt que d’un roi (Ecclésiaste 5.7-8). Ces experts croient que le livre d’Ecclésiaste a été écrit beaucoup plus tard que le temps de Salomon, peut-être entre 400 et 200 av. J-C.
Ecclésiaste commence par dire que tout est comme un souffle qui disparait rapidement (1.2). Ceci signifie que notre vie et notre travail sont temporaires et difficiles à comprendre. Une grande partie sera oubliée après un court laps de temps. Une grande partie est en dehors de notre contrôle. Mieux vaut accepter la vie telle qu’elle est et trouver le bonheur dans ce que vous possédez (9.9). La conclusion du livre, compte tenu de toutes les difficultés et les joies de la vie, est de craindre Dieu et d’observer ses commandements (12.13). Voilà ce qui est le plus important.
Résumé d’Ecclésiaste
1. Versets 1 à 11 dans le chapitre 1 d’Ecclésiaste présente l’auteur du livre et certaines de ses expériences de la vie.
2. Chapitres 1.12 jusqu’à 6.9 discute du sens de la vie.
3. Chapitres 6.10 jusqu’à 12.8 donne le conseil de Maître.
4. Enfin, chapitre 12 versets 9 à 14 conclue le livre en disant que le but ultime de la vie est de craindre Dieu et d’observer ses commandements.
Translation: Swahili
Utangulizi wa Muhubiri
Utangulizi wa kitabu cha Mhubiri Mhubiri ni kitabu kinachofundisha hekima katika maisha. Maana ya jina la kitabu cha mhubiri katika lugha ya kiebrania ni , “anayekusanya watu.” Wasomi wengi wanaamini kwamba mfalme Suleimani ndiye alikuwa mwandishi wa kitabu cha mhubiri, lakini wengine hawakubaliani na hilo. Wasomi wanasema ikiwa Suleimani ndiye aliyeandika kitabu hicho basi kiliandikwa kati ya miaka ya 970-931 kabla ya Kristo, kipindi ambapo Suleimani aliishi. Wasomi wengine wanaamini kwamba kiliandikwa na mtu mwingine. Kwa sababu lugha iliyotumika kiuandishi ni kama iliandikwa na mtumishi na si lugha ya kifalme, ya mfalme Suleimani( mhubiri 5:8-9). Wasomi hao wanafikiri kwamba kitabu cha mhubiri kiliandikwa baada ya kipindi cha Suleimani kupita, labdaa kati ya miaka 400 na 200 kabla ya Kristu.
Mhubiri anaanza kwa kusema kwamba, kila kitu ni kama pumzi inayopotea. Hii ina maana kwamba maisha yetu na kazi zetu ni vya muda mfupi tu, na ni vigumu kuelewa. Mengi yatasahaulika baada ya muda mfupi. Mengi yapo nje uwezo wetu. Ni vizuri kuyapokea maisha jinsi yalivyo na kutafuta furaha katika vitu ulivyo navyo (Sura ya 9 mstari wa 9). Hitimisho la kitabu, kwa kuzingatia magumu yote na furaha ya maisha, ni kuwa na hofu ya Mungu na kufuata amri zake (12:13). Hicho ndicho kitu muhimu.
Mpangilio wa kitabu cha Mhubiri
1. Mstari wa kwanza mpaka wa kumi na moja katika sura ya kwanza (1:1-11), anatambulishwa mwandishi wa kitabu cha mhubiri na baadhi ya uzoefu wa maisha yake.
2. Sura ya 1 mstari wa 12 mpaka sura ya 6 mstari wa 9 zinajadili maana ya maisha.
3. Sura 6 mstari wa 10 mpaka sura ya 12 mstari wa 8 zinatoa ushauri wa mwalimu ambaye ni mwandishi wa kitabu cha mhubiri.
4. Hatimaye, sura ya 12 mstari wa 9 mpaka wa 14 unahitimisha kwa kusema kuwa lengo zima la maisha ni kuwa na hofu ya Mungu na kufuata amri zake.
(The Catholic Christian Community Bible [first English edition 1997, other translations into Indonesian, Chinese, Cebuano, Chavacano, French, Ilonggo, Korean, Quechuan, Spanish, and Tagalog] “for the Christian Communities of the Third World” uses the following introduction.)
Ecclesiastes perhaps summarized the essence of his thought in this verse in chapter 3: “God made everything fitting in its time; but he also set eternity in our hearts, though we are not able to embrace the work of God from the beginning to the end” (3:11-14; 8:16-17). Humankind, created in the image of God, is to rule the universe. Nevertheless, humans are no more than servants made of clay upon whom God imposed the laborious task of always searching.
Ecclesiastes lived in the third century before Christ, when Greek culture began to influence the Jewish people. The dynamism of the Greek civilization came from its confidence in the unlimited resources of human thinking. Greek philosophers strove to explain all the mysteries of human destiny (and it is known that this aim is still the core of western humanism). Ecclesiastes denies this optimism: we are in a world where all is disconcerting. Let us try to sense the mystery of God and the weight of his silence; the human person is a limited mortal being. Let us not take appearance for the reality of wisdom. Be satisfied with fully living the present moment, trying to solve the problems within our reach. Know how to profit by the joys that God has in store for us today, and leave the rest to his goodness.
Religion has always tried to explain, to give a more reassuring view of existence. Ecclesiastes does not ask this service. At that time, pious people affirmed that here below God rewarded the good and punished the wicked. Ecclesiastes remains doubtful. Although accepting that the commandments of God show us a way, he respects the silence and apparent absence of God.
The author of this book in the third century before Christ did what many writers and poets do now; he signed his work with a pseudonym, or a made-up name. He presented his teaching as if it were the work of King Solomon, David’s son. It is well known that Solomon had the reputation of being well-versed in human wisdom. As he himself was a man charged with the instruction of the assembly of believers (that is what the word Ecclesiastes means) those who published his book have used both words: Ecclesiastes and Solomon.
Down below are the introductions in the Mandarin Chinese, Tagalog, Cebuano, and Spanish editions.
Binuod marahil ni Eclesiastes ang diwa ng kanyang kaisipan sa bersikulong ito sa kabanata 3: “Ginawa ng Diyos ang bawat bagay na angkop sa kanyang kapanahunan; subalit inilagay din niya sa ating mga puso ang kawalang-hanggan, kahit na hindi natin kayang intindihin ang kabuluhan ng Diyos mula sa simula hanggang katapusan (3:11-14; 8:16-17).
Panginoon ng sansinukob ang taong nilikhang kalarawan ng Diyos. Gayunman, taga-paglingkod lamang siyang gawa sa putik na pinatawan ng mabigat na gawaing palaging maghanap. Hindi makatotohanang isipin na lubos na mabibigyang-linaw ng tao balang araw ang kahulugan ng kanyang buhay o ganap na malulutas ang mga tensiyon at mga proble-mang wumawasak sa sangkatauhan.
Nabuhay si Eclesiastes sa ikatlong dantaon bago kay Kristo, nang umabot ang kulturang Griyego sa bansang Judio. Ang patuloy na pag-unlad ng sibilisasyong Griyego ay bunga ng tiwala nito sa walang-hanggang kakayahan ng pag-iisip ng tao. Pinagsikapang ipaliwanag ng mga pilosopong Griyego ang lahat ng hiwaga ng kapalaran ng tao (at alam natin na ang layunin pa ring ito ang pinakapuso ng makataong pilosopiya ng Kanluran).
Hindi pinaniniwalaan ni Eclesiastes ang optimismong ito: tayo’y nasa mundong ang lahat ay nakaliligalig. Sikapin nating damhin ang misteryo ng Diyos at ang bigat ng kanyang katahimikan; ang tao ay nilalang na may hangganan at kamatayan.
Huwag nating ipagkamali ang itsura sa katunayan ng karunungan. Masiyahan sa ganap na pagsasabuhay ng kasalukuyan, sa pagsisikap na malutas ang mga suliranin sa abot ng ating makakaya. Matutunang pakinabangan ang mga kagalakang inilaan sa atin ng Diyos sa araw na ito at ipaubaya ang iba sa kanyang kagandahang-loob.
Laging sinisikap magpaliwanag ng relihiyon at magbigay ng mas nakakapanatag na pananaw kung bakit tayo umiiral. Hindi hinihingi ni Eclesiastes ang ganitong layunin. Nang panahong iyon, pinaniniwalaan ng mga relihiyosong tao na ginagantimpalaan ng Diyos ang mabubuti at pinarurusahan ang masasama dito sa ibaba. Nag-aalinlangan pa rin si Eclesiastes. Bagamat tinatanggap niya na ipinakikita ng mga utos ng Diyos ang daan, isinasaalang-alang niya ang katahimikan at waring pagkawala ng Diyos.
Ginawa ng sumulat ng aklat na ito sa ikatlong dantaon bago kay Kristo ang gaya ng ginagawa ngayon ng maraming manunulat at makata: ang paggamit ng pangalan sa panulat o inimbentong pangalan para sa kanilang mga sinulat. Inilahad niya ang kanyang aral na parang kay Haring Solomon na anak ni David. Kilala si Solomon sa pagkakaroon ng malawak na kaalaman sa karunungan ng tao. Pero yamang siya mismo’y binigyan ng tungkuling turuan ang nagkakatipong mga mananampalataya (ito ang kahulugan ng Eclesiastes), parehong ginamit ng mga naglimbag ng aklat na ito ang dalawang salita: Eclesiastes at Solomon.
Translation: Cebuano
Siguro, gisumada ni Eclesiastes ang dugokan sa iyang panghunahuna ining mosunod nga mga tudling. Ang Diyos nagpahigayon sa tanang butang sa hustong panahon. Gibutang sab niya ang walay kataposang mithi sa ilang kasingkasing bisag dili matugkad sa tawo ang gibuhat sa Diyos gikan sa sinugdan hangtod sa kataposan (3:11-14; 8:16-17).
Ang tawo gibuhat sa dagway sa Diyos ug magmando siya sa uniberso. Apan bisan pa ini, sulugoon lang siya inumol sa lapok nga gisangonan sa Diyos og bug-at nga tahas sa makanunayong pagpangita. Sayop ang panghunahuna nga may adlaw rang mahatagag katagbawan ang iyang pagpangita sa kahulogan sa kinabuhi, nga makit-an niya ang kasulbaran sa kasamok ug panagbangi ining nawataswatas nga kalibotan.
Si Eclesiastes nagpuyo sa ikatulong siglo sa wala pa si Cristo, ang pag-abot sa Griyegong Kultura sa nasod sa mga Judio. Ang naghatag og kinabuhi sa Griyegong buhilaman nagsukad sa iyang pagtoo sa walay kinutobang panghunahuna sa tawo. Ang makinaadmanong Griyego misulay pagtugkad sa lawom nga misteryo sa tumong ug padulngan sa tawhanong pagpakabuhi, (giingon nga bisan hangtod karon, kining Griyego nga panghunahuna mahitungod sa tawo, mao gihapon ang gisagop sa taga kasadpang bahin sa kalibotan).
Si Eclesiastes misupak ining maong panglantaw. Hinuon iyang gipakita ang daghang kakulangan sa tawhanong kahimtang ug ang daghang malinglahong bahin sa kinabuhi. Dili tuyo niya nga maghunahuna na lang ta sa mga butang langitnon kondili, gitudloan ta nga kining daghang “apan” sa kinabuhi sangpotanan sa lintunganay nga kamatuoran: ang tawo mamatay ug may kinutoban. Wala sab siya moingon nga tungod ini angay tang mangyugpos ug magpaabot sa badlis sa kapalaran; giaghat hinuon ta sa dili pag-usik sa kusog ug panahon sa mga damgo ug ilusyon. Nagdasig siya nga puy-an sa kinatibuk-an ang kinabuhi karon, pinaagi sa pag-atubang ug pagsulbad sa mga problema sa matag adlaw, paglipay uban sa mga kaayohan nga nadawat karong adlawa ug pagpiyal sa ubang butang sa Diyos.
Ang relihiyon: Wala ba ni makapasabot nato sa tanang butang? Kini dili maoy panghunahuna ni Eclesiastes. Bisan kon ang sugo sa Diyos nagtudlo nato sa sigurong pamaagi, wala ni magsulbad sa daghang problema ni magtubag sa daghang pangutana. Niadtong panahona, ang mga tumotoo nag-ingon nga ang Diyos nagpahalipay sa tarong ug nagsilot sa daotan ining kinabuhia. Gipanghimakak ni ni Eclesiastes pinaagi sa makitang kamatuoran. Susama sab ang makita karon: adunay makahupay ug makalukmay nga tubag alang sa tumotoo nga walay klaro kon atong ayohon pagtuki ang mga kamatuoran.
Ang nagsulat ining basahon sa ikatulong siglo una matawo si Cristo nagbuhat sama sa atong manunulat ug magbabalak karong panahona. Ilang gilagdaan ang ilang mga sinulat dili sa matuod kondili, sa minugna nilang ngalan. Gipadayag niya nga daw mga pagtulon-an ni hari Solomon nga anak ni David. Dayag ang kamatuoran nga si Solomon nabantog sa iyang kaalam. Dinhi, gitawag si Solomon nga Eclesiastes o ang panagtipon o panagtagbo aron pagtudlo sa kaigsoonan.
Translation: Spanish
El Eclesiastés vivió en el siglo III a.C. Palestina estaba dominada por los dueños de Egipto a los que sólo les interesaba obtener riquezas a costa de sus súbditos. Era el momento en que se imponían por todas partes la lengua griega y el helenismo, es decir, la cultura griega. Jerusalén se salvó por un tiempo de esta invasión cultural, pero luego el peso de la política obligó a los sumos sacerdotes a concertarse con las familias que tenían el manejo de los negocios.
Había una verdadera invasión de comerciantes griegos. Aquellos que querían hacer carrera frecuentaban las escuelas en donde se enseñaba a los autores griegos. Aparentemente no había quien pudiera hacer frente al helenismo, la fe en el Dios de Israel se perdía día tras día.
Es entonces cuando un maestro de la Ley acepta el desafío. Predicador, polemista (este es el sentido de la palabra “eclesiastés”, en hebreo qohelet: el que convoca, que interpela, pone en tela de juicio las certezas de la filosofía griega. Esta pretendía desvelar las incógnitas de la existencia.
Dice el Eclesiastés que el hombre no es el dueño de su destino: todo es don de Dios. En lugar de caer en el activismo y de pensar sólo en el dinero, los jóvenes deberían aprender a vivir y a disfrutar de las alegrías que Dios nos regala a lo largo de nuestra existencia. Todo es incierto y nuestra razón se ve superada a cada instante. Aquel que rehúsa mirar de frente a una muerte cierta, sólo posee una sabiduría aparente.
El Eclesiastés tal vez resumió lo esencial de su pensamiento en esta sentencia: «Toda obra de Dios llega a su tiempo, pero ha puesto la eternidad en el corazón de los hombres; y éstos no encuentran el sentido de la obra divina desde el principio al fin» (Qo 3,11; 8,16). Tendrán, pues, que cargar con su destino, tomándolo a la vez como una misión y un enigma, dando gracias por lo que cada cual ha recibido.
Al Eclesiastés le gusta la repetición de las mismas palabras, pero procurando que cada vez expresen nuevos significados. Así, el enigmático “Esto no tiene sentido, esto no tiene sentido...nada a qué aferrarse” que aparece al inicio del libro (1,2), revela todo su significado al final, cuando el autor ha mostrado las limitaciones del conocimiento humano y la necesidad de aprender a vivir la alegría cotidiana (12,8).
Los discípulos de este desconocido publicaron su obra atribuyéndosela a Salomón, el rey que se ganó la reputación de sabio. Resumieron las enseñanzas de su maestro en este breve escrito que tal vez sirvió para la enseñanza en la escuela del Templo. Parece haber sido redactado hacia los años 240-220 a.C.
Hoy el Eclesiastés es nombrado preferentemente Qohelet, según el nombre hebreo, para distinguirlo del libro de Ben Sirac, llamado tradicionalmente Eclesiástico. Por esta razón lo citaremos con la abreviatura Qo.
Leave a Reply
You must be logged in to post a comment.